(2pm fic,,,, taecsu) Love the continue

ตอนที่ 12 : Love the continue 10

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 268
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    16 ส.ค. 56








6 ปีที่แล้ว

 

“นักศึกษาใหม่ทุกท่าน ขอให้ตั้งใจเรียนในสิ่งที่ท่านเลือก........” เสียงผู้อำนวยการ กล่าวอยู่หน้าหอประชุม ซึ่งนักศึกษาปีหนึ่งส่วนใหญ่ ก็ไม่ได้ฟัง จะคุยกันซะมากกว่า

 

“โทษนะครับ ตรงนี้มีคนนั่งมั้ย” ก็เห็นอยู่ว่าไม่มีคนนั่ง

 

“เอ่อ ไม่มีครับ” แต่ก็อดตอบแบบสุภาพไม่ได้

 

“เริ่มนานหรือยังครับ” มาถึงก็ชวนคุย ไม่มีมารยาทเลย

 

“ซักพักแล้วครับ” ตอบเสร็จก็หันหน้าไปตั้งใจฟังต่อ

 

“ชั้นชื่ออ๊คแทคยอนนะ นายชื่ออะไรเหรอ  เรียนสาขาเดียวกันใช่ป่ะ เห็นเค้าแบ่งเป็นสาขาอ่ะตอนนั่ง” ยังไม่หยุดอีก

 

“เราชื่อคิมจุนซู ชั้นเรียนสาขาเดียวกับนาย เลยได้มานั่งติดกันนี่ไง  แล้วตั้งใจฟังดีกว่ามั้ย เดี๋ยวจะโดนว่า” หน้าเสียเลยสิ

 

 

 

 

 

 

“จุนซู รอด้วย ไปกินข้าวกัน  ป่ะ”  ผมจำได้เพิ่งรู้จักกันเมื่อเช้า อยู่ดีๆวิ่งมาดึงแขนได้ไงเนี๊ยะ

 

“เอ่อ พอดี ชั้นจะกลับแล้ว นายไปกินเถอะ” ผมรีบปฏิเสธก่อน ผมง่วงมากกว่าหิว

 

“อ้าว จะกลับแล้วเหรอ ก็กินก่อนกลับสิ ”

 

“คือชั้นง่วงมาก แล้วกว่าชั้นจะกลับถึงห้อง ชั้นต้องนั่งรถอีกไกล นายตามสบายเถอะ” ผมรีบบอกแล้วแกะมืออก แล้วเดินออกมาจากตรงนั้นทันที

 

“เฮ้ย เดี๋ยวดิ นายพักแถวไหน เดี๋ยวชั้นไปส่งก็ได้ ไปกินข้าวเป็นเพื่อนกันก่อน” ผมหันไปทำตาขวางใส่ แต่ไอ้คนข้างหน้าก็ยังยิ้มอยู่อีก

 

“ชั้นอยู่แถว……. มันไกล นายไม่ต้องไปส่ง ”

 

 

 

 

 

สุดท้าย ผมก็มานั่งกินข้าว ในร้านที่ผมคิดว่า ชาตินี้ผมจะไม่เข้ามาเด็ดขาด ก็จะเข้าได้ไงล่ะครับ หรูขนาดนี้ ไม่รู้ว่า ถ้าเข้ามา เงินที่แม่ให้มาทั้งเดือน จะพอหรือเปล่า ถ้าไอ้คนที่นั่งกินตุ้ยๆนี่ไม่บอกว่าจะเลี้ยง ผมไม่มีทางยอม ตอนแรกก็ไม่ได้ยอม แต่ผมเป่ายิงชุ่มแพ้ เลยต้องมานั่งกินอาหารดีๆ นี่แหละครับ กว่าจะกินเสร็จก็จะบ่ายสามแล้ว จริงๆที่พักผมก็ไม่ได้ใกล้ขนาดนั้นหรอก  แปบเดียวก็ถึง แถมแทคยอนขับรถเร็วขนาดนั้น

 

“ขอบใจนะ” ผมบอกพร้อมกับรีบเดินเข้าไป

 

“เฮ้ย เดี๋ยวสิ ชั้นยังไม่มีเบอร์นายเลย เอามาเร็ว” หือ นี่คือการขอเบอร์โทรใช่มั้ย

 

“เอ่อ เอาโทรศัพท์มาเดี๋ยวกดให้” ผมรับโทรศัพท์มากด เสร็จแล้วก็เดินเข้าทันที เดี๋ยวก็มาชวนคุยอีก คนอะไร พูดมากจริงๆ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

RRRRRRRRRRRRRRRRRR

“ฮัลโหล จุนซูครับ” ประมาณ 5 ทุ่มได้ กำลังเคลิ้มๆหลับ ก็มีเสียงโทรศัพท์เข้ามา จึงกดรับด้วยความงัวเงีย เพราะเบอร์ไม่คุ้น

 

“ฮัลโหล ชั้นเอง นายนอนแล้วเหรอ”

 

“นอนแล้ว นายมีอะไรหรือเปล่า ดึกแล้ว ”

 

“เปล่า นายนอนเร็วจัง”

 

“ก็ไม่รู้จะทำอะไร ”

 

“งั้นถ้าชั้นโทรมา นายก็มีอะไรทำแล้วอ่ะสิ แสดงว่ายังไม่ต้องนอนก็ได้”

 

“แต่ถ้าจะช่วยกรุณาโทรมาเร็วกว่านี้  นายไม่ได้ดูนาฬิกาเหรอ ว่ามันกี่โมงแล้ว”

 

“เปล่า ไม่ได้ดู คิดถึงนายตอนนี้ เลยหยิบโทรศัพท์มาโทรเลย”

 

“อะ... อะไรของนาย วางได้แล้ว ชั้นจะนอน”

 

“จะนอนจริงเหรอ โอเคๆ เจอกันพรุ่งนี้  ฝันดีนะ”

 

“อืม แค่นี้นะ”

 

“ครับ”

 

 

ใครก็ได้ ช่วยบอกผมทีว่านี่คือสิ่งที่คนเพิ่งรู้จักคุยกันใช่มั้ย อะไรของเค้า อยู่ดีๆ มาบอกว่าคิดถึง แล้วทำไมต้องหน้าร้อนแบบนี้ นอนดีกว่าเรา

 

 

 

 

 

 

“จุนซู ทางนี้” ผมอยากจะหาปี๊บมาคลุม ทำไมต้องเรียกชื่อผมดังขนาดนี้

 

“นายจะเรียกเสียงดังทำไมเนี๊ยะ ชั้นอายคนอื่นเค้า” ผมเดินเข้าไปบอกเสียงไม่ดังมากนัก

 

“ก็ดีสิ คนอื่นจะได้รู้ไงว่าชั้นรอนาย” อะไรของเค้า

 

“ขึ้นเรียนกัน ป่ะ”

 

 

 

 

 

 

 

ตั้งแต่วันนั้น จนวันนี้ ผ่านมา เกือบๆเทอมแล้ว ผมมีกลุ่มเพื่อนๆเยอะขึ้น  แต่คนนึงที่ตัวติดกับผมตลอดคือนาย อ๊คแทคยอนนี่แหละ แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ ว่าผมไม่เบื่อเลย เวลาที่มีแทคยอนอยู่ แต่กลับตรงกันข้าม เวลาที่แทคยอนไม่อยู่ ผมกลับทำอะไรก็ไม่สนุก

 

 

 

 

“จุนซู ”

 

“อืม” ผมตอบแต่ไม่ได้หันไปหาเจ้าตัว

 

“อ่ะ พอดีกินเหลือๆ เห็นนายทำงานเครียดๆ เลยให้” แทคยอนยื่นกล่องขนมมาให้ตรงหน้า เพราะผมนั่งทำงานคู่ของเราอยู่ แล้วก็ดึกมากแล้ว แต่มันยังไม่เสร็จ

 

“เหลือเหรอ ทำไมมันยังเต็มกล่อง”

 

“ก็ซื้อมาหลายกล่อง กินไปแล้ว ก็เหลือ อิ่มแล้ว” ชิ นั่งอยู่ตรงนี้ยังไม่เห็นกินเลย แล้วมาบอกเหลือได้ไง

 

“จะกินด้วยอีกมั้ย กินไม่หมดหรอก” ผมถามออกไปก่อนที่เอาคำแรกเข้าปาก

 

“ถ้าป้อนก็กิน” แทคยอนบอกพร้อมกับอ้าปากรอ

 

“เรื่องอะไรจะป้อน นั่งทำงานอยู่นะ นายสิต้องป้อน” ผมบอกพร้อมกับยื่นกล่องให้แทคยอนถือไว้ ก่อนที่จะลงมือทำงานต่อ แต่คนที่ถือกล่องอยู่ก็ไม่ได้ป้อน

 

“อ้าว เร็วสิ ไม่ให้กินแล้วหรือไง” ผมบอกพร้อมกับอ้าปากรอบ้าง จนแทคยอนต้องยัดขนมคำโตเข้ามาในปากแทบเคี้ยวไม่ได้ ก่อนที่จะส่งอีกคำมาให้ พอผมอ้าปากจะงับ ดันดึงขนมออกไปทำให้งับได้ลมและฟันกระแทกกันซะเจ็บเลย

 

“อย่าแกล้งสิ ” ผมพูดพร้อมหยุดมือที่ทำงานอยู่ แย่งขนมจากมือแทคยอนมา สุดท้ายก็ได้กิน แทคยอนนั่งจ้องผมตอนที่เคี้ยวขนมตุ้ยๆ

 

“อะไรเล่า จ้องอยู่ได้”

 

“อยากกินบ้าง” แทคยอนบอกพร้อมกับโน้มตัวมาประกบปากผมแบบไม่ทันได้ตั้งตัวเลย แต่ไม่แค่นั้น ลิ้นร้อนควานเข้ามาในปาก ดูดเม้มริมฝีปากอยู่แบบนั้น นี่ไม่ใช่การกินขนม นี่มันจูบนะ แทคยอนกำลังจูบผมอยู่ แล้วทำไมถึงจูบ ที่สำคัญผมเคลิ้มไปกับรสจูบนี้  พอคนจู่โจมถอนรีมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง ผมก็ได้แต่ก้มหน้างุด

 

“จุนซู โกรธมั้ย” แทคยอนถามเสียงนุ่มอยู่ข้างหน้าไม่ได้ห่างไปไหน ยังหายใจรดแก้มผมอยู่ ที่สำคัญคือผมส่ายหัว ไม่ได้รู้สึกรังเกียจหรือโกรธแม้แต่น้อย กลับรู้สึกดี ดีมากด้วยซ้ำ

 

“ชั้นรักนาย จุนซู คบกับชั้นได้มั้ย” แต่สิ่งที่ได้ยินต่อจากนี้คือสิ่งนี้ แทคยอนรักผมงั้นเหรอ รักที่เป็นแบบคนรัก แล้วผมล่ะ ผมรู้สึกยังไง บอกไม่ได้ แค่อยากอยู่ใกล้ๆตลอด แค่อยากให้แทคยอนสนใจผมคนเดียว แค่ไม่อยากห่างไปไหน แค่นี้เรียกว่ารักได้หรือเปล่านะ

 

“รักนะ รักตั้งแต่เจอครั้งแรกเลย จะคบกันได้มั้ย นายรังเกียจหรือเปล่าที่ชั้นรักนาย” แทคยอนถามขึ้นมาอีก มาบอกรักแบบนี้ใครไม่เขินก็ไม่รู้จะว่าไงแล้ว แต่ผมก็ตอบ เพราะผมก็รู้สึกไม่ต่างจากแทคยอน แทนคำตอบ ผมโน้มตัวไปหอมแก้มแทคยอน ที่ยิ้มจนเห็นรอยย่นเต็มหน้าแล้ว

 

“ขอบคุณนะ รักที่สุดเลย” แทคยอนบอกพร้อมกับกอดผมไว้แน่น

 

“ก็รักเหมือนกันแหละ ใช่นายจะรักคนเดียวที่ไหน ”

 

 

 

 

 

 

หลังจากนั้นไม่นาน ผมก็ย้ายมาอยู่กับแทคยอน เพราะคนตัวโตๆนี่ ทั้งขอร้อง ทั้งบังคับ และความรักของเราเป็นไปได้ด้วยดี แทคยอนยังรัก และดูแลผมไม่ขาดตกบกพร่อง เพื่อนๆยอมรับได้กับความรักของเรา แต่ก็ยังไม่ได้บอกครอบครัวให้รู้ เราวางแผนไว้ว่า ถ้าเรียนจบ จะบอกครอบครัวของเราให้รับรู้ ถ้าพวกเขาไม่ยอมรับ เราก็จะสู้ด้วยกัน ไม่มีวันที่จะทิ้งกันไปไหน  ชีวิตผม มีแทคยอนเข้ามาเป็นคนสำคัญที่สุด ในชีวิตอีกคน ผมรักแทคยอน

 

 

 

จนกระทั่ง

 

 

 

 

 

3 ปีที่แล้ว

               

 

                เสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นกลางดึก พอผมรับ กลับนิ่ง น้ำตาไหลพราก จนคนที่นอนข้างๆตกใจลุกขึ้นมากอดปลอบ แม่ผมโทรมาบอกว่าคุณพ่อผมเสียเนื่องจากเกิดอุบัติเหตุ ผมรีบกลับไปที่บ้านโดยที่แทคยอนอยู่ใกล้ผมไม่ห่างไปไหน จนวันสุดท้ายที่ผมเห็นแทคยอน คือวันที่คู่กรณีมาไหว้ศพพ่อผม หลังจากนั้นผมก็ไม่ได้เห็นหน้าแทคยอนอีกเลย แต่มัวยุ่งๆงานศพ เลยไม่มีเวลาคิดถึงเรื่องนี้เท่าไหร่ แต่หลังจากนั้น ผมกลับมาเรียน กลับมาที่ห้อง ผมเห็นแต่ความว่างเปล่า ข้าวของยังอยู่ครบ แต่ที่หายไปคือคนที่ผมคิดถึงที่สุด ผมเริ่มออกตามหาแทคยอนเหมือนคนบ้า ไปทุกที่ ที่คิดว่าเค้าจะไป จากวัน เป็นอาทิตย์ จากอาทิตย์ เป็นเดือน เมื่อสุดท้ายหมดหนทาง ตามหาไม่เจอ ก็หมกตัวเองอยู่แต่ในห้อง จนวันหนึ่งแม่ผมรู้ แม่มาหา แล้วแม่ก็ร้องไห้ ผมถึงคิดได้ ว่า คนคนนี้ต่างหากที่รักผม ไม่ใช่คนที่ผมกำลังจะบ้าเพราะเค้า ถ้าคนรักกัน จะไม่ปล่อยให้อีกคนทุกข์ใจ ตั้งแต่นั้น  ผมย้ายออกจากห้องที่เคยอยู่ด้วยกัน ตั้งใจเรียนจนจบ แล้วหางานดีๆทำ เพื่อครอบครัวผม จนกระทั่งได้เจอกันอีกครั้ง แล้วก็มีเรื่องราวเกิดขึ้นมากมายที่ผ่านมา

 

                ตอนนี้ ผมจะไม่หาเหตุผลว่า ทำไมเค้าถึงไป แต่ผมหาเจอความรักที่ยังมีอยู่ แค่นี้ผมก็พอใจแล้ว ที่ที่ผมยืนอยู่ตอนนี้ คือที่ที่มีแต่ความทรงจำของเรา วันนั้น พวกเรา รวมทั้งเพื่อนๆคนอื่น มาเที่ยวกันที่นี่ แต่เย็นวันหนึ่งที่ผมออกมาคุยโทรศัพท์กับแม่ แล้วคุยเพลิน จนเดินไปสุดชายหาด แล้วก็มืดมาก หาทางกลับไม่ถูก ได้แต่นั่งร้องไห้อยู่ตรงนั้น แต่ไม่นาน ผมเห็นเงาดำๆวิ่งตามมา แทคยอนหาผมจนเจอ มันวิ่งกระหืดกระหอบมาหา แล้วด่าผม จนผมร้องไห้ แล้วก็โกรธมัน ก็ผมทั้งกลัว ทั้งหิว โทรศัพท์ก็แบตหมดเพราะคุยนาน ผมภาวนาตลอดว่ามันต้องหาผมเจอ พอเจอมันต้องปลอบผม พอมันด่า ผมเลยเกิดอาการน้อยใจ ไม่คุยกับมันไปทั้งคืน พอตอนเช้ามันคงทนไม่ได้ เลยมาถามผมว่าโกรธมันเหรอ ผมก็เลยปี่แตก ด่ามันไปบ้าง    “ถ้าไม่รักไม่ห่วง ไม่ด่าแบบนี้หรอก นายรู้มั้ยว่าชั้นแทบขาดใจตอนนายหายไป ” แต่มันตอบผมมาแบบนี้ ทำให้รู้ว่า มันห่วงผมขนาดไหน และผมสามารถวางชีวิตกับคนตรงหน้านี้ได้

 

 

 

                ตอนนี้ ผมอยู่กับปัจจุบัน เดินเลียบไปตามหาด แล้วก็เห็นใครบางคนอยู่ที่นี่จริงๆ แทคยอนไม่เคยเปลี่ยน พอน้อยใจหรือเข้าใจอะไรผิดก็ชอบมาที่นี่ จนผมต้องเป็นฝ่ายมาง้อทุกครั้ง ครั้งนี้ ก็คงเป็นผม ที่ต้องง้อ อีกครั้ง แต่ขอแกล้งคนขี้งอนนี่ก่อนแล้วกัน

 

“ไม่รู้ว่าจะมีคนมาที่นี่ก่อนชั้นซะอีก ” พอผมพูด แทคยอนหันมามองแทบทันที แถมด้วยหน้าตาที่ตกใจ

 

“จุนซู!!!!

 

“อืม คิดว่าใครเหรอ”

 

“เปล่า ไม่คิดว่านายจะมาที่นี่ ขอโทษนะที่มายึดที่ของนาย แต่เดี๋ยวชั้นก้ไปแล้ว”

 

“ก็ดี ที่นี่จะได้เป็นของชั้นคนเดียว”

 

“อืม” แทคยอนตอบแค่นั้น แล้วนั่งมองออกไปที่ทะเล นั่งอยู่แบบนั้น ไม่รู้ว่านานเท่าไหร่ โดยที่ไม่มีใครพูดอะไรกัน

 

“นายว่าน้ำทะเล มันไหลไปแล้วมันย้อนกลับมาหรือเปล่า”ผมถามขึ้นทำลายความเงียบ

 

“ไม่รู้สิ” แทคยอนตอบผม งงๆ ว่าผมถามแบบนั้นทำไม

 

“แต่ชั้นว่า มันไม่ได้ไหลไปไหนนะ เท่าที่เห็น มันอยู่ที่เดิม”

 

“หมายความว่าไง”

 

“ช่างเถอะ ไม่มีความหมายอะไร แค่ความหมายตามที่พูดแหละ ”

 

“นายมาที่นี่ทำไม ทั้งๆที่นายก็รู้ว่าชั้นอยู่ที่นี่ ”








 

 

275 ความคิดเห็น

  1. #275 M.Mars (@mimild) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2560 / 18:38
    โห ไรต์เตอร์ทิ้งไว้กลางทาง ฮือออ เสียใจ
    #275
    0
  2. #274 Kim aoyly (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 กันยายน 2557 / 17:21
    รึว่าพ่อแทคเป็นคนทำให้เกิดอุบัติเหตุ เพราะหลังจากคู่กรณีมาไหว้ศพ แทคก็หายไป เพราะแทคไม่ก็สู้หน้าคนรักได้ ที่พ่อมีส่วนทำไห้พ่อของคนรักตาย เลยต้องหายตัวไป เดาแบบสุดๆจินตนาการไปเองรอไรท์มาต่อตอนจบว่าเค้าจะง้อกันยังไง
    #274
    0
  3. #270 rosezasweet (@missingkiss) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2556 / 17:35
    เซ็งแทค! 
    คนเค้าอุตส่ามาง้อ
    ยังเสล่อได้อีกนะ
    ถามมาได้ เป็นเค้างอลกลับบ้านไปแล้วววว
    ♡♡♡♡♡♡♡♡

    #270
    0
  4. #250 maybelonely (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2556 / 13:53
    ขอบคุณไรท์ ที่กลับมาลงให้อ่านอีก ">
    #250
    0
  5. #249 อนุบาลตัวแม่ (@ice-cream-kati) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2556 / 20:47
    พี่คิมเค้าบอกใบ้ขนาดนี้แล้วแทคก็คิดเองแล้วกันนะ คิคิ
    #249
    0
  6. #248 yatsuhigolammurye (@poopitak) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2556 / 23:50
    แทคตกลงแกหายไปทำไมน่ะ มีอะไรเกี่ยวข้องกับพ่อมอนจุนป่าวเนี่ย อยู่ดีๆก็ทิ้งเฉยเลย อิแทคตอนแรกแกจีบมินจุนไวมากเลนอ่ะ5555ไวตลอดเลนนะ ^^ ดีกันเร็วๆนะมินจุนอย้าแกล้งแทคหนักนักนะ แทคฉลาดหน่อยดิ ป๊าดดดดด ไรเตอร์มาต่อไวไวน้าาาารอเรื่องนี้นานมากกก แต่ก็เต็มใจรอนะ อิๆ^..^
    #248
    0