Strongest NPC

ตอนที่ 4 : 4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,062
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 606 ครั้ง
    24 ส.ค. 62

     ในเขตเมืองเรเทียนมีพื้นที่สำหรับเก็บเลเวลอยู่สามพื้นที่ด้วยกันคือ  ทุ่งลีกัล ป่าออไรท์ และเทือกเขาโวด้า สำหรับป่าออไรท์นั้นเรกัสตัดออกไปโดยไม่ต้องพิจารณา เห็นชัดๆว่ามีเอนวอยอยู่ในป่าแห่งนั้น เขาไม่ได้อยากรีบตายโดยไม่ได้ใช้ชีวิตให้เต็มที่ ส่วนทุ่งลีกัลที่มอนสเตอร์ส่วนใหญ่มีเลเวลไม่เกินสิบก็ไม่น่าสนใจ ดังนั้นเรกัสจึงเลือกเดินทางไปยังเทือกเขาโวด้าอันเป็นที่เก็บเลเวลช่วง 20-30 แทน แม้ว่าเลเวลของเขาจะน้อย แต่ด้วยพรสวรรค์ระดับ S ทำให้ค่าสถานะของเขาสูงกว่าคนปกติในระดับเดียวกันอย่างมาก นอกจากนี้เขายังมีเกรทวินด์วูฟเป็นคู่หู นอกจากการโดนมอนเป็นฝูงใหญ่ล้อมกรอบกับไจแอนท์แบร์ที่เป็นบอสของเทือกเขาโวด้า เรกัสไม่คิดว่ามีอะไรต้องกังวัล

     "นายน้อย ท่านแน่ใจแล้วหรือว่าจะไม่ให้ข้าคอยอารักขา" ไบรอันถามย้ำอีกครั้ง

     "ข้ามั่นใจ ถ้านักรบวงแหวนที่สองเข้าไปกับข้า พวกสัตว์ร้ายคงหนีเตลิดไปหมด แล้วข้าจะฝึกฝนได้ยัง" เรกัสตอบโดยไม่ต้องคิด พวกสัตว์ป่ามีสัญชาตญาณที่เฉียบคม หากตัวอันตรายอย่างไบรอันเดินเข้าไป พวกมันคงหนีไปหมดแน่ๆ

     "เช่นนั้นก็รักษาตัวด้วย หากมีอะไรให้ยิงพลุสัญญาณทันที ข้าจะรีบเข้าไปช่วยเหลือให้เร็วที่สุด"

     หลังจากบอกลามาเรียและไบรอันพอเป็นพิธี เรกัสและเกรทวินด์วูฟก็เข้าสู่เทือกเขาโวด้าทันที

     "พวกแกเห็นแล้วใช่ไหม ไม่ว่าจะยังไงพวกแกต้องเอาตัวมันมาให้ข้าให้ได้ จะเป็นหรือตายข้าไม่สน" อลันกล่าวกำชับเหล่านักฆ่าทั้งห้าคนที่จ้างวานมา

     "นายน้อย ท่านไม่ต้องกังวล หากถึงมือพวกเรายังไงก็เรียบร้อยแน่ๆ" หัวหน้านักฆ่ายืนยันด้วยความมั่นใจ

     ....

     "หมาโง่ แกทำบ้าอะไรของแก จะหอนหาสวรรค์อะไร" เรกัสตะโกนด่าเกรทวินด์วู๊ฟด้วยความไม่พอใจ มันต้องโง่ไม่ก็บ้าถึงได้หอนซะเสียงดังราวกับฟ้าผ่าขนาดนี้ นี่ไม่ใช่ป่าออไรท์ที่เป็นอาณาเขตของมัน เสียงหอนของมันจะเรียกมอนสเตอร์ภูเขาจำนวนนับไม่ถ้วนมา

     "เหอะ ลอร์ดหมาป่าผู้นี้จะไปเกรงกลัวพวกสวะเพื่ออะไร" เกรทวินด์วู๊ฟเชิดหน้าอย่าถือดี

