ตอนที่ 11 : ✿ Chapter eleven

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1571
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 99 ครั้ง
    5 ก.พ. 62

#ราชาไอติม

11






วันนี้ก็ครบหนึ่งอาทิตย์แล้วที่ผมไม่ได้เจอพี่ราชา หลังจากที่พี่เขามาส่งผมเราก็ไม่ได้พูดอะไรกันอีก พอแยกกันหน้าห้องแล้วก็ไม่ได้เจอกันอีกเลย เพราะทั้งผมและพี่เขาก็มีงานที่ต้องทำเยอะมาก ตอนนี้ผมต้องอ่านหนังสือเตรียมสอบควิซ ช่วงนี้มีสอบเยอะมากพอเรียนเสร็จก็ต้องรีบกลับห้องมาอ่านหนังสือ ส่วนพี่ราชาก็งานเยอะเป็นประจำ ไหนจะเรียนแล้วยังต้องทำธุรกิจของตัวเองอีก เพราะงั้นผมเลยไม่ค่อยแปลกใจถ้าเราไม่ค่อยเจอกัน

 


เพียงเเต่มันมีความรู้สึกหนึ่งเกิดขึ้นแทนน่ะสิ

 


ไอติมคิดถึงพี่ราชา...

 


ผมยอมรับว่าคิดถึงมาก ในช่วงแรกๆที่ทำได้แค่แอบมองมันก็ทำให้หัวใจเต้นแรงเท่านั้น อาจจะมีตื่นเต้นนิดหน่อยในตอนที่ได้แอบเดินตามเพราะกลัวถูกจับได้

 


แต่ตอนนี้มันไม่ใช่แบบนั้นแล้วไง

 


เพราะตอนนี้พี่เขารู้จักผมแล้ว แถมยังเข้ามาในชีวิตผมจนทำให้คนที่เคยแอบชอบเคยชินกับการได้อยู่ข้างๆพี่ราชาอีก

 


แบบนี้มันไม่ดีแล้วนะ

 


ไม่ดีต่อใจผมเลย

 



           “ฮื่อ ไปหาที่ห้องได้ไหมนะ...” คนตัวเล็กพึมพำเบาๆก่อนจะฟุบหน้าลงบนหนังสือที่อ่านค้างไว้ แก้มยุ้ยเบียดลงบนหนังสือก่อนจะเบะปากคว่ำลงเมื่อนึกได้ว่าจะไปหาเนื่องในโอกาสอะไรได้

 


ก็เราไม่ได้เป็นอะไรกันนี่

 


ดวงตาใสเหลือบมองเวลาบนจอโทรศัพท์แล้วตัดสินใจลุกขึ้นไปอาบน้ำหลังจากที่นั่งขลุกอยู่ในห้องมานานกว่าห้าชั่วโมง เสียงท้องร้องกำลังประท้วงให้เจ้าของร่างเล็กลุกไปหาอะไรเข้าไปบ้างดังนั้นไอติมจึงตั้งใจว่าเดี๋ยวจะลงไปหาอะไรกินแถวๆคอนโดหลังจากอาบน้ำเสร็จ

 


เวลาผ่านไปไม่นานคนตัวเล็กก็เดินออกมาจากห้องน้ำในชุดเสื้อยืดสีขาวตัวย้วยกับกางเกงขายาวสีเทา คนตัวหอมฉุยเพราะเพิ่งอาบน้ำเสร็จเดินไปหยิบกระเป๋าสตางค์กับโทรศัพท์ก่อนจะหันมาเช็คห้องอีกที พอมั่นใจแล้วว่าไม่ลืมอะไรก็เดินออกจากห้องไป

 



           วันนี้กินอะไรดีครับพี่


           เอาข้าวต้มหมูละกันผมหันไปตอบคนอายุน้อยกว่าด้วยรอยยิ้มบางๆในขณะที่กำลังนั่งลงที่มุมร้าน ร้านนี้ผมมากินค่อนข้างบ่อย อาหารไม่ได้อร่อยขนาดนั้นแต่ก็ไม่ได้แย่อะไร ออกจะรสชาติปานกลาง แต่ที่มากินประจำก็เพราะร้านนี้เปิดดึกนั่นแหละ คนก็ค่อนข้างเยอะบางทีผมก็ไม่มีที่นั่งเลยด้วยซ้ำ ต้องซื้อไปกินบนห้องหลายครั้ง โชคดีหน่อยที่วันนี้คนไม่เยอะเท่าวันก่อนๆผมเลยได้นั่งกินที่นี่


