Strongest NPC

ตอนที่ 48 : 47

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,273
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 150 ครั้ง
    6 ต.ค. 62

     แสงสีทองอร่ามอาบร่างของโฮลีไมเดนและสาวใช้คนสนิทเพียงพร้อมกับรักษาบาดแผลทั้งหมดอย่างรวดเร็ว หัวใจที่หยุดเต้นไปแล้วกลับมาเต้นอีกครั้งพร้อมกับดวงตาที่เหลือกโพลงกระพริบสองสามครั้ง

     "เจ็บเป็นบ้า" โฮลี่เมเดนลุกขึ้นมาปัดฝุ่นบนชุดกระโปรงหรูหราของตน โชคดีในโชคร้ายที่หมาล่าเนื้อของโบสถ์เลือกระเบิดหัวของเธอแทนที่จะฟันร่างเธอขาดเป็นสองท่อน ไม่อย่างนั้นหากเสื้อผ้าขาดคงเป็นเรื่องใหญ่

     ก๊อดพันนิชเมนท์คือยอดของยอดฝีมือที่ไม่เคยผิดพลาด ไม่มีแม้แต่คนเดียวที่รอดชีวิตไปได้จากการสังหารหมู่ตามคำสั่งที่ได้รับมา แม้จะไม่รู้เหตุผลแต่ก็ไม่จำเป็นต้องรู้ เฉกเช่น โฮลี่เมเดน คนเหล่านี้ล้วนถูกฝึกตั้งแต่เป็นทารกเพื่อเป็นเครื่องจักรสังหารของโบสถ์ที่ ไม่รู้จักผิดชอบ ไม่มีความรู้สึกนึกคิด มีเพียงคำสั่งของโป๊ปเท่านั้นที่เป็นที่สุด

     กระนั้น คนคำนวณหรือจะสู้ชะตาฟ้า ไม่มีใครคิดว่าโฮลีเมเดนที่เป็นสุนัขตัวเมียที่ซื่อสัตย์ที่สุดของโบสถ์เฉกเช่นเหล่าก๊อดพันนิชเมนท์จะมีความคิดเป็นอื่น ถึงขนาดขโมยอิลิกเซียร์ระดับสูงสุดที่ทำให้สามารถฟื้นคืนจากความตายได้หนึ่งครั้งตราบที่หัวใจยังไม่ถูกทำลายจากเฮตัสมาใช้กับตนเองแล้วใส่น้ำบริสุทธ์ลงไปในขวดอิลิกเซียร์เพื่อตบตาแทน นี่หมายความว่าหากมีเหตุร้ายเกิดขึ้นกับเฮตัส เขาจะตายไปจริงๆโดยไม่อาจคืนชีพได้ ส่วนข่าวลือเรื่องโฮลี่เมเดนที่เป็นชีวิตสำรองนั้นโกหกสิ้นดี ในโลกใบนี้นอกจากเวทนอกรีตนี้มีเวทมนต์แบบนั้นที่ไหนกัน แต่เรื่องที่ว่าโฮลี่เมเดนเป็นเครื่องบำบัดความใคร่ของผู้นำระดับสูงของโบสถ์นั้นจริงเสียยิ่งกว่าจริง ไม่อาจปฏิเสธได้ว่าร่างเธอต้องเป็นเครื่องรองรับความวิปริตของเฮตัสอยู่หลายต่อหลายครั้ง หมอนี้วิปริตยิ่งกว่า AV แนว Hardcore ซะอีก ไม่กี่วันที่ผ่านมาไอ้นรกนี่ย่ำยีร่างนี้จนโคม่าคาเตียง หลังจากได้รับการรักษาจากนักบวชระดับสูงแล้วฟื้นขึ้นมาวิญญาณในร่างดันเป็นเธอแทน