     "ไอ้หมาบัดซบ พวกเราเตรียมตัวให้พร้อม" หัวหน้านักฆ่าที่แอบติดตามเรกัสเข้ามาออกคำส่งลูกน้องของตนทันที เสียงหอนแบบนั้นไม่ต่างอะไรกับการประกาศสงครามกับสัตว์ร้ายในเทือกเขาแห่งนี้

     ในเวลาเพียงไม่นาน เสียงฝีเท้าจำนวนนับไม่ถ้วนพร้อมกับฝุ่นดินที่ตลบอบอวนพุ่งเข้าหาเรกัสและเกรทวินด์วู๊ฟจากทุกทิศทาง ในตอนนี้สัตว์ร้ายในรัศมีห้ากิโลเมตรล้วนถูกยั่วยุด้วยเสียงหอนของเกรทวินด์วู๊ฟทั้งสิ้น

     "ไอ้โง่ ทีนี้จะเอาไงต่อ" เกรทวินด์วูฟที่ถูกส่งกระแสจิตบอกให้เล่นละครมีสีหน้าไม่ค่อยจะดีสักเท่าไหร่เมื่อรู้ว่าอะไรกำลังจะมาถึง แม้ว่าพวกสัตว์ร้ายในเทือกเขาแห่งนี้จะไม่ได้แม้ขี้เล็บของพวกนับรบเงา แต่ด้วยจำนวนมากขนาดนี้มันไม่คิดว่าจะสามารถรับมือไหวแน่ๆ

     "ก็ไม่เห็นยาก" เรกัสยิ้มเย็นพร้อมกับยิงพลุสัญญาณขึ้นฟ้าในทันที 

     "จากตรงนี้ถึงเชิงเขาก็ประมาณสิบกิโลเมตร ไบรอันใช้เวลาประมาณยี่สิบนาทีก็ถึงแล้ว พยายามอย่างตายก่อนก็พอ ก็นะยังไงซะก็มีผู้ช่วยอีกตั้งหลายคน"

     "ไอ้เด็กเวร" เกรทวินด์วูฟได้แต่ด่าแต่ไม่สามารถทำอะไรอย่างอื่นได้ ยังไงซะฐานะของมันก็คือข้ารับใช้ หากคิดจะทำอันตรายแก่เจ้านายมันจะถูกพันธสัญญาลงทัณฑ์

     'ท่านสังหารเมาเทนท์โบอา

     เลเวลของเพิ่มเป็น 13

     ท่านสังหารเมาเทนท์โกท

     ..............

     เลเวลของท่านเพิ่มเป็น 14

     ...........

     เลเวลของท่านเพิ่มเป็น 17

     "โว้ฮ่า เลเวลขึ้นอย่างกับติดจรวด" เรกัสที่ได้รับค่าประสบการณ์จากมอนที่ตัวเองและเกรทวินด์วู๊ฟฆ่าเพียงคนเดียวเลเวลขึ้นแบบไม่หยุดเนื่องจากระบบของเกมที่ไม่ให้คอมพาเนี่ยนมีเลเวลสูงกว่าผู้เล่น แต่เพราะด้วยเหตุผลอะไรไม่รู้เลเวลของเกรทวินด์วู๊ฟไม่ได้ลดลงตามเรกัส เพียงแต่เกรทวินด์วูฟนั้นไม่ได้รับค่าประสบการณ์จากการฆ่ามอนแม้แต่หน่อยเดียวจนกว่าเลเวลของเรกัสจะตามทัน นอกจากนี้ด้วยคอบโบนรกที่ให้เกรทวินด์วู๊ฟใช้พลังชีวิตทลายขีดกำกัดของตัวเองแล้วใช้พลังเวทของเรกัสฟื้นฟูพลังชีวิตทำให้เกรทวินด์วูฟสามารถสังหารมอนทั่วไปได้ด้วยการโจมตีเพียงไม่กี่ครั้ง ที่นรกแตกกว่าคือเลเวลของเรกัสขึ้นในเวลาไม่ถึงนาที หมายความว่าพลังชีวิตและพลังเวทจะถูกฟื้นให้เต็มในเวลาที่เท่ากัน หากเป็นในเกมนี่เป็นบัคที่ต้องโดนแก้โดนเร็วเพื่อความสมดุลของเกม

