Just You (Yaoi)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 12,157 Views

  • 129 Comments

  • 570 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    1,519

    Overall
    12,157

ตอนที่ 2 : ✿ Chapter two

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1543
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 73 ครั้ง
    15 ม.ค. 62


#ราชาไอติม

2




มึงจะดึงกูทำไมเนี่ยผมโวยวายก่อนจะรีบถอยไปหลบหลังไอ้อาทิตย์เหมือนเดิม แต่มันก็ไม่วายหันมาดึงแขนผมให้ไปเดินข้างๆมันอีก


            แล้วมึงเดินแบบนี้ไปเรื่อยๆหรอไง


ฮือ ก็ผมกลัวเจอพี่ราชานี่ ผมเขินอ่า


            เดินแบบนี้แหละ มึงเดินไปเร็วๆซี่มันไม่ได้ว่าอะไรอีก แค่ส่ายหัวนิดหน่อยก่อนจะเดินไปพร้อมกับมีผมที่ทำตัวเป็นลูกลิงเกาะหลังมัน ทำไงได้อะ ถ้าเจอหน้าพี่ราชาผมต้องทำตัวไม่ถูกแน่ๆ จนกระทั่งเดินมาถึงสนามบาสผมถึงยอมผละออกมายืนดีๆ


            คราม ทางนี้ๆผมตะโกนเรียกครามทันทีที่เห็นหน้ามันไกลๆ มันพยักหน้าน้อยๆแล้วเดินมา


            กูฝากของแปปดิ ไอ้เท็นแม่งบอกให้กูเอาเสื้อไปให้มันพูดจบครามก็เดินไปทางห้องแต่งตัวแล้วทิ้งกระเป๋าใบใหญ่สองใบไว้กับผม เดาว่าน่าจะเป็นของเท็นแหละ


            มึงนั่งอยู่นี่นะ เดี๋ยวกูไปซื้อน้ำแปปอาทิตย์ลุกขึ้นเตรียมจะเดินไปแต่ผมก็รีบดึงชายเสื้อมันไว้ก่อน


            ไม่เอา กูไปด้วยผมส่ายหัวรัวๆจนผมฟูไปหมด ไม่ได้นะ ถ้าเขาอยู่คนเดียวแล้วเจอพี่ราชาล่ะ เขาต้องเผลอทำท่าเด๋อๆออกไปแน่ๆอะ ฮือ


            ไม่ต้องหรอกน่า ถ้ามึงไปด้วยแล้วใครจะเฝ้าของให้ไอ้ครามล่ะ


            ก็เอาไปด้วย


            ใครจะแบก หนักชิบหาย กูไม่แบกหรอกนะ


            งือ


            ไม่ต้องมาทำหน้าแบบนี้ กูไปแปปเดียวน่าผมพยักหน้าเบาๆก่อนจะยอมนั่งลงอย่างหงอยๆ ไม่อยากอยู่คนเดียวอะ


            เดี๋ยวซื้อไอศกรีมมาฝาก โอเคมั้ย


            โอเค!” ผมรีบพยักหน้าหงึกๆ มันขำก่อนจะยีหัวผมเบาๆแล้วเดินออกไป ผมเลยหันกลับมามองทางสนามบาสอีกครั้ง กวาดสายตาหาพี่ราชา ถึงจะทำเหมือนไม่ได้อยากมาก็เถอะนะแต่ใจมันไปแล้วอะ สำรวจสนามไปเรื่อยๆแล้วก็เจอพี่ราชากำลังคุยอยู่กับเพื่อนอีกคน เจอจริงๆด้วยอะ ฮือ ไอติมว่าไอติมโชคดีมาก


พี่เขาใส่เสื้อกล้ามกับกางเกงขาสั้น ชุดก็เหมือนคนอื่นๆในสนามนะ แต่ทำไมมันถึงดูดีมีออร่ากว่าคนอื่นเขาได้ล่ะเนี่ย ไม่แฟร์เลย


ยิ่งตอนเสยผมนะ


หัวใจของไอติมสั่นระรัว


เฮือก!


พี่เขามองมา! มองใครอะ คนข้างหลังหรอ ฮือ แต่หันไปดูก็ไม่มีใครนะ ฝั่งนี้มีแค่ไอติมนั่งอยู่คนเดียว แล้วพี่เขามองใครอะ ร..หรือว่าผมจ้องพี่เขามากไปพี่เขาเลยรู้ตัว


ทำยังไงดี วิ่งออกไปเลยดีไหม แต่ก็ต้องเฝ้าของอีก ถ้าของหายไอติมจะโดนว่า เอาน่า พี่เขาคงไม่มองผมหรอก ผมคงคิดไปเองแหละน่า พี่เขาจะมามองผมทำไมเล่า คิดเข้าข้างตัวเองพลางค่อยๆเงยหน้าไปมองที่เดิมอีกครั้ง แต่ก็ไม่เห็นใครแล้ว


            อ้าว..” ไปไหนอะ หายไปไหนแล้ว กำลังหันไปมองทางขวาก็ต้องสะดุ้งจนเกือบจะแหกปากออกมาเพราะคนที่ผมกำลังมองหาเขาอยู่ตรงหน้าผมแล้ว!


..ทำไมอะ ทำไมมาตรงนี้ หรือผมนั่งผิดที่หรอ ผมมานั่งที่ของพี่เขาใช่ไหม แน่ๆเลยอะ พยักหน้ากับตัวเองแล้วรีบลุกขึ้นเตรียมวิ่งหนี


หมับ!


..เอ่อผมสะดุ้งเฮือก พี่เขาจับแขนผมอย่างแรง เล่นเอาผมไม่กล้ามองหน้าเลยอะ ว่าแต่ทำไมพี่เขารุนแรงจังเนี่ย


กระเป๋ากูอยู่ไหนห้ะ? กระเป๋าหรอ กระเป๋าอะไร.. ทักผิดคนรึเปล่านะ


..ครับ?”


กระเป๋ากูพี่เขาปล่อยมือผมแล้วแต่ยังรู้สึกอุ่นๆตรงข้อมืออยู่เลย แต่ทำไมรู้สึกว่าเสียงพี่เขาเข้มขึ้น แววตาก็ดูติดจะหงุดหงิดเช่นกัน ฮือ พี่เขาไม่พอใจหรอ ไอติมทำอะไรผิดอะ ก็ไม่รู้นี่..


ผมไม่ทราบครับ..” ผมตอบเสียงเบา แต่หัวใจดันเต้นเสียงดังมากจนผมหูอื้อตาลายไปหมดแล้ว พี่ราชาในระยะที่ใกล้ขนาดนี้ ..


เหมือนฝันอยู่เลย


ไอ้เท็นบอกว่ากระเป๋ากูอยู่กับคนหน้าตาโง่ๆ


..หน้าตาโง่ๆหรอ  นี่พี่เขาว่าผมหน้าโง่หรอ! ถึงจะเป็นคนที่ผมชอบผมก็ไม่ยอมหรอกนะ ฮึ่ย


            “..ผมไม่รู้จริงๆถึงอย่างงั้นก็เถอะไม่ยอมแล้วจะทำอะไรได้ล่ะ นี่พี่ราชาเชียวนะ แค่ตอบพี่เขาได้นี่ก็ถือว่าเหนือความคาดหมายมากๆแล้วอะ ไว้ค่อยไปจัดการกับไอ้เท็นแทนละกัน!


พี่เขาไม่ได้พูดอะไรแต่กวาดสายตามองหาอะไรบางอย่าง ก่อนจะหยุดสายตาไว้ที่ด้านหลังของผม ผมเลยหันไปมองตามแล้วก็พบว่าสิ่งที่พี่เขามองคือกระเป๋าสองใบที่ไอ้ครามฝากเอาไว้


ยะ..อย่าบอกนะว่า กระเป๋าอีกใบไม่ใช่ของไอ้เท็นแต่เป็นของพี่ราชา!


            “…” ไม่มีเสียงพูดใดๆจากเราทั้งสองคนอีก มีแต่เสียงเท้าของคนตัวสูงที่เดินไปหยิบกระเป๋านั่นด้วยใบหน้านิ่งๆก่อนจะหมุนตัวเดินกลับไปโดยไม่แม้แต่มองผมด้วยหางตาเลยด้วยซ้ำ


เจ็บจัง ไอติมเจ็บหัวใจ แต่แค่ได้คุยก็ดีแล้วน่า ถึงแม้จะแค่ไม่กี่ประโยคก็ตามเถอะ ผมปลอบตัวเองในใจพลางมองหลังที่ห่างออกไปเรื่อยๆ ได้แต่คิดว่าถ้าได้กอดแผ่นหลังกว้างๆนั่นจากข้างหลังจะเป็นยังไงนะ จะอุ่นเหมือนที่คิดไว้รึเปล่า


เห้อ เลิกมโนได้แล้วไอติม ตื่นๆตบแก้มตัวเองเบาๆเพื่อเรียกสติ 


ยืนทำอะไรตรงนั้นห้ะไอ้อ้วน


มึงงงงงงงงงผมรีบถลาไปคว้าแขนอาทิตย์มาเขย่ารัวๆ จนมันต้องวางน้ำเปล่าที่ถืออยู่ก่อนผมจะทำมันตกพื้น


เป็นอะไรเนี่ยอ้วน


กูมีอะไรจะเล่า แต่ก่อนอื่นมึงหยุดว่ากูอ้วนก่อนผมพูดเสียงแข็งแล้วสบัดแขนมันทิ้ง เฮอะ ไม่น่าไปคุยกะมันเลย ชอบว่าผมอ้วน คนแบบนี้สมควรโดนต่อยปาก!


หึๆ ไม่ว่าละครับ แล้วจะเล่าอะไร


ก็เมื่อกี๊อะ พี่เขามาคุยกับกูด้วยยยย ไอ้ทิตย์ กูได้คุยกับพี่เขาแล้ววววววนึกภาพเหตุการณ์เมื่อสักครู่แล้วก็พลันเขินจนต้องคว้าแขนมันมาเขย่ารัวๆอีกรอบ


มึงใจเย็น พี่เขา? พี่ราชาอะนะ


อื้อ! กูนี่สั่นไปหมดเลย


แล้วคุยอะไร


ก็พี่เขามาหากระเป๋าอะ


“…”


“…”


แค่นี้?”


แล้วก็บอกว่ากูหน้าโง่ด้วย..”


ฮ่าๆๆๆๆๆๆ กูว่าพี่เขาพูดถูกนะมันขำเสียงดังจนคนแถวนั้นเริ่มหันมามอง ฮึ่ย คนพวกนี้ทำไมนิสัยไม่ดีแบบนี้เนี่ย ยกเว้นพี่ราชานะ ผมว่าแค่ไอ้อาทิตย์กับไอ้เท็นเท่านั้นแหละ


ไม่ต้องมาขำเลย แล้วไหนไอศกรีมกู


กูลืมอะ ขอโทษน้าผมว่ามันไม่ได้ลืมหรอก มันตั้งใจ ดูจากสีหน้าที่ไม่มีความรู้สึกผิดนี่แล้วก็พอจะเดาได้ สุดท้ายเลยทำได้แค่ฟาดแขนมันแรงๆ ฮึ่ย

 

ผมนั่งดูพี่เขาเล่นบาสไปสักพักจนกระทั่ง


ครืนนนนน


ฝนจะตกแล้ว กูว่าเรารีบไปก่อนเถอะผมพยักหน้าก่อนจะลุกขึ้นแต่ยังไม่ทันจะเดินฝนก็เทลงมาซะก่อน ทำให้คนแถวนี้พากันวิ่งเข้าที่ร่มกันหมด


ซ่าาาาาา


            “เชี่ยเอ๊ย อาทิตย์หันมาคว้าแขนผมข้างนึงส่วนอีกข้างก็คว้ากระเป๋าของไอ้เท็นไปด้วยก่อนจะพาผมวิ่งไปในยิม แต่วิ่งไปก็เท่านั้นอะ ตอนนี้ผมเปียกเป็นลูกหมาแล้ว


            เปียกหมดเลยอะมองไปที่เพื่อนของผมก็ทำให้รู้ว่ามีสภาพไม่ต่างกันเท่าไหร่นัก แล้วจะทำยังไงเนี่ย ไม่มีชุดเปลี่ยนด้วย จะให้กลับสภาพนี้คงไม่ได้ วันนี้ผมไม่ได้เอารถมาเลยทำให้ต้องนั่งบีทีเอสกลับเอง


            เดี๋ยวไปยืมชุดจากพวกนักกีฬาก็ได้ พวกมันน่าจะมีแหละ


            ไอ้ทิตย์! ไอติม!” หันไปตามเสียงเรียกก็เจอเท็นกับครามเดินมา มันยังอยู่ในชุดกีฬา แล้วข้างหลังของมันสองคนก็มีกลุ่มคนตัวสูงเดินมาด้วย ถึงจะเดินมาหลายคนแต่สายตาของผมกลับมองไปที่คนๆเดียว เขาคือ


พี่ราชา


            กลับกันเถอะ กูว่าถ้ารอฝนหยุดตกคงดึกก่อนอะคือผมก็คิดเหมือนที่ครามพูดนะ แต่ปัญหาคือผมกลับไม่ได้เนี่ยสิ รถก็ไม่มี ร่มก็ไม่มี


            แต่กูไม่ได้เอารถมาอะ มึงไปส่งกูหน่อยซี่ทางเลือกเดียวคืออ้อนเท่านั้น! ผมคว้าแขนครามมากอดไว้แล้วเอาหัวถูไปมา


            พอเลย ไม่ต้องมาอ้อนกู มึงลืมแล้วหรอว่าคอนโดกูกะไอ้เท็นอยู่คนละทางกับคอนโดมึงมันเอามือดันหัวผมออก เหลือตัวเลือกเดียวแล้ว!


            อาทิ..”


            “กูไปส่งมึงไม่ได้หรอกนะ เย็นนี้กูต้องกลับบ้านยังไม่ทันได้พูดเลย! แล้วจะทำยังไงดีเนี่ยยยยยย


ครืดดดด ครืดดดดดด


เสียงโทรศัพท์ของอาทิตย์ดังขึ้น มันกดรับก่อนจะถอยออกไปคุยนิดหน่อยแต่ผมก็ยังได้ยินอยู่ดีนั่นแหละ


ครับแม่ อยู่มอครับ ครับๆ เจอกันครับฟังแล้วคงจะหวังพึ่งอะไรอาทิตย์ไม่ได้แล้วสินะ ฮือ


โทษนะอ้วน กูต้องกลับแล้วแหละ มึงก็หาร่มยืมไปก่อนนะ กูกลับละ ไว้เจอกันพวกมึงมันพูดรัวๆก่อนจะยีหัวผมแล้ววิ่งฝ่าฝนออกไป


อาทิตย์กลับไปแล้วละผมจะกลับยังไงเนี่ย


            เอ้อ มึงอยู่คอนโดเดียวกับพี่ราชานี่ กลับกับพี่เขาสิ


            “ห้ะ!” ลืมไปเลย พี่เขาอยู่ข้างหลังมันมาตลอดนี่ ฮือออออ จะให้ไอติมกลับกับพี่เขาได้ยังไงเล่า พี่เขาจะยอมหรอ ก็จริงที่ผมอยู่คอนโดเดียวกับพี่เขาแต่ผมไม่เคยเจอพี่เขาเลยสักครั้งจนผมคิดว่าพี่เขาย้ายคอนโดไปแล้วซะอีกอะ


            พี่ราชา พี่เอาเพื่อนผมติดรถไปด้วยคนนึงได้ไหมอะเพื่อนเท็นหันไปพูดกับคนตัวสูงข้างหลังโดยไม่ถามความเห็นผมเลยสักคำ ใจของผมมันเต้นแรงจนเจ็บไปหมดแล้ว ทุกคนเงียบหมดไม่เว้นแต่เพื่อนของพี่เขาทั้งๆที่ตอนแรกคุยกันเสียงดังมาก มันทำให้ตัวผมยิ่งสั่น ในใจก็ลุ้นไปด้วยว่าพี่เขาจะตอบว่ายังไง


ถ้าพี่เขาบอกว่าไม่ล่ะ..


