Just You (Yaoi)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 13,088 Views

  • 134 Comments

  • 595 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    340

    Overall
    13,088

ตอนที่ 3 : ✿ Chapter three

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1559
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 92 ครั้ง
    15 ม.ค. 62

#ราชาไอติม

3




            เป็นครั้งแรกที่รถของคนตัวสูงไม่ว่างอีกต่อไป เพราะตอนนี้มีคนตัวเล็กจับจองอยู่ ทั้งๆที่ไม่เคยมีใครได้สัมผัสที่ว่างข้างตัวคนตัวสูงมาก่อน ไม่ใช่ว่าไม่เคยมีคนพยายามมาขอนั่ง เป็นประจำที่จะเห็นผู้หญิงเข้ามาเกาะแกะเขา ใครๆก็ต่างอยากเป็นคนข้างกายของเขากันทั้งนั้น แต่ถ้าเขาไม่อนุญาต ไม่ว่าใครก็ไม่มีสิทธิ์


ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมถึงยอมให้ร่างบางเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวนี้ได้ ..


            คนตัวเล็กที่นั่งอยู่เบาะข้างๆได้แต่นั่งตัวเกร็งเพราะความเงียบที่ก่อตัวขึ้น ตั้งแต่รถออกก็ไม่มีบทสนทนาใดๆระหว่างเราเกิดขึ้นอีก ตอนนี้ทั้งรถตลบอบอวลไปด้วยความอึดอัด ไม่มีแม้แต่เพลงที่เปิดไล่บรรยากาศแย่ๆนี้ออกไป จนกระทั่งเขาทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว ไอติมเกลียดความอึดอัดที่สุด นี่มันไม่ใช่ตัวเขาเลยอะ ร่างบางสูดหายใจเข้าลึกๆเพื่อเรียกความกล้าออกมา


            ..พี่ครับทว่าเสียงที่เปล่งออกมากลับเบาหวิวจนแทบไม่ได้ยิน แต่เพราะรอบข้างเรามันเงียบเสียจนต่อให้พูดเบากว่านี้ก็ไม่มีทางไม่ได้ยินแน่นอน


ไม่มีเสียงตอบรับใดๆกลับมาทำให้เขาค่อยๆหันไปมอง


เสี้ยวหน้าคมคายที่เขาแอบมองมานาน


            ..เอ่อทำยังไงดีล่ะ ไอติมทนไม่ไหวแล้วนะ อึดอัดจนจะบ้าตายอยู่แล้ว พี่เขาทำเหมือนผมไม่มีตัวตน เพียงแค่ขับรถด้วยใบหน้านิ่งๆนั่นต่อไป ไอติมจะร้องไห้แล้วนะ!


            จะเปิดเพลงก็เปิด


เสียงทุ้มต่ำเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบๆนั่นทำให้หัวใจดวงน้อยๆสั่นไหว


พี่เขารู้หรอว่าผมอึดอัด


ทำยังไงดีล่ะ


ชอบจนไม่รู้จะชอบยังไงแล้วนะ


            ครับหัวกลมๆของคนตัวเล็กโยกไปมาเบาๆพร้อมกับจังหวะเพลงที่เปิดคลอไปพร้อมกับเสียงของสายฝน คนตัวสูงหันไปมองคนข้างกายเล็กน้อยก่อนจะหันกลับมาเมื่อเห็นใบหน้าเล็กๆนั่นอมยิ้มจนแก้มขาวขึ้นสีแดงระเรื่อนั่นแทบปริ


หึ นึกว่าแก้มจะแตกซะแล้ว


รถเคลื่อนไปด้วยความเร็วที่ไม่มากนักเพราะบนท้องถนนในตอนนี้แน่นเอี้ยดไปด้วยรถยนต์มากมาย สาเหตุก็มาจากฝนที่เทลงมานั่นแหละ ถึงแม้คอนโดของทั้งสองคนจะไม่ไกลจากมหาลัยมากนักแต่ดูแล้วคงจะต้องติดอยู่บนถนนเส้นนี้อยู่อีกนานพอตัวเลยแหละ


Rrrrrrrrr


ไอติมสะดุ้งสุดตัวเมื่อจู่ๆก็ได้ยินเสียงสั่นของโทรศัพท์ เขาเกือบเคลิ้มหลับไปแล้วสิ ร่างบางจับโทรศัพท์ตัวเองแล้วก็หันไปมองหาต้นเสียง มันไม่ใช่โทรศัพท์เขา


            โทรศัพท์เข้าครับ


            ...


