Just You (Yaoi)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 13,134 Views

  • 134 Comments

  • 597 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    386

    Overall
    13,134

ตอนที่ 17 : ✿ Chapter seventeen [60%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1017
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 71 ครั้ง
    28 พ.ค. 62

#ราชาไอติม

17





เปลือกตาบางค่อยๆเปิดขึ้นช้าๆเมื่อรู้สึกปวดเมื่อยตัวจากการนอนหลับในท่าเดียว คนตัวเล็กดันตัวลุกขึ้นนั่งก่อนจะชะงักเมื่อเสื้อตัวใหญ่ที่คลุมตัวเขาอยู่ร่วงหล่นลงไปกองอยู่ที่บริเวณตัก ไอติมมองไปรอบๆตัวพลางกวาดสายตาหาคนข้างกายที่ตอนนี้ไม่อยู่บนรถ ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างเพราะวิวด้านหน้าตอนนี้คือท้องทะเลสีฟ้าคราม มือเล็กรีบเปิดประตูลงรถไปเพื่อสัมผัสกับบรรยากาศดีๆที่ไม่ได้เจอมานานจากการเรียนที่ค่อนข้างหนัก


คนตัวเล็กสูดหายใจเข้าลึกๆพลางทอดสายตามองไปที่น้ำทะเลที่ใส สายลมพัดผ่านร่างเล็กจนเส้นผมนุ่มปลิวไปมา ไอติมไม่สามารถละสายตาจากภาพตรงหน้าได้จริงๆจึงได้แต่ยืนระบายยิ้มมองภาพตรงหน้าอยู่อย่างนั้น


            ตื่นแล้วก็เข้าไปในโรงแรมก่อน เดี๋ยวค่อยออกมาข้างนอกน้ำเสียงทุ้มต่ำดังขึ้นเรียกให้คนตัวเล็กยอมหันหน้าไปมองอย่างเชื่องช้า


พี่ราชาเดินมาเปิดประตูรถแล้วหยิบกระเป๋ามาถือไว้เพียงใบเดียวแล้วกดล็อครถ แสดงว่าตอนผมนอนอยู่พี่ราชาก็ขนของลงไปเกือบหมดแล้วสินะ แล้วทำไมไม่ปลุกเนี่ย...


            คนอื่นล่ะครับ


            “อยู่ข้างในหมดแล้วผมบุ้ยปากทันทีที่คนตัวสูงสูงหันหลังเดินออกไป เข้าไปกันหมดแล้วแทนที่จะปลุกกัน ปล่อยให้ผมนอนอย่างงี้ได้ไงเล่า

           

            “ของีบแปปนึงแล้วออกมาเดินเล่นกัน


            “เออดี กูขับรถมาตั้งนาน อยากนอนสักหน่อย


            ไปเลยไม่ได้หรอ…” ผมพึมพำเบาๆแต่เดาว่าทุกคนก็ได้ยินนั่นแหละ สังเกตจากสายตาของหลายๆคู่ที่หันมามอง


            แหม ตัวเองนอนเยอะแล้วก็พูดได้นี่ผมหันไปมองไอ้เท็นที่ยักคิ้วใส่จึกๆอยู่นั่นแหละ


            พวกมึงจะนอนก็ไปนอนผมเงยหน้ามองคนข้างกายที่จู่ๆก็พูดออกมาหลังจากเงียบอยู่นาน จะว่าไปพี่ราชาก็ยังไม่ได้พักเหมือนกันนี่นา


            อะๆ เอาเป็นว่าเจอกันสักประมาณเที่ยงๆไหม


            “โอเค ไว้ไปเดินห้างแถวนี้กันอาทิตย์กับพี่ธามพูดขึ้นมาเลยทำให้คนอื่นเออออตามไปด้วย ผมยืนมองทุกคนเดินเข้าลิฟต์ไปจนทระทั่งทุกคนหายไปหมดแล้วนั่นแหละถึงได้รู้สึกตัว

 


แล้วผมจะนอนกับใครล่ะ



            ไว้ค่อยไปเดินตอนเย็น ตอนนี้แดดร้อนเกินผมชะงักตัวทันทีที่ได้ยินเสียงคุ้นเคยนั่นดังขึ้นด้านหลัง


            เอ่อ…”


            “อะไร


            “…ห้องพี่ราชาเลิ่กคิ้วขึ้นเล็กน้อยก่อนจะกลับไปทำหน้านิ่งดังเดิม เจ้าตัวไม่ได้พูดอะไรเพียงแค่เดินนำไปกดลิฟต์เท่านั้น แต่นั่นก็ทำให้ผมพอจะเดาได้ว่าผมอยู่ห้องเดียวกับใคร


            เร็วๆคนขี้หงุดหงิดพูดเร่งผมอีกที ผมเลยต้องรีบวิ่งไปเข้าลิฟต์เพราะกลัวจะโดนดุ ระหว่างที่ลิฟต์กำลังขึ้นก็ไม่มีบทสนทนาใดๆเกิดขึ้นอีก


            ห้องไหนครับเพราะพี่ราชาไม่ตอบอีกตามเคยผมเลยต้องเดินตามพี่เขาต้อยๆ จนกระทั่งเปิดประตูเข้าห้องไปแล้วนั่นแหละผมถึงได้รีบวิ่งไปสำรวจห้องทุกซอกทุกมุมทันที


            “มาถอดรองเท้าก่อนผมไม่ได้สนใจเสียงเรียกอะไรเพราะวิวตรงหน้าน่าสนใจกว่ามาก ห้องของเรามันเป็นแบบบ้านที่อยู่บนเขา ดีที่ห้องนี้อยู่สูงหน่อยเลยทำให้เห็นบรรยากาศของทะเลชัดเจนมาก แถมยังมีสระว่ายน้ำส่วนตัวอีก ถ้าว่ายน้ำไปด้วยชมวิวไปด้วยต้องดีมากแน่ๆเลยอะ


ผมอมยิ้มกับความคิดตัวเองก่อนจะสะดุ้งสุดตัวเมื่อมีเงาใหญ่มาทาบทับด้านหลัง มือที่กำลังเกาะหน้าต่างสีใสบานใหญ่ตรงหน้ารีบผละตัวออกแต่ก็ไม่ทันร่างสูงใหญ่ที่เข้ามาประชิดตัวเสียก่อน


            อย่าซนให้มันมากเพราะลมหายใจที่รินรดอยู่บริเวณต้นคอของผมในตอนนี้ผมถึงไม่กล้าหันไปเผชิญหน้ากับคนหน้าดุ สองมือแกร่งที่ทาบลงบนหน้าต่างกักขังผมไว้ภายใต้ร่างทำให้ผมรู้สึกเหมือนกำลังถูกคุกคามอยู่


            “ฮื่อ จะไปถอดรองเท้าเดี๋ยวนี้ค้าบผมพยายามหดคอแล้วก้มตัวเพื่อที่จะลอดผ่านแขนยาวๆนี่ไปแต่ทว่าคนโตกว่ากลับไม่ยอมให้เป็นอย่างนั้น พี่ราชาลดแขนลงเพื่อไม่ให้ผมลอดออกไปได้ สุดท้ายผมก็ทนไม่ไหวถึงได้พลิกตัวหันไปมองคนคนข้างแต่ไม่รู้ว่านั่นเป็นความคิดที่ผิด ใครจะไปคิดเล่าว่าพี่เขาจะเข้ามาใกล้ขนาดนี้ ฮือ


            พี่ราชาผมหดคอจนเหนียงออกมากองหมดแล้วเนี่ย จะขยับหน้าเข้ามาทำไมเล่า!