            “…”


พี่เขาเงียบมากจนไม่มีใครกล้าพูดอะไร ผมเหลือบไปมองหน้าพี่เขาว่าจะทำหน้ายังไงแต่สิ่งเดียวที่เห็นก็ยังเป็นใบหน้านิ่งเรียบไร้ความรู้สึกนั่น


เห้อ นั่นสิ จะไปหวังทำไม พี่เขาจะอยากให้คนที่ไหนก็ไม่รู้ขึ้นรถทำไมกัน


“…ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวกูรอฝนซาแล้วค่อยกลับบีทีเอสก็ได้ อย่าไปรบกวนพี่เขาเลยถึงจะพูดอย่างนั้นก็เถอะ ดูแล้วถ้ารอฝนซาคงต้องรอสัก2-3ชั่วโมงเป็นอย่างต่ำแน่เลย


            “มึงมีชุดให้กูเปลี่ยนไหม กูหนาวอะผมหันไปถามไอ้เท็นเบาๆ รู้สึกได้เลยอะว่าตัวเองหงอยมาก ไม่ใช่แค่เสียงนะแต่หน้าก็ด้วย แอบเหลือบมองพี่เขาอีกทีก็ยังทำหน้านิ่งแบบเดิมอยู่เลย ไม่อยากอยู่ตรงนี้แล้วอะ ขอบตารู้สึกร้อนๆเหมือนน้ำตามันจะไหลลงมาเลย


            “เอ่อ..เดี๋ยวกูไปยืมให้นะ มึงไปนั่งรอไป


            “อื้อ


ผมเดินคอเตรียมจะไปนั่งเก้าอี้ตัวยาวหน้าห้องน้ำแต่ทว่าก็ต้องชะงักเพราะมีคนยื่นเสื้อผ้ามาให้ผมเสียก่อน เงยหน้าไปดูเจ้าของเสื้อผ้านี้ก็ต้องตกใจ เพราะเขาคือพี่ราชา


ทำไมล่ะ เมื่อกี๊ยังเมินกันอยู่เลย


            จะกลับก็เอาไปเปลี่ยน


            “…”


            “จะกลับไหม?” เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นเล็กน้อยราวกับเริ่มจะหงุดหงิดขึ้นมา ทำผมรีบยื่นมือมารับทันที กลัวพี่เขาจะเปลี่ยนใจ


            กลับคับ!” พอตื่นเต้นก็เป็นแบบนี้ตลอดเลย ไอ้นิสัยพูดเหมือนเด็กเนี่ย ฮือ ทำไมจู่ๆพี่เขาถึงยอมไปส่งผมล่ะ


            กูให้เวลา5นาทีพูดจบคนหน้านิ่งก็เดินไปนั่งที่เก้าอี้ ผมก้มมองเสื้อผ้าในมือก็พบว่านี่มันคือเสื้อนักศึกษาตัวที่พี่เขาใส่ก่อนหน้านี้ แสดงว่าที่พี่เขายังใส่ชุดกีฬาเพราะเอาชุดนี้ให้ผมสินะ ..


ตึก ตัก ตึก ตัก


หยุดเลยนะหัวใจ! จะมาหวั่นไหวเพราะเรื่องแค่นี้ไม่ได้นะไอติมมมมมมม


ด้านนอกห้องน้ำ


ง่อว ทำไมคุณราชาถึงรับน้องไอติมกลับด้วยล่ะครับ ปกติไม่เคยมีใครได้นั่งรถมึงไม่ใช่หรอค้าบเจ้าตัวหันไปมองธามเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ตอบอะไร เพื่อนสนิทเขามันเป็นคนชอบพูดจาแบบนี้อยู่แล้วดังนั้นไม่จำเป็นที่เขาจะต้องสนใจมัน


เป็นอะไรไปครับ เกิดสนใจน้องเขาขึ้นมาหรออออออ


เปล่าตอบแค่นั้นก่อนจะเลิกสนใจมัน


สนใจงั้นหรอ เด็กนั่นอะนะ เหอะ น่ารำคาญ


            “เอ่อ เสร็จแล้วครับเสียงหวานแบบนี้ก็มีอยู่คนเดียวนั่นแหละ เขาไม่ได้หันไปมอง ทำเพียงแค่ลุกขึ้นแล้วเดินออกมา แต่แล้วก็ต้องหงุดหงิดอีกครั้งเพราะเด็กคนนั้นไม่ได้เดินตามมา


            สรุปมึงจะกลับไหมสงสัยผมจะทำหน้าดุอีกแล้วมั้ง เด็กนั่นถึงได้ทำหน้าเลิ่กลั่กแล้วรีบวิ่งตามมา พอมองมันในเสื้อของผมดีๆแล้วก็ไม่รู้นะว่าเสื้อผมมันใหญ่หรือมันตัวเล็ก


            ..จะตากฝนกลับหรอครับผมหันไปมองเล็กน้อยแต่ไม่ได้ตอบอะไรแค่เดินนำออกมา ยังดีที่มันเดินตามไม่งั้นผมคงต้องหงุดหงิดมากแน่ๆ


ให้ชุดไปเปลี่ยนแล้วจะเดินตากฝนอีกทำไม ถามอะไรโง่ๆ โง่เหมือนหน้ามันจริงๆนั่นแหละ


หลังยิมก็มีลานจอดรถไหมล่ะ ทำเหมือนเหมือนไม่เคยมางั้นแหละ


            เอ๊ะ ที่นี่มีลานจอดรถด้วยหรอเด็กนั่นพึมพำเบาๆแต่ผมก็ยังได้ยิน ไม่แปลกใจแล้วที่ไม่เคยมา ดูแล้วคงจะไม่เคยออกกำลังกายหรือเล่นกีฬาอะไรเลย ตัวถึงได้เล็กแล้วก็เตี้ยแบบนี้


ขึ้นรถผมไม่ชอบพูด ขี้เกียจพูด แต่ถ้าไม่หันไปบอกไอ้เด็กนี่คงจะไม่ยอมขึ้นรถ ผมเกลียดเด็กเพราะเด็กมันน่ารำคาญ


            คาดเข็มขัดด้วย


            คับ!


น่ารำคาญจริงๆนั่นแหละ



#ราชาไอติม

  • ♥ ♡ ♥ ♡ ♥ ♡ ♥ ♡ ♥ ♡ ♥ ♡ ♥

Talk

     พี่ราชาได้เจอน้อนแล้ววววววว เรื่องอาจจะดำเนินไปแบบเอื่อยๆนะคะ เพราะเราอยากแต่งแบบเรื่อยๆสบายๆ ถ้าชอบก็ติดตามต่อไปเลยน้าาาา ฝากคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้เราหน่อยนะคะ เราจะได้มีแรงฮึดสู้แต่งต่ออออ

ใครเอ็นดูน้องติมก็ไปพูดคุยกันในแท็กทวิตได้เลยนะค้า

ปล.ตอนแรกว่าจะลงพรุ่งนี้ดึกๆแต่ดันแต่งเสร็จซะก่อนเลยลงมันซะเลย เผื่อพรุ่งนี้จะลงให้อีกตอน


  • ♥ ♡ ♥ ♡ ♥ ♡ ♥ ♡ ♥ ♡ ♥ ♡ ♥


Contact me

Twitter : @lovethismm


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 73 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #68 Black-color (@Black-color) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2562 / 07:56
    จ้ารำคาญเก่ง
    #68
    0
  2. #13 uchuen (@uchuen) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 มกราคม 2562 / 16:45
    จิ๊ ทำมาเป็นรำคาญ..อย่ามาหลงน้องทีหลังแล้วกันนะพี่ราชาาา
    #13
    0