คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

CANON'S SPELL โอมเพี้ยง! จง (อย่า) รักผม

ตอนที่ 29 : CANON ♪♪ Chapter 26 : A Short Story Of Happiness


     อัพเดท 27 ต.ค. 56
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/รักสีเทา
Tags: romance, drama, paranormal
ผู้แต่ง : ZEPIA ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ZEPIA
My.iD: https://my.dek-d.com/tanh
< Review/Vote > Rating : 92% [ 20 mem(s) ]
This month views : 3 Overall : 34,507
927 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 646 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
CANON'S SPELL โอมเพี้ยง! จง (อย่า) รักผม ตอนที่ 29 : CANON ♪♪ Chapter 26 : A Short Story Of Happiness , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 2101 , โพส : 18 , Rating : 67% / 6 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด



26

A Short Story Of Happiness

 

 

            ฉันนั่งมองโน้ตเพลง Canon in D Major อันยาวเหยียดที่แผ่อยู่บนมือของตัวเองแล้วถอนหายใจเบาๆ...

 

            อ้อ! ไม่ใช่ Canon in D Major สิ ต้องเรียกว่า Canon and Gigue in D Major ต่างหาก (จริงๆ ชื่อมียาวกว่านี้อีกนะ)

 

            สงสัยละสิว่าไอ้ Gigue นี่มันมาจากไหน ฉันเองก็เคยเห็นผ่านๆ ตรงแผ่นโน้ตกับตอนที่เสิร์ชหาโน้ตบนอินเตอร์เน็ตเหมือนกัน แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร (เพราะแคนอนบอกว่าไม่ต้องสนส่วนนั้นมาก) จนเมื่อฉันได้รู้ว่าชื่อเก่าฉันคือกิก้านั่นละ ฉันจึงลองหาข้อมูลเกี่ยวกับคำๆ นี้ดู ถึงได้รู้ว่ามันเป็นคำๆ เดียวกัน เป็นชื่อสไตล์เพลงเต้นรำ เรียกว่ากิก้าหรือจิ้กก็ได้ (ดีแล้วที่คุณเยลหลีไม่ตั้งชื่อฉันว่าจิ้ก เหอๆ) แล้วที่สำคัญ...Gigue เองก็เป็นส่วนหนึ่งของเพลง Canon in D Major เป็นส่วนที่ไม่ค่อยมีคนให้ความสนใจ วิธีเล่นก็ไม่ใช่แบบ Canon ฟังๆ แล้วเหมือนเพลงแยกออกมาต่างหากยังไงยังงั้น ฉันเองก็เพิ่งหาส่วน Gigue มาฟังเมื่อไม่กี่วันก่อนนี่เอง (ก่อนหน้านี้ไม่เคยชายตามอง)

 

            ฉันมองแผ่นโน้ตสิบกว่าแผ่นในมืออีกครั้งด้วยตาละห้อย ต้องกลับมาซ้อมเพลงอีกแล้วสินะ นึกว่าแค่เปิดคลิปนั่นให้ดูก็พอแล้วซะอีก (แอบขี้เกียจ)

 

            “ทำไมอยู่ดีๆ แกถึงเปลี่ยนความต้องการได้วะ” มิดไนท์ที่ยืนพิงเปียโนถามแคนอนซึ่งกำลังนั่งบนเก้าอี้กลมข้างๆ ฉัน

 

            “คงเป็นเพราะว่าฉันได้ยินดีดี้ซ้อมเพลงทุกวัน ได้เห็นพัฒนาการของเธอ ได้เห็นความมุ่งมั่นของเธอ สิ่งเหล่านี้ทำให้ฉันอยากจะฟัง Canon ฉบับที่เป็นตัวเธอจริงๆ” เขาหันมาหาฉันแล้วยิ้มบางๆ ให้ “ถ่ายทอดความเป็นตัวเธอออกมา ไม่ต้องไปสนคำขีดๆ เขียนๆ ของแม่ฉัน แค่เล่นแบบที่เธออยากเล่น นั่นแหละคือสิ่งที่ฉันอยากจะฟัง”

 