     ถูกต้อง เธอไม่ใช่คนของโลกนี้ แต่เป็นผู้เล่นที่มาอยู่ในร่างของ เมจเซจเจอร์ ออฟ ดิสแพร์ ในวันที่ถูกส่งตัวไปยังขุมนรกที่ลึกที่สุดที่ชื่อว่าเฮตัส ไม่แปลกเลยสักนิดที่สตรีศักดิสิทธิ์ที่เป็นสุนัขตัวเมียผู้ซื่อสัตย์จะกลายเป็นสุนัขบ้าที่แค้นเคืองโบสถ์จนสุดหัวใจ และกลายเป็นตัวตนวิปริตทางเพศที่ชอบทรมานบุรุษจนตายอย่างทุกข์ทรมาน เกือบร้อยทั้งร้อยบุรุษที่ถูกสังหารโดยนางล้วนมีอวัยวะเพศที่ขาดหายหรือผิดรูปผิดร่างอย่างน่าสยดสยองทั้งสิ้น 

     ควรทราบว่าเมลินด้าเป็นอันเดทประเภทซอมบี้ระดับสูงที่เรียกว่า ไวท์ (Wight) หรือก็หมายความว่าเธอถูกปลุกขึ้นมาโดยเอนวอยออฟดิสแพร์เพื่อเป็นข้ารับใช้ของมัน ด้วยข้อมูลเช่นนี้ วาคาบะ ในร่างของเมลินด้าจึงไม่ลังเลที่จะรีบออกจากบริเวณนี้ทันที หากบอสใหญ่ของแพทสี่อย่างเอนวอยออฟดิสแพร์โพล่มา ต่อให้พระเจ้ามีจริงก็ช่วยเธอไม่ได้ ต่อหน้าตัวตนระดับนั้น กองทัพหมาล่าเนื้อของโบสถ์คงถูกเผาเป็นหม่าล่าแบบบุฟเฟต์ไม่อั้นโดยไม่อาจต้านทาน

     "อืม ถ้าจำไม่ผิดมีหอคอยลับซ่อนอยู่ช่องเขาหมอก ไปหลบที่นั่นก่อนแล้วกัน" วาคาบะตัดสินใจไปหลบที่หอคอยมาทาที่เคยไปลุยกับปาร์ตี้ก่อนจะมาอยู่ในร่างของเมลินด้า ด้วยคลาสไฮพรีสอันเป็นคลาสสองสายนักบวช แม้จะไม่ใช่คลาสสายต่อสู้โดยตรง แต่ด้วยประสบการคลาสแกรนด์พรีส การจัดการนักเวทชั่วร้ายกระจอกๆระดับสองวงแหวนในหอคอยมาทาไม่ได้เป็นปัญหาสักนิด ส่วนเรื่องกลิ่นนั้นควรจะจัดการได้ด้วยสกิลชำระล้าง

     "อะเร๊ ทำไมหอคอยนี้เป็นหอคอยธรรมดาล่ะ" วาคาบะกระพริบตาด้วยความสงสัย แม้ว่าความทรงจำอันโทษร้ายจากความวิปริตของเฮตัสจำทำให้จิตใจไม่ค่อยปกตินัก แต่เนื้อแท้แล้ววาคาบะเป็นคนสดใสเหมือนกับชื่อ ที่สำคัญออกจะเปิ่นๆเล็กน้อยด้วย

     วาคาบะคิดจนใบหน้ายู่ยี่แต่ก็คิดไม่ออกว่าเพราะอะไร จึงเลิกคิดแล้วเดินเข้าไปในหอคอยทันที

     'เห ไม่มีกลิ่นเหม็นเน่า แถมมีรอยไหม้เต็มไปหมด แล้วพวกมอนตัดต่อพันธุกรรมไปไหมหมดหว่า' วาคาบะแม้สงสัยแต่ก็ยังคนเดินขึ้นไปบนหอคอยเรื่อยๆ เธอจำได้ว่ามันมีห้องลับอยู่บนชั้นห้าที่เป็นที่พักของนักเวทผู้ชั่วร้าย มันมีเตียงนุ่มๆกับเสบียงอาหารน้ำสะอาดเก็บเอาไว้จำนวนมากพอจะใช้ชีวิตอยู่ในหอคอยได้เป็นปี

     'แม้แต่บอสแมนติคอร์ก็ไม่อยู่ หรือว่าเรามาเร็วไป' วาคาบะคิดถึงเหตุผลที่เป็นไปได้มากที่สุด ด้วยเวลาในตอนนี้ควรจะเป็นแพท 1 หอคอยนี้ถูกพบในตอบแพท 2 ซึ่งก็น่าจะประมาณเกือบสามปีหลังจากนี้ จะแตกต่างจากที่จำได้ก็ไม่แปลก คิดได้ดังนี้ใบหน้าของวาคาบะก็เต็มไปด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะหายไปอย่างรวดเร็ว

     ไม่มีมอน ไม่มีกลิ่นเน่านั้นเป็นเรื่องดี แต่ถ้านักเวทนั่นไม่อยู่ที่นี่ ไม่ได้หมายความว่าจะไม่มีอาหารและน้ำสะอาดหรือไง

     วาคาบะหน้าซีดแล้วรีบวิ่งเข้าไปในห้องเพื่อจะเข้าสู่ห้องลับเพื่อตรวจสอบโดยเร็ว

     "โฮลี่ชิลด์" วาคาบะเรียกโล่ศักดิสิทธิ์ขึ้นป้องกันการโจมตีที่ลอบเร้นในทันทีที่รับรู้ถึงอันตราย

     "ตู้มม" หมัดของโกเลมปะทะเข้ากับโล่แสงสีทองอย่างรุนแรง

      "เปรี๊ยะ" 

     "ไม่จริงน่า" วาคาบะที่เห็นโล่ร้าวในครั้งเดียวไม่อาจเชื่อในสิ่งที่เห็น แต่ด้วยประสบการของนักบวชสายบู๊ เธอรีบถอยออกมาในทันที อะไรบางอย่างที่ทำให้โล่ร้าวในได้หมัดเดียวนั้นหากโดนโจมตีเข้าไปเต็มไม่ตายก็คางเหลือง ร่างของเมลินด้าเป็นสาย Int ไม่ใส่สายบู๊ที่ลง Str มากกว่า Int เหมือนที่เธอเล่น

     "เพล้งง" หมัดต่อเนื่องทำให้โล่แสงแตกกระจายทันที แต่นั่นก็ทำให้วาคาบะออกมาห่างจากระยะของโกเลมได้ราวห้าเมตร 

     'อืดโคตรอ่ะ' วาคาบะบ่นในใจกับความอืดของร่างนี้ที่ไม่ลง Agi เอาไว้บ้าง นี่มันสายซัพล้วนในตำนานที่ไม่มีใครเล่น แนวหลังมันก็ต้องมีความสามารถในการเอาตัวรอดบ้าง Str สักนิด Agi สักหน่อย กับ Vit เอาไว้บ้าง ไม่งั้นมอนหลุดมาทีก็ชิบหายวายวอดกันหมด แต่ก็ได้เพียงบ่นในใจเท่านั้น 

     "โฮลี่ไบด์" วาคาบะเรียกโซ่สีทองขึ้นมาพันธนาการโกเลมหินเอาไว้ในทันที ก่อนที่จะกระโดดหลบฉากเสาหินที่พุ่งขึ้นจากฟื้นดิน แล้วตามด้วย ดาบแสงสีทอง โฮลี่ซอร์ด เข้าปะทะเข้ากับกำปั้นหินขนาดใหญ่ที่พุ่งเข้าปะทะมาอย่างต่อเนื่อง