            ฮือ หยุดแกล้งติมได้แล้วววผมยื่นมือไปดันใบหน้าของพี่ราชาออกก่อนที่จมูกโด่งจะได้สัมผัสกับแก้มของผม


            ใครว่ากูแกล้งพี่ราชากระซิบเสียงแหบพร่าทำเอาผมขนลุกไปทั้งร่าง มือใหญ่รวบข้อมือทั้งสองข้างของผมไปตรึงไว้บนเหนือศีรษะด้วยมือเพียงข้างเดียว พอไม่สามารถป้องกันอะไรได้ผมก็เลือกที่จะหลุบตามองต่ำแทน ยังไงไอติมก็สบตาพี่ราชาไม่ได้แน่ๆ


            เป็นอะไร ไม่ซนแล้วหรอน้ำเสียงที่ดูจะขำขันนั่นทำเอาผมเงยหน้ามองคนตรงหน้าทันที แต่ก็พบเพียงใบหน้านิ่งงันนั่น มีเพียงแววตาที่ดูจะเปลี่ยนไป


            ไม่ซนแล้วครับ ปล่อยติมหน่อยน้าผมพยายามพูดด้วยใบหน้าและน้ำเสียงที่ดูน่าสงสารที่สุดแต่พี่ราชากลับไม่สนใจเลยแม้แต่น้อย


มิหนำซ้ำยังก้มหน้าลงมาใกล้เรื่อยๆอีก พอผมก้มหน้างุดๆจนคางชิดอกพี่ราชาก็เอามืออีกข้างมาเชยคางผมขึ้นจนกระทั่งผมประสานสายตาเข้ากับนัยน์ตาคมกริบ คล้ายลมหายใจของผมหยุดลงกะทันหันพอรู้ว่าไม่มีทางรอดแล้วถึงได้หลับตาปี๋เผื่อจะลดบรรยากาศชวนเขินนี่ลงได้บ้าง



ก๊อกๆๆ


ผมสะดุ้งเฮือกพร้อมกับหันไปมองประตูที่ถูกใครบางคนเคาะทันที แต่พอนึกได้ว่าตัวเองกำลังอยู่ในสถานการณ์ไหนถึงได้ละสายตาไปมองคนใกล้ตัวแทน


พี่ราชาขมวดคิ้วแน่นพลางถอนหายใจออกมาอย่างแรงจนผมเริ่มหวั่นใจ แววตาดุดันนั่นกำลังฉายแววหงุดหงิดอีกครา



ก๊อกๆๆ


ทันทีที่เสียงเคาะประตูนั่นดังขึ้นมาอีกรอบพี่ราชาก็ผละตัวออกไปพร้อมกับเดินตรงไปที่ประตู บรรยากาศชวนขนลุกนี่ทำเอาผมรู้สึกหนาวขึ้นมาเสียดื้อๆ แต่ก็แอบโล่งใจที่ตัวเองรอดจากสถานการณ์นั้นมาแบบหวุดหวิด



แกร่ก


            ไอ้ราชา กูได้…”


            “ไม่ว่าง” ผมมองคนขี้หงุดหงิดแบบงุนงง เมื่อประตูถูกเปิดขึ้นอย่างแรงแล้วก็ถูกปิดลงอย่างแรงเช่นกัน เมื่อครู่ผมเห็นว่าคนที่มาเคาะประตูคือพี่ธามแต่พี่เขายังไม่ทันพูดอะไรพี่ราชาก็ปิดประตูกระแทกหน้าพี่ธามไปเสียก่อน ผมเดาว่าตอนนี้พี่ธามต้องทำสีหน้าเหมือนผมแน่ๆ



ก๊อกๆๆๆ


            มึง เปิดประตูให้กูก่อนนนนนน” ผมได้ยินเสียงโวยวายเล็ดลอดเข้ามาจนเริ่มกลัวว่าจะไปรบกวนห้องข้างๆหรือเปล่า พอคิดได้ผมก็เลยรีบเดินไปเพื่อที่จะเปิดประตูแทน


            ทำอะไร


            “เอ่อเปิด…”


            “ไม่ต้อง” ผมเม้มปากแน่น มองประตูสลับกับพี่ราชาไปมาว่าควรจะทำยังไงดี เสียงเคาะประตูและเสียงโวยวายของพี่ธามยังคงดำเนินต่อไป ถ้าข้างห้องเขาเปิดประตูออกมาด่าล่ะ!


            เผื่อพี่ธามเขามีเรื่องด่วนล่ะครับ” พี่ราชาทำเหมือนไม่ได้ยินเสียงของผม เจ้าตัวเดินหน้านิ่งไปนั่งโซฟาพลางเปิดทีวีดูเสียอย่างนั้น



ส่วนผมก็ยืนเหงื่อตกอยู่ตรงนี้เนี่ย!



            ไอ้ราชา เปิดหน่อยยยยย


            “พี่ราชา…”


ผมเดาว่าพี่เขาคงรำคาญแหละถึงได้หันมองมองหน้าผมแบบอารมณ์เสีย ก็คิดดูสิ แค่พี่ธามเรียกพี่เขาก็หงุดหงิดแล้ว นี่มีผมเรียกพี่เขาอีกคนพี่เขาจะโมโหขนาดไหน


เราสองคนสบสายตากันไปมา เนิ่นนานเสียจนผมเกือบทนไม่ไหว แต่สุดท้ายพี่ราชาก็ยอมพยักหน้านั่นแหละผมถึงได้รีบเปิดประตูทันที แอบเห็นพี่เขาถอนหายใจด้วย แหะๆ


            กว่าจะเปิดโอ๊ะ! น้องไอติม


ผมยิ้มแห้งให้คนที่ยืนเหงื่อออกอยู่หน้าห้องซึ่งคนพี่เขาก็ดูจะดีใจนะถึงได้ส่งยิ้มมาไม่หยุดขนาดนี้


            พี่ธามมีอะไรรึเปล่าครับผมเริ่มสงสารพี่ธามหน่อยๆแล้ว เพราะตอนนี้มีธามกำลังยืนปาดเหงื่อด้วยใบหน้าติดเหนื่อยนั่น ผมว่าพี่ธามเข้ามาก่อนดีกว่าครับ


            “ดีเลย พี่ขอตากแอร์หน่อย อุตส่าห์วิ่งมาจากฝั่งนู้นแหนะผมเลิ่กคิ้วขึ้นทันทีที่พี่ธามพูดจบ ทำไมถึงบอกว่าฝั่งนู้นล่ะ ห้องเราไม่ได้อยู่ติดกันหมดหรอเนี่ย


            ทำไมถึง…” ผมกำลังหลีกทางให้พี่ธามเดินเข้ามาแต่ก็ต้องมาสะดุ้งตัวอย่างแรงเพราะจู่ๆพี่ราชาก็เดินมาคร่อมร่างผมไว้จากด้านหลัง พี่ราชายกมือยันขอบประตูไว้ทั้งสองข้างโดยมีผมยืนอยู่ตรงกลาง ก็รู้นะว่าจะขวางไม่ให้พี่ธามเข้าอะ แต่ทำไมไม่พูดดีๆเล่า!


            โอ๊ย! ไอ้ชา กูขอเข้าหน่อยไม่ได้เลยหรอไงพี่ธามเบะปากพร้อมกับยกมือปาดเหงื่ออีกรอบทำเอาผมรู้สึกผิดเลย รู้งี้ผมน่าจะรีบเปิดประตูให้พี่ธามเข้ามาในห้องก่อนที่พี่ราชาจะเดินมา แต่จะว่าไปพี่ราชาเดินมาตอนไหน ทำไมผมไม่รู้อะ


            มึงมีอะไรก็รีบพูด


            “เออก็ได้ๆ


พี่ราชาเปลี่ยนท่ามายืนกอดอกแทนแต่ก็ยังมิวายขวางทางด้วยการพิงขอบประตูสบายใจเฉิบทิ้งให้ผมยืนดันประตูอยู่คนเดียวซะงั้น อะไรของเขาเนี่ย