            ไม่เอาผักเหมือนเดิมใช่ไหมครับ


            อื้อผมหันไปยิ้มตาหยีให้น้องคนนั้นอีกครั้ง เด็กคนนั้นอยู่มัธยมปลาย ถ้าจำไม่ผิดก็น่าจะมัธยมหกแล้วแหละ น้องเขาชื่อโอเว่น ลูกครึ่งอเมริกา เห็นว่ามาช่วยร้านคุณป้านะ เพราะผมไม่ได้เจอน้องเขาบ่อยขนาดนั้น


            ได้แล้วครับ ข้าวต้มหมูไม่ผักผมเงยหน้ามองคนตัวสูงก่อนจะขอบคุณเบาๆ รู้สึกไม่แฟร์นิดหน่อยที่ผมโตกว่าแต่ดันเตี้ยกว่าน้องตั้งเยอะ ฮื่อ


            ผมนั่งด้วยได้ไหม


            ได้ๆผมมองใบหน้าหล่อคมคายสไตล์ลูกครึ่งอเมริกาอย่างงุนงงแต่ก็ยอมพยักหน้าอนุญาตไปเพราะผมก็เคยคุยกับโอเว่นมาหลายรอบแล้ว น้องเขาคงอยากจะพักบ้างเพราะน่าจะทำงานหนักอยู่ เดาว่าน่าจะมาช่วยงานหลังจากเรียนเสร็จเลยด้วย ก็น้องเขายังอยู่ในชุดนักเรียนอยู่เลย


            อร่อยไหมครับมุมปากหยักยกยิ้มสูงทำให้ใบหน้าที่หล่อๆนั่นดูน่ารักขึ้น ไม่ได้น่ารักแบบผู้หญิงนะ ผมหมายความว่าน่ารักแบบอบอุ่นอะ ผมว่าตอนอยู่โรงเรียนน้องเขาคงฮอตพอตัวแหละ ก็ดูจากตอนนี้ยังมีคนแอบมองน้องเขาตั้งเยอะเลยอะ


            อื้อ อร่อยผมตักข้าวต้มเข้าปากแบบเกร็งนิดหน่อย ก็น้องเขาเล่นนั่งจ้องหน้าผมขนาดนั้นอะ ใครมันจะไปกินลง มีอะไรรึเปล่าอะผมตัดสินใจถามไปเพราะทนไม่ไหวกับสายตาแปลกๆที่จ้องมองมา


            เปล่าครับ พี่อึดอัดรึเปล่า ผมไปก็ได้นะ


            เอ่อเปล่าๆผมละล่ำละลักตอบไปเมื่อเห็นใบหน้าที่ดูหงอยๆนั่น ให้ตายเถอะ ยังไงไอติมก็คงจะไม่มีทางแก้นิสัยขี้ใจอ่อนของตัวเองได้แล้วแหละ


            แล้วคิดไว้รึยังว่าจะเข้าที่ไหนผมถามเด็กตัวสูงตรงหน้าเผื่อว่าบรรยากาศอึดอัดจะคลายลงไปบ้าง


            ก็คิดไว้แล้วแหละครับผมสะดุ้งเฮือกเมื่อมือขาวเอื้อมมาสัมผัสที่มุมปากผมแผ่วเบา โอเว่นชูให้ดูว่าเมื่อครู่เขาหยิบเศษข้าวที่ติดอยู่ที่มุมปากผมออกให้ คงจะเป็นเพราะสายตาเคลือบแคลงใจของผมนั่นแหละ ฮือ เป็นเด็กที่ดูโตกว่าผมอีก รู้สึกไม่ดีเลยอะ ผมเป็นพี่แท้ๆทำไมทำตัวเป็นเด็กไปซะเองเนี่ย


            ที่ไหนล่ะ


            เดี๋ยวพี่ก็รู้ผมไม่ได้ซักถามอะไรต่อ ก็ถ้าน้องเขาอยากบอกก็บอกเองแหละ ผมถามไปเพราะไม่รู้จะถามอะไรต่างหาก โอเว่นนั่งคุยกับผมอีกนิดหน่อยก็ลุกไปช่วยคุณป้าเสิร์ฟอาหารต่อเพราะยิ่งดึกคนก็ยิ่งเริ่มเยอะ



ปึ้ก!



เสียงกระแทกของจานข้าวดังขึ้นทำให้คนตัวเล็กรีบเงยหน้าไปมองตัวต้นเหตุก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อพบว่าคนคนนั้นคือคนที่ไม่ได้เจอกันร่วมอาทิตย์...คนที่เจ้าตัวบ่นคิดถึงบ่อยๆ...



            เรื่องคุยมันเยอะนักหรอไง



            ..พี่ราชา




#ราชาไอติม



ใบหน้าหวานจ้องมองคนข้างกายด้วยความตกใจ ผ่านไปราวสองนาทีคนตัวเล็กถึงจะตั้งสติได้พลางกระพริบตามองคนตัวสูงปริบๆ คนโตกว่าไม่ได้พูดอะไรทว่าใบหน้านิ่งๆที่แสดงออกเป็นประจำกลับถูกเก็บไปชั่วคราวเมื่อตอนนี้ราชากำลังทำหน้านิ่วคิ้วขมวด แถมสายตายังฉายแววหงุดหงิดออกมาอย่างปิดไม่มิดจนคนมองสังเกตได้อีกต่างหาก


            “มองอะไร หิวก็กินเข้าไป มัวแต่พูดมากพรุ่งนี้ก็คงกินไม่หมดหรอกคนตัวเล็กสะดุ้งเฮือกเมื่อคนตัวสูงหันหน้ามาสบตา นัยน์ตาคมดุดันจ้องเขม็งตรงมายังคนตัวเล็กทำให้เจ้าตัวรู้สึกร้อนๆหนาวๆแปลกๆ แต่ก็ไม่คิดจะถามอะไรถึงแม้จะไม่รู้ก็เถอะว่าตัวเองทำอะไรผิด


            กินเสร็จรึยัง


            “คับพอได้ยินเสียงดุๆนั่นร่างกายก็พลันสะดุ้งเหมือนคนมีความผิดติดตัวซะอย่างนั้น ร่างเล็กมองตามคนตัวสูงที่กำลังเดินไปจ่ายเงินตาแป๋ว ก่อนจะคิดได้ว่าตัวเองก็ต้องจ่ายเงินเลยรีบลุกไปหาพี่ราชาแต่ก็ไม่ทันแล้วเพราะพอไปถึงมือหนาก็เอื้อมมือไปรับเงินทอนที่คุณป้าเรียบร้อยแล้ว


            เดี๋ยวผมจ่ายคืนนะครับพี่ราชาไม่ตอบอะไร มองคนตัวเล็กด้วยหางตาเล็กน้อยแล้วก็หมุนตัวหันหลังเดินออกไปเลย



            จะกลับแล้วหรอครับขาเล็กชะงักทันทีเมื่อได้ยินเสียงทุ้มของคนเด็กกว่า จากที่ตั้งใจว่าจะวิ่งไปคืนเงินพี่ราชาก้ต้องหันมาคุยกับโอเว่นแทน


            อื้อ จะขึ้นห้องแล้วน่ะ


            “โธ่ อย่างงี้ผมก็เหงาแย่เลยสิผมก็จะเชื่ออยู่หรอกนะว่าเด็กตัวสูงนี่จะหงอยจริงถ้าไม่ติดว่ามุมปากคนตรงหน้ากำลังยกยิ้มอยู่น่ะ แถมยังดูร้ายแบบแปลกๆอีกต่างหาก


            เหงาอะไรล่ะ มีลูกค้าตั้งเยอะ


            “เยอะแค่ไหนผมก็ไม่สนหรอก


            “หือ?”