            พี่ราชาโทรศัพท์..” เขารีบงับปากทันทีที่เจ้าของนัยน์ตาคมสีน้ำตาลเข้มนั่นตวัดมามองด้วยความรำคาญเล็กน้อย


Rrrrrrrrrr


            “…”


เอ้อ ไม่รับก็ไม่รับ ทำไมต้องทำตาดุใส่ด้วยอะ ไม่ชอบเลย


            อะ!” คนตัวเล็กก็ต้องสะดุ้งเฮือกอีกครา เพราะจู่ๆโทรศัพท์ของคนตัวสูงก็ถูกโยนมาบนตักเขาจนเขาต้องรีบตะครุบไว้เพราะกลัวมันตก


            ทำไม


            รับห้ะ! ให้เขารับให้หรอ รับให้พี่ราชาอะนะ ฮือออออ กำลังจะหันไปปฏิเสธดวงตาเรียวรีก็ต้องรีบหลุบมองที่ท้องถนนข้างนอกหน้าต่างอย่างรวดเร็ว ทำไมต้องทำหน้าดุใส่อีกแล้วอะ ไอติมรับให้ก็ได้


            พี่ธามโทรมาครับผมหันไปบอกเจ้าของใบหน้าดุๆนั่นเบาๆ ที่ที่ได้รับกลับมาคือ


            อืม ให้ตายเถอะ ไอติมไม่น่าไปคุยกับพี่เขาเลย คนอะไรวันๆพูดแค่ไม่กี่ประโยค นึกว่าเป็นใบ้ไปซะแล้วนะเนี่ย


            สวัสดีครับ


            (ฮัลโหล นั่นใครอะ ละไอ้ชาไปไหน)


            เอ่อ..พี่ราชาขับรถอยู่ครับอีกฝ่ายเงียบไปเล็กน้อย ก่อนเสียงร่าเริงจะตอบกลับมา


            (อ้อ น้องไอติมใช่ไหมครับ นี่พี่ธามน้า)


            ครับๆ พี่ธามมีอะไรรึเปล่าครับ


            (ไม่มีๆ พี่แค่จะถามไอ้ชาว่าถึงหอรึยังเฉยๆ มีงานต้องคุยนิดหน่อยน่ะ)


            “อ๋อ ใกล้ถึงแล้วครับ รถติดนิดหน่อย


            (โอเคๆ เอ้อ น้องรู้เปล่า รถของไอ้ชาอะ มันหวงมากนะ ไม่เคยมีใครได้นั่นเลยแม้แต่พี่ก็ไม่เคยได้แตะอะ)


จริงหรอแล้วทำใมผมถึงได้


ความร้อนเริ่มลุกลามไปทั่วใบหน้าของคนตัวเล็ก ไอติมเขินจนตัวจะระเบิดแล้ว ดวงตาเรียวสวยเหล่ไปมองใบหน้าเรียบเฉยนั่นเล็กน้อย ก่อนจะต้องตกใจอีกครั้งเมื่อพบว่าพี่ราชามองเขาก่อนอยู่แล้ว


ดูเหมือนจะหงุดหงิดอะไรสักอย่างด้วย


อะ..” อะไรของเขาอะ จู่ๆก็กระชากโทรศัพท์ออกจากมือผมไป


            มีเหี้ยไรน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ฟังก็รู้ว่าอารมณ์ไม่ดีอยู่ดังขึ้น ผมไม่ได้ยินอะไรอีก พี่เขาแค่ตอบรับไม่กี่ประโยคก็วางสายไป หลังจากนั้นเราทั้งสองคนก้กลับมาเงียบตามเดิม อาการกระอักกระอ่วนใจของผมก็ยังคงอยู่เหมือนเดิม ผมไม่กล้าพูดอะไรอีกกลัวพี่เขาจะโมโหเลยนั่งเงียบๆมองวิวนอกกระจกรถต่อไป จนกระทั่งเปลือกตาเริ่มรู้สึกหนักอึ้งนั่นแหละ ผมเลยเอาศีรษะกลมๆนี่ไปพิงกระจิกแล้วหลับตาลง


            ราชายังคงมั่นใจว่าเขาไม่เคยคิดจะสนใจใคร เขาหันไปมองร่างเล็กที่บดเบียดหน้าของตัวเองไปกับเบาะรถในท่วงท่าที่สบายมากขึ้น ลอบมองเส้นผมนิ่มสีน้ำตาลเข้มที่มันกระดกออกมา ขนตางอนยาว ดวงตาเรียวรีที่ถึงแม้ตอนนี้จะปิดลงก็ยังดูน่ารัก จมูกรั้นเล็กๆ ปากแดงๆ และพวงแก้มยุ้ยสีแดงระเรื่อที่แนบไปกับเบาะรถของเขา


...ไม่ได้สนใจจริงๆนั่นแหละ แต่ไม่รู้ทำไมถึงไม่ค่อยอยากปลุกมันสักเท่าไหร่ เห็นมันกำลังนอนหลับตาพริ้มกับลมหายใจจังหวะสม่ำเสมอนั่นแล้วก็อยากให้นอนต่อ


เป็นเหี้ยอะไรไปวะกู ความคิดในหัวของคนตัวสูงดังขึ้นซ้ำๆจนสุดท้ายเขาก็เลือกที่จะปลุกเด็กน้อยข้างๆนั่นจนได้


            ตื่น..” มือหนาถูกส่งไปเขย่าแขนเล็กนั่นไม่เบานัก ทว่าร่างเล็กทำเพียงแค่พลิกตัวหันหลังใส่ราวกับรำคาญที่มีคนมารบกวนการนอนของเจ้าตัว


            อื้อ


            กูบอกให้ตื่น


            “...


เจ้าของใบหน้าหล่อคมคายขมวดคิ้วแน่น เห้อ ทำไมไอ้เด็กนี่ถึงได้หลับลึกขนาดนี้เนี่ย น่ารำคาญจริงๆเลย ท่อนแขนแกร่งเอื้อมไปช้อนตัวร่างเล็กไว้แนบลำตัว ก่อนจะล็อครถแล้วเดินออกมาด้วยท่าทางมั่นคงราวกับว่าคนที่ตัวเองอุ้มอยู่นั้นไม่ได้ทำให้เขารู้สึกหนักอะไรเลย


ทำไมตัวเบาขนาดนี้...


“’งือเขาก้มมองเจ้าของร่างเล็กที่ดิ้นขลุกขลักไปมาในอ้อมกอดของเขา สงสัยจะไม่สบายตัว เขากระชับแขนแน่นขึ้นเล็กน้อยก่อนจะเดินต่อ


แกร่ก


เสียงเปิดประตูไม่ได้ทำให้คนในอ้อมแขนรู้สึกตัวเลยแม้แต่น้อย


ความจริงแล้วราชารู้ตัวว่าเขาหวงห้องนอนพอๆกับรถนั่นแหละ เพราะมันคือพื้นที่ส่วนตัว แต่เขากลับยอมอุ้มไอ้ตัวเล็กนี่ไปวางบนเตียงของตัวเองซะได้ ทั้งๆที่ความจริงแล้วเขาปลุกมันก็ได้ แต่เขากลับไม่ทำ..


ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม แต่รู้ตัวอีกทีมือแกร่งก็เอื้อมไปดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมกายเล็กเอาไว้เสียแล้ว


จะเพราะอะไรก็ช่างเถอะ 


เขาไม่คิดจะหาคำตอบไร้สาระอะไรนี่หรอก


เสียเวลา


#ราชาไอติม


ชายหนุ่มผู้เป็นเจ้าของห้องตื่นขึ้นมากลางดึกหลังจากที่เขาเพิ่งจะล้มตัวลงนอนไปได้เพียงแค่3ชั่วโมงเพราะสัมผัสยุกยิกที่เกิดขึ้นบริเวณแผ่นหลังของเขา นัยน์ตาคมฉายแววหงุดหงิดเล็กน้อยที่ถูกรบกวนเวลานอนหลังจากที่เหนื่อยมาทั้งวัน เขาหันไปมองต้นเหตุที่ทำให้เขาต้องตื่นขึ้นก็พบว่าเป็นคนตัวจ้อยที่เอาศีรษะมาซุกที่แผ่นหลังของเขาเหมือนต้องการความอบอุ่น


ผ้าห่มนุ่มที่ให้ความอบอุ่นดูท่าจะไม่เพียงพอสำหรับร่างเล็ก คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันหลังจากที่พบว่าร่างกายของเด็กที่นอนอยู่ข้างๆกันสั่นเล็กน้อย คนหน้าดุวางมือลงบนหน้าผากใสก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆเมื่อสัมผัสได้ถึงความร้อนที่มีมากกว่าปกติ


ป่วยแล้วสินะ..


ไม่รู้คิดผิดหรือคิดถูกที่พาเด็กคนนี้มาเป็นภาระอย่างนี้ แทนที่เขาจะได้พักผ่อนกลับต้องมาดูแลมันเนี่ย


ดูแลงั้นหรอ...


ความจริงแล้วเขาจะไม่สนใจก็ได้ เพราะปกติแล้วเขาไม่เคยแคร์อยู่แล้วว่าใครจะเป็นตายยังไง แต่พอเห็นสภาพร่างเล็กที่นอนขดตัวเข้าหากันราวกับหนาวมากแต่เหงื่อกลับไหลชุ่มเสื้อนักศึกษา มันกระตุ้นให้เขาลุกไปหาผ้ามาเช็ดตัวให้เด็กนี่


ทั้งๆที่เขาไม่เคยดูแลใครมาก่อน..


ติ๊ด


เขาปรับอุณหภูมิในห้องให้สูงขึ้น ก่อนจะเดินตรงมาที่คนตัวเล็กพร้อมกับกะละมังและผ้าสีขาวสะอาดในมือ ร่างสูงวางกะละมังในมือก่อนจะบิดผ้าสะอาดให้หมาด ดวงตาสีเข้มมองคนที่นอนเพลียเพราะพิษไข้ชั่วครู่ก่อนจะค่อยๆปลดกระดุมเสื้อออกจนผิวขาวเนียนปรากฏขึ้นมาสู่สายตาคนตัวสูง


ก็รู้นะว่าตัวขาวแต่พอมองใกล้ๆก็ไม่คิดว่าจะขาวขนาดนี้..


ไม่มีใครรู้ว่าเจ้าของใบหน้าเรียบเฉยและสายตาเย็นชาคู่นี้กำลังคิดอะไรอยู่


คนตัวสูงทำเพียงแค่เช็ดตัวให้ร่างเล็กเท่านั้นก่อนจะเปลี่ยนจากชุดนักศึกษาเป็นเสื้อยืดสีขาวตัวใหญ่กับกางเกงผ้าขายาวสีเทาอ่อนที่เมื่ออยู่บนตัวของเขามันก็พอดีแต่พอไปอยู่บนร่างของคนตัวเล็กกลับดูเหมือนลูกไปแอบขโมยเสื้อพ่อมาใส่ซะอย่างนั้น


ตอนแรกเขาก็ไม่คิดจะเปลี่ยนชุดให้หรอก แต่ร่างบางดันป่วยขึ้นมาซะก่อน


คิ้วหนาขมวดมุ่น แปลกใจกับการกระทำของตัวเองเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้สนใจอะไร


            อือ..”  เสียงของร่างบางที่นอนไม่ได้สติดังขึ้นทำให้ร่างสูงกวาดสายตามองหาบางสิ่งจากตู้เก็บของเล็กๆ จนกระทั่งเจอสิ่งที่ต้องการ


