ตอนที่ 13 : ✿ Chapter thirteen

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 797
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 57 ครั้ง
    12 เม.ย. 62

#ราชาไอติม

13




            สรุปว่าเก็บของรอไว้เลยนะ เช้าวันเสาร์จะได้ออกเดินทาง


            โอเค แต่มึงบอกอาทิตย์หรือยังอะเท็น


            ยัง ว่าแล้วกูก็ฝากบอกมันด้วยนะ บังคับว่าต้องมา


            ห๊ะ! แล้วให้กูไปบอกทั้งๆที่จะไปในอีกสองวันเนี่ยนะ


            เออน่า มันไม่กล้าดุมึงหรอก ถ้าให้พวกกูไปบอกกูต้องโดนด่าแหง


            ฮึ่ย มึงมันไม่ได้เรื่องเลย!’


            อย่างอแงน่าติม กูชวนพวกพี่ๆไว้ละ เหลือแค่บอกไอ้ทิตย์มัน


            เออๆๆ


            เอ้อ แล้วก็พี่ราชามึงด้วย ไปบอกพี่เขาด้วยว่าจะออกตอนหกโมงเช้าวันเสาร์ เดี๋ยวพวกกูโดนด่าเพราะบอกช้า


            มึงเลยโยนมาให้กูโดนด่าแทนใช่ไหมล่ะ ไอ้พวกเชี่ย


            ใครจะกล้าด่ามึง กูถามก่อน



นี่เป็นบทสนทนาระหว่างผมและไอ้เท็นที่เกิดขึ้นเมื่อตอนเช้า ตอนนี้ผมเพิ่งเลิกเรียนแล้วกำลังไปหาอาทิตย์ที่ร้านพี่พายุ จะไปคุยเรื่องนี้เนี่ยแหละ แล้วก็กะจะไปกินเค้กช็อคโกแลตด้วยเลย ช่วงนี้ไม่ได้กินนาน วันนี้จะกินสองชิ้นเลย!


            รับอะไรดีคะ


            เค้กช็อคโกแลตสองชิ้นครับผมเดินไปนั่งโต๊ะที่อยู่ริมหน้าต่าง ยังดีที่วันนี้คนไม่ค่อยเยอะเลยยังพอมีที่ให้นั่งอยู่บ้าง รอไม่นานพนักงานก็เดินมาเสิร์ฟ ผมจิ้มเค้กเข้าปากทีละน้อยๆพร้อมกับไถจอโทรศัพท์เช็คนู่นเช็คนี่ไปเรื่อยก่อนจะชะงักไปเมื่อเลื่อนมาเจอรูปผม


คือผมก็จะไม่ตกใจอะไรหรอกเพราะปกติก็มีรูปแอบถ่ายผมคนเดียวหรือไม่ก็รูปผมคู่กับเพื่อนๆที่น้องๆเขาเอาไปจิ้นกันอยู่แล้ว แต่ครั้งนี้มันไม่ใช่ไง!



ก็นี่มันรูปผมกับพี่ราชากำลังเดินจับมือกัน



น่าจะเป็นตอนที่พี่เขาลากผมออกมาจากโรงอาหารคณะแน่ๆเลย ดูภาพนิ่งแล้วทำไมมันดูเหมือนแฟนกันจังเลยอะ ผมไม่ได้เข้าข้างตัวเองนะ มันเหมือนจริงๆ ฮืออออออออ


            อ้วน ทำไรผมสะดุ้งเฮือกก่อนจะรีบกดปิดแอพทันที ยังไม่ทันจะได้กดอ่านคอมเมนต์เลย แต่ผมจะไม่บอกพวกมันหรอกนะ เดี๋ยวมันแซว


            เปล่าๆ ทำไมมาช้าจังอะ กูกินเค้กจะหมดชิ้นนึงละเนี่ย


            อย่าบ่นน่า กูก็รีบสุดๆแล้วเนี่ยอาทิตย์เลื่อนเก้าอี้ออกแล้วนั่งลงพร้อมกับเอื้อมมือมาคว้าส้อมในมือผมไปจิ้มเค้กเข้าปากเฉยเลย ฮื่อ ของไอติมนะ!