            “ฉันอยากเล่นแค่ท่อนอินโทรง่ะ แค่นั้นทำให้นายไปสวรรค์ได้มั้ย” ฉันเบะปาก ถามถึงแม้จะรู้คำตอบอยู่แก่ใจ

 

            “ฉันได้ยินเธอเล่นอินโทรมาร้อยรอบแล้ว อย่างน้อยขอให้มีท่อนสำคัญๆ ของเพลงแล้วก็ขอให้มันจบเพลงก็พอ ฉันขอแค่นี้แหละ”

 

            “บางที...” ฉันลุกขึ้นแล้วเปิดฝาเก้าอี้เปียโน ก่อนจะหยิบโน้ตหกแผ่นเจ้าเดิมออกมา “ฉันอาจจะใช้โน้ตนี้เป็นตัวช่วย เพราะโน้ตของคุณเยลหลีเป็นสิ่งที่ถ่ายทอดความเป็นคุณเยลหลี ไม่ใช่ฉัน...”

 

            แคนอนพยักหน้าเบาๆ อย่างเห็นด้วย “ก็แล้วแต่เธอนะ โน้ตฉบับแรกของเราก็มีท่อนสำคัญๆ ครบ แม่ชอบเติมแต่งอะไรเว่อร์ๆ เข้าไปน่ะ”

 

            “แต่มันไม่มีท่อน Gigue นะอันนี้ นายอยากฟังมันมั้ย” ฉันสำรวจโน้ตหกแผ่นอีกครั้ง

 

            “ฉันบอกแล้วไงว่าฉันไม่ได้อะไรกับท่อนนั้นมาก”

 

            “โห~ ไอ้แคน แกโหดร้ายว่ะ” จู่ๆ มิดไนท์ก็โห่ขึ้นมา ทำเอาฉันกับแคนอนหันไปมองอย่างงงๆ

 

            “โหดร้ายอะไรของแกวะ”

 

            “มันเหมือนเป็นการผลักไสดีดี้ทางอ้อมเลยว่ะ Gigue ก็คือดีดี้นะเว้ย! แกไม่สนใจดีดี้เลย!!

 

            เกิดความเงียบขึ้นรอบๆ เราสามคน ฉันได้แต่มองมิดไนท์สลับกับแคนอนไปมา ฝ่ายหลังเบิกตาโตอย่างตกใจเล็กน้อย ตอนนี้ฉันรู้สึกว่าในท้องเหมือนมีใครเอากระดาษมาพัดไปมาจนทำให้เกิดลมวูบวาบงั้นละ สิ่งที่มิดไนท์พูดมันจี้ใจจริงๆ

 

            “...”

 

            “...”

 

            “เฮ้ยๆๆๆ อย่าคิดอย่างนั้นสิ!” แคนอนเอ่ยทำลายความเงียบด้วยท่าทีร้อนรน “ฉันหมายถึงท่อน Gigue ไม่ได้หมายถึงดีดี้! แกอย่าคิดลึกได้มั้ยไอ้ไนท์ ชอบตีความอะไรซับซ้อนอยู่เรื่อย!

 

            “ก็มันอดคิดไม่ได้นี่หว่า แกทำร้ายดีดี้ของฉันบ่อยเกินไปแล้วนะ”

 

            “เราจะทะเลาะกันเพราะเรื่องนี้อีกแล้วใช่มั้ย”

 

            “เปล๊า~ ทะเลาะอะไร ฉันก็แค่...”

 

            “พอเถอะทั้งสองคน” ฉันเอ่ยขึ้นขัดบทสนทนาของทั้งคู่ด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ยิ่งพวกเขาเถียงกันเรื่องฉันมากเท่าไร ฉันก็ยิ่งรู้สึกขุ่นหมองมากขึ้นเท่านั้น

 

            ตั้งใจซ้อมเพลงต่อไปดีดี้! เล่นได้คล่องเมื่อไร เรื่องวุ่นวายในชีวิตจะได้จบลงสักที

 

            ------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

            Two Weeks Later…

 

            “อ๊า~ แบ่งฉันมั่งสิดีดี้”

 

            “ฮ่าๆๆ ไม่ได้หรอกมิดไนท์ ถ้านายเอามันไปถือกิน ทุกๆ คนก็จะเห็นว่าสายไหมมันลอยได้!

 

            “อย่าลืมสิว่าฉันสามารถปรากฏตัวให้มนุษย์เห็นได้น่ะ”

 

            “แต่ตรงนี้มีคนเป็นร้อยคน นายเคยบอกว่านายต้องเพ่งสมาธิสุดๆ เพื่อให้มนุษย์คนนึงเห็นนายไม่ใช่เหรอ คงเหนื่อยหน่อยนะ ฮะๆๆ”

 

            “ชิ!

 

            ตอนนี้ฉัน มิดไนท์ และแคนอนกำลังเดินเล่นอยู่ในสวนสนุก สงสัยใช่มั้ยล่ะว่าทำไมอยู่ดีๆ พวกเราสามคนถึงได้คึกออกมาเที่ยวในสถานที่แบบนี้ มันเป็นแผนของมิดไนท์คนเดียว หมอนี่บอกว่าฉันเล่นเพลงได้ดีขึ้นทุกวัน แถมยังเล่นใกล้จะถึงตอนจบของเพลงแล้วด้วย นั่นหมายความว่าเวลาที่จะได้อยู่กับแคนอนนั้นน้อยลงทุกที เขาเลยอยากให้เราสามคนออกมาเที่ยวเฮฮาด้วยกันอีกสักครั้ง

 

            “ทำไมเธอไม่เอาสายไหมป้อนไอ้ไนท์ล่ะ”

 

            แคนอนที่เดินอยู่ข้างๆ ฉันเปรยขึ้นมาเมื่อเห็นว่าเพื่อนสนิทของตนยังไม่เลิกทำหน้าบู้บี้เหมือนเด็กโดนขัดใจ

 

            “ถ้ามิดไนท์กินมัน คนก็จะเห็นว่าสายไหมมันหายวับไปในอากาศน่ะสิ”

 

            “คนเดินกันพลุกพล่าน จะมีใครเขามาสนใจกะอีแค่สายไหมหายไปกับอากาศล่ะ”

 

            จริงของเขาแฮะ ฉันเลยสะกิดมิดไนท์ให้หันกลับมาทางฉัน พอเขายังเชิดหน้ามองไปทางอื่นเพื่อแสดงให้เห็นว่าเขากำลังงอน ฉันก็ถือไม้พลาสติกที่มีสายไหมสีชมพูห่อหุ้มอยู่ข้างบนไปจ่อปากเขา แค่นั้นแหละ นายแวมไพร์ก็หันกลับมาแล้วงับขนมปุกปุยตรงหน้าทันที

 

            “ไม่ได้กินมาตั้งนาน อร่อยจังเลย หวานเหมือนเลือดเลย แต่เลือดอร่อยกว่า ฮ่าๆ”

 

            ...อย่าไปเชื่อมัน มันเป็นแวมไพร์ มันย่อมเห็นเลือดดีกว่าทุกสิ่งอยู่แล้ว

 

            “ตอนนี้เธอเล่นเพลงถึงท่อนสุดท้ายแล้วสินะ”

 

            แคนอนเปรยขึ้นมาเมื่อพวกเรานั่งพักกันที่ม้านั่งหน้ารถไฟเหาะ

 

            “อืม...ใช่แล้วละ เดี๋ยวก็จะเริ่มท่อน Gigue แล้ว”

 

            “เก่งเหมือนกันนะเรา”

 

            “ดีดี้ของฉันน่ะเก่งอยู่แล้ว” มิดไนท์กอดคอฉันแล้วใช้แขนเขาดึงฉันเข้าไปใกล้เขามากขึ้น “เฮ้อ~ ถ้าดีดี้เล่นได้คล่องทั้งเพลงเมื่อไร เราก็ต้องเซย์กู๊ดบายกับแกสินะไอ้แคน”

 

            ฉันพยักหน้ากับคำพูดของมิดไนท์ สองสัปดาห์ที่ผ่านมาแคนอนก็ยังคงคอยเฝ้าฉันให้ฝึกเพลงทุกวัน ส่วนวันเสาร์พี่เซนก็มาช่วยสอนฉันเหมือนเดิม (เขาสอนช้ากว่าท่อนที่ฉันเล่นจริงๆ ในเวลานั้นเสียอีก)

 

            ฉันเริ่มทำใจได้แล้วละกับความจริงที่ว่าแคนอนเป็นน้องชายฉัน และเขาก็ไม่ได้คิดอะไรกับฉันด้วย พออยู่กับความจริงข้อนี้ไปนานๆ ฉันก็เริ่มชิน จนตอนนี้ฉันมองเขาเหมือนน้องชายไปแล้ว แต่ก็ยังมีแอบใจเต้นเล็กๆ เวลาเราได้อยู่ใกล้กันนะ แต่อาการอย่างนี้ก็ถือว่าเบาลงแล้วเมื่อเทียบกับช่วงแรกๆ ที่ฉันร้องไห้จะเป็นจะตายกับความรักที่ไม่สมหวัง ตอนนี้ฉันปล่อยวางแล้วละ รักแล้วอยากครอบครองมันทุกข์นะ เปลี่ยนมาเป็นรักเพราะอยากเห็นเขามีความสุขเหมือนที่มิดไนท์เคยแนะนำดีกว่า แฮปปี้กว่ากันเยอะ!

 

            กลับมาคิดในแง่ดี...เขากับฉันเป็นพี่น้องกันก็ดีแล้ว เพราะถ้ามันไม่เป็นเช่นนี้ ฉันก็คงรู้สึกเสียดายที่ว่าชาตินี้ไม่สามารถสานความสัมพันธ์ฉันคนรักกับเขาได้ แต่ในเมื่อเรามีสายเลือดเดียวกัน ถึงชาตินี้จะรักกันไม่ได้ก็ไม่เป็นไร เพราะยังไงเราก็เป็นพี่น้องกัน ย่อมไม่มีทางเป็นแฟนหรือแต่งงานกันได้อยู่แล้ว

 

            “ดีดี้ ไปเล่นรถไฟเหาะกันมั้ย”

 

            ฉันมองตามสายตาของมิดไนท์ที่เอี้ยวตัวหันไปมองด้านหลังของตัวเอง อย่างที่บอกว่าข้างหลังเราคือรถไฟเหาะ ถ้ามันตกจากรางพวกเราคงเป็นกลุ่มแรกที่ตาย (เอ่อ...ฉันคนเดียวต่างหาก)

 

            “ได้อยู่แล้ว”

 

            เวลาเล่นเครื่องเล่นผาดโผนที่มีเข็มขัดหรือเครื่องป้องกัน ถ้าเป็นมนุษย์...อีตามิดไนท์คงเป็นผู้ชายที่วอนเป็นศพที่สุดในโลก เพราะหมอนี่ไม่ทำตามกฎรักษาความปลอดภัยสักข้อ ทำเพียงแค่นั่งให้ติดเก้าอี้ที่ว่างแล้วจับตัวเครื่องเล่นไว้ให้แน่นที่สุด เขาบอกว่ามันเป็นประสบการณ์ใหม่ที่มนุษย์ทำไม่ได้ ส่วนแคนอนก็นั่งรอพวกเราซะเป็นส่วนใหญ่ เขาไม่ชอบเล่นเครื่องเล่นหวาดเสียวน่ะ

 

            “ไอ้แคน ไปเล่นกันมั้ย”

 

            “แกก็รู้คำตอบฉัน จะถามเพื่ออะไรวะ”

 

            “เฮ้ย! แกต้องเล่นอะไรบ้างน่า จะเล่นแค่ถ้วยหมุนกับม้าหมุนเนี่ยนะ โคตรเด็กเลย! มาสวนสนุกทั้งทีต้องเล่นอะไรมันส์ๆ หน่อยสิ!

 

            แคนอนเงียบไปพักหนึ่ง เขาหันมามองฉันแล้วถามตรงๆ

 

            “เธออยากให้ฉันไปเล่นด้วยมั้ย”

 

            “...” ทำไมต้องหันมาถามฉันด้วยล่ะเนี่ย!

 

            “ว่าไง...”

 

            อ่า...มาอีกแล้ว ความร้อนวูบวาบที่หน้า ก็เขาเล่นยื่นหน้าเข้ามาใกล้แถมยังทำเสียงนุ่มๆ อีก เฮ้อ~ ไอ้น้องชายคนนี้มันเสน่ห์แรงจริงๆ

 

            “ป...ไปสิ ไปเล่นด้วยกัน นายเป็นผีอยู่แล้ว ไม่ต้องกลัวหัวใจวายหรือพลัดตกลงมาหรอก”

 

            “ถ้าเธออยากให้ฉันไป ฉันไปก็ได้” แล้วเขาก็ยิงยิ้มหวานมาหนึ่งนัดก่อนจะลุกขึ้นยืน “แต่ถ้าไม่มีที่นั่งว่างเหลือ ฉันไม่เล่นนะ ฮะๆ”

 

            ว่าแล้วพวกเราทั้งสามคนก็มุ่งหน้าไปยังสถานีรถไฟเหาะด้วยอารมณ์เบิกบาน

 

            ไม่อยากให้เวลาแห่งความสุขนี้ผ่านไปเลยจริงๆ










_________________________________________________________

27/05/2011

สั้นสมชื่อตอนจริงๆ บทนี้... ความจริงคือเราหมดมุกด้วยละ

บทหน้าแล้วนะ บทหน้าแล้ว ! บทหน้าจะเป็นบทสุดท้ายแล้ว !

เอ่อ... ไม่สุดท้ายหรอก ยังเหลือบทส่งท้ายกับตอนพิเศษอีกแน่ะ

บทนี้เหมือนมันจะแฮปปี้นะ แต่อ่านไปอ่านมาแล้วก็ยังเศร้าแปลกๆ อยู่

ขอบคุณทุกๆ คอมเม้นท์เช่นเคยค่ะ

โพล118068


ประกาศ :: สร้างแฟนเพจในเฟซบุ๊คแล้ว ฝากกดไลค์กันด้วยนะคะ ในนั้นจะอัพเดตทุกๆ ความเคลื่อนไหวเกี่ยวกับนิยายหมดเลย แล้วก็คุยกันหลังไมค์ได้ด้วยนะ

FANPAGE :: ZEPIA (CLICK HERE!)



 

 
 



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
CANON'S SPELL โอมเพี้ยง! จง (อย่า) รักผม ตอนที่ 29 : CANON ♪♪ Chapter 26 : A Short Story Of Happiness , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 2101 , โพส : 18 , Rating : 67% / 6 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 18 : ความคิดเห็นที่ 857
อยากเป็นผีแล้วไปเล่นรถไฟเหาะแบบมิดไนท์ ท่าจะสนุกพิลึก หุหุ
Name : TiNa < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ TiNa [ IP : 58.8.80.117 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 14 พฤษภาคม 2556 / 22:01
# 17 : ความคิดเห็นที่ 776
สั้นๆแต่สนุกกกก >O<
ตอนนี้ดูเรียบๆไม่มีปมอะไรมาก
ตอนหน้าแคนอนจะเซย์กู๊ดบายแล้วรึเปล่าเนี่ยยย
ใจหายใจคว่ำ ยังทำใจไม่ได้ T_____T
กิก้าชื่อแอบแฝงความหมายตามชื่อเพลงเลยเนอะ
มิดไนท์ก็ปากหนอปาก พูดอะไรคนฟังแอบจึกเลย
เจ็บนะ แคนอนไม่ให้ความสำคัญกิก้าก้เหมือนกับไม่ให้ความสำคัญดีดี้
เฮ้อออออออออออออ
บางทีก็อยากให้มิดไนท์เป็นพระเอก 555555
แบบว่าบางทีฮีก็บทเยอะกว่าแคนอนอีก ><
ไม่เป็นไรรร มิดไนท์มาคู่กับเค้ามาตะเอง ♥
PS.  ชีวิตจริงคนที่ดีที่สุดอาจไม่ใช่ "นางเอก" เสมอไป! เพราะถ้า "พระเอก" ไม่สนใจก็เป็นได้ แค่ "ตัวประกอบ"!! ;))
Name : Pat'TQ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Pat'TQ [ IP : 171.101.142.251 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 เมษายน 2556 / 11:10
# 16 : ความคิดเห็นที่ 761
เรื่องนี้มันจะจบไงน้า =O=;
Name : Fah [ IP : 58.11.154.97 ]

วันที่: 26 มีนาคม 2556 / 20:19
# 15 : ความคิดเห็นที่ 725
เศร้าแปลกๆ เศร้าแบบมีความสุข

Name : Unyakorn-n < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Unyakorn-n [ IP : 125.26.73.55 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 16 มีนาคม 2556 / 15:54
# 14 : ความคิดเห็นที่ 619
สั้นๆ ใจใจความ
และออกแนวเศร้าๆ แฮะ 

><
PS.  ก็ในเมื่อจิตใจคนเรามันไม่เหมือนกัน สำนึกของแต่ละคนมันก็เลยมีไม่เท่ากันไง!
Name : LuKtArN < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ LuKtArN [ IP : 101.109.0.244 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 21 ธันวาคม 2555 / 10:55
# 13 : ความคิดเห็นที่ 536
กริ๊ดดดดดดด จะจบแว้ว (TT^TT)
PS.  เพื่อนที่ดีอยู่ใกล้แค่เอื้อม
Name : kaimuk_D < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ kaimuk_D [ IP : 213.113.213.237 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 มิถุนายน 2555 / 03:37
# 12 : ความคิดเห็นที่ 468
 มิดไนท์น่าจะเป็นพระเอกนะ
PS.  I'm BoIcE B2UTY and Bana
Name : JongJunJin < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ JongJunJin [ IP : 58.9.16.88 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 18 เมษายน 2555 / 15:37
# 11 : ความคิดเห็นที่ 392
ทำไมอยู่ๆ ถึงนึกอยากให้มิดไนท์เป็นพระเอกเรื่องนี้หว่า 555
หมอนี่มันพระเอกจริงๆ นะ คร่าวๆ จากบทที่ผ่านมาเจ้านี่น่ะขึ้นแท่นพระเอกได้เลย กร๊าก
ดีดี้ใจที่ดีดี้ทำได้ จะได้ไม่ต้องเศร้า ><
Name : TZ'sTZ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ TZ'sTZ [ IP : 202.91.18.170 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 15 พฤศจิกายน 2554 / 09:29
# 10 : ความคิดเห็นที่ 346

บทนี้สั้นจริงอะไรจริง !

สั้นสมชื่อมากกกกกกก 5555555555555555 XD

บทนี้มันก็เหมือนว่าดีดี้จะปลงได้แล้ว แต่ก็ยังไม่ใช่

เพราะดีดี้ยังอะไรกับแคนอนอยู่ คืออาจจะตัดได้แต่ยังไม่ขาด (เหมือนฝ้ายตอนนี้ T T)

อีกไม่นานแล้วสินะ.. แคนอนก็ต้องไปแล้ว มันเศร้าๆ ยังไงไม่รู้สิ

แล้วตอนแรกเลยที่มิดไนท์พูดน่ะ ที่แคนอนบอกว่าไม่ได้สนใจท่อนกิก้าอะไรนั่นเลย ก็เหมือนกับว่าไม่ได้สนใจอะไรดีดี้เลยแม้แต่น้อย

ตรงเนี้ยเด็ดมาก ! เจ็บจึ้กๆ เลย T______T ฝ้ายนี่แบบเข้าใจความรู้สึกของดีดี้มากๆ

โห ตอนหน้าก็ตอนสุดท้ายแล้ว~

รู้สึกว่าเร็วจังเลยอะ นี่เป็นเรื่องที่สองของเจ้แล้วน้าที่แต่งจบ >< ดีใจด้วยเน้อ

ฝ้ายยังไม่ได้ซักเรื่อง จะหาเวลายังไม่ค่อยได้เล้ย ต้องมาแบ่งกับพี่และน้องอีกสองคน =3=

เอาล่ะ ไปอ่านต่อดีกว่า อยากรู้ตอนจบแล้ว >___<

Name : f.fai'{♥} < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ f.fai'{♥} [ IP : 125.27.167.81 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 28 กันยายน 2554 / 16:54
# 9 : ความคิดเห็นที่ 342
อ้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
อยากไปนั้งเครื่องเล่นข้างมิดไนท์อ่ะเจ้
จะจบแล้วใช่ม่ะ เรื่องต่อไปแต่อ๋องกับมิดไนท์ได้ป่ะ^^
5555+ล้อเล่น
ป.ล.รักเจ้-3-

PS.  เล่นแล้วนอนนั้นล่ะอ๋องเอง><
Name : เตี๋ยวเล็กแห้ง < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เตี๋ยวเล็กแห้ง [ IP : 202.27.11.156 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 กันยายน 2554 / 11:20
# 8 : ความคิดเห็นที่ 322
เฮ้อ...
อีกตอนเดียวแล้วอ่ะ
เศร้าจัง

PS.  Who Cares! ขโมยรัก ลักหัวใจนายจอมป่วนฝากด้วยน้าา http://writer.dek-d.com/dek-d/writer/view.php?id=737994
Name : +Mukka+ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ +Mukka+ [ IP : 183.89.216.36 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 กันยายน 2554 / 02:02
# 7 : ความคิดเห็นที่ 303
มันอบอุ่น อบอุ่นแบบหวิวๆโหวงๆแปลกๆ
ความสุขก่อนการลาจากหอมหวานและขมขื่นในเวลาเดียวกัน
มันน่ารักกันจริงๆนะสามตัวนี้
เห็นภาพ มองเห็นภาพหมดเลยที่บรรยายมา
ยิ่งเห็นยิ่งหวง ยิ่งไม่อยากให้จาก ไม่อยากให้จบ
ตาณอ่าาาาาาาาาาาาาาา T0T
Name : พี่สาวของตาณ [ IP : 113.53.200.131 ]

วันที่: 4 กันยายน 2554 / 23:54
# 6 : ความคิดเห็นที่ 269
หัวใจจะวาย TOT
Name : Judas;foxx < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Judas;foxx [ IP : 58.8.129.244 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 17 กรกฎาคม 2554 / 14:25
# 5 : ความคิดเห็นที่ 232
เรื่องมันแอบเศร้าอยู่นะ...สงสารดีดี้จัง
Name : amsprite < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ amsprite [ IP : 119.46.184.59 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 30 พฤษภาคม 2554 / 16:01
# 4 : ความคิดเห็นที่ 230
สงสารดีดี๊ อ่ะ T^T ทำใจได้แล้วหรอ ~??
PS.  อัพบ่อย ๆ จิตแจ่มใสน๊ะค่ะ >O< bigbang !!
Name : sunprai :; VIP'  < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ sunprai :; VIP'  [ IP : 223.205.96.4 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 พฤษภาคม 2554 / 23:39
# 3 : ความคิดเห็นที่ 229

 ดีดี้จะทำใจได้หรอ ???



ดีดี้น่าสงาสรมากอ่  

Name : rosethorn < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ rosethorn [ IP : 124.121.178.18 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 พฤษภาคม 2554 / 20:49
# 2 : ความคิดเห็นที่ 228
สั้นจริงนั่นแหละ แต่ก็ยังน่าสนุกเหมือนเดิม ><

อย่าลืมมาอัพต่อนะคะ อยากอ่านมากกกกกกกกกกกกกกก
Name : KuroKami < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ KuroKami [ IP : 58.9.75.236 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 พฤษภาคม 2554 / 19:57
# 1 : ความคิดเห็นที่ 227
เม้นแรกกกก :D (อีกแล้ว !!)
มันสั้นสมชื่อจริง ๆ = ='
เรื่องนี้จะจบแล้วหรอ ? ไม่เอาอุ้มคิดถึงแคนนอน ><
มันเหมือนสุขแต่เศร้านะ T______________T!!
ขอให้ตอนจบแฮปปี้เอ็นดิ้งด้วยเถิดดด XD
"ทำไมเธอไม่เอาสายไหมป้อนไนท์ล่ะ" แคนนอนถามเพราะอยากป้อนเองอ่ะดิ ๕๕๕๕๕
ไม่ไหวๆ คิดถึงมิดนอน =D
Name : .-aumind < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ .-aumind [ IP : 61.7.128.178 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 พฤษภาคม 2554 / 19:51
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android