คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

CANON'S SPELL โอมเพี้ยง! จง (อย่า) รักผม

ตอนที่ 31 : CANON ♪♪ Epilogue & Special Chapter


     อัพเดท 28 ต.ค. 56
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/รักสีเทา
Tags: romance, drama, paranormal
ผู้แต่ง : ZEPIA ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ZEPIA
My.iD: https://my.dek-d.com/tanh
< Review/Vote > Rating : 92% [ 20 mem(s) ]
This month views : 3 Overall : 34,507
927 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 646 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
CANON'S SPELL โอมเพี้ยง! จง (อย่า) รักผม ตอนที่ 31 : CANON ♪♪ Epilogue & Special Chapter , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 2971 , โพส : 38 , Rating : 83% / 6 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


 

Epilogue

 

 

One Week Later…

 

“ครบหนึ่งสัปดาห์แล้วสินะ”

 

มิดไนท์ที่เดินอยู่ข้างๆ ฉันกระซิบบอกเบาๆ ฉันได้แต่พยักหน้าตอบเขากลับไป เนื่องจากตอนนี้ไม่ได้มีแค่เราสองคน แต่มีเหมียวกับมิลค์กี้อยู่ด้วย พวกเราทุกคนออกมาเดินเที่ยวห้างฯ ในวันหยุดกัน

 

แคนอนจากไปได้หนึ่งสัปดาห์แล้ว ฉันไม่นึกเลยว่าจะสามารถผ่านช่วงเวลาที่ทรมานเหล่านั้นมาได้ สามวันแรกฉันเอาแต่นั่งซึม บางทีก็ร้องไห้ขึ้นมาเสียดื้อๆ จนมิดไนท์ต้องคอยประกบฉันไม่ห่าง คงกลัวว่าฉันจะฆ่าตัวตายหนีโลกนี้ไปซะก่อน

 

แต่ก็นั่นแหละ ผ่านสามวันแรกไปฉันก็เริ่มทำใจได้มากขึ้น ฉันยอมรับได้แล้วว่าแคนอนไม่ได้อยู่บนโลกนี้อีกต่อไป เขาไปสู่สุคติแล้ว เขากำลังมีความสุข... แค่นี้ฉันก็สบายใจแล้วละ

 

“กรี๊ดๆๆๆ นั่นๆ! มีแฟชั่นโชว์รับซัมเมอร์นี่นา ไปดูกันเร็วๆ”

 

อยู่ดีๆ ยัยมิลค์กี้ก็วี้ดว้ายพลางชี้นิ้วสั่นๆ ไปยังเวทีที่อยู่ห่างออกไปไม่กี่เมตร เหมียวเองเมื่อเห็นดังนั้นก็เริ่มกระดี๊กระด๊าเช่นกัน

 

“ว้าว~ รีบไปดูกันเร็วดีดี้ ไปๆๆ”

 

และแล้วฉันก็โดนสองสาวลากไปทางเวทีแฟชั่นโชว์ที่ตกแต่งเป็นธีมฤดูร้อนสีสดใส พวกเราฝ่าฝูงคนมายืนอยู่แถวเกือบหน้าได้ในที่สุด มิดไนท์เองก็ตามมาติดๆ

 

ยัยชะนีทั้งสองตัวข้างๆ ฉันเริ่มออกอาการขึ้นมาในทันใด

 

“กรี๊ดดดดดด พี่แทนหล่อมากค่า”

 

“อ๊ายยยย เจคคคค!

 

“อ๊ากกกกก ฉันจะละลายไปกับความหล่อของเมเจอร์แล้ว!

 

อ...เอ๊ะ? เมเจอร์งั้นเหรอ

 

ฉันที่ได้แต่มองบรรยากาศโดยรอบแบบผ่านๆ หันกลับมามองหน้าเวทีอีกครั้ง บนเวทีขนาดไม่ใหญ่มากปรากฏร่างสูงสง่าของชายหนุ่มคนหนึ่งในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวบางๆ ปลดกระดุมออกสองสามเม็ดเผยให้เห็นแผงอกขาวใส ใส่คู่กับกางเกงเซิร์ฟลายสวย เขาเดินควงหญิงสาวร่างสูงอีกคนที่มาพร้อมชุดเดรสลายดอกไม้เหมาะกับการไปเที่ยวทะเล

 

“ไอ้เด็กผิวซีดนี่อีกละ เฮ้อ~ ฉันละเบื่อหน้ามันจริงๆ แต่เห็นหน้ามันคราวนี้ฉันคิดถึงไอ้แคนว่ะ” มิดไนท์แขวะเบาๆ แต่ในแววตาเขาฉันแอบเห็นว่ามันแฝงไว้ด้วยความอาลัยอาวรณ์

 

“เมเจอร์”

 

ฉันเปรยชื่อของบุคคลบนเวทีออกมาเบาๆ สายตาจับจ้องไปที่น้องชายต่างพ่ออย่างไม่วางตา เหมือนแคนอน...เหมือนแคนอนเหลือเกิน ไม่ว่าจะหน้าตา รูปร่าง แวบหนึ่งฉันเผลอนึกว่าเขาเป็นแคนอนด้วยซ้ำ แคนอนที่มีผมสีน้ำตาลน่ะ

 

เมเจอร์กับนางแบบคนนั้นเดินมายืนหน้าเวทีแล้วยืนนิ่งโพสท่าให้ช่างกล้องถ่ายภาพกันเต็มที่ จากนั้นเขาและเธอก็หันหลังเดินกลับเข้าหลังเวที สวนกับชายหญิงอีกคู่หนึ่งพอดี

 

“คิดถึงไอ้แคนว่ะ เนอะดีดี้”

 

“อืม...” ฉันตอบอย่างเลื่อนลอย “ฉันอยากไปหาเมเจอร์จัง”

 

“เดี๋ยวก็ได้เจอแล้ว หึๆ”

 

ในขณะที่ฉันสงสัยกับคำพูดปริศนาของมิดไนท์ เขาก็พยักพเยิดไปที่กระเป๋ากางเกงฉัน ฉันถึงได้รู้ว่าโทรศัพท์กำลังสั่นอยู่ สั่นสั้นๆ แล้วก็ดับ ข้อความชัวร์

 

ฉันเปิดโทรศัพท์ขึ้นมาดูข้อความ

 

-In D-

 

อินเห็นพี่จากข้างบนแน่ะ มาเจอกันหน่อยมั้ย ที่ร้าน DGT ชั้นสองนะ เดี๋ยวงานเสร็จแล้วจะเรียกเมเจอร์ให้มาเจอกันด้วย

 

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

6:00 p.m.

 

            “ฉันเหมือนได้เจอกับไอ้แคนอีกครั้งเลยว่ะ”

 

            มิดไนท์ที่นั่งอยู่ข้างๆ ฉันกระซิบกรอกหูเบาๆ ก็จริงของเขา ฉันก็รู้สึกอย่างนั้นเหมือนกัน ตรงหน้าฉันคืออินดี้กับเมเจอร์ที่ต่างก็ไร้แว่นกันแดดปกปิดใบหน้าด้วยกันทั้งคู่ เพราะว่าร้านนี้เป็นร้านที่ค่อนข้างเงียบ ไม่ค่อยมีลูกค้าสัญจรเท่าไร

 

            “วิชาเปียโนพี่เป็นยังไงบ้าง” อินดี้เปิดประเด็นด้วยรอยยิ้ม

 

            “ก็ดี ตอนนี้พี่เริ่มเรียนเพลงใหม่แล้วละ หลังจากขลุกอยู่กับ Canon มาหลายเดือน”

 

            “ทำไมเธอ...เอ่อ...พี่ใช้เวลาเรียนเพลงนี้นานจังเลยอะ”

 

เมเจอร์ถามด้วยสีหน้าประหลาดใจ หมอนี่เรียกฉันว่าพี่แล้ว... ช่างน่าดีใจจริงๆ

 

            “ก็พี่เพิ่งหัดเล่นเปียโนนี่นา เริ่มต้นด้วยเพลงยากอย่างนี้ก็ต้องใช้เวลาสักพักสิ”

 

            “แล้วทำไมพี่ถึงเลือกเล่น Canon ก่อนล่ะ” อินดี้ถามด้วยหัวคิ้วที่ขมวดเข้าหากัน

 

            “เพราะแคนอนน่ะ”

 

            “หา!?” สองแฝดอุทานออกมาพร้อมกัน

 

            “เพราะพอพี่ได้รู้จักแคนอน พี่เลยอยากทำความรู้จักกับบทเพลงที่เป็นส่วนหนึ่งของชีวิตเขา พี่เคยได้ยินเพื่อนๆ พูดกันน่ะว่าเขาชอบเพลง Canon มากๆ” ฉันจำเป็นต้องโกหกไป

 

            “อ๋อ เข้าใจละ ก่อนที่จะรู้ความจริงว่าเป็นพี่น้องกันพี่ก็แอบปลื้มแคนอนอยู่นี่ น่าเสียดายจังเนอะ พี่กับแคนน่าจะได้เจอกันอย่างเป็นทางการ” อินดี้ส่งสายตาเจ้าเล่ห์แล้วแหย่ฉันด้วยน้ำเสียงขำขัน

 

            พี่ได้เจอเขาแล้วละอินดี้...ผู้ชายหลากมิติคนนั้น ผู้ที่ได้สร้างความทรงจำดีๆ ให้พี่มากมายเหลือเกิน

 

            ฉันหันไปมองเมเจอร์ที่ปั้นหน้านิ่งมาตลอด ความรู้สึกแปลกๆ ในใจของฉันผลักดันให้ฉันอยากทำอะไรบางอย่าง

 

            “เมเจอร์” ฉันเรียกเขาด้วยเสียงที่คิดว่าปกติที่สุด

 

            “หืม? มีอะไร”

 

            “พี่ขอกอดนายหน่อยได้มั้ย”

 

            “ฮะ! ว่าไงนะ!” เมเจอร์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ

 

            “พี่คิดถึงแคนอน นายทำให้พี่คิดถึงเขา ขอพี่กอดนายหน่อยสิ”

 

            เกิดความเงียบขึ้นปกคลุมรอบโต๊ะที่พวกเรานั่งกันอยู่ มิดไนท์หันมามองฉันด้วยดวงตาเบิกกว้างอย่างตกใจกับความคิดของฉัน แต่ตอนนี้ฉันไม่สนใจอะไรแล้วละ เมเจอร์เหมือนแคนอนเกินไป เหมือนเกินไป...

 

            “ถ้าเป็นเมื่อก่อนผมคงปฏิเสธพี่ แต่ตอนนี้ผมเริ่มโอเคกับพี่แล้วละ เอ่อ...เห็นแก่พี่ที่คิดถึงเฮียแคน ผมยอมให้กอดก็ได้”

 

            เมเจอร์ว่าพลางลุกขึ้นยืน ฉันเองเมื่อได้ยินดังนั้นก็เด้งตัวขึ้นแทบจะทันทีแล้วโผเข้าหาเขาด้วยอารมณ์ถวิลหา ฉันโอบกอดร่างสูงเพรียวของเมเจอร์เอาไว้แน่นและซุกหน้าลงกับไหล่ของเขา เมเจอร์เองก็กอดตอบฉันหลวมๆ เช่นกัน

 

            “ฮึก...แคนอน...ฉันคิดถึงนายมากเลยนะ...คิดถึงจริงๆ”

 

            “...”

 

            ฉันกระชับอ้อมกอดให้แน่นยิ่งขึ้นแล้วสูดดมกลิ่นหอมนุ่มนวลอย่างโหยหา กลิ่นแบบนี้...ถึงแม้จะไม่เหมือนกับคนพี่ซะทีเดียว แต่ก็ช่วยบรรเทาอาการคิดถึงของฉันลงไปได้มาก ของเหลวอุ่นๆ เริ่มเอ่อคลอบริเวณขอบตาร้อนผ่าว

 

            “ขอให้นายมีความสุขนะ แล้วเราจะต้องเจอกันอีก ฮึก...”

 

            “...”

 

            ฉันพูดเสียงอู้อี้ในลำคอซึ่งแม้แต่ตัวฉันเองยังแทบจับใจความไม่ได้ นับประสาอะไรกับบุคคลอีกสามคน พวกเขาคงไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฉันขมุบขมิบปากเอ่ยคำพูดอยู่

 

ณ เวลานี้ฉันรู้สึกเหมือนได้โต้ตอบกับแคนอนตัวจริง...ที่อยู่บนสวรรค์ โดยมีน้องชายฝาแฝดของเขาเป็นผู้ส่งภาษาทางกาย

 

            “ครั้งหน้า...ฉัน...นาย...มิดไนท์...เราจะต้องกลับมาพบกัน...”

 

            “...”

 

            “แล้วฉัน...ฮึก...กับนายจะต้องรักกันให้ได้”

 

            “...”

 

            “สัญญาแล้วนะ...แคนอน”

 

            ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

Special Chapter

A New Chapter Of Love

 

 

          เสียงเปียโนคีย์สุดท้ายดังขึ้น ก่อนที่เสียงปรบมือจะกระหึ่มเกรียวกราวไปทั่วห้องโถงขนาดใหญ่ที่มีผู้ชมมากมายนั่งอยู่บนเก้าอี้ต่างระดับชั้น ชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาในชุดสูทสีดำดูเป็นทางการลุกขึ้นยืนจากเก้าอี้หน้าเปียโนแล้วโค้งคำนับให้ผู้ชมอย่างนอบน้อม เขาเผยรอยยิ้มที่แสดงถึงความภูมิใจและความสุขใจที่ได้ยืนอยู่ท่ามกลางผู้คนนับร้อยนับพันบนเวทีอันกว้างขวางแห่งนี้

 

            เขาผู้มีนัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนเดินลงบันไดไปทางหลังเวที หญิงสาวในชุดเดรสสีขาวเผยให้เห็นสรีระโค้งเว้าได้สัดส่วนพุ่งตรงเข้ามาหาเขาทันทีที่เท้าของเขาแตะพื้น

 

            “การแสดงของคุณนี่ยอดเยี่ยมจริงๆ เลยค่ะ ยินดีด้วยนะคะ”

 

            “ขอบคุณครับ ว่าแต่นี่ผมมีคิวต่อที่ไหนอีกหรือเปล่าน่ะเดซี่” ชายหนุ่มถามเดซี่ หญิงสาวผู้ดำรงตำแหน่งเป็นผู้จัดการส่วนตัวของเขา

 

            “แหม~ เด็กซ์ คุณเป็นถึงนักเปียโนหน้าใหม่แต่ฝีมือเลิศของวงการ ต้องมีคิวต่ออยู่แล้วละค่ะ!

 

            “ฮะๆ ไม่ขนาดนั้นหรอกครับ แล้วนี่ผมต้องไปไหนต่อล่ะครับ”

 

            “คุณมีไปอัดเสียงที่สตูดิโอ YX ต่อด้วยโชว์เปียโนในงานครบรอบร้อยปีที่มหาลัยเก่าของคุณน่ะค่ะ”

 

            “โห~ นี่มันสองทุ่มแล้วนะครับ ทำไมคุณจัดคิวให้ผมซะแน่นอย่างนี้ล่ะ”

 

ชายหนุ่มชักสีหน้าเหยเก มองผู้จัดการสาวสวยด้วยแววตาเว้าวอน ราวกับกำลังขอให้หล่อนเลิกคิวงานทั้งหมด เขาจะได้กลับบ้านไปพักผ่อนเสียที

 

“เห็นคุณทำหน้าทำตาอย่างนี้แล้วฉันก็อดแกล้งไม่ได้จริงๆ คิก~

 

ผู้จัดการสาวว่าพลางขำพอเป็นพิธี ส่งผลให้ใบหน้าสวยเซ็กซี่ของเธอมีเค้าความน่ารักขึ้นมาบ้าง

 

“จริงๆ คุณมีแค่คิวเดียวค่ะ คุณมีดินเนอร์กับคุณแคทเธอรีน”

 

“แคทเธอรีน?” นักเปียโนหนุ่มอดสงสัยไม่ได้

 

“แคทเธอรีน ผู้หญิงที่กำลังโด่งดังอยู่ตอนนี้เพราะเธอสามารถระลึกอดีตชาติได้ยังไงล่ะคะ เมื่อตะกี้เธอดูการแสดงของคุณแล้วเธออยากทำความรู้จักกับคุณน่ะ ฉันเลยนัดให้ ที่ร้าน XOX หัวมุมถนนนี้นะคะ”

 

หญิงสาวอมยิ้มเจ้าเล่ห์นิดๆ แต่ก็ไม่สามารถรอดพ้นสายตาของนักเปียโนหนุ่มเจ้าเสน่ห์ได้ ยิ้มอย่างนี้...มีแผนจับคู่ให้เขาชัวร์

 

“อ๋อ ผมจำได้ละ ขอบคุณมากนะครับ เรียกรถให้ผมด้วยล่ะ”

 

ถึงจะรู้แผนการในใจของผู้จัดการสาว แต่เขาก็ยังอยากเล่นไปตามเกมของเธออยู่ดี

 

ทำไงได้...ก็เขาโปรดปรานสาวสวยเป็นอันดับที่สองรองจากเปียโนนี่ แล้วแคทเธอรีนคนนั้นก็ใช่ว่าขี้เหร่ที่ไหนล่ะ เธอเปรียบได้ดั่งนางฟ้าเดินดินชัดๆ

 

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

8:42 p.m.

 

เสียงแก้วไวน์ดังกระทบกันเบาๆ ตามโต๊ะที่เขาเดินผ่าน ที่นี่คือร้านอาหารสุดหรูใจกลางเมือง เขาขึ้นมาถึงชั้น 44 และรู้สึกประทับใจกับรสนิยมของผู้จัดการสาวเสียจริง ชั้นที่สูงขนาดนี้ทำให้สามารถมองเห็นวิวทิวทัศน์ทั่วกรุงเทพมหานครได้เป็นอย่างดี ดวงไฟหลากสีต่างแก่งแย่งกันชิงพื้นที่แสดงตนในความมืด เป็นภาพยามราตรีที่น่ามองยิ่งนัก

 

“สวัสดีครับ”

 

เขาเอ่ยทักหญิงสาวในชุดเดรสยาวสีดำดูสง่างามซึ่งกำลังนั่งรอเขาอยู่ที่โต๊ะริมหน้าต่าง

 

“อ๊ะ! สวัสดีค่ะ”

 

เธอทักเขาตอบในขณะที่เขานั่งลงตรงกันข้ามกับเธอ โต๊ะที่ถูกปูด้วยผ้าคลุมสีขาวนั้นเป็นเพียงสิ่งเดียวที่กั้นระหว่างทั้งคู่

 

“การแสดงเมื่อตะกี้น่าประทับใจมากค่ะ ยินดีด้วยนะคะกับความสำเร็จของคุณ”

 

หญิงสาวยื่นช่อดอกไม้ช่อใหญ่ให้เขา ชายหนุ่มยิ้มแล้วยื่นมือออกไปรับไว้

 

“ขอบคุณมากครับ”

 

เขาถือช่อดอกไม้ไว้ตรงหน้าและถือโอกาสใช้สายตามองทะลุช่องว่างของช่อดอกไม้เพื่อสำรวจองค์ประกอบบนใบหน้าของหญิงสาว ดวงตากลมสีน้ำตาลเข้มดูลึกลับชวนค้นหา จมูกโด่งรับกับใบหน้า ริมฝีปากได้รูปถูกแต้มด้วยลิปสติกสีอ่อน ผิวขาวนวลของเธอตัดกันดีนักกับเส้นผมสีดำสลวยที่ยาวลงมาถึงเอว เขารู้สึกว่าเธอคนนี้มีพลังดึงดูดเขาอย่างน่าประหลาด ราวกับถูกต้องมนต์...

 

ไม่รู้สิ เจอผู้หญิงมาตั้งมากมาย แต่ทำไมรู้สึกถูกใจคนนี้จัง...

 

“ผม...เอ่อ...คือ” เขาอ้ำอึ้งไม่รู้จะผุดประเด็นอะไรขึ้นมาสนทนาดี

 

“...”

 

“การระลึกชาติเนี่ย...คุณทำได้ยังไงครับ”

 

ในที่สุดก็หาอะไรคุยได้สักที! ถึงจะเป็นหัวข้อที่ประหลาดสำหรับการดินเนอร์ก็เถอะ...

 

“ไม่ทราบสิคะ ฉันมารู้ตัวอีกทีก็สามารถเห็นเรื่องราวในชาติก่อนๆ ของตัวเองและคนที่พบเจอได้แล้ว คงเป็นมาแต่กำเนิดน่ะค่ะ”

 

“อ้อ...”

 

คงคล้ายๆ กับเขา ผู้ซึ่งไม่รู้ตัวเช่นกันว่ามาเก่งเปียโนเอาตอนไหน รู้ตัวอีกทีเขาก็คลานขึ้นไปนั่งบนเก้าอี้แล้วจิ้มนิ้วบนคีย์ได้เป็นเพลงแล้ว

 

“สั่งอาหารกันเลยดีมั้ยครับ”

 

“อ้อ! ได้ค่ะ แต่ก่อนอื่น...”

 

“...”

 

“ความจริงแล้วเนี่ย ที่ฉันอยากพบคุณในวันนี้ มีเหตุผลนึงนะคะ”

 

“อะไรเหรอครับ”

 

“คุณได้ยินแล้วอาจจะขำก็ได้”

 

“ผมจะไม่ขำครับ ผมสัญญา”

 

เมื่อเห็นหญิงสาวมีทีท่าเหมือนลังเลใจ นักเปียโนหนุ่มก็รีบเสริมสร้างความมั่นใจให้เธอโดยทันที ในใจเขาเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าทำไมเธอถึงอยากเจอเขาเป็นการส่วนตัว

 

“เอาอย่างนี้ละกันนะคะ ฉันจะไม่เล่าเรื่องแบบเรียงลำดับหนึ่งสองสาม เพราะฉะนั้นก่อนอื่น...ฉันขอกล่าวอะไรบางอย่างเป็นการเริ่มต้น”

 

ชายหนุ่มรู้สึกฉงนกับคำพูดคำจาของเธอเป็นอย่างมาก แต่ก็ตั้งใจฟังสิ่งที่เธอกำลังจะพูดอย่างใจจดใจจ่อ

 

และแล้วหญิงสาวตรงหน้าก็เอ่ยขึ้นมาอีกครั้ง...ด้วยน้ำเสียงที่เป็นกันเอง...ต่างจากประโยคก่อนๆ ลิบลับ

 

“ไม่ได้เจอกันนานเลย เล่นเปียโนเก่งขึ้นเยอะเลยนะนี่”

 

“...”
 

“เมื่อก่อนนะ ต้องคอยให้จ้ำจี้จ้ำไช ต้องคอยสอนอยู่ทุกวัน...”


           “...”


              “สบายดีใช่มั้ย”

 

“...”

 

“ยินดีที่ได้เจอกันอีกครั้งนะ คุณเนื้อคู่...”

 

 

(The End)









 

 

___________________________________________________

10/06/2011

** จบแล้วว!! จบจริงๆ แล้วละ ใจหายนะเนี่ย หวังว่าจะถูกใจนะคะ ถือว่าแฮปปี้แล้วเนอะ

** เดากันออกใช่มั้ยว่าใครกลับมาเกิดเป็นใครบ้าง

** คอมเม้นท์โลด อยากอ่าน !

** ต่อจากนี้คงต้องเริ่มอ่านทวนและแก้ไขอย่างจริงๆ จังๆ แล้วละ เนื่องจากมีแพลนจะส่ง สนพ. ค่ะ

** ขอบคุณทุกๆ กำลังใจที่มีให้กันนะคะ ปลื้มมากๆ เลย สำหรับนิยายเรื่องแรกที่ลงในเว็บเด็กดี ตอนแรกก็หวั่นๆ ว่าจะมีใครเข้ามาอ่านมั้ย ตอนนี้บอกได้แค่ว่า...ดีใจจริงๆ ค่ะ

** เรื่องต่อไปเป็นเรื่องของแฝดแคนอน เมเจอร์นั่นเอง... ยังไม่มีกำหนดเปิดบ้านใหม่จ้ะ ถ้าเปิดเมื่อไรจะแจ้งให้ทราบในแฟนเพจ + QMSG เนอะ



โพล118639


 

 

 

 



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
CANON'S SPELL โอมเพี้ยง! จง (อย่า) รักผม ตอนที่ 31 : CANON ♪♪ Epilogue & Special Chapter , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 2971 , โพส : 38 , Rating : 83% / 6 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1 | 2
# 38 : ความคิดเห็นที่ 918
โห้ เป็นเรื่องที่ดีที่สุดเลยจริงๆ หักมุม มีต้องลุ้นทุกตอนเลย สนุกมากจริง
Name : Yon Yonradee < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Yon Yonradee [ IP : 110.171.152.8 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 ตุลาคม 2556 / 05:15
# 37 : ความคิดเห็นที่ 917
ชอบมากที่สุดเลยค่าาา อ่านแล้วยิ้ม ซึ้งจนน้ำตาจะไหล(ออกแนวเว่อร์ 5555) พี่เก่งมากเลยค่ะ จะตามอ่านเรื่องอื่นด้วยนะคะ
Name : saidd < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ saidd [ IP : 171.97.23.49 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 17 ตุลาคม 2556 / 18:50
# 36 : ความคิดเห็นที่ 910
งืออออ~~~ ไม่อยากให้จบแบบนี้เลย T.T แอบอยากให้ภาคต่อด้วยซ้ำ
PS.  ม๊า เสืออ้วน บัว อากูม่อน ตี๋มิน รักพวกนายนะ I LOVE THEM, I\'LL NOT LEAVE THEM AND I\'LL LIVE WITH THEM FOREVER||ป่าวติ่งEXOแค่เผลอไปหลงพ่อมหากับอาซาเปาเท่านั้นเอง||
Name : DraMa < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ DraMa [ IP : 171.6.249.25 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 28 กันยายน 2556 / 17:40
# 35 : ความคิดเห็นที่ 868
จบแล้วจริงๆหรือนี่ ยังมึนๆอยู่เลยแต่อ่านเรื่องนี้แล้วรักจริงๆนะไม่อยากให้จบเลย เป็นเรื่องที่อ่านแล้วซึ้งมากกก รอเรื่องต่อไปนะคะ
Name : patrr < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ patrr [ IP : 101.108.140.37 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 15 มิถุนายน 2556 / 18:26
# 34 : ความคิดเห็นที่ 859
อ่านแล้วรู้สึกแปลกๆในใจ ไม่รู้ว่าจะร้องไห้เสียใจ หรือยิ้มดีใจดี สุดท้ายก็ทำมันทั้งสองอย่าง ๕๕๕ ในตอนพิเศษอาจจแฮปปี้เอ็นดิ้งก็จริง แต่ก็อดสงสารดีดี้ไม่ได้ที่ต้องอยู่โดยไม่มีแคนนอนอยู่ด้วยตลอดช่วงเวลาของชีวิตในชาติที่แล้วหลังจากที่แคนนอนไปสู่สุขติ เลยเศร้ามากๆเลยตอนนี้ คงจะอินมากเกินไป เพราะถ้าเป็นตัวเองจริงๆ ไม่รู้ว่าจะทำได้อย่างดีดี้หรือเปล่า เศร้าเลยอะ ไรท์เตอร์ T T
Name : TiNa < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ TiNa [ IP : 58.8.80.117 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 14 พฤษภาคม 2556 / 22:24
# 33 : ความคิดเห็นที่ 830
จบแล้วววววว สนุกมาก :D
Name : fern23522 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ fern23522 [ IP : 171.99.235.25 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 7 พฤษภาคม 2556 / 20:04
# 32 : ความคิดเห็นที่ 811
หนุกมากกก และแหวกแนวสุดๆ ติดมากเลย อ่านแล้ววางไม่ลง อ่านจนดึกดื่น555 มันติดอ่านะอยากจะอ่านให้จบ ไม่อยากเก็บไปคาใจตอนนอน 5555 ไม่เคยอ่านแนวนี้เลย แหวกแนวและน่ารักมาก ถึงจะแอบเศร้าๆนิดๆ แต่ก็แอบซึ้งนะเนี่ย ชอบจังเลยค่ะ ยังไงก็เขียนเรื่องสนุกๆอีกเยอะๆนะค่ะ แหมะ! เม้นซะยาวเลย ปกติไม่เคยเม้นยาวขนาดนี้นะเนี่ย แต่ทำไงได้ ก็ถูกใจนี่นา555 ขอบคุณเรื่องน่ารีกๆสนุกๆแบบนี้นะค่ะ ; ]
Name : kajids < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ kajids [ IP : 115.67.199.53 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 เมษายน 2556 / 03:42
# 31 : ความคิดเห็นที่ 778
ประทับใจ บราโว! >O<
อ่านแล้วยิ้มเลยยยยย
ปิดเรื่องด้วยประโยคที่ทำให้กรี๊ดมาก
ดีดี้-เดกซ์ แคนอน-แคทเธอรีน
อยากให้มีมิดไนท์ด้วยจัง
มโนต่อเอาเองว่าเดซี่คือมิดไนท์ละกันโนะ555555
ยังไม่อยากให้เรื่องนี้จบเลย
อ่านแล้วรู้สึกหลงรักผูกพันแคนอนดีดี้มิดไนท์ไปด้วย
รักเรื่องนี้ม๊ากมากกก♥
ติดตามอินดี้เมเจอร์ต่อ คิคิ
อยากให้มีภาคต่อเดกซ์แคทเธอรีนด้วย 5555555555
สู้ๆนะพี่ตาณ เลิฟยู จ้วบบบบๆ พี่ตาณแต่งเก่งมากๆ เป็นกำลังใจให้นะค้าา :D
PS.  ชีวิตจริงคนที่ดีที่สุดอาจไม่ใช่ "นางเอก" เสมอไป! เพราะถ้า "พระเอก" ไม่สนใจก็เป็นได้ แค่ "ตัวประกอบ"!! ;))
Name : Pat'TQ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Pat'TQ [ IP : 171.101.142.251 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 เมษายน 2556 / 11:09
# 30 : ความคิดเห็นที่ 773
>.< โอ๊ยย ยิ่งอ่านยิ่งสนุกๆ
Name : lemonstar < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ lemonstar [ IP : 27.55.6.213 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 31 มีนาคม 2556 / 00:41
# 29 : ความคิดเห็นที่ 764
แฮปปี้ ^_________^
Name : Fah [ IP : 58.11.154.97 ]

วันที่: 26 มีนาคม 2556 / 22:05
# 28 : ความคิดเห็นที่ 739
แฮปปี้น่ะ แคนอน ดีดี๊
มีความสุขจังเลย
Name : nana [ IP : 27.55.156.251 ]

วันที่: 22 มีนาคม 2556 / 21:02
# 27 : ความคิดเห็นที่ 727
สนุกมากกกกกก 
แคทเธอรีนคือแคนอนใช่ไม
เดกซ์คือดีดี้ หักมุมสุดยอด
ชอบ(รักเลย~)นิยายเรื่องนี้มาก และจะติดตามเรื่องอื่นๆต่อไปนะคะ ^++^

Name : Unyakorn-n < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Unyakorn-n [ IP : 125.26.73.55 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 16 มีนาคม 2556 / 16:22
# 26 : ความคิดเห็นที่ 684
^O^ จบแล้วหรอ~
จบแบบหักมุมม๊ากกกกท  55
แต่จะจบแบบหักมุนยังไงก่ได้เป่นเนื้แคู่กันยุดี อิอิ
Name : Vampires102 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Vampires102 [ IP : 61.90.115.53 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 กุมภาพันธ์ 2556 / 18:19
# 25 : ความคิดเห็นที่ 643
จบแบบนี้เลยหรอออออออออ -[]-
มันเป็นสไตล์ของพี่ตาณจิงๆเลยนะเนี่ย ฮ่าๆ
เฮ้อออ มันไม่ค่อยสมหวังเท่าไหร่นะพี่ตาณ แง๊ๆ

คือบิวงงว่า เมเจอร์คนนี้ไม่ใช่พระเอกในเรื่องเพลงรักหรอ?
เอ๊ะ หรือคนละคนกัน งงค่ะ (ตอบในไลน์ละกันค่ะ ฮ่าาๆ)
PS.  ไม่พูดไม่ใช่ไม่รู้ ไม่พูดไม่ใช่ไม่รู้สึก :)
Name : B:E:W ~ P'T < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ B:E:W ~ P'T [ IP : 110.168.101.155 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 31 ธันวาคม 2555 / 23:19
# 24 : ความคิดเห็นที่ 621
กรี๊ดดดด

จบแล้วว

ชอบมากก
ตกลงแคนนอนมาเกิดไหม่เป็นผู้หยิงเหรอ

แต่ชอบอ่ะ  ><


ขอให้แต่งนิยายดีๆ แบบนี้ตลอดไปนะงับ
PS.  ก็ในเมื่อจิตใจคนเรามันไม่เหมือนกัน สำนึกของแต่ละคนมันก็เลยมีไม่เท่ากันไง!
Name : LuKtArN < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ LuKtArN [ IP : 101.109.0.244 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 21 ธันวาคม 2555 / 11:07
# 23 : ความคิดเห็นที่ 555
ได้มาอ่านรวดเดียวจบ
สารภาพว่าตรงกลาง ๆ เรื่องเฉย ๆ ไม่ค่อยประทับใจสักเท่าไร...


แต่ขอปรบมือรัวให้กับตอนจบ ชอบมากก !

ว่าแต่...มิดไนท์หายไปไหนล่ะ ? อิอิ
PS.  The Quinterra's Tale บันทึกลับ..ควินท์เทอร่า http://writer.dek-d.com/Writer/story/view.php?id=697280 ฝากด้วยนะคะ ;)
Name : เหม่งจ๋าย* < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เหม่งจ๋าย* [ IP : 171.101.176.98 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 ตุลาคม 2555 / 22:23
# 22 : ความคิดเห็นที่ 551
กรี๊ดมากๆเลยค่ะกับตอนจบ ชอบคำพูดสุดท้ายสุดๆเลย ทั้งซึ้งใจและก็เป็นคำพูดที่อ่อนโยนมากๆเลย เป็นตอนจบที่วิเศษจริงๆค่ะ
Name : Shall_Jung < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Shall_Jung [ IP : 91.15.13.67 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 ตุลาคม 2555 / 07:49
# 21 : ความคิดเห็นที่ 538
กริ๊ดดดดดดด สุดท้าย เจ๊ดี้ กับ เฮียแคน ก็กลับมาคู่กัน o(> <)o โอ้วเย่ ! อยากให้มีภาคต่ออ่ะค่ะไรเตอร์ กริ๊ดดดดดดดดด ! (รอบสอง)
PS.  เพื่อนที่ดีอยู่ใกล้แค่เอื้อม
Name : kaimuk_D < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ kaimuk_D [ IP : 213.113.213.237 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 มิถุนายน 2555 / 15:37
# 20 : ความคิดเห็นที่ 474
อ่านตั้งสองรอบแหนะกว่าจะแน่ใจว่าใครคือใครกลับชาติมาเกิด ชอบมากๆๆๆๆค่ะ
ดีดี้-แคนนอน เด็กซ์-แคทเธอรีน
Name : mmm [ IP : 171.99.103.52 ]

วันที่: 14 พฤษภาคม 2555 / 17:26
# 19 : ความคิดเห็นที่ 470
 เป็นหนึ่งในคอมเม้นแรก
PS.  I'm BoIcE B2UTY and Bana
Name : JongJunJin < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ JongJunJin [ IP : 58.9.16.88 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 18 เมษายน 2555 / 15:50
# 18 : ความคิดเห็นที่ 411
 ใจหายมว้ากกกกกกกกก =[]=!! เเวบมาอ่านตอนจบหลังจากที่ตอนที่อยู่ในเเจ่มไม่ได้อ่าน =^=* เเฮ่ๆ จบเเอบใจหายเล็กๆ เเต่ก็ยังถือว่าเเฮปปี้น่านะ T^T สนุกมาก -.- อยากอ่านต่ออ่ะ ยังไงไม่รู้ เเหะๆ
PS.  บอกเกลียด ” เกลียดฉัน ” 1,000,000 ครั้ง ไม่เจ็บเท่าบอก ” รักมัน ” แค่ครั้งเดียว
Name : A'saiZa Huo'z < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ A'saiZa Huo'z [ IP : 27.130.33.19 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 3 มกราคม 2555 / 11:44
# 17 : ความคิดเห็นที่ 402

อยากอ่านต่ออออออออออออ
TTTTTT  V TTTTTT
ไม่คาดคิดจิงๆว่าแคนนอนจาเปนผุหยิง
ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ น่ารักมากๆคร่า

Name : goldpaddy < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ goldpaddy [ IP : 58.8.199.67 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 ธันวาคม 2554 / 23:32
# 16 : ความคิดเห็นที่ 394
เอ่อๆ ว้าวๆ มันเกิดคาดนะ เกิดคาดตรงที่แคนอนเป็นแคทเธอรีนเนี่ยล่ะ (ถึงกลับต้องไปอ่านย้อนประโยค 4 ประโยคสุดท้ายนั่นเพื่อความแน่ใจ 555)
เรื่องนี้สร้างความเซอร์ไพส์ให้ส้มอีกแล้ว
ขอบคุณสำหรับการดำเนินเรื่องราวที่บีบหัวใจและทำให้ยิ้มได้ไปพร้อมกัน
และแสดงความยินดีที่เรื่องนี้เป็นอีกเรื่องที่แต่งจบนะจ๊ะ (ปรบมือๆ)
สุดท้ายๆ ดีดี้...ไม่สิ...เด็กซ์ นายดูเจ้าชู้ไม่ใช่เล่นเลยนะ ฮ่าๆ
Name : TZ'sTZ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ TZ'sTZ [ IP : 202.91.18.170 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 15 พฤศจิกายน 2554 / 09:53
# 15 : ความคิดเห็นที่ 348

เฮ้ย ! เป็นตอนจบที่ฝ้ายประทับใจมากๆ

ตอนจบนี้น่ารักมากเลยนะ ชอบเว่อร์เลย >__________________<

เจ้ตาณไม่เคยทำให้ผิดหวังเลยจริงๆ ตั้งแต่เรื่องภัทรกับพีซนั่นก็เป็นตอนจบที่น่าประทับใจมาก น่ารักมากเลย

แล้วชอบตรงคำพูดสุดท้ายที่พูดน่ะ น่ารักมากเลย

อ้าย~ น่ารักที่สุดดดดดดด


ฝ้ายไม่รู้ว่าจะเม้นยังไงดีเลย เพราะว่าทุกอย่างมันลงตัวมากๆ ไม่มากเกินไปและไม่น้อยเกินไป

เฮ้อ~ ในที่สุดแคนอนกับดีดี้ก็ได้สมหวังกันซักทีนะ

ไม่สิ ตอนนี้คือ เด็กซ์และแคทเธอรีนสินะ

แต่ฝ้ายยังไม่แน่ใจกับคำตอบนะ เด็กซ์นี่ฝ้ายรู้สึกว่าน่าจะเป็นดีดี้นะ เพราะแต่ก่อนดีดี้เล่นเปียโนไม่เอาไหนเลย แต่แคนอนน่ะเล่นเก่ง

แล้วก็อีกอย่างคือ ' เด็กซ์ ' ตัว ด ก็น่าจะเป็น ' ดีดี้ ' แล้วก็ ' แคนอน ' ตัว ค ก็น่าจะเป็น ' แคทเธอรีน ' มากกว่า

เอ หรือฝ้ายจะเข้าใจผิดกันนะ ? แต่ไม่รู้สินะ ความรู้สึกฝ้ายน่าจะเป็นแบบนั้นหลังจากที่อ่านๆ อยู่หลายครั้งตรงสามสี่ประโยคสุดท้ายน่ะ

อันนั้นอาจไม่สำคัญเท่าไหร่

นี่คือจบแบบสมบูรณ์แบบแล้วสินะ ขอให้โชคดีนะคะ ขอให้ได้ตีพิมพ์ด้วยเถิดดดด !

เรื่องนี้ฝ้ายดันมาก อุดหนุนมากเลยจริงๆ นะ >___< ฝ้ายว่าได้แน่นอนเลย

อย่าลืมน้า~ ได้ตีพิมพ์เมื่อไหร่มาส่งข่าวกันด้วยล่ะ ฝ้ายเป็นกำลังใจให้เสมอและมากขึ้นนะคะ สู้สู้ ;D

Name : f.fai'{♥} < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ f.fai'{♥} [ IP : 125.27.167.81 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 28 กันยายน 2554 / 17:17
# 14 : ความคิดเห็นที่ 344
กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
มิดไนท์อ๋องหายไปไหนล่ะเจ้
T^Tตายจริงโดนทิ้งเรอะ
เศร้าใจแทน
เจ้ดีใจด้วยเจ้แต่งจบแล้ว^^

PS.  เล่นแล้วนอนนั้นล่ะอ๋องเอง><
Name : เตี๋ยวเล็กแห้ง < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เตี๋ยวเล็กแห้ง [ IP : 202.27.11.156 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 กันยายน 2554 / 12:28
หน้าที่ 1 | 2
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android