     "ตู้มม" ด้วยความเป็นนักบวชสาย Int ล้วนๆ โฮลี่ซอร์ดที่เป็นเวทโจมตีเพียงไม่กี่เวทที่นักบวชมีแสดงอานุภาพอันเข้มแข็งจนสามารถทำลายหมัดศิลาได้ในทันที ดาบแสงศักดิ์สิทธิ์ที่ยังคงมีพลังเหลืออยู่มาก พุ่งโจมตีเข้าใส่โกเลมนักเวทอย่างรวดเร็ว

     "ครืนน" กำแพงศิลาหนาปรากฎขึ้นป้องกันการโจมตีของดาบแสง ก่อนที่จะถูกระเบิดกระจุยพร้อมกับดาบแสงที่หายไป

     "คลาสสองสองตัว" วาคาบะถึงกับหน้าเสียเมื่อเห็นโกเลมโพล่ขึ้นมาอีกตัว เพียงแค่ตัวเดียวเธอก็ตึงมือแล้ว หากมีสองตัวโอกาสชนะในตอนนี้แทบจะไม่มี คงต้องหนีเท่านั้น

     "ครืนน" พื้นหินของหอคอยแปรสภาพกลายเป็นกำแพงปิดกั้นทางออกทั้งหมดไม่ว่าจะเป็นประตูหรือหน้าต่าง ดูเหมือนว่าหากไม่จัดการโกเลมนักเวทเธอจะออกจากที่นี่ไม่ได้ 

     "โว้ย ทำไมคนอื่นไปต่างโลกไปเป็นแมรี่ซู แต่ฉันต้องซวยตลอดด้วยเนี่ย" วาคาบะตะโกนระบายอารมณ์แล้วร่ายบัฟใส่ตนเองเตรียมพร้อมสำหรับการต่อสู้ในทันที 

     กระนั้น โกเลมเหล่านั้นกลับหยุดนิ่งไม่จู่โจมใส่เธอ

     "เจ้าหมายความว่าอย่างไร" น้ำเสียงของชายหนุ่มที่เต็มไปด้วยความกดดันดังออกมาจากระเบียงชั้นลอย

     "อะ เอนวอย" วาคาบะทรุดลงไปหลั่งน้ำตาทันทีที่เห็นชายที่อยู่บนระเบียงชั้นลอย แม้จะยังเป็นเด็กหนุ่ม แต่ก็คล้ายคลึงกับ เอนวอย ออฟ ดิสแพร์ ถึง 80% ไม่มีผู้เล่นคนใดจำหน้าบอสสุดโหดตัวนี้ไม่ได้อยู่แล้ว

     ในเวลานี้ใบหน้าของเรกัสเป็นใบหน้าของเรกัสจริงๆ ไม่ใช่ใบหน้าปลอมที่ใช้หน้าการพันหน้าในการปลอมแปลงอีกต่อไป ต้องโทษเปลวเพลิงที่แท้จริงที่ทำให้หน้ากากอีปิคราคาแพงถูกเผาจนใช้การไม่ได้

     "เจ้าเรียกข้าว่าอะไรนะ" เรกัสขมวดคิ้ว เมื่อพอจะเข้าใจได้ว่าอะไรเป็นอะไร

     ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ใช่คนเดียวที่มาอยู่ในโลกแห่งนี้เสียแล้ว

        ......................

       ตอนแถมท้ายเรื่อง: นักบวชสายบู๊ผู้ไม่เคยว่างฮีลให้ปาร์ตี้

    แทงค์: เฮ้ยพรีสอยู่ไหน ไมไม่ฮีลว่ะ

       DPS 1: นางบู๊อยู่กับลูกนู่นแหน่ะ

      วาคาบะ: อ๊ะร๊า โทษที แต่ทางนี้ยุ่งๆอยู่ โอ๊ย ไอ้มอนเวร แขนหักเลยเห็นไหม ไฮฮีล

      แสงสีทองสาดส่องพร้อมกับแขนที่ถูกรักษา แล้ววาคาบะก็ลุยต่อ

      DPS 2: เหี้ย แทงค์ตายแล้ว 

     แทงค์: ชุบที มีใบ

     วาคาบะ: ไม่ได้อัฟชุบอ่ะ งั้นเดี๋ยวเราแทงค์เอง ข้อดีของพรีสคือฮีลตัวเองได้นี่แหละ

     ".............." 