     "หัวหน้า รีบตีฝ่าวงล้อมออกไปเถอะ หากอัศวินนั่นมาถึงพวกเราซวยแน่" หนึ่งในนักฆ่ากล่าวขึ้นมาด้วยความร้อนรน

     "คิดว่าข้าไม่อยากทำหรือไง แต่ไอ้พวกสัตว์นรกนี่มันมากันไม่หยุด ฆ่าไปเท่าไหร่มันก็มาเพิ่มมากกว่าเดิมอีก" หัวหน้าใช้มีดสั้นในมือแทงเข้ากลางกระหม่อมของหมีตัวเท่ารถตู้อย่างแม่นยำ "ที่สำคัญหากพวกเราเลือกถอนตัว ไอ้เด็กนรกนั่งกับหมาป่าของมันรับมือไม่ไหวแน่ เพียงไม่กี่ลมหายใจพวกมันจะถูกฆ่าแล้วพวกเราจะต้องรับมือกับพวกสัตว์ร้ายนี่หนักขึ้น"

     "แต่" 

     "ไม่มีแต่ ยังไงซะไอ้เด็กนรกนั่นก็ไม่รู้ว่าพวกเรามาเพื่อฆ่ามัน ต่อให้รู้ก็ไม่มีหลักฐาน หากเรายืนกรานว่าขึ้นมาล่าสัตว์บนเขานี้ ไม่มีทางที่อัศวินที่เถรตรงอย่างเซอร์ไบอัลจะฆ่าพวกเราโดยไร้หลักฐานอยู่แล้ว" หัวหน้านักฆ่ามั่นใจในสายตาของตัวเอง ไบอัลยึดถือเกียรติของอัศวินอย่างเข้มงวด หากไม่ใช้เจ้านายของตนออกคำสั่ง ไม่มีทางที่ไบอัลจะยอมให้มือเปื้อนเลือดผู้บริสุทธิ์แน่ และจากข่าวของเขาไบอัลไม่ได้รับเรกัสเป็นนายที่แท้จริง เพียงแค่ช่วยปกป้องทายาทของอดีตนายของตนเท่านั้น

     "ไอ้โง่ ทำไมดูแกเก่งขึ้นเรื่อยๆ แล้วที่สำคัญแกเอาพลังเวทมาจากไหนเยอะแยะ" เกรทวินด์วูฟถามด้วยความสงสัย ในเวลาไม่ถึงสิบนาทีไอ้โง่ที่อ่อนแอราวกับกระต่ายง่อยกลับแข็งแกร่งขึ้นอย่างรวดเร็ว เกรทวินด์วูฟรู้สึกได้ว่าในเวลานี้มนุษย์หน้าโง่ที่เป็นเจ้านายมันสามารถเอาชนะมันก่อนที่จะวิวัฒนาการในช่วงที่สมบูรณ์ที่สุดได้ด้วยซ้ำ

     "เหอะ หมาโง่อย่างแกจะไปเข้าใจอะไร ไม่ต้องห่วงอีกไม่นานข้าก็จะแข็งแกร่งกว่าแกแล้ว" เรกัสเลือกที่จะไม่ตอบคำถามแถมยังกวนประสาทเกรทวินด์วูฟด้วย

     "ไอ้โง่ อย่าหลงตัวเองให้มากนัก ไม่มีทางที่แกจะเอาชนะลอร์ดหมาป่าผู้ยิ่งใหญ่ได้" เกรทวินด์วูฟตอบกลับพร้อมกับให้กรงเล็บฉีกร่างของงูยาวกว่าสิบเมตรราวกับมีดร้อนตัดเนย

     "พนันกันไหม" เรกัสหัวเราะลั่นอยู่ในใจ ดูเหมือนว่าหมาโง่นี่จะติดกับเข้าแล้ว

     "แกจะพนันอะไร"

     "หