คัดลอกลิงก์เเล้ว

เมื่อหมอกควันผ่านไป

ชอบอ่านแฮรรี่มากแต่งเรื่องนี้เพราะได้เเรงบรรดาลใจจากนก

ยอดวิวรวม

1,039

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


1,039

ความคิดเห็น


6

คนติดตาม


1
เรทติ้ง : 80 % จำนวนโหวต : 1
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  30 ส.ค. 52 / 08:24 น.
นิยาย ͡ѹҹ เมื่อหมอกควันผ่านไป | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
                                                                                               สงบ

เนื้อเรื่อง อัปเดต 30 ส.ค. 52 / 08:24


                                                                     เมื่อหมอกควันพ้นผ่าน

แฮร์รี่กำลังนอนอยู่บนเตียงสี่เสาที่เขาคุ้นเคยแสงแดด อ่อนๆส่องลอดผ่านหน้าต่างเข้ามา ทำให้เห็นฝุ่นม้วนตัวลอยขึ้นไป

  เฮ้ย แฮร์รี่ ตื่นได้แล้วเพื่อนเดี๋ยวเราไปรวมกับคนอื่นไม่ทันนะ

 ศ.มักกอนนากัลเรียกนักเรียนประชุมที่ห้องโถงทุกคน  เสียงของรอนฟังดุเหมือนคนกำลังเป็นไข้อย่างนักเขาหันหลังให้กับแฮร์รี่  เสียงนี้ทำให้แฮรรี่รู้ว่ารอนกำลังเศร้าเพราะสูญเสียพี่ชายของเขาไป  แฮรรี่ลุกขึ้นจาเตียงแล้วตบที่ไหล่ของรอนเบาๆ เขาก้อเหมือนพี่ชายของฉันคนหนึ่งรอน เขาสู้อย่างกล้าหาญมาตลอด  และเขาไม่ได้จากเราไปไหนสักหน่อยเขายังอยู่กับเราเสมอรอน พวกเขาทุกคนยังอญุ่กับเราคุ้มครองเรา อยู่ในความทรงจำ และในหัวใจของเราเสมอตราบใดที่เรายังไม่ลืมพวกเขา แล้วฉันว่านะเฟร็จคงจะเสียใจที่น้องชายของเขาต้องเศร้าใจเพราะเขา  เราจะจำพี่ชายของเราคนนี่ตลอดไป เพื่อน แฮรรี่ใช้แขนขวากอดรอนแล้วตบที่แขนของรอนเบาๆ แล้วหันไปแต่งตัวปล่อยให้รอนเช็ดน้ำตา

*  นี้พวกเธอ เราจะช้ากันแล้วนะ ฉันให้รอนมาปลุกเธอตั้งนานแล้วนะแฮรรี่ โอ้รอนเฮอร์ไมโอนี่เดินผ่านแฮรรี่ไปแล้วนั่งลงที่ข้างๆรอน แฮรรี่รู้ว่าเค้าต้องหายไปจากตรงนี้ แบบด่วนจี้เลยด้วย

พอแฮรรี่เดินออกมาถึงห้องนั่งเล่นของบ้าน ห้องทั้งห้องว่างเปล่า นักเรียนส่วนใหญ่คงไปรวมกันที่ห้องโถงแล้ว

หัวใจของแฮรรี่เหมือนไม่มีเลือดล่อเลี้ยงเพราะเขารู้สึกผิดหวังกับอะไรบางอย่างนิดหน่อย แต่เขาก้อปีนผ่านออกไป  ทางรูปภาพ

               เธอกล้าหาญมากพ่อหนุ่มเหมือนพ่อและแม่ของเธอมากเสียงของสุภาพสตรีอ้วนดังขึ้นเมื่อแฮรรี่ผ่านออกมา พอแฮรรี่หันไป ไมได้มีแต่เธอคนเดียวอยู่ในรูป พูดให้ถูกคือ ภาพที่ติดผนังทั้งหมดเมไปด้วยแขกจากภาพอื่นๆจากในปราสาท ทุกคนยิ้มให้กับแฮรรี่ บางก้อโบกไม้โบกมือ

 ขอบใจเธอมากที่ช่วยให้พวกเราทุกคนพ้นจากยุคที่มืดมน เธอเป็นคนดีมากพ่อหนุ่ม สมแล้วที่เป็นเด็กของบ้านกริฟฟินดอร์บ้านของผู้กล้าหัวใจสิงห์ เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนแล้วเต็มไปด้วยความรัก

ลินลี่กับเจมส์จะต้องภูมิใจในตัวเธอมากๆ พ่อหนุ่ม

แฮรรี่ยืนนิ่งเขารู้สึกดีกับประโยคสุดท้ายที่สุภาพสตรีอ้วนได้พูดกับเขาขอบใจครับทุกคน

ฉันว่าเธอควรรีบแล้วนะตอนนี้ อ.ใหญ่คนใหม่กำลังจะถึงห้องโถงแล้ว อะอะ แล้วอย่าถามว่าใครเธอจะท่านเองในห้องโถง

ขอบคุณมากๆคับแล้วเจอกันคับทุกคน  

          แฮรรี่ออกวิ่งไปตามทางเดิน พอถึงห้องโถงใหญ่ โต๊ะประจำบ้านของทุกบ้านได้รับการตบแต่งด้วยสีดำ มีธงที่เป็นรูปสัญญาลักของแต่ละบ้านห้อยลงมาจากเพดาน เป็นธงสีดำ รูปสัตว์ทั้งสี่เป็นสีขาวบนผืนธงสีดำ เพื่อไว้ทุกข์ให้กับนักรบที่สละชีวิตทุกคน นักเรียนทุกคนนั่งประจำบ้าน แฮรี่หันไปทัก  ลูน่าที่โต๊ะของ เรเวนคลอ  แล้วเดินไปนั่งข้างๆเนวิล

 เนวิลมีเรื่องอะไรหรอแฮรรี่ถามเนวิลขณะที่นั่งลง    ไงดีน ไงเชมัสแฮรรี่ทักเพื่อนอีก2คนที่นั่งตรงข้ามกัน

ฉันก้อไม่รู้เหมือนกัน  เนวิลตอบ              

แล้ว รอนกับเฮอร์ไมโอนี่ละ

เดียวก้อคงมาแล้วละ    ว่าแต่เห็นสุภาพสตรีอ้วนบอกว่าเขาเลือกคนรับตำแหน่ง อ.ใหญ่ได้แล้วใช่ไหม

ฉันก็ไม่แน่ใจนะเดียวคงได้รู้แล้วกันละเนวิล     ตอบขณะที่หันกลับไปมองที่โต๊ะของ    อ.

 

เรามาทันไหมแฮรรี่เสียงของรอน กับเฮอร์ไมโอนี่ เสียงหอบเหมือนพยามวิ่งมาให้ทัน ทั้ง2คนนั่งลงข้างๆแฮรรี่

ยังไม่เริ่มเลยแฮรรี่สังเกตว่ารอน ดีขึ้นมาก แฮรรี่คิดว่าคงได้กำลังใจมากจากเฮอร์ไมโอนี่

นายมองหาอะไรหรอแฮรรี่รอนถามพลางหันมองช่วยหา (ทั้งๆที่ไม่รู้ว่าแฮรรี่มองหาอะไร)

เปล่าไม่มีอะไรแฮรรี่ตอบขณะที่หันหน้าหลบสายตาที่รู้ทันของเฮอร์ไมโอนี่

 

เสียงช้อนเคาะแก้วเบาๆ ทำให้ทั้งห้องเงียบลง แล้ว รัฐมนตรีคนใหม่ ยืนขึ้นแล้วเริ่มประกาศ

สวัดดี นักเรียนทุกคน ก่อนอื่นข้าพเจ้าขอไว้อาลัยแด่เหล่าชายหญิงที่กล้าหาญยืนยัดสู้กับความชั่วร้ายและได้พลีชีพเพื่อนความถูกต้อง แด่ความกล้าหาญ เราจะจดจำพวกเขาไว้เสมอเมื่อใดก้อตามที่เราต้องเลือกระหว่างสิ่งที่ง่ายดายและสิ่งที่ถูกต้อง จดจำว่าพวกเขาเหล่านั้นเสียสละเพื่ออะไร แด่ ความกล้าหาญของนักรบทุกคนจากนั้นรัฐมนตรียกแก้ววายขึ้นดื่ม แล้วทุกคนก้อทำตาม

เรื่องต่อไปจะเป็นประกาศเรื่องตำแหน่งต่างๆของ ฮอกวอตส์   ผู้ที่จะรับหน้าที่ ตำแหน่ง อ.ใหญ่ของ ฮอกวอตส์

ได้แก่ ศ. มักกอนากัล ทั้งห้องโถงดังสนั่น ด้วยเสียงปรบมือ และด้วยเหตุนี้เองตำแหน่งหัวหน้าบ้านกริฟฟินดอร์จะว่างลง ผู้ที่จะเข้ารับหน้าที่แทนได้แก่ รุบีอัส แฮกริดไม่ใช่แค่โต๊ะของกริฟฟินดอณ์เท่านั้นที่มีเสียงปรบมือตอนนี้ แฮกรินถึงกับร้องให้โฮ ออกมา ตอนนี้ทุกคนยอมรับเขาในฐานอ.คนหนึ่งแล้วไม่ใช่แค่คนเลี้ยงสัตว์ของโรงเรียน  แฮรรี่ รอน และเฮอร์ไมโอนี่เป็นกลุ่มสุดท้ายที่หยุดตบมือ ถึงตอนนี้ ศ .มักกอนากัลยืนขึ้นพร้อมกับที่เสียงปรบมือหยุดลง 1 ปีที่แสนโหดร้ายสำหรับเราทุกคนได้ผ่านพ้นไป ทั้งความเจ็บปวด การหลั่งน้ำตา และแน่นอนการสูญเสีย พวกเราได้ก้าวผ่านมันมาได้ถึงจะแสนยากลำบาก เราก็ยังยืนยัด ถึงแม้ในเวลาที่แสนมืดมนนั้นเราก้อยังมีแสงแห่งความหวัง แต่ไม่ใช่มาจาก ผู้ใหญ่คนใดเลย  หากแต่เป็นแสงไฟที่ฉายออกมาจากกลุ่มคนที่ต่อสู้กับสิ่งชั่วร้ายเหล่านั้น แน่นอนที่ฉันพูดถึง กลุ่ม ก.ด. หรือ กองทัพ ดับเบิ้ลดอร์ กลุ่ม นักเรียนวัยเยาว์แต่เข็มแข็งและสิ่งนี่เองที่ให้หลายๆคนยังมองเห็นแสงแห่งความหวัง ทำให้หลายคนลุกขึ้นสู้อีกครั้ง ถึงแม้ว่าเราจะสูญเสียพวกเขาไป แต่เราจะไม่มีวันลืมรอนยิ้ม เสียงหัวเราะ ความอบอุ่นความไว้วางใจในตัวพวกเขาทุกคน และการกระทำอันกล้าหาญเพียงใดในการต่อสู้ที่ผ่านพ้นไป สักวันหนึ่งน้ำตาแห่งการสูญเสียและการลาจากจะหมดไปแต่ความทรงจำเกี่ยวกับพวกเขาจะอยู่กับเราตลอดไป ขอให้พวกเขาได้นอนหลับให้สบาย  แด่ ก.ด. และเพื่อนนักรบที่จากพวกเราไป(ทุกคนยกแก้วขึ้นดื่ม)  และเธอก้อเริ่มต้นพูดอีกครั้งเราจะทำพิธีศพของทุกคนที่นี้ และส่งกลับไปยังครอบครัวอย่างสมเกียรติภายหลัง งานจะมีขึ้นหลังจากนี้อีก 2วัน     และเรื่องสุดท้ายนี้จะไม่ใช่การบังคับ เนื่องจากปีที่ผ่านมาถึงฮอกวอตส์  จะเปิดทำการสอนแต่เราก้อไม่อาจจะสอนในสิ่งที่ถูกต้องให้กับนักเรียนทุกคน สำหรับนักเรียนปี 7 ทุกคนเราจึงมีข้อเสนอให้คนที่คิดว่าอยากจะเรียนให้จบโดยสมบูรณ์ทางโรงเรียนจะรับทุกคนกลับมาเรียนอีกครั้ง ให้ลงชื่อที่ อ. ประจำบ้านของตัวเอง เชิญทุกคนรับประทานอาหารได้

แฮรรี่สำนึกขอบใจมักกอนนากัลที่ไมได้พุดเรื่องของพวกเขาขึ้นมาเพราะว่าแค่นี้พวกเค้าก้อยุ้งพออญุ่และตอนนี้ก็แค่อยากอยู่สงบๆกับใครสักคนเท่านั้นเอง

พวกเราจะเอายังไงต่อไปกันดีกันดีละที่นี้ รอนถามขึ้น

ฉันว่าเราน่าจะเรียนนะ เพราะยังมีอะไรอีกตั้งมากมายที่เรายังไม่รู้นะรอนเฮอร์ไมโอนี่พูดด้วยสีหน้าจริงจัง   แล้วเราจะต้องมี ส.พ.บ.ส.ในการสมัครงานด้วยนะ ร่วมถึงมือปราบด้วย เธอว่าไงแฮร์รี่

ฉันเห็นด้วยกับเธอฉันสงสัยว่าชีวิตที่สงบที่นี่จะเป็นยังไงแฮร์รี่ตอบพร้อมกับยิ้ม สัตว์ประหลาดในตัวแฮรรี่กำลังเต้นระบำอยู่ในท้องอขงเข้าอย่างเป็นจังหวะ ซึ่งเขาพยามอย่างยิ่งที่ไม่แสดงออกมาทางหน้าตา

ไปเดินเล่นกันหน่อยไหม อยากรับอากาศข้างนอกบ้างแล้วเราจะได้ไปหาแฮกริดด้วยไงแฮร์รี่เสนอขึ้น

แฮร์รี่ ฉันว่านะ ตอนนี้แฮกริดคงไม่ว่างหรอกเพราะต้องรับรายชื่อพวกที่จะเข้าเรียน ปี7ไง เฮอณ์ไมโอนี่เตือนทุกคนด้วยสีหน้าที่อยากจะพบแฮกริดเพื่อลงชื่ออย่างเต็มที่

ฉันว่าฉัน ต้องเอาหนังสือ เออ...เล่มที่ได้มาก่อนกลับบ้านปี ที่แล้วไปคืนมักกอนนากัลป์ก่อนดีกว่า รอนไปเป็นเพื่อนฉันหน่อยได้ไหม

เออ อ. .ได้สิไปเอาหนังสือกันก่อนเถอะรอนลุกขึ้นยืนแล้วเดินนำไปทางห้องพักครู

แฮร์รี่ฉันว่าเธอน่าจะไปเดินเล่นแถวสนามควิชดิชนะ แถวนั้นตอนนี้คงยังสงบไม่มีใครกวนเธอหรอกแถวนั้นอากาศดีออกเธอพูดพลางอมยิ้ม และก่อนที่แฮร์รี่จะได้ถามอะไรเธอก้อออกวิ่งตามรอนไปอย่างรีบร้อน

ถึงแฮรรี่จะไม่เข้าใจว่าทำไมเฮอณ์ไมโอนี่ถึงอยากให้ไปที่สนามควิชดิช แต่แฮร์รี่ก้ออยากไปรับอากาศและอยากอญุ่เงียบหลังจากผ่านอะไรมามากมาย เขาเริมต้นเดินออกจาปราสาท ซึ่งยังมี ซากความเสียหายของที่ต่างๆแฮรืรี่หลับตาแล้วสูดลมหายใจลึกๆแต่ก่อนที่เขาจะได้เดินออกไปตามทางเดิน ก้อมีคนเรียกเขา

แฮร์รี่ เดี้ยวก่อน ฉันว่าเธออยากได้สิ่งนี้คืนนะบิลนั้นเองเมื่อเช้า ฉันเข้าไปที่กระทรวงมานะแล้วก็ไปเจอมันเข้าบิลส่งห่อกระดาษคล้ายไม้พายที่ห่อแบบแน่นหนาให้แฮรรี่ เขาแทบไม่เชื่อว่าเขาจะได้จับมันอีกครั้งของที่เขาได้มาตอนปี3ของขวัญที่พ่อทุนหัวซื้อให้เขา ไม้กวาดของเขานั้นเอง แฮรรี่เหมือนได้เจอเพื่อนเก่าที่คิดว่าตายจากกันแล้ว

ขอบใจมากครับบิลแฮร์รี่พูดด้วยเสียงเหมือนคนเป็นหวัดขึ้นมากะทันหัน   พวกที่กระทรวงบอกว่าพวกเขาออกไปเก็บกวาดหลังจาที่มีการปะทะกันระหว่างที่เราพาเธออกมาจากบ้านลุงและป้าของเธอนะ แล้วก้อพวกนั้นเก็บ ศพของ อลาสเตอร์ไวเด้วยนะ เรื่องอลาสเตอร์พวกเราจะจัดการเอง ฉันต้องรับกลับแล้วสัญญาว่าจะพาเฟรอ์ไปหาพ่อกับแม่ที่บ้านคุณย่า นะ แล้วเจอกันนะแฮร์รี่ บิลตบบ่าของแฮรรี่เบาแล้วก้อรีบไป แฮรรี่ออกเดินอีกครั้งเขามุ้งหน้าไปที่สนาม วันนี้อากาศสดชื่อท้องฟ้าโปร่งลมพัดสบาย แฮรรี่เดินถึงสนาม แต่มีคนกำลังนั่งอยุ่ที่นั้นอยุ่

แล้ว ผมที่ยาวของเธอสีแดงปลิวตามลมที่พัดมาเบาๆ จินนี่นั้นเองเธอคือคนที่แฮรรี่มองหามาตอนคนที่แฮรรี่อยากเจอมากที่สุดแต่ตอนนี้เขากับไม่รุ้จะพูดอะไรก่อนดี แต่ก่อนที่เขาจะได้คิดต่อนั้น จินนี่ก็หันกลับมาแล้ว

ไงแฮร์รี่ จินนี่หันมาทักแฮรรี่

ไง จินนี่ วันนี้อากาศดีจังเลยนะ(ให้ตาย ฉันชวนเธอคุยเรื่องอากาศ)

 ที่นี้งานปกป้องโลกผู้วิเศษของเธอคงจบแล้วสินะแฮรรี่จินนี่พูดพร้อมกับออกเดินช้าๆมาหาแฮรรี่

ฉัน รอนแล้วก้อเฮอร์ไมนี้จะ....ก่อนที่แฮรี่จะพูดจบจินนี่ก็เข้ามาซบลงบนอกของแฮรรี่

จะไม่ไปไหนอีกแล้วใช่ไหม จะไม่ทิ้งฉันไว้อีกแล้วใช่ไหม ฉันสามารถเดินไปพร้อมกับเธอได้แล้วใช่ไหม

แฮรรี่ก้มลงมองเธอแล้วแฮรรี่ก็รู้ว่าจินนี่จะไม่ร้องให้ เธอเพียงแค่หลับตาแล้วแนบหูลงที่อกของเขาเหมือนกำลังรอฟังคำตอบจากหัวใจของแฮรรี่ที่มันเต้นเร็ว

อืม แฮรรี่กอดเธอแล้วใส่ความรุ้สึกทุกอย่างลงไป แล้วก้มลงจูบเธอ ริมฝีปากที่อ่อนนุ่มและอบอุ่นที่เขาคิดถึงมาโดยตลอดกลิ่นหอมของผมสีแดงยาว เป็นครั้งแรกที่มีแสงแดดส่องถึงหัวใจของเขาในรอบหลายเดือนนี่  เมื่อเขาอยู่กับคนอื่นเค้าอาจจะเป็นเด็กผู้ถูกเลือกเป็นความหวังขอโลกผู้วิเศษ เป็น ความหวังของผู้ที่หมดหวัง แต่ พอเขาอยู่กับจินนี่ เขาคือแฮรรี่ พอตเตอร์เด็กชายธรรมดาที่กำลังมีความรัก แฮร์รี่กอดจินนี่อยู่นานเหมือนกับว่าจะกอดนานเท่าไรก้อไม่รู้จักพอ

วิดวิ้ววววววววววววววววววววววววววว แฮร์รี่หันไปมอง สมาชิก ก.ด.ทั้ง27คน ยืนอยู่พร้อมหน้า

หลายคนเอาไม้กวาดฟาดบ่ามาด้วย ต่างมองแฮรรี่และจินนี่ที่กอดกันอยู่ เฮอร์ไมโอนี่ยิ้มหน้าบาน ส่วนรอนก้อเหมือนว่าจะยอมรับว่าคู่นี้คงเป็นอื่นไปไม่ได้แล้วก้อยิ้มให้แฮร์รี่

ฉันคิดว่าจะพาพวกนี้มาเล่น ควิชดิช นะ เห็นนายเดิมมาทางนี้ เอ้ย แฮร์รี่นายได้มันคืนมายังไงรอนพยามเปลี่ยนเรื่องคุย

พวกกระทรวง เก็บมันได้ตอนที่เราออกจะบ้านลุงกับป้าของฉันนะ บิลพึ่งเอามาให้เมื่อกี้นี้เอง แฮรรี่ตอบ

จากนั้นก้อแบ่งเป็น2ทีมแฮรรี่ให้ไม้กวาดเนวิลยืม ซึ่งเนวิลบินได้ดีกว่าตอนปี1มาก ลูน่าเล่นเป็นคีบเปอร์ที่มีท่าป้องกันประตูที่ประหลาดๆทำให้ทุกคนหัวเราะ(ใช้ไม้กวาดของจินนี่) ดีนเป็นคีบเปอร์ฝ่ายตรงข้ามซึ่งป้องกันได้ดีมากจนไม่มีใครทำคะแนนได้เลย แต่แปลกที่เขาไม่เคยรับลุกติดมือเลยลูกบอลเด้งเหมือนว่าจะเด้งออกมาแรงๆ(มารู้ตอนหลังว่าดีนใช้ คาถาเกราะวิเศษป้องกันไว้ที่ห่วงทั้ง3)

 แฮรรี่ จินนี่ เฮอร์ไมโอนี่และรอนนั่งอยู่ข้างๆสนามดูพวกที่เหลือเล่น

ถ้าเราเรียนจบแล้วนายว่าเราจะทำไรต่อดีแฮร์รี่รอนถามขณะที่มอง เนวิล ถูกบลัดเจอร์หวดเข้าเต็มหลัง(คงเจ็บน่าดูแหะ)

ฉันว่าจะไปหาประสบการณ์หน่อยนะอาจจะเป็นต่างประเทศ ฉันยังไม่เคยไปไหนเลยแฮรรี่ตอบด้วยน้ำเสียงกระตือลือล้น

ฉันไปด้วย ฉันอยากศึกษาเกี่ยวกับเวทมนต์โบราณของตั้งหลายที่แนะเฮอณ์ไมโอนี่ตอบ

งั้นเราก้อไปกัน3คนเลยดีไหมรอนเสนอ.แต่..

3คน หรอเหอะๆ 4ต่างหาก ถ้าพวกเธอจะกลับมาเรียนต่อก็เหมายความว่าเราจะจบพร้อมกัน และฉันว่าฉันจะไปด้วย ตกลงนะแฮร์รี่ประโยคสุดท้ายเธอเน้นย่ำเป็นพิเศษ (ประมาณว่าห้ามขัด)

เพื่อว่าพวกเธอจะไปเจอพวกวีล่าระหว่างทางประโยคนี้จินนี่มีไว้ประหารรอนโดยเฉพาะ ซึ่งรอนหันไปยิ้มกับเฮอร์ไมโอนี่แบบกลัวๆนิดๆเขายังจำแผลที่แขนได้ขึ้นใจ

ถ้างั้น ก็ไปกันหมดเลยแฮรรี่สรุปรวบลัดก่อนเขาหรือรอนจะเจ็บตัวเพราะพวกสาวๆ

ฉันว่าเราควรไปกินข้าวกันได้แล้วนะ ฉันหิวจะตายอยู่แล้วรอนเสนอพร้อมกับฉุดมือเฮอร์ไมโอนี่ยืนขึ้น

ทั้งหมดเดินกลับไปที่ปราสาท หลังจากนั้นทั้ง4ก็กลับมาเรียนในปีถัดไป เนื่องจากต้องซ่อมปราสาทเป็นการใหญ่ และต้องลงคาถาป้องกันปราสาทหลังจากที่พวกผู้เสพความตายแก้ไป  แฮรรี่และรอนมักจะได้ สาธิต(เป็นหนูทดลองคาถา)ในวิชาป้องกันตัวจากศาสตร์มืด ซึ่งน้องของดับเบิ้ลดอร์รับหน้าที่สอนวิชานี้ตั้งแต่นั้นมา เฮอร์ไมโอนี่ยังเป็นที่1ของทุกวิชา(ยกเว้นป้องกันตัวจากศาสตร์มืด) กาลเวลาพ้นผ่านไปอย่างลวดเร็วทั้งหมดจบการศึกษา หลังจบพวกแฮรี่ก้อได้ไปท่องเที่ยวตามที่นัดกันไว้ เนวิลตัดสินใจไปดูงานพืชวิเศษนานาชาติแถบเอเชีย และท่องเที่ยวตามประเทศต่างๆ ที่มีชมรมพืชวิเศษหรือที่ๆมี พืชวิเศษหายากแล้วตัดสินใจกลับมาทำงานสอน

ที่ฮอกวอตส์     ลูน่ารับช่วงต่อกิจการของพ่อเธอเป็นที่รักของนักอ่านทุกคนเธอมักให้โอกาสให้คนเขียนได้แสดงความเห็นต่างๆเกี่ยวกับเหตุการณ์         กลุ่ม ก.ด. ยังคงนัดเจอกันเป็นพักๆ โดยแฮร์รี่ใช้บ้านของซีเรียสเป็นที่นัดเจอกันบ่อยๆและยังคงช่วยเหลือซึ่งกันและกัน และยังติดต่อกับพวกนักเรียนที่โรงเรียนเสมอ ทำให้ ก.ด. สืบทอดจารุ่นสู่รุ่นเหมือนกับตำแหน่งผู้นำตัวกวน 

       แฮรรี่ รอน แล้วเฮอร์ไมโอนี่ได้เข้างานที่กระทรวง แฮรรี่กับรอนเป็นมือปราบตามที่ได้ฝันไว้ ส่วนเฮอณ์ไมโอนี่เป็นปลัดอาวุสโสของกระทรวงเวทมนต์แล้วได้เข้าร่วมแก้ไข้กฎหมายต่างๆที่มีจุดบกพร่องและเธอยังคงพลักดันเรื่อง ส.ร.ร.ส.อ.

 แฮร์รี่แต่งงานกับจินนี่ หลังจากรอนกับเฮอณ์ไมโอนี่ประมาณครึ่งปี แฮรรี่ย้ายไปอยู่ที่ก็อตดิกฮอโล่ ซึ่งสนิทกับเพื่อนบ้านเป็นอย่างมากรวมทั้งพวกมักเกิ้ลด้วย (แต่ไม่มี ใครรู้ว่าพวกพอตเตอร์เป็นพ่อมด)

รอนกับเฮอร์ไมโอนี่ย้ายไปสร้างบ้านแถวๆป่าดีน และตั้งชื่อบ้านว่า Silver doe   ลูกๆของทั้ง2บ้านสนิทกันไม่แพ้พวกผู้ใหญ่เลยแล้วมักจะไปค้างด้วยกันตอนวันหยุด (ส่วนมากไปพักบ้าน Silver doe) 2ครอบครัวรักไข้กลมเกรียวกันและมีความสุข พอพวกเด็กๆเข้าเรียนก้อมีเรื่องราวสนุกๆร่วมกันมากมาย ซึ่งหมายถึงเรื่องปวดหัวของพวกอาจารย์   แต่ถึงกระนั้นทุกอย่างก็เรียบร้อย ทุกอย่างดำเนินไปตามที่มันควรจะเป็นแม้แต่เซนทอร์ก็ไม่กังวลเรื่องใดๆอีก

                                                                  The end

 

 

ผลงานอื่นๆ ของ ๐ตานู๋๐

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

6 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 5 กันยายน 2552 / 10:16
    สนุกดีจ้า ^^
    เก่งจริงๆ
    ยอมรับ (- -)(_ _)
    #6
    0
  2. #5 อ้ายเอก
    วันที่ 10 กันยายน 2551 / 16:44
    พี่ว่านะน้อง ต้องเน้นเรื่องการสะกดคำหน่อย แล้วเรื่องการเว้นวรรค ถ้าเว้นผิดที่ ความหมายหรือบางทีอารมณ์มันไม่ถึง อารมณ์มันหายไปดึ้อๆ



    บางคำก็น่าจะใช้คำเต็มนะน้อง เช่น ศ.มักกอนนากัล น่าจะเขียนว่า ศาสตราจารย์ ไปเลยนะ (อันนี้เป็นความรู้สึกส่วนตัว เอาเป็นว่าส่วนใหญ่ใช้กันยังไง ก็ใช้อย่างนั้นก็แล้วกัน)



    แนะนำว่า ลองอ่านนิยายของพวกนักเขียนรุ่นดึก อย่าง ทมยันตี นิยายพวกวัยรุ่นของทางแจ่มใส ก็อ่านได้ถ้าวิชาของน้องแข็งพอนะ



    เกี่ยวกับโครงเรื่อง การผูกโครงเรื่อง อ่านแล้วยังงงนิดหน่อย แต่ก็ดีแล้ว เพราะบางคน อ่านแล้วไม่เข้าใจเลยว่าจะสื่อถึงอะไร



    โดยรววมแล้วถือว่าดี อ่านให้มากๆ แล้วลอก เอ้ย เอาคำของรุ่นดึก มาประกอบ อิอิ รับรองรุ่ง
    #5
    0
  3. วันที่ 25 เมษายน 2551 / 01:19

    ถ้าแก้เรื่องการสะกดคำกะวรรณยุกต์ให้ถูกต้องเป๊ะๆทุกคำจะดีมากๆเลย
    แล้วก็ขอบคุณที่ไปตอบคอมเม้นแทนนะจ๊ะ เพราะตอนนี้ยังทำโครงงานไม่เสร็จ

    =]


    เอาคะแนนโหวตไป!

    #4
    0
  4. วันที่ 20 เมษายน 2551 / 21:51
    ถูกใจทุกคู่แหละจ้า แต่งสนุกมากเลย
    #3
    0
  5. วันที่ 20 เมษายน 2551 / 07:41
    ขอบใจมากๆงับ ถ้ามีไหนมะถูกมะควรติได้นะงับ ขอบใจมากๆคับ
    #2
    0
  6. วันที่ 19 เมษายน 2551 / 17:23
    สนุกมากๆจ้า
    #1
    0