     และแล้ว นางก็ทุบบอสตายแบบที่ปาร์ตี้ตายเหี้ยนเพราะไม่มีคนฮีล


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 150 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

383 ความคิดเห็น

  1. #315 slzyzero (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2562 / 09:45

    ไม่ค่อยเจอพระสายบู๊ เจอแต่พระสายแชท มันแชทจนลืมฮิล

    #315
    0
  2. #307 Empty_Mind (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2562 / 18:47
    โฮลี่ชิท.. 5555
    สาบานว่าอ่านแบบนี้จริงๆ
    #307
    0
  3. #305 ThaipaKing (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2562 / 14:11
    วายวอดแน่ มีคนต่างโลกจากอนาคตเยอะกว่า2 (หรือที่มีคนมาได้เพราะตัวเอกเรา)
    #305
    0
  4. #304 เร - Rae (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2562 / 13:37
    ปัจจุบันร่างเดิมเอนวอยถูกผู้เล่นแย่งไป4ร่าง(พระเอก น้องสาวเรกัส วาคาเบะ และออร์คที่พระเอกเก็บมา) เหลืออีกกี่ตัวให้สู้เนี่ย(แต่ดูแล้วลำบากกว่าเดิมอีก เรกัสไม่รู้ว่าเอนวอยย้ายไปสิงร่างใคร ผู้เล่นอยากแย่งเมือง เฮตัวอาละวาด องค์ชายระแวง... ลำบากโครตๆ)
    #304
    4
    • #304-3 tangniyaynaja(จากตอนที่ 48)
      6 ตุลาคม 2562 / 13:51
      ถ้าเชื่อเรื่องโชคชะตาลูกน้องเรกัสก็ยังต้องเป็นลูกน้องเรกัสวันยังค่ำไม่ว่าอะไรจะเปลี่ยนไปยังไง
      #304-3
    • 6 ตุลาคม 2562 / 14:17
      หนียังไงก็ไม่พ้นนายเ(ว)รกัส อยู่ดี5555
      #304-4
  5. #303 Fikusa (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2562 / 13:27
    นักบวชสายบู๊นี่บทจะน่ารักก็น่ารักฮีลให้อย่างดี แต่พอเกรียนแตกเมื่อไหร่ก็ไปบู๊แทนแทงค์นี่แทบร้องไห้เพราะตายยกตี้จริงๆ ฮ่าๆๆๆๆๆ ส่วนใหญ่เล่นนักธนูสายเป็ด สมดุลมันทุกด้านเพราะต้องเล่นคนเดียวไม่มีเพื่อนช่วย เข้าตี้บ้างเป็นบางโอกาส
    #303
    1
    • #303-1 tangniyaynaja(จากตอนที่ 48)
      6 ตุลาคม 2562 / 13:58
      ผมเล่นธนูสาย DPS ไม่ก็ เมจ เน้นตีแรงไว้ก่อนเพื่อให้ฟาร์มไว เข้าตี้ลงบอสก็วิ่งหลบๆเอา ส่วนพระเพียวซัฟเคยเล่นอยู่รอบนึง ถ้าแทงค์ดีมันก็โอนะ แต่แทงค์กากนี่พระฮีลตัวเองอย่างเดียว เนื่องจากบอสหลุดมาไล่ตบพระ บางเกมความเกลียดจากการฮีลจะเยอะแยะไปไหน ดังนั้นเล่นสายตีนี่แหละสบายสุด
      #303-1
  6. #302 GuiltyCrown (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2562 / 13:15

    ขอบคุณงับ
    #302
    0