มันคือยา


ถ้าเด็กนี่ไม่กินยาก็จะไม่หาย เขาไม่ค่อยป่วยเลยไม่คิดจะซื้อยาเก็บไว้ แต่ที่มียาติดตู้นั่นก็เป็นเพราะแม่ของเขาเอามาใส่ไว้ให้นั่นแหละ


ก่อนอื่นต้องทำอาหารสินะ .. เห้อ น่ารำคาญจริงๆเลย


ผ่านไปสิบนาทีร่างสูงก็ยกชามโจ๊กเดินไปวางโต๊ะข้างเตียง ก่อนกวาดสายตาสำรวจร่างเล็กที่นอนนิ่งไม่ได้สติอยู่บนเตียง สุดท้ายก็ต้องตัดใจปลุกขึ้นมาอยู่ดี ถ้าไม่กินข้าวก็จะกินยาไม่ได้ เดี๋ยวอาการจะยิ่งแย่ไปกว่าเดิม


            “อือร่างบางส่งเสียงออกมาเมื่อรู้สึกถึงการถูกรบกวนจากสัมผัสของใครคนหนึ่ง เปลือกตาบางเปิดขึ้นทำให้เห็นนัยน์ตาใสแต่ตอนนี้กลับดูอ่อนล้า ก่อนที่คิ้วเรียวจะขมวดเข้าหากันเมื่อรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงของร่างกายตัวเอง คนตัวเล็กค่อยๆพยุงตัวลุกขึ้นแต่ก็ต้องหยุดชะงักเพราะรู้สึกปวดหัวตุบๆและครั่นเนื่อครั่นตัวแปลกๆ


            ..พี่ราชาเสียงหวานที่ตอนนี้แหบแห้งเอ่ยออกมาอย่างยากลำบาก ริมฝีปากบางจากที่ปกติเป็นสีเชอร์รี่บัดนี้กลับกลายเป็นซีดจนน่ากลัว


            ตื่นแล้วก็ดี กินโจ๊กซะ เดี๋ยวมึงต้องกินยาใบหน้าดุๆนั่นทำเอาหัวใจดวงน้อยๆที่กำลังอ่อนแอกว่าปกติเพราะพิษไข้สั่นไหวเพราะความกลัว ไหนจะน้ำเสียงเรียบนิ่งนั่นอีก


เขาหลุบตามองมือน้อยๆของตัวเองที่กำผ้าห่มนิ่มแน่น


ไม่อยากกินเลย ปวดหัว


            กินน้ำเสียงดุๆนั่นเปล่งออกมาอีกครั้ง ดูเหมือนคนตัวสูงเริ่มจะอารมณ์เสียอีกแล้ว ขอบตาร้อนผ่าวไม่ต่างจากเด็กน้อยที่ถูกดุ ร่างเล็กพยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่ให้ไหลออกมา เขาไม่อยากให้พี่ราชาเห็นความอ่อนแอของเขา ยิ่งตอนเขาป่วยเขารู้ว่าตัวเองจะงอแงมากแค่ไหน


ไอติมกลัว กลัวว่าพี่ราชาจะรำคาญ


            กินโจ๊กก่อนมึงจะได้กินยาเสียงถอนหายใจดังขึ้น ก่อนพี่ราชาจะพูดด้วยน้ำเสียงที่ดูอ่อนลงเล็กน้อยจนคนตัวเล็กทีนั่งคอตกอยู่บนเตียงค่อยๆเงยหน้ามามองด้วยความแปลกใจ มือน้อยๆยอมเอื้อมมารับชามโจ๊กไปแต่โดยดี ทว่ากินไปได้ไม่กี่คำก็วางช้อนลงเพราะกินไม่ลง ราชาก็ไม่ได้ว่าอะไรเพียงแค่ส่งยากับน้ำเปล่าไปให้เท่านั้น


