คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

CANON'S SPELL โอมเพี้ยง! จง (อย่า) รักผม

ตอนที่ 32 : MIDNON •• Vol.3 : (I Just Wanna) Kiss


     อัพเดท 23 ต.ค. 56
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/รักสีเทา
Tags: romance, drama, paranormal
ผู้แต่ง : ZEPIA ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ZEPIA
My.iD: https://my.dek-d.com/tanh
< Review/Vote > Rating : 92% [ 20 mem(s) ]
This month views : 3 Overall : 34,507
927 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 646 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
CANON'S SPELL โอมเพี้ยง! จง (อย่า) รักผม ตอนที่ 32 : MIDNON •• Vol.3 : (I Just Wanna) Kiss , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 2384 , โพส : 10 , Rating : 70% / 4 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด



** ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับ Canon's Spell ต้นฉบับค่ะ

** คำเตือน :: YAOI !!




Midnight X Canon

Vol.3 (I Just Wanna) Kiss

 

 

            (Midnight’s POV)

 

            อ๊ะๆๆ กลับมาพบกันอีกแล้วนะครับ งงละสิ งงละสิว่ามาได้ยังไง ในเมื่อเรื่องมันจบไปแล้ว ถึงบทสรุปของไอ้แคนกับดีดี้จะลงเอยแล้ว แต่!!! แต่เรื่องราวของมิดไนท์กับแคนอน จะไม่มีวันถึงตอนจบครับ! ฮ่าๆๆๆ

 

            เอาล่ะ ก่อนอื่นผมขอเม้าท์จุดจบ...เอ๊ย! ตอนจบของคู่แคนดี้ก่อนละกันนะครับ ทำไมแทบไม่มีใครสังเกตเห็นผมในชาติใหม่เลยล่ะ งอนแล้ว! ส่วนใครที่คิดไปว่าแคนอนกลับชาติมาเกิดเป็นนักเปียโนรูปหล่อ และดีดี้กลับชาติมาเกิดเป็นผู้หญิงประหลาดระลึกชาติตัวเองได้ กรุณาคิดใหม่ครับ มันไม่ถูกต้อง ลองสังเกตรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ในบทพิเศษดูสิครับ แล้วคุณจะเก็ท ตาสว่าง อึ้ง และขนลุกเหมือนผม

 

            หลายคนบอกว่าอยากให้ยัยคนเขียนมันเขียนต่อ แต่ผมคุยกับเธอแล้วครับ เธอบอกปล่อยไว้อย่างนี้แหละ ค้างดี (คนบ้าอะไรประหลาดชะมัด) ปล่อยเธอไปเถอะครับ ที่เหลือไปจิ้นๆ กันเองเนอะ

 

            อะ ออกทะเลไกลไปนานแล้ว! กลับเข้ามาสู่เรื่องราวอลวนของผมกับแคนอนกันต่อดีกว่าครับ!

 

            “ที่รัก~ อยากให้เค้าอุ้มมั้ย”

 

            “ไปไกลๆ ฉันเลยนะ! ไอ้แวมไพร์ถึก!

 

            และนั่นก็คือเสียงอันแสนหวานของแฟนผมที่กำลังเดินลงบันได... เขาบอกว่าวันนี้หมดแรงแม้กระทั่งจะหายตัว ต้องใช้สองขาสัญจรแทน สงสัยผมจะทำหนักไปจริงๆ แฮะ

 

            “ไม่เอาน่า ไถ่โทษเมื่อวานที่ฉันรุนแรงกับนายละกันนะแคนอน ให้ฉันอุ้ม มามะ” ผมปรี่เข้าไปหาแคนอนซึ่งยืนจับเข่าอยู่บนชานพักบันได แต่เขากลับตวัดสายตามามองอย่างขุ่นเคือง

 

            “อย่ามาแตะตัวฉันนะเว้ย!” แคนอนรีบกระเถิบถอยหนี จะหวงตัวอะไรนักหนาวะ! เห็นก็เห็นกันมาหมดแล้ว ไม่เข้าใจเล้ยยยย

 

            “แต่ฉันทนเห็นนายเดินกะหร่องกะแหร่งแบบนี้ไม่ไหวนี่นา ฉันสงสาร~

 

            “สงสารเรอะ! ทำไมไม่สงสารฉันตอนกำลัง...บ้างเล่า!” แคนอนเว้นคำ เป็นอันรู้ว่าต้องการสื่อถึงอะไร ผมได้แต่อมยิ้มเล็กๆ

 

            “ก็ตอนนั้นนายทั้งน่ารัก ทั้งเซ็กซี่ เสียงซี้ดของนายแต่ละที ทำเอาฉันแทบแตก!

 

            “ไอ้ทะลึ่ง!!!” เจ้าของใบหน้าแดงจัดทุบผมเต็มกำลัง ปั่ก! โอยยยยย

 

            “เฮ้ย! อะไร! ฉันหมายถึงสติแตก! นายคิดไปไกลนู่นแล้วใช่มะ ตัวเองนั่นแหละทะลึ่ง เหอะๆ”

 

            ผมหัวเราะเยาะแคนอนซึ่งหน้าขึ้นสีแดงด้วยความอาย (หรืออาจจะเป็นความโกรธ) เจ้าตัวค้อนผมพลางส่งกำปั้นมากระแทกอกผมอีกหนึ่งปั่ก แล้วก้าวเท้าลงบันไดขั้นต่อไป

 

            “เหวอออออออ”

 

            ว่าแล้วไง... ด้วยความที่ร่างกายยังระบมจากกิจกรรมเมื่อคืน (ฝีมือผมเองนั่นละ หุๆ (ยอมรับด้วยความภูมิใจ)) แคนอนเลยเผลอสะดุดขั้นบันไดและกำลังจะล้มลง ผมจึงรีบพุ่งเข้าไปคว้าตัวเขาไว้ให้ยืนคงที่เหมือนเดิม

 

            “บอกแล้วไงว่าอย่าฝืน มาให้ฉันอุ้มเถอะน่า”

 

            ไม่รอฟังคำปฏิเสธ ผมช้อนร่างบางในชุดสูทขึ้นมาไว้ในอ้อมแขนทันที แคนอนได้แต่อ้าปากหวออย่างตั้งตัวไม่ทัน ก่อนจะเริ่มดิ้นแรงขึ้น แรงขึ้น และแรงขึ้น... ทีอย่างนี้ล่ะมีแรง เชอะ

 

            “ถ้ายังมีแรงดิ้นอีก... ฉันจัดให้อีกแบบเมื่อคืนนะ มีแรงอยู่ไม่ใช่เหรอ”

 

            เท่านั้นแหละ ร่างที่ต่อต้านก็ค่อยๆ สงบเสงี่ยมลง แคนอนเบะปากมองหน้าผมด้วยความไม่พอใจ ให้ตายสิ! แฟนผมแต่ละคนที่เคยควงมา ต่างคนก็คอยเอาอกเอาใจผมทั้งนั้น ทำไมคนล่าสุดนี่ มันสลับตำแหน่งกันวะ

 

            ผมเดินมาถึงชั้นล่างแล้วจึงปล่อยแคนอนให้ยืนบนพื้น

 

            “เอ่อ...” เขาหันมามองผม แล้วหลุบตาลงต่ำ “ขอบใจนะ”

 

            “ไปนั่งพักเถอะ เมื่อคืนโหมหนักไปหลายรอบอยู่ ^^

 

            “หยุดพูดเรื่องนี้สักทีน่า!

 

            แคนอนตวาดเสียงดังก่อนจะรีบไปนั่งบนโซฟาใกล้ๆ ผมได้แต่มองกิริยาเหล่านั้นด้วยความเอ็นดู ฮ่า...มีความสุขจัง <3

 

            ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

            หลังจากวันนั้นที่เราทั้งคู่รู้ใจกัน (ในวอลุ่ม 2 น่ะครับ) ผมกับแคนอนก็สวีทหวานไม่เกรงใจใครเลย... เอ่อ... ต้องพูดว่า สวีทหวานไม่เกรงใจดีดี้ต่างหาก ยัยนี่เป็นคนเดียวที่เห็นเรานี่

 

            นอกจากนี้ ผมกับแคนอนยัง...อะจึ้กๆ ...อ่าฮะๆ ...อ่าฮึๆ กันแบบว่า อ่านะ...อย่าพูดถึงจำนวนครั้งเลยครับ แค่รู้ว่าตั้งแต่วันนั้น แคนอนไม่ได้เดินแบบคนปกติก็พอ ฮิๆ

 

            เฮ้! พวกนายสองคน ลุกออกมาจากเตียงฉันนะ

 

            แล้วก็มีอยู่ครั้งนึงที่พวกเราลืมทำตัวล่องหน ดีดี้มาเห็นเราในสภาพเสื้อผ้าหลุดลุ่ยพอดี... ผมเห็นเธอแอบหน้าแดงตอนเหลือบมองผิวขาวๆ ที่เล็ดลอดออกมาจากเสื้อสูทหลุดลุ่ยของแคนอนด้วยละ -..-+

 

            “มิดไนท์ ช่วยมาซ้อมละครให้ฉันหน่อยสิ”

 

            ดีดี้เดินมาหาผมซึ่งกำลังนั่งเล่นอยู่บนเตียงของเธอ ในมือถือกระดาษที่เย็บติดกันไว้ประมาณสามสี่แผ่น คาดว่าน่าจะเป็นบทละคร

 

            “ได้เลย! ฉันต้องทำยังไงบ้างเหรอ”

 

            “แค่พูดตามประโยคที่ไม่ได้ไฮไลท์ก็พอ” ดีดี้กล่าวยิ้มๆ แล้วนั่งลงข้างผม ก่อนจะยื่นสคริปต์ให้ “เอาล่ะ เริ่ม!

 

            ผมเลื่อนสายตามองสคริปต์แล้วอ่านประโยคแรก

 

            “ฉันคงต้องไปแล้วละ”

 

            “ไม่! อย่าทิ้งฉันไปนะ!

 

            ผมอ่านบทเหมือนท่องตำรา น้ำเสียงโคตรเรียบ ก็ผมไม่รู้นี่นาว่าต้องทำอารมณ์ประมาณไหน ตรงกันข้ามกับดีดี้ รายนี้หลุดเสียงสะอื้นออกมาด้วย... สงสัยอินจัด นึกถึงบทตัวเองกับแคนอนในนิยายเรื่องจริงอยู่ละสิ

 

            “ฉันต้องไปตามทางที่ฉันเลือก ฉันอยู่กับเธอตลอดไปไม่ได้หรอกนะ”

 

            “ต้องได้สิ! เราสัญญากันแล้วนะ นายจะจากฉันไปแบบนี้ไม่ได้นะ!

 

            “ถึงไม่จากกันวันนี้ เราก็ต้องจากกันอยู่ดี ทำใจซะเถอะนะ”

 

            “แต่...” ดีดี้เว้นช่วงคำพูดไปแป๊บนึง ก่อนจะสูดลมหายใจหนักหน่วง “ฉันท้อง!

 

            “...!” ผมแสร้งทำหน้าอึ้ง ก็ในบทมันเขียนไว้นี่

 

            “นายเป็นพ่อคนแล้วนะ เรากำลังจะเป็นครอบครัวเดียวกัน นายจะทิ้งครอบครัวของนายไปเหรอ!

 

            “...”

 

            “ฉันรักนาย รักมากจนไม่เผื่อใจให้ใครแล้ว โปรดอยู่กับฉันเถอะนะ”

 

            “...!!

 

            ไม่ทันให้ผมตั้งตัว ดีดี้พุ่งเข้ามาก่อนจะประกบริมฝีปากลงมาบนริมฝีปากของผม ผมช็อคจนบรรยายไม่ถูก แต่สักพักก็เริ่มเคยชินและจำได้ว่าเธอเป็นพวกที่แบบว่า...เวลาซ้อมก็จะซ้อมให้ถึงที่สุด นี่คงกะจะซ้อมบล็อกกิ้งด้วยละมั้ง ว่าแต่...ทำไมต้องจูบจริง ผมก็ยังงง เหอๆ

 

            ดีดี้ค่อยๆ ผละริมฝีปากออกมา สองมือยังคงประคองใบหน้าผม เธอมองผมด้วยแววตาเว้าวอน เหมือนกับจะบอกว่า อย่าไป

 

            “อย่าไปนะ...”

 

            “...”

 

            “อย่าไปนะ...มิดไนท์”

 

            “หา!!

 

            ผมตกใจจนหนีผละออกจากเธอ ม...เมื่อกี้เธอเรียกชื่อผม...?

 

            “คนหลอกลวง...”

 

            ท่ามกลางความสับสน ผมได้ยินเสียงนุ่มทุ้มคุ้นหู...

 

            ผมหันไปตามต้นเสียง เห็นแคนอนยืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้านิ่งเรียบไร้ความรู้สึก

 

            “เลว...ทั้งคู่เลย”

 

            แคนอนมองผมกับดีดี้ด้วยแววตาเย็นชา แล้วหันหลังเดินออกจากห้องนอนไป

 

            “ไม่ได้การแล้ว!

 

            ผมรีบลุกจากเตียงแล้วก้าวตรงไปยังประตู แคนอนกำลังเข้าใจผิดในเรื่องไม่เป็นเรื่อง ต้องรีบเคลียร์ซะแล้ว!

 

            --------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

            ผมเดินลงบันไดมาชั้นล่างก็เห็นแคนอนนั่งอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่น เอ...หายตัวได้แล้วเหรอ ทำไมลงไปข้างล่างเร็วจัง หรือหายเจ็บแล้ว?

 

            “แคนอน มันไม่ใช่อย่างที่นาย...”

 

            ผัวะ!

 

            เป๊ะจริงๆ แฟนผม ไม่ปล่อยให้ผมพูดจบ ก็ซัดหมัดเข้าหน้ามาซะแล้ว รอผมแก้ตัวให้เสร็จก่อนเซ่!

 

            “นายจะมาโกหกอะไรฉันอีกล่ะ ฉันได้ยินทุกอย่างหมดแล้ว!

 

            “ได้ยิน?” ผมทวนคำด้วยความสงสัย หมายความว่า...

 

            “นายทำดีดี้ท้อง” แคนอนเอ่ยเสียงเรียบเฉื่อย “กลับไปหายัยนั่นซะ”

 

            “นายเข้าใจผิด...”

 

            “ยัยนั่นรักนายมากด้วยนะ!

 

            “เรากำลังซ้อมละครกันอยู่!!!!

 

            ผมตะโกนกลับไปด้วยเสียงที่ดังกว่าหลายเท่า แคนอนผงะไปนิดนึงก่อนจะเอ่ยด้วยเสียงนิ่งๆ ทว่าแฝงความกดดัน

 

            “แล้วเมื่อกี้ที่พวกนายจูบกันน่ะ...ละครด้วยงั้นเหรอ”

 

            “...”

 

            “แค่ซ้อมละคร ซ้อมคำพูด ต้องจูบจริงด้วยหรือไง”

 

            “คือ...” ผมกล่าวขึ้นมาทั้งๆ ที่ยังไม่ได้เตรียมคำพูด “คือ...ฉันเองก็ไม่รู้”

 

            “ไม่รู้?

 

            “อยู่ดีๆ ยัยนั่นก็ดึงฉันเข้าไปจูบ ฉันไม่ได้เป็นฝ่ายเริ่มนะ! ทุกอย่างยัยนั่นทำหมด”

 

            “แล้วนายก็ยอม?

 

            “...”

 

            แคนอนถามกลับเสียงสูงเหมือนไม่อยากเชื่อ คิดจะต้อนให้จนมุมกันหรือไง! ผมไม่ผิดนี่! ทำไมต้องมาแก้ตัวด้วยล่ะ ผมไม่ผิด!

 

            “นายยอมให้ดีดี้จูบ ไม่ขัดขืนอะไรเลย”

 

            “ดีดี้คงอยากซ้อมท่ามากกว่ามั้ง จะได้ไม่ตื่นเต้นเวลาจริงไง”

 

            ผมอ้างเหตุผลมั่วๆ ขึ้นมา ดูจากสีหน้าแคนอน เห็นได้ชัดว่าเขาไม่เชื่อสักนิด โว้ย! ทะเลาะกับพ่อมดมันเหนื่อยจริงๆ

 

            “ปกป้องกันเหลือเกินนะ” แคนอนพูดด้วยน้ำเสียงประชดประชัน “ดูก็รู้ว่ายัยนั่นตั้งใจจะจูบนาย!

 

            “ฉันไม่รู้หรอกว่าดีดี้จูบฉันเพราะอะไร แต่แคนอน... ที่ฉันแน่ใจที่สุด คือฉันไม่ได้หวั่นไหวกับจูบของยัยนั่นเลยแม้แต่นิดเดียว”

 

            “...”

 

            “ไม่เหมือนนาย...”

 

            ผมไม่รู้เลยว่าตัวเองขยับเข้ามาประชิดตัวแคนอนตั้งแต่เมื่อไร รู้สึกตัวอีกที ผมก็ดึงตัวเขาเข้ามาแล้วจัดการปิดกลีบปากสีชมพูสวยนั่นด้วยริมฝีปากของผม สัมผัสวาบหวามอ่อนหวานย้อนกลับคืนมาอีกครั้ง... หัวใจผมเต้นกระหน่ำด้วยความรู้สึกยากจะบรรยาย จูบกับเจ้าพ่อมดนี่ทีไร หัวใจผมจะระเบิดทุกทีสิน่า

 

            “อ...อื้อ...”

 

            แคนอนร้องครางเบาๆ ฝ่ามือสองข้างยันอกผมเอาไว้กันไม่ให้รุกล้ำเกินคำว่าจูบ ผมผละออกอย่างเชื่องช้า ตอนนี้คงยังไม่เหมาะกับกิจกรรมอย่างอื่นเท่าไร

 

            เมื่อระยะห่างระหว่างเราสองคนเพิ่มมากขึ้น แคนอนเอ่ยเสียงแผ่ว

 

            “ฉันเชื่อนาย...ก็ได้”

 

            ผมยกยิ้มขึ้นมาอย่างพอใจ “ขอบคุณนะ”

 

            “แต่ฉันไม่ไว้ใจดีดี้”

 

            “...”

 

            “อย่าอยู่ใกล้ยัยนั่นให้บ่อยนักละกัน ถือว่าฉันขอร้อง...”

 

            --------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

            ผมไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับความสัมพันธ์ของเราสามคน ผม แคนอน ดีดี้ เกิดรอยร้าวบางๆ ขึ้นงั้นหรือ... แคนอนไม่ไว้ใจดีดี้ ดีดี้ทำท่าทางแปลกๆ ใส่ผม ส่วนผมยังรักแคนอนเหมือนเดิม -..- เฮ้อ... สรุปว่าคนที่มีปัญหาคือแคนอนกับดีดี้สินะ เย่ๆๆ ผมยังปกติ ฮิๆ (มันใช่เวลามั้ย)

 

            “อ๊ะ ไฟกะพริบ”

 

            จังหวะที่ผมเดินออกมาจากห้องครัวพร้อมด้วยช็อคโกแลตบาร์คาบอยู่ในปาก ผมก็เห็นดีดี้แหงนหน้ายืนมองไฟดวงนึงซึ่งกะพริบริบหรี่ไม่หยุด สงสัยไฟจะเสียนะ

 

            “มิดไนท์ ฉันจะเปลี่ยนหลอดไฟอะ รอฉันแป๊บนึงนะ”

 

            ครู่ต่อมาดีดี้ก็มาพร้อมหลอดไฟแท่งใหม่กับเก้าอี้ตัวหนึ่ง

 

            “ช่วยจับเก้าอี้ให้ฉันหน่อยนะ”

 

            “เฮ้! เดี๋ยวฉันเปลี่ยนให้ก็ได้น่า” ผมอาสาจะช่วยเธอ ผมเป็นสุภาพบุรุษนี่ครับ หุๆ

 

            “ไม่เป็นไร ฉันเปลี่ยนมันทุกครั้งน่ะ นายช่วยจับเก้าอี้ไว้ก็พอนะ”

 

            ผมทำตามที่เธอบอก จับเก้าอี้สีแดงไร้ขอบให้เธอขึ้นไปยืนบนนั้น ขัดคำบัญชาท่านแคนอนนิดนึงคงไม่เป็นไรหรอกเนอะ แค่ช่วยจับเก้าอี้เองนี่... ดีดี้เหยียดแขนขึ้น เขย่งเล็กน้อย แล้วจัดการเปลี่ยนหลอดไฟจนเสร็จ

 

            “ฉันจะลงแล้วนะ”

 

            ดีดี้ย่อเข่าแล้วยื่นขาลงมา จังหวะนั้นร่างเธอกลับเซล้มลงมาทางผม ผมร้องเฮ้ยอย่างตกใจก่อนจะลงไปนอนหงายอยู่กับพื้นโดยมีเธอนอนทับอยู่ข้างบน โอยยยย สคริปต์เปล่าวะเนี่ย! ไม่รู้นะ แต่ผมอดคิดอย่างนี้ไม่ได้จริงๆ มันดูจงใจเกินไปอะ

 

            “ขอโทษนะมิดไนท์ ขอโทษๆๆๆ”

 

            เธอทำท่าจะลุกขึ้น แต่ผมจับแขนเธอไว้ จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอราวกับจะตรึงให้อยู่กับที่

 

            “เธอต้องการอะไร ดีดี้”

 

            “น...นายพูดเรื่องอะไรน่ะมิดไนท์ ฉันงงนะ”

 

            “อยากแยกฉันออกจากแคนอนมากนักหรือไง!

 

            เหมือนคำพูดพรั่งพรูออกมาจากปากโดยไม่ได้ผ่านการกลั่นกรอง ผมรู้สึกโมโหอย่างน่าประหลาด แค่คิดว่าผู้หญิงตรงหน้าอาจจะเป็นคนที่มาทำลายความสัมพันธ์ของผมกับแคนอน ผมก็ไม่พอใจแล้ว

 

            “ทำไมฉันต้องแยกนายสองคนด้วยล่ะ! เราเป็นเพื่อนกันนะ”

 

            “เคยเป็น... บอกมาสิว่าครั้งก่อนที่เธอเรียกชื่อฉันหลังจากที่จูบฉันน่ะ มันหมายความว่ายังไง!!

 

            ผมตวาดเสียงกร้าว นึกแปลกใจตัวเองเหมือนกันที่อยู่ดีๆ ก็โมโหได้ถึงขนาดนี้

 

            “ความจำดีจังนะ...”

 

            จู่ๆ ใบหน้านั้นกลับกลายเป็นความมืดหม่น ดีดี้แสยะยิ้มอย่างชั่วร้ายจนผมสับสน น...นี่ดีดี้จริงๆ เหรอ...

 

            “มาถึงขั้นนี้แล้ว คงไม่ต้องปิดบังกันอีกแล้วสินะ”

 

            เธอลุกขึ้นยืนแล้วปัดเนื้อปัดตัวเป็นพิธี ผมยืนขึ้นตามแล้วจ้องเธอเขม็ง หัวใจเต้นตึกตักด้วยความลุ้นระทึก

 

            “ฉันชอบนาย มิดไนท์”

 

            “ชอบฉัน?” ผมทวนคำอย่างไม่อยากเชื่อ ถึงแม้แคนอนจะเคยเกริ่นๆ ผมเรื่องนี้ แต่พอได้ยินจากปากเจ้าตัว ผมอดช็อกไม่ได้

 

            “ใช่! ฉันชอบนายมาตั้งนานแล้ว! แล้วฉันก็ไม่พอใจมากที่นายคบกับแคนอน!

 

            “ด...เดี๋ยวสิ!” ผมรีบขัดเธอ “แล้ว...แล้วไหนเธอเคยบอกว่าชอบแคนอนไง! ฉันเห็นเธอเขินเวลาได้อยู่ใกล้มัน มีความสุขเวลาได้อยู่ใกล้มัน ไม่ใช่เหรอ!

 

            “มันก็แค่ละคร...” ดีดี้ลากเสียงยาวเหมือนจะย้ำถึงความจริง “ฉันอยากรู้ว่านายรู้สึกกับฉันยังไงบ้าง แต่ก็ล้มเหลว นายไม่เคยคิดอะไรกับฉันเลย! ฉันถึงต้องรุกนายด้วยตัวเองไงล่ะ”

 

            “ม...ไม่จริง” ผมพึมพำเสียงเบาหวิว “เธอไม่ได้ชอบฉัน”

 

            “ฉันชอบนาย นี่คือความจริง!” ดีดี้เน้นย้ำด้วยการกระแทกเสียง “บอกแคนอนว่าให้ระวังดีๆ ละกัน เพราะฉันจะแย่งนายมาให้ได้!

 

            “ไม่มีทาง!!” ผมสวนกลับทันควันด้วยความมั่นใจ “ฉันรักแคนอน! ฉันจะไม่มีวันรักใครอีก!

 

            “ฉันก็จะไม่รักใครอีกนอกจากนายเหมือนกัน!” ดีดี้ตวาดกลับ สีหน้าขึ้นสีแสดงถึงอารมณ์ฉุนเฉียว “แล้วนายจะได้รู้ ว่าถ้าฉันเอาจริง...”

 

            “...”

 

            “ใครหน้าไหนก็ห้ามฉันไม่ได้!

 

 

           












 

________________________________________________________

17/06/2011

** บอกแล้วว่านิยายจบแล้ว แต่คนเขียนยังไม่จบง่ายๆ

** สำหรับบทนี้ก็มีแอบเฉลยเรื่องแคนอนกับดีดี้ตอนจบด้วยนิดๆ ประเด็นที่เกือบทุกคนเข้าใจผิด 555

** รักทุกคอมเม้นท์จากคนอ่าน ขอบคุณจริงๆ ค่ะ


** บทนี้ไม่มีต่อแล้วนะคะ ขอเชิญทุกท่านจิ้นกันต่อได้ตามอัธยาศัย

** แต่ก็ไม่แน่นะ วันดีคืนดีอาจจะเขียน แต่คงไปโพสที่อื่น เพราะกดปิดนิยายเรื่องนี้แล้ว แฮ่...

 


 

 
 



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
CANON'S SPELL โอมเพี้ยง! จง (อย่า) รักผม ตอนที่ 32 : MIDNON •• Vol.3 : (I Just Wanna) Kiss , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 2384 , โพส : 10 , Rating : 70% / 4 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 10 : ความคิดเห็นที่ 789
จิ้นไปไกลแล้ววววว -0-
กิจกรรมเมื่อคืนคืออัลไลลล ไม่คิดไม่ได้จริงๆนะ 55555
ดีดี้มุมนี้ร้ายไม่เบา กลายเป็นว่าชอบมิดไนท์ซะงั้นด้วย
แคนอนไม่เหลือความรักให้ดีดี้เลย
ต้องแยกอารมณ์จากเรื่องต้นฉบับจริงๆ55555
ตอนจบจบเหมือนจะมีต่ออีกยาวไกล (รึเปล่า)
PS.  ชีวิตจริงคนที่ดีที่สุดอาจไม่ใช่ "นางเอก" เสมอไป! เพราะถ้า "พระเอก" ไม่สนใจก็เป็นได้ แค่ "ตัวประกอบ"!! ;))
Name : Pat'TQ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Pat'TQ [ IP : 171.101.142.251 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 7 เมษายน 2556 / 18:07
# 9 : ความคิดเห็นที่ 622
ดีดี๊  มุมนี้ที่เจ๊ไม่เคยเห็น

ฮา~
PS.  ก็ในเมื่อจิตใจคนเรามันไม่เหมือนกัน สำนึกของแต่ละคนมันก็เลยมีไม่เท่ากันไง!
Name : LuKtArN < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ LuKtArN [ IP : 101.109.0.244 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 21 ธันวาคม 2555 / 11:09
# 8 : ความคิดเห็นที่ 539
ก๊ากกกกกก เจ๊ดี้ นี่เจ๊......
PS.  เพื่อนที่ดีอยู่ใกล้แค่เอื้อม
Name : kaimuk_D < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ kaimuk_D [ IP : 213.113.213.237 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 มิถุนายน 2555 / 15:54
# 7 : ความคิดเห็นที่ 395
กร๊าก ภาคนี้น่าสนใจนะ  555555

แล้วถ้ามิดไนท์ไม่ท้วงขึ้นมาส้มคงไม่สังเกต ผู้หญิงที่เป็นผู้จัดการให้เด็กซ์ น่าจะเป็นมิดไนท์สินะ ?

อืม ภาคนี้น่าสนใจจริงๆ ล่ะ 5555
Name : TZ'sTZ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ TZ'sTZ [ IP : 202.91.18.171 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 15 พฤศจิกายน 2554 / 10:07
# 6 : ความคิดเห็นที่ 357
กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

หนูดีดี้ของพี่กลายเป็นตัวอิจฉาริษยาตาร้อนผ่าวไปแล้ว

ไม่อยากจะเชื่อเลยจริงๆ ความรักที่กำลังวาบหวามอ่อนไหวไปได้สวย

มีอันต้องสั่นคลอนเพราะน้ำมือชะนี อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกก

แล้วดูท่าดีดี้มันจะเอาจริงวะด้วยยยยย

คาโนนของพี่ เอ๊ย! ของอิไนท์มันยิ่งอ่อนต่อโลกอยู่ด้วย

จะรับมือกับชะนีร้ายกาจอย่างดี้ๆได้ซักกี่น้ำ

เพราะงั้น นายต้องปกป้องแฟนนายจากเงื้อมมือชะนีร้ายให้ได้นะมิดไนท์

เอ่อ...พูดถึงปกป้อง ชักไม่ค่อยไว้ใจมันเท่าไหร่แล้ว

มันจัดซะคาโนนขาโก่งขากางจนเดินแบบคนปกติไม่ได้ขนาดนั้น

แล้วมันจะปกป้องทะนุถนอมแฟนมานได้งายยย

อ๊ากกกกกกกกกกก ตาณหื่นแบบดุเดือดเกินไปแล่ว =w=


รอตอนต่อไปจ่ะ ไฟท์โตะเน่อ ^^
PS.  [[[การรักใครสักคน...สามารถเกิดขึ้นและคงอยู่ไปได้นานแสนนาน แม้ว่าเรา...จะไม่เคยพบคนคนนั้นเลยก็ตาม]]]
Name : 30 กุมภา < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ 30 กุมภา [ IP : 113.53.204.182 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 ตุลาคม 2554 / 11:57
# 5 : ความคิดเห็นที่ 350

มาอ่านตามสัญญา >______<

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด ! บางทีมิดไนท์ก็รุนแรงกับแคนอนมากไป

กิจกรรมอย่างนั้น.. รุนแรงจนแคนอนแทบ ' ไม่มีแรง ' เดินเลยเหรอ -.,- มีแอบบอกว่า ' หลายครั้งมากจนนับไม่ได้  ' อีก แบบนี้มันหมายความว่าอะร้ายยยยยยยยยยยยยยยย >
ตอนนี้มั่นใจเพิ่มอีกล้านเปอร์เซ็นต์ว่ามิดไนท์มันหื่นจริงอะไรจจริง !

แต่ท่าทางมิดไนท์รักแคนอนมากจริงๆ นะ แคนอนนี่ท่าทางขี้หวงขี้หึงน่าดูอยู่

บทนี้ดีดี้ร้ายกาจมากค้า!!!!! มีเฉลยว่าจริงๆ ชอบมิดไนท์เรอะเนี่ย โอ้วว้าว OoO

ยัยดีดี้นี่มันน่าตบนักนะ! เล่นละคร เสแสร้ง อยากให้ความสัมพันธ์คนอื่นร้าวฉาน!!!

แกนี่ม้านนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน >O<

ที่ว่าจบค้างนี่ก็ค้างจริงๆ นะเออ ค้างม้ากมาก แบบนี้ต้องมีต่อใช่ไหม

อ้ายยยยยยยยยยยยยยยยย >_

Name : f.fai'{♥} < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ f.fai'{♥} [ IP : 125.27.171.119 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 29 กันยายน 2554 / 14:55
# 4 : ความคิดเห็นที่ 349
บทนี้ยังไม่ได้อ่านแต่ขอมาแปะไว้ก่อนเน้อ -.,-

เพราะว่าถ้าฝ้ายอ่านแล้วเม้นต่อนี่พี่สาวฝ้ายต้องฆ่าฝ้ายแน่ๆ y.y

ไว้พรุ่งนี้ฝ้ายจะมาอ่านให้น้า (อยากรู้อ้ะ ท่าทางจะ จุดจุดจุด >.,<)
Name : f.fai'{♥} < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ f.fai'{♥} [ IP : 125.27.167.81 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 28 กันยายน 2554 / 17:18
# 3 : ความคิดเห็นที่ 338
เจ้อ๋องมาเก็บตอนสุดท้ายก่อน มิดไนท์ไก้ตอนนี้นี้เก็บแคนนอน
แต่ตอนนี้อ๋องมีความในใจอยากจะบอกแคนนอนอย่างหนึ่งว่า อีนางแคนนอน
ยัยแพทศยา ฉันเกลียดแก เกลียดมากเลยด้วย เกลียดจับขั่วหัวใจเพราะแกทำให้ มิดไนท์(ไก้ตอนของฉัน)
ไม่อยู่บ้านทุกคืนออกไปขางนอกเพื่อไปหานางเมียน้อย(เพ้น่ะอย่ายุ้งเลย)

**ส่วนดีดี้ เสียใจด้วยนะที่เธอไม่ได้มิดไนท์ไปครองแต่บอกไว้ก่อนนะว่าดีใจด้วยเธอมีผู้ร่วมอุดมการแล้ว^^


ป.ล.เกลียดแก แคนนอน
ป.ล.2 รักเธอมิดไนท์-3-
ป.ล.3 รักคนแต่งแต่งต่อนะพี่ตาน

PS.  เล่นแล้วนอนนั้นล่ะอ๋องเอง><
Name : เตี๋ยวเล็กแห้ง < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เตี๋ยวเล็กแห้ง [ IP : 202.27.11.156 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 กันยายน 2554 / 10:49
# 2 : ความคิดเห็นที่ 272
 กรี๊ดกร๊าดด ><
555555555
Name : Judas;foxx < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Judas;foxx [ IP : 58.8.129.244 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 17 กรกฎาคม 2554 / 14:36
# 1 : ความคิดเห็นที่ 249
เรื่องของมิดไนท์ !!
ดีดี้กลายเป็นตัวร้ายวะงั้น !!
PS.  BigBang !! B2ST !! SHInee !!! >/////< กรี๊ดดดดดดด ~
Name : sunprai :; VIP'  < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ sunprai :; VIP'  [ IP : 223.206.192.28 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 18 มิถุนายน 2554 / 01:01
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android