            แล้วมีไรต้องเร่งกูขนาดนี้ ไปทำอะไรไว้


            กูไม่ได้ทำอะไรผิด!” ผมขมวดคิ้วทันทีพร้อมกับเบะปากใส่ไอ้คนที่แย่งเค้กผมจนหายไปแล้วครึ่งชิ้น ทำไมต้องพูดเหมือนผมเป็นเด็กมีปัญหาที่ชอบก่อเรื่องด้วยเนี่ย


            กูก็ยังไม่ได้ว่าอะไร มึงจะตะโกนทำไมเนี่ยอ้วน


            ฮึ่ยผมมองค้อนคนตรงหน้าไปแรงๆเผื่อมันจะสำนึกผิดที่กล่าวหาผม กูจะบอกว่า มึงต้องไปทะเลกับพวกกูผมเงียบแล้วจ้องหน้ามันนิ่งๆเพื่อสังเกตปฏิกิริยาตอบรับ แต่มันก็ทำแค่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยเท่านั้น ทำไมดูไม่ตกใจเลยอะ


            วันไหน


            ไปเช้าเสาร์ละกลับวันจันทร์เย็นๆ


            ได้


            มึงไม่ตกใจหน่อยหรอ นี่มันกะทันหันมากเลยนะ…”


            แล้วทริปที่ผ่านมาเคยมีครั้งไหนไม่กะทันหันบ้างหรอ กูถามหน่อยเออว่ะ ก็จริงนะ ก็เวลาไปเที่ยวทุกครั้งไอ้เท็นจะเป็นคนชวน แต่เป็นการชวนแบบอีกวันสองวันไปงี้ ถ้าใครปฏิเสธมันก็หาเรื่องมาบังคับได้ทุกทีอะ เพราะงี้เลยไม่มีใครขัดใจมันได้สักที


            แต่พวกพี่ราชาไปด้วยนะ


            “…มึงไปสานสัมพันธ์กันตอนไหน


            เรื่องมันยาว เอาน่า ไว้มีเวลากูจะเล่าให้ฟัง


            แล้วตอนนี้มึงไม่มีเวลาหรอไงผมก้มมองหน้าจอที่สว่างวาบเข้ามาพร้อมกับตักเค้กเข้าปากเป็นคำสุดท้าย นี่ผมกินเค้กหมดสองชิ้นคนเดียวเร็วขนาดนี้ได้ยังไงเนี่ย


            เออกูรีบ พี่ราชารออยู่


            “…”


            เอาเป็นว่ามึงก็เตรียมเก็บของให้เรียบร้อยเลยน้า กูไปละผมรีบลุกขึ้นยืนแล้วหันไปยิ้มหวานโบกมือหยอยๆให้ เพราะเห็นอาทิตย์ขมวดคิ้วทำหน้าเหมือนจะซักถามอะไรผมอีกแล้ว เพราะงั้นผมเลยต้องรีบไปไม่งั้นเดี๋ยวจะยาว ไอติมไม่อยากให้พี่ราชารอนาน


ใช่แล้ว ฟังไม่ผิดหรอก


พี่ราชารอผมอยู่ แล้วเมื่อครู่ก็เป็นพี่ราชาอีกนั่นแหละที่ส่งไลน์มาหา


แล้วอันนี้ก็ฟังไม่ผิดอีกเหมือนกันนั่นแหละ


ก็หลังจากที่พี่เขาไปรับผมวันนั้นแล้วดูอารมณ์ไม่ค่อยดี จู่ๆพี่เขาก็บอกให้ผมเอาโทรศัพท์ของพี่เขาไปแอดไลน์ผมด้วยเหตุผลว่า เวลามีอะไรแล้วพี่เขาไม่อยู่ก็จะได้รายงานผ่านไลน์ เอาจริงๆผมก็ยังงงๆอยู่ว่าทำไมผมต้องรายงานพี่เขาด้วย แต่ก็นั่นแหละใครจะไปกล้าเถียงด้วยเล่า



RC: อยู่ไหน


NongI-Tim: กำลังไปค้าบ


ผมส่งตอบกลับไปพร้อมกับเตรียมวิ่งออกจากร้าน แต่ยังไม่ทันได้เปิดประตูโทรศัพท์ก็สั่นขึ้นมาก่อน ผมก้มหน้าดูที่จอแล้วก็ต้องตกใจเพราะพี่ราชาตอบกลับมาเร็วมาก ปกติพี่เขาไม่เคยตอบเร็วขนาดนี้ อย่างน้อยก็ต้องครึ่งชั่วโมงถึงจะตอบ บางทีก็ปาเข้าไปครึ่งวันด้วยซ้ำ พอครั้งนี้พี่เขาตอบมาแบบทันทีราวกับเปิดแชทค้างไว้มันเลยทำให้ผมตกใจ พอๆกับตื่นเต้นนั่นแหละ เอ๊ะ! หรือพี่เขารีบนะ


RC: กูถามว่าอยู่ไหน


เอ่อผมว่าพี่เขาคงรีบจริงๆนั่นแหละ ฮือ นี่ขนาดเป็นแค่ข้อความนะ ผมยังสัมผัสได้ถึงความหงุดหงิดที่ก่อตัวขึ้นเลย



Rrrrrrrrrrrrr


ผมยังไม่ทันได้ตอบไลน์ เจ้าตัวก็โทรเข้ามาเสียก่อน ทำเอาผมรู้สึกเสียวสันหลังแปลกๆ


            ฮัลโหลค้าบทำน้ำเสียงหวานๆไปก่อนเผื่อจะไม่โดนด่า


            (กูถามว่าอยู่ไหนทำไมไม่ตอบ) แต่ดูเหมือนน้ำเสียงหวานๆของผมจะไม่ส่งผลสักเท่าไหร่ ฮือออออออ


            กำลังออกจากร้านพี่พายุครับ เมื่อกี๊กำลังรีบเดินเลยไม่ได้พิมพ์ตอบครับ


            (…)


            พี่ราชาผมเรียกปลายสายอีกทีแบบงงๆ จู่ๆก็เงียบไปเฉยเลย


            (จอดรออยู่ใต้คณะ) แล้วสายก็ถูกตัดไป อะไรของพี่เขาอีกเนี่ย ผมอยากรู้จังว่ามันจะมีสักกี่คนที่เดาอารมณ์พี่เขาออกบ้าง สองขารีบก้าวจ้ำเอาๆเพราะเริ่มรู้ชะตาชีวิตตัวเองข้างหน้า


 

ใช้เวลาแค่ไม่กี่นาทีผมก็มาถึงคณะแล้ว พอเจอรถอันแสนคุ้นตาสองขาเรียวก็รีบก้าวตรงไปขึ้นรถทันที


            รอนานไหมคับผมหันไปหัวเราะแหะๆพร้อมยิ้มแห้งใส่ ส่วนปฏิกิริยาที่ได้รับก็ไม่ได้ต่างจากที่คิดสักเท่าไหร่ ซึ่งนั่นก็คือความเฉยชานั่นเอง ตอนนี้ตัวผมเองก็เริ่มชินกับความนิ่งของพี่เขาแล้วเลยไม่ค่อยรู้สึกเศร้าใจเวลาถูกพี่เขาเมิน เพียงแต่ครั้งนี้ผมรู้สึกได้ว่ามันไม่ปกติ ไม่ปกติตรงที่ทุกครั้งจะนิ่งเฉย คือครั้งนี้ก็นิ่งนะแต่บรรยากาศมันแตกต่างจากเดิม รู้สึกได้ถึงความขุ่นมัวของอารมณ์ที่แผ่รอบตัวพี่เขาเบาๆ


            ไปทำอะไร


            ไปหาอาทิตย์ครับพี่ราชาไม่ได้ตอบแล้วก็ไม่ได้ถามอะไรอีกเพียงแต่ใช่สายตาดุดันคู่นั้นจ้องมองมาที่ผมราวกับจะบอกให้ผมอธิบายออกมาให้หมด ก็นัดมันมาคุยเรื่องไปทะเลน่ะครับ แล้วก็แวะไปกินเค้กด้วยเลยผมยิ้มตาหยีให้พี่เขาเผื่อว่าอารมณ์จะเย็นลงบ้าง


            อืมมีแค่เสียงในลำคอที่ผมได้ยินแต่แค่นี้ผมก็พอจะรู้แล้วว่าพี่เขาอารมณ์เย็นลงบ้างแล้วจริงๆ สังเกตได้จากการที่พี่เขายอมออกรถนั่นแหละ เมื่อกี๊คือจอดรถหันมาจ้องกดดันกันอยู่นั่นแหละ!


            เอ้อ พี่ราชาครับผมหันไปมองเสี้ยวหน้าของคนที่กำลังจดจ่ออยู่กับท้องถนนด้านหน้า พี่เขาไม่ได้ตอบรับแต่ผมก็รู้ว่าพี่เขาฟังอยู่ ไปเช้าวันเสาร์ประมาณหกโมงนะครับ แล้วกลับวันจันทร์เย็นๆหน่อย


            อืม จะไปแล้วก็มาเรียกหมายถึงมาเรียกที่ห้องสินะ


            ค้าบ




            ขอบคุณที่มาส่งนะครับผมหันไปบอกพี่ราชาในตอนที่กำลังยืนรอลิฟต์อยู่ใต้คอนโดด้วยกัน กูก็อยู่คอนโดเดียวกับมึงไหม โง่ง่ะ! แล้วทำไมต้องว่าด้วยอะ คนเขาอุตส่าห์ขอบคุณแท้ๆเลย! ผมบึนปากพลางบ่นงุ้งงิ้งอยู่คนเดียวโดยไม่ทันมองว่ามีสายตาคู่นึงจ้องมาที่เขาตลอดเวลา


            บ่นอะไร


            “อื้อ!” เอาอีกแล้ว! โดนบีบกรามอีกแล้ว ทำไมทุกคนชอบทำร้ายไอติมเนี่ย แล้วมือพี่เขาจะใหญ่ไปไหน แค่มือข้างเดียวก็บังหน้าผมได้มิดแล้วอะ


            อ่อยอ๋มมมมผมพยายามแงะมือใหญ่ๆคู่นี้ออกไปแต่ก็ไม่เป็นผล เริ่มเจ็บแก้มแล้วด้วยเนี่ย


            อ่อยอิมอ๊ะอะผมชะงักไปเพราะจู่ๆพี่เขาก็จ้องหน้าผมด้วยสายตาแปลกๆ ผมเพิ่งนึกได้ว่าเมื่อกี๊ผมแทนตัวเองว่าติมกับพี่เขาไปลืมตัวอีกแล้วววววว


            เอ่อ ลิฟต์มาแล้วครับโชคช่วยไอติมแล้วววว เพราะลิฟต์มาพอดีพี่เขาเลยยอมปล่อยให้ผมเป็นอิสระ แต่โชคก็ไม่ได้ช่วยไอติมเสมอไปเพราะนอกจากผมกับพี่เขาแล้วก็ไม่มีใครในลิฟต์อีก เรายืนข้างกันโดยมีบรรยากาศแสนอึดอัดอยู่รอบตัว ฮือ เพราะความเด๋อของผมแท้ๆเลย ไม่น่าหลุดพูดแบบนั้นออกไปเลยอะ เขินจัง


            ผมไปก่อนนะครับ ไว้เจอกะ…” จากที่คิดว่าออกจากลิฟต์แล้วจะรีบเดินหนีไปตั้งหลักที่ห้องก็ต้องมาตกใจจนเกือบหงายหลังเพราะจู่ๆพี่ราชาก็เอามือมายันกำแพงไว้ทั้งสองข้างเพื่อไม่ให้ผมหนีออกไปได้


            พูดเหมือนเดิมผมทำหน้าเลิ่กลั่ก มองทางนู้นทีทางนี้ทีไม่กล้าสบสายตาคู่นี้เลย ให้พูดอะไรเหมือนเดิมเล่า ฮื่อ


            พะพูดอะไรครับร้อนแก้มไปหมดแล้วเนี่ย


            กูรู้ว่ามึงรู้


            “ไม่รู้จริงๆครับอื้อออโอ๊ยยยยยยยย อีกแล้วนะ เป็นอะไรกับหน้าผมเนี่ยถึงได้บีบเอาๆ


            อย่าให้กูพูดซ้ำ” ง่ะ ขู่เก่ง ผมสูดหายใจเข้าลึกๆก่อนจะเงยหน้าขึ้นทำใจกล้าสบตากับนัยน์ตาคมที่จ้องมองมาอยู่ก่อนแล้ว


ปล่อยติมนะคับพูดออกไปแล้ว พูดไปแล้วววววว ฮือ เขินไม่ไหวแล้ว จุดวางสายตาของผมตอนนี้คือกระดุมเสื้อพี่เขา ทว่าพี่เขากลับเงียบมากจนผมต้องยอมเงยหน้าไปมองหน้าพี่เขาเพื่อดูสีหน้านิ่งๆนั่น แต่สุดท้ายผมก็ต้องรีบหลุบตามองต่ำอีกรอบเมื่อพบว่าใบหน้าหล่อเหลานั่นไม่ได้นิ่งอย่างที่คิด ผมเห็นว่ามุมปากพี่เขายกขึ้น พี่ราชายิ้มด้วย ฮื่อ หล่อมากๆ เขินมากๆด้วย ไอติมจะทำยังไงดี


อีกครึ่งชั่วโมงมาที่ห้อง เดี๋ยวพาไปกินข้าวต้องขอบคุณจริงๆที่พี่เขายอมปล่อยผม ไม่งั้นผมได้ตายจริงๆแน่ ขนาดพี่ราชาเดินกลับเข้าห้องไปตั้งนานแล้วหัวใจผมยังเต้นแรงอยู่เลย ไอติมว่าไอติมเริ่มเป็นหนักแล้วอะ ฮือ




ตอนนี้ผมนั่งรอพี่ราชาอยู่ที่ห้องนั่งเล่นพร้อมกับกินเค้กช็อคโกแลตไปด้วย ผมกลับห้องไปอาบน้ำแต่งตัวด้วยเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงสามส่วนสีเทาเรียบร้อยแล้ว ทีแรกก็คิดว่าพี่เขาจะเตรียมตัวเสร็จแล้วก็เลยรีบ แต่ความจริงพี่เขาเพิ่งจะไปอาบน้ำ



โธ่เอ๊ย! ไอติมไม่น่ารีบเล้ย



จะว่าไป ทำไมห้องคนที่ไม่ชอบกินขนมหวานถึงได้มีเค้กช็อคโกแลตที่ห้องกันนะ หรือความจริงพี่เขาก็ชอบเหมือนกัน อาจจะใช่ก็ได้ ขนาดไอติมยังชอบเลยนี่!


เอ๊ย!” ผมหลุดเสียงอุทานออกมาไม่เบานักเมื่อพบว่าเค้กที่กำลังส่งเข้าปากร่วงจากส้อมลงมาใส่เสื้อยืดตัวโปรดจนเลอะเทอะไปหมดแล้ว ฮื่อ เปื้อนเสื้อเลย


สองขาเรียวรีบก้าวไปคว้าทิชชู่ในครัวมาชุบน้ำก่อนจะค่อยๆถูไปที่เสื้อยืดสีขาวของตนเอง ทว่ามันกลับยิ่งทำให้รอยเปื้อนของช็อคโกแลตกระจายเป็นวงกว้างมากขึ้น


            กลับไปเปลี่ยนที่ห้องจะทันไหมนะไอติมทิ้งทิชชู่ลงถังขยะพลางขมวดคิ้วแน่น กลัวว่าถ้าพี่ราชาออกมาแล้วไม่เจอจะโดนด่า แต่ถ้าจะให้ไปบอกก็ต้องเข้าห้องพี่เขาอะสิ ไม่เอาหรอก!



            จะไปไหน


ร่างเล็กที่กำลังหันหลังเดินออกจากห้องสะดุ้งเฮือกเมื่อจู่ๆคนที่คิดว่ากำลังอาบน้ำอยู่ก็เดินออกมาตอนไหนไม่รู้ ใบหน้าหวานหันไปมองคนด้านหลังก่อนจะรีบหลุบตามองต่ำเมื่อพบว่าพี่ราชาใส่เพียงแค่กางเกงขายาวเท่านั้น


            คือจะไปเปลี่ยนเสื้อครับผมอ้อมแอ้มตอบเสียงเบาพลางเหลือบมองคนที่ยืนโป๊อยู่ตรงหน้าก่อนจะพบว่าบนกล้ามเนื้อเป็นมัดๆนั่นมีผ้าผืนเล็กพาดอยู่ สระผมสินะ งั้นไอติมก็ไปเปลี่ยนเสื้อทันสิ เดี๋ยวมานะครับ


            “จะเปลี่ยนทำไมสองขาแกร่งก้าวตรงเข้ามาที่ผมอย่างช้าๆทำเอาขาเล็กก้าวถอยหลังไปโดยไม่รู้ตัว ก็เสื้อเสื้อเปื้อนช็อคโกแลต…” ถอยหลังไปจนสะโพกชนกับเคาน์เตอร์ครัวนั่นแหละถึงได้หยุดเดิน แต่คนตรงหน้านี่สิ นอกจากจะไม่ยอมหยุดเดินแล้วยังก้าวเข้ามาเรื่อยๆอีก


            ไม่ต้องเปลี่ยน


            “แต่ว่าเสื้อผมอะ!”


            “กูให้พูดยังไงในที่สุดร่างสูงของคนตรงหน้าก็เข้ามาประชิดตัวจนได้ สองแขนแกร่งวางคร่อมตัวผมไว้จนผมต้องหดตัวลงอัตโนมัติ ท่านี้อีกแล้วอะ ฮื่อ


            คือ…” ใบหน้าดุดันนั่นขยับเข้ามาเรื่อยๆจนระยะห่างระหว่างเราเริ่มน้อยลงทุกที ตอนนี้ไม่ใช่แค่มือที่สั่นแต่หัวใจของผมมันก็สั่นไปด้วย


เสื้อติมเปื้อนผมเบิกตากว้างเมื่อพบว่าพูดในสิ่งที่พี่เขาต้องการแล้วแต่ทำไมพี่เขายังไม่ยอมถอยออกไป แถมยังขยับหน้าเข้ามาใกล้เรื่อยๆอีกด้วย


ใบหน้าหวานที่ตอนนี้แดงระเรื่อหดคอลงเรื่อยๆพร้อมกับหลับตาปี๋ ร่างเล็กกลั้นหายใจไปชั่วขณะก่อนจะรีบเบิกตาโพล่งเมื่อรู้สึกได้ถึงสัมผัสบนหัวที่ไม่เบานัก


            ใส่เสื้อกูไปก่อนพี่ราชายีหัวผมไปมาราวกับหมันเขี้ยวแล้วหันหลังเดินออกไปทิ้งไว้เพียงหัวใจที่กำลังสั่นไหวอย่างรุนแรง ถ้ามองไม่ผิดผมคิดว่าผมเห็นพี่ราชายิ้ม จริงๆนะ รอยยิ้มที่ดูน่ามองนั่น




ถ้าเป็นไปได้ก็อยากจะเห็นรอยยิ้มนี้ทุกวันเลย






#ราชาไอติม

  • ♥ ♡ ♥ ♡ ♥ ♡ ♥ ♡ ♥ ♡ ♥ ♡ ♥

Talk

มาแล้วววว หลังจากที่ไม่ได้มาอัพนานมากกกก ช่วงนี้ติดสอบแล้วมีงานเยอะมาก แทบไม่ได้นอนเลย ยังดีที่ตอนนี้หาเวลามาอัพได้ หลังจากนี้จะพยายามเข้ามาอัพให้บ่อยที่สุดเท่าที่จะทำได้นะค้าาา

♥ ♡ ♥ ♡ ♥ ♡ ♥ ♡ ♥ ♡ ♥ ♡ ♥


Contact me

Twitter : @lovethismm

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 57 ครั้ง

7 ความคิดเห็น

  1. #132 สโนว์เฟลค (@snowflake99) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2562 / 00:44
    แหน๊ นายคนนี้มันซึนนักนะ
    #132
    0
  2. #95 sysh (@tipapun) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 13 เมษายน 2562 / 12:04
    บ้าจริงงงโคตรเขินนน
    #95
    0
  3. #94 614L1485 (@b0461cy_) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 12 เมษายน 2562 / 21:47
    เนีย ใจเต้นอีนี่เหมือนเป็นไอติมเอง55555
    #94
    0
  4. #93 maenrat (@maenrat) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 12 เมษายน 2562 / 17:49

    สนุกอ่าาาาา
    #93
    0
  5. #92 leyjila (@leyjila) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 12 เมษายน 2562 / 17:13
    ดีใจจังไรท์มาแล้ววว รออ่านต่อนะคะ พี่ราชาดุกับน้องจังเลย
    #92
    0
  6. #91 godxmeii (@aommykajcha) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 12 เมษายน 2562 / 17:13
    เหม็น!!!
    #91
    0
  7. #90 04694 (@04694) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 12 เมษายน 2562 / 17:04
    งื้ออออไรท์มาแล้ววววว
    #90
    0