            กูจะมาถามว่ากูได้ฝากเสื้อเชิ้ตไว้ที่มึงรึเปล่า กูหาไม่เจออะผมมองพี่ธามงงๆ แล้วทำซะเหมือนเป็นเรื่องใหญ่เลย พอเงยหน้ามองพี่ราชาก็เห็นว่าพี่เขามองแบบเอือมๆพร้อมถอนหายใจอย่างแรง


            “อยู่ที่พายุ


พี่ราราชาพูดแค่สั้นๆแล้วถอยหลังมานิดหน่อย แต่เพราะมันเบียดผม ผมเลยก้าวถอยหลังมาสามก้าว ยังไม่ทันที่พี่ธามจะพูดอะไรพี่ราชาก็ดึงประตูมาปิดดังปัง ผมเดาว่าสีหน้าของพี่ธามตอนนี้คงจะเหวอมากแน่ๆ


ผมเริ่มเหงื่อตกเมื่อจู่ๆพี่ราชาก็หันหน้าขวับมามองหน้าผม สองขาก้าวถอยหลังตามอัตโนมัติเมื่อคนตรงหน้าก้าวเข้ามาใกล้เรื่อยๆ แต่ไม่ทันจะวิ่งหนีพี่ราชาก็คว้าข้อมือของผมไว้ได้เสียก่อน


            คราวหลังอย่าให้คนอื่นเข้าห้องง่ายๆอีกน้ำเสียงติดดุเอ่ยออกมาไม่ดังแต่กลับสามารถทำให้ผมรู้สึกกลัวได้


            แต่นั่นเพื่อนพี่…” ยังไม่ทันที่จะพูดจบประโยคข้อมือที่ถูกกอบกุมไว้ก็ได้กระชากอย่างแรงจนร่างกายของผมเซไปปะทะเข้ากับอกกว้าง ผมยกมือขึ้นมายันอกแกร่งเอาไว้เพื่อไม่ให้เราสองคนใกล้กันเกิน แต่ดูเหมือนมันจะไม่ช่วยเท่าไหร่



            ก็ลองทำอีกสิผมชะงักตัวทันทีที่สัมผัสได้ถึงฝ่ามือร้อนของคนตรงหน้าที่มาวางลงบนสะโพกของผมแผ่วเบา แต่หัวใจกลับไม่เบาไปด้วย มันเต้นระส่ำอย่างรุนแรงจนเหมือนจะกระเด็นออกจากอกอยู่แล้ว



            เดี๋ยวมึงได้โดนดี







#ราชาไอติม

  • ♥ ♡ ♥ ♡ ♥ ♡ ♥ ♡ ♥ ♡ ♥ ♡ ♥

Talk

เราจะมาบอกว่าไม่ได้หายไปไหนน้า แต่ติดอ่านหนังสือสอบไฟนอลค่ะ

ถ้าสอบเสร็จเมื่อไหร่จะมาลงให้แน่นอนค่า

♥ ♡ ♥ ♡ ♥ ♡ ♥ ♡ ♥ ♡ ♥ ♡ ♥


Contact me

Twitter : @lovethismm



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 71 ครั้ง

5 ความคิดเห็น

  1. #131 Nicol_11 (@Nicol_11) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2562 / 01:59

    พี่ราชาอย่าดุน้องเยอะ
    #131
    0
  2. #129 614L1485 (@b0461cy_) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 22:18
    ตั้งใจสอบค่ะไรท์
    #129
    0
  3. #128 souldemon12 (@souldemon12) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 22:06
    ไม่น้าาาาา !!!!! ปล.สู้ๆค่าาาไรต์รอค่าาา
    #128
    0
  4. #127 Nicol_11 (@Nicol_11) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 18:53

    สู้ๆนะคร้าาา
    #127
    0
  5. #126 shra_ (@shra_) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 17:25
    งื้ออรอค่าาา สู้ๆค่ะไรท์
    #126
    0