            ไม่อยากกิน…” เสียงพึมพำเบาๆของคนตัวเล็กไม่ได้ทำให้เขาสนใจ เขายัดยาใส่มือบางนั่นก่อนจะจ้องด้วยสายตาที่ทำให้เจ้าตัวรีบกลืนยาขมๆนั่นลงคอไป


            นอนซะ


หมับ


            ก่อนที่จะรู้ตัวว่าทำอะไรลงไปมือของเขาก็เอื้อมไปคว้าชายเสื้อของคนที่กำลังจะยกชามไปเก็บเสียแล้ว ทำอะไรของเขาเนี่ย ฮือ


            อะไร


            “..ขอบคุณคับหัวทุยของร่างเล็กได้แต่ก้มหน้างุด จากที่ตัวร้อนอยู่แล้วตอนนี้รู้สึกเหมือนหน้าร้อนจนจะระเบิดเลย


            อืมไอติมมองตามแผ่นหลังกว้างที่เดินจากไปแล้วก็ได้แต่เม้มปากเป็นเส้นตรง ในหัวของเขามีแต่คำถามเต็มไปหมดแต่ตอนนี้เขาปวดหัวตุบๆจนจะไม่ไหวอยู่แล้ว เขาเลิกคิดสงสัยก่อนจะเอนตัวลงนอน เปลือกตาปากค่อยๆปิดลง มือน้อยๆดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมกายก่อนจะผ่อนลมหายใจออกมาอย่างสม่ำเสมอ


แกร่ก


ร่างสูงหมุนลูกบิดประตูเข้าไปอย่างเงียบๆก่อนจะมุ่งตรงไปยังเตียงใหญ่ที่ตอนนี้มีร่างเล็กของคนป่วยนอนอยู่ กายหนาก้าวขึ้นเตียงช้าๆก่อนจะล้มตัวลงนอน เขาดึงผ้าห่มมาห่มครึ่งนึงก่อนจะดึงมันอีกครึ่งให้คลุมตัวคนข้างกายจนถึงคอ พ่นลมหายใจออกมาเบาๆก่อนจะหลับตาลง กว่าจะได้นอนก็ปาเข้าไปตีสองแล้ว ไอ้เด็กนี่ทำเขาเหนื่อยมากจริงๆ



ตอนนี้เขาหงุดหงิดมาก  




หงุดหงิดตัวเอง




ที่ไม่ได้รู้สึกรำคาญเด็กนั่นมากเท่าที่ควร




 #ราชาไอติม

  • ♥ ♡ ♥ ♡ ♥ ♡ ♥ ♡ ♥ ♡ ♥ ♡ ♥

Talk

เอาไปเท่านี้ก่อนนะคะ เดี๋ยวมาต่อพรุ่งนี้ค่า

ฝากคอมเมนต์ให้เราหน่อยน้าาา

ปล. Happy new year2019 นะคะทุกคนนนน


  • ♥ ♡ ♥ ♡ ♥ ♡ ♥ ♡ ♥ ♡ ♥ ♡ ♥


Contact me

Twitter : @lovethismm

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 92 ครั้ง

5 ความคิดเห็น

  1. #69 Black-color (@Black-color) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2562 / 08:24
    ฟชหงุดหงิดเก่ง รำคาญเก่ง แต่ซีนเก่งไปอีกก
    #69
    0
  2. #27 คนผ่านมา (@ras21) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 มกราคม 2562 / 00:51
    คนซึ้นนนนนน
    #27
    0
  3. #14 uchuen (@uchuen) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 มกราคม 2562 / 18:00
    ไอติมรสน่ารักนี้อาหย่อยมากๆเลยน๊าพี่ราชา~~ถ้าได้ชิมนี้หลงโงหัวไม่ขึ้นแน่ๆบอกเลยยยยย
    #14
    0
  4. #8 godxmeii (@aommykajcha) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 มกราคม 2562 / 17:16
    หึหึหึหึ รุ้เรยนะครพ
    #8
    0
  5. #1 ท่านเฌอเออร์ (@raamin0) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 มกราคม 2562 / 06:18
    แหมมมมม​ คุณ​ราชาาา
    #1
    0