            “ช่างเถอะ พี่ขึ้นห้องเถอะครับ เพื่อนพี่รออยู่นะผมมองคนพูดด้วยใบหน้างุนงง ผมมาคนเดียวนะ เพื่อนที่ไหนกัน พอมองตามสายตาเด็กตัวสูงนี่ไปก็ต้องเหงื่อตกอีกครั้งเมื่อพบว่าเพื่อนที่ว่านั่นคือพี่ราชา พี่เขายืนกอดอกพิงกำแพงอยู่ตรงมุมมืดริมตึก ถ้าผมไม่รู้จักพี่เขาแล้วเดินผ่านนี่มีวิ่งแน่นอน แต่ก็นั่นแหละ ไม่มีอะไรทำให้อยากวิ่งหนีเท่าสายตาเย็นเยียบนั่นแล้ว มองแล้วรู้สึกขนลุกแปลกๆ


            อืองั้นพี่ไปก่อนนะ


            ครับผมยิ้มแห้งให้เด็กตัวสูงก่อนจะหันหลังเตรียมวิ่งไปเผชิญหน้ากับความมาคุที่รู้ตัวดีว่าจะต้องเจอ ทว่ามือหนาที่รั้งข้อมือไว้หลวมๆนั่นทำให้ผมต้องหันหน้ากลับไปมองเจ้าของมืออีกครั้ง


            “มีข้าวติดผมพี่น่ะครับผมผงะถอยหลังไปนิดหน่อยเมื่อมืออีกข้างที่ไม่ได้กุมข้อมือผมเอื้อมมาหยิบเศษข้าวที่ว่านั่นออกจากเส้นผมของผม กินข้าวยังไงให้มาถึงหัวได้เนี่ย หึๆผมมุ่ยหน้าทันทีเมื่อเห็นว่าไอ้เด็กตรงหน้ากำลังหัวเราะเยาะผมราวกับกำลังเล่นกับเด็กตัวเล็กๆคนนึง


            ปล่อยเลย พี่ไม่ใช่เด็กนะผมตีมือไอ้เด็กนี่เบาๆแล้วถอยหลังมานิดหน่อยเพราะรู้สึกได้ว่าคนตรงหน้าเข้ามาใกล้เกินไปแล้ว ไปแล้วนะ ไว้เจอกันผมพูดแค่นั้นแล้วก็เดินออกมาเลย ถ้ามองไม่ผิดผมว่าแววตาขำขันนั่นดูเจ้าเล่ห์นิดหน่อย แต่ผมอาจจะตาฝาดก็ได้



            เอ่อตอนนี้ผมกำลังทำตัวไม่ถูกสุดๆ พี่ราชานิ่งมาก มากเสียจนผมเริ่มลนลานเสียเอง ฮืออออ ไอติมไม่ได้ทำอะไรผิดเลยแล้วทำไมต้องมาทำตัวเหมือนคนทำความผิดด้วยเนี่ย!


            ไอ้เด็กนี่เป็นใคร


            “น้องน่ะครับ ผมมากินร้านนี้บ่อยเลยได้รู้จักกัน


            “แล้วกินร้านอื่นไม่ได้หรอไง


            “ก็ร้านนี้ปิดดึก…” ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันทันทีเมื่อคิ้วเข้มขมวดแน่นอีกครา คนตัวเล็กเดินตามร่างหนาเข้าลิฟต์ไปเงียบๆจนกระทั่งลิฟต์เปิด


            งั้นผมไปก่อนนะครับ…”


            “พรุ่งนี้เรียนกี่โมง


            “บ่ายครับนัยน์ตาคมเข้มทำเพียงจ้องมองมานิ่งๆแต่กลับทำให้หัวใจของคนตัวเล็กสั่นไหวอย่างแรง จะไปแล้วโทรมา เดี๋ยวไปส่งเจ้าของแผ่นหลังกว้างค่อยๆเดินออกห่างไปเรื่อยๆเหลือเพียงคนตัวเล็กที่ได้แต่ยืนทำหน้าอึ้งอยู่ที่เดิม


ตอนนี้ในหัวของไอติมมีแต่คำว่าอะไร ทำไม ยังไง เพราะอะไร มีแต่คำถามตีกันมั่วซั่วไปหมด ไอติมไม่รู้ว่าตอนนี้เขาควรจะทำตัวยังไง สิ่งที่เกิดขึ้นกับเขาเป็นเรื่องจริงงั้นหรอ ความใกล้ชิดที่ได้แต่ฝัน สิ่งที่เคยหวังมันเกิดขึ้นจริงๆงั้นหรอ




Rrrrrrrrr Rrrrrrrrr


            อือ…” เปลือกตาบางค่อยเปิดขึ้นก่อนจะกระพริบตาเพื่อปรับโฟกัสให้ชัดเจน คนตัวเล็กที่นอนจมอยู่ในกองผ้านวมเอื้อมมือขาวออกมาควานหาสิ่งที่รบกวนการนอนของตัวเองไปมา


            (ยังนอนอยู่อีกหรอ ไม่เรียนแล้วหรอไง)


            “อื้อ…”


            (มาเปิดประตู)


            “ฮื่อ ขออีกแปปนึงน้า…”


            (ไอติม ลุก)


            “หือเห้ย!” จากที่สะลึมสะลืออยู่ก็ตื่นเต็มตาทันทีเมื่อได้ยินเสียงดุๆของคนในสาย ขาเล็กรีบก้าวลงจากเตียงก่อนจะตรงมาเปิดประตูให้คนตัวสูงเพราะกลัวว่าจะโดนอีกคนดุที่ให้ยืนรอนานๆ


            ไหนบอกเรียนบ่าย


            “ก็เรียนบ่ายครับ


            “แล้วตอนนี้กี่โมงพอจบคำไอติมก็เบนสายตาไปดูเวลาบนโทรศัพท์ในมือทันที เที่ยงครึ่ง!” พอตัวเองรู้ว่ากำลังจะไปเรียนสายก็เริ่มลนลาน ความง่วงงุนที่เกิดขึ้นจากการที่เมื่อคืนไม่ได้นอนเพราะมัวแต่เก็บเรื่องพี่ราชาไปคิดก็พลันหายไปเหลือเพียงความกังวลว่าจะไปมหาลัยไม่ทันแทน



Rrrrrrrrrr


            ฮัลโหลเท็น


            (ติม อยู่ไหนเนี่ย)


            “อยู่ห้อง กูตื่นสายยยยย


            (โธ่เอ๊ย มึงนอนดึกใช่ไหมเนี่ย ใช้ไม่ได้เลยเด็กคนนี้)


            “อะไรของมึงเนี่ย กูกำลังรีบ


            (ไม่ต้องรีบแล้ว จารย์แม่งเลื่อนเป็นสองโมงครึ่งแทน)


            “ห๊ะ! จริงหรอ


            (ค้าบ แล้วจะนอนต่อไหมเนี่ย ถ้านอนต่อก็ตั้งนาฬิกาปลุกด้วยนะ เดี๋ยวไม่ตื่นอีก)


            “อื้อ ไว้เจอกัน” 


หลังจากวางสายก็หันไปสบตาคนที่มองมาอยู่ทันที นี่พี่เขาจ้องผมมาตั้งแต่ตอนไหนเนี่ย พอสังเกตดีๆก็เห็นว่าพี่เขาไม่ได้ใส่ชุดนักศึกษาแต่เป็นเสื้อเชิ้ตขาวกับกางเกงยีนส์สีซีดแทน แต่งตัวธรรมดาแต่ทำไมมันดูไม่ธรรมดาเลยเนี่ย



หล่อเกินไปแล้ว



            พี่ไม่มีเรียนหรอครับ


            “อืม


            “แล้วทำไม…”


            “เลิกสงสัย ไม่รีบไปเรียนแล้วหรอไง


            “อ้อคืออาจารย์เลื่อนไปตอนสองโมงครึ่งแทนน่ะครับพี่ราชายืนพิงเคาน์เตอร์ครัวพลางมองมานิ่งๆ แต่ผมรู้สึกว่าสายตาพี่เขาแปลกๆนิดหน่อย ไม่รู้สิ มันรู้สึกวูบวาบแปลกๆตอนถูกพี่เขาจ้องอะ ฮื่อ


            คือผมไปเองก็ได้นะครับ พี่จะได้ไม่ต้องลำบาก


            “กูบอกรึยังว่าลำบาก


            “ก็…”


            “ไปอาบน้ำผมไม่กล้าเถียงอะไรเลยยอมเดินกลับเข้าห้องมาอาบน้ำแทน ใช้เวลาไม่นานผมก็ออกจากห้องน้ำมาในชุดนักศึกษาเหมือนวันปกติ


            แล้วทำไมพี่เขาต้องมารอไปส่งเราด้วยเนี่ยเสียงหวานพึมพำกับตัวเองเบาๆก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงบนเตียงนุ่มพร้อมกับหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลา



เพิ่งจะบ่ายโมงเอง



ง่วงจัง



ของีบนิดหน่อยได้ไหมนะ



เปลือกตาบางค่อยๆปิดลงพร้อมกับลมหายใจที่ผ่อนเข้าออกเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ร่างเล็กจมเข้าสู่ห้วงนิทราไปอย่างช้าๆ




แกร่ก


กลอนประตูถูกบิดออกอย่างเบามือโดยผู้มาเยือนใหม่ ขาแกร่งสาวเท้าเข้าไปใกล้ร่างเล็กที่นอนคุดคู้อยู่บนปลายเตียงช้าๆ มือหนาเดินไปหยิบหมอนมาก่อนจะสอดมืออีกข้างที่ว่างเข้าใต้ท้ายทอยของคนหลับเพื่อที่จะยกหัวทุยให้นอนลงบนหมอนดีๆเพราะกลัวไอ้ตัวเล็กตื่นมาแล้วจะงอแงว่าคอเคล็ด


            อือ…” ร่างเล็กเมื่อรู้สึกได้ถึงไออุ่นของผ้านวมที่ถูกนำมาคลุมกายไว้ ใบหน้าหวานบดเบียดลงบนหมอนนุ่มพลางกระชับผ้านวมแน่นทำให้ตอนนี้มีเพียงเส้นผมยุ่งๆกับดวงตาที่ปิดสนิทเท่านั้นที่โผล่ออกมา


            มึงมันเด็กโง่สัมผัสอุ่นที่หัวมันสบายเสียจนแยกไม่ออกว่านี่คือฝันหรือความเป็นจริง มุมปากบางระบายยิ้มออกมาเมื่อคิดได้ว่านี่คงเป็นความฝัน หัวเล็กขยับเข้าหาไออุ่นที่ลูบอยู่บนเส้นผมนิ่มไปมา



ต้องการมากกว่านี้



ในเมื่อนี่เป็นความฝันผมจะพูดอะไรก็ได้สินะ



ในชีวิตจริงทำแบบนี้ไม่ได้ก็ขอมีความสุขในความฝันหน่อยละกัน



            “…กอดหน่อย






#ราชาไอติม

  • ♥ ♡ ♥ ♡ ♥ ♡ ♥ ♡ ♥ ♡ ♥ ♡ ♥

Talk

มาแล้วววว ตอนนี้ว่างแล้วค่า หลังจากนี้น่าจะกลับมาลงได้บ่อยเหมือนเดิมแล้วน้า

ฝากติดตามด้วยค่า

  • ♥ ♡ ♥ ♡ ♥ ♡ ♥ ♡ ♥ ♡ ♥ ♡ ♥

Contact me

Twitter : @lovethismm

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 99 ครั้ง

10 ความคิดเห็น

  1. #86 Wincts1245 (@Wincts1245) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 มีนาคม 2562 / 01:06
    ว๊ายลูกกกกก มาขอกอดอะไร๊!!! ผิดผีนะยัยน้องงงงงง
    #86
    0
  2. #66 614L1485 (@b0461cy_) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:35
    น่ารักกกกฮืออออออออ
    #66
    0
  3. #65 shra_ (@shra_) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2562 / 06:18
    ราชาคนปากเเข็งงง
    #65
    0
  4. #64 JutakanWhanyan (@JutakanWhanyan) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2562 / 15:51

    ไรท์แต่งดีมากกกกกกพึ่งเข้ามาอ่านจนจบนี่เเหละฟินเว่อร์
    #64
    0
  5. #63 Nicol_11 (@Nicol_11) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2562 / 15:04

    ฟินไปหมดดดดด
    #63
    0
  6. #62 Nicol_11 (@Nicol_11) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 31 มกราคม 2562 / 18:47

    พบคนหึงน้อง 1 คนคร้าา
    #62
    0
  7. #61 shra_ (@shra_) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 มกราคม 2562 / 07:58
    เเงงงง หึงน้องละสิ หึๆๆ
    #61
    0
  8. #60 sysh (@tipapun) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 มกราคม 2562 / 21:55
    คนขี้หึง555555
    #60
    0
  9. #59 markmai93 (@markmai93) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 มกราคม 2562 / 18:40
    พบคนหึง1อัตราเจ้าค่ะ
    #59
    0
  10. #58 04694 (@04694) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 มกราคม 2562 / 15:15
    งื้อออออออ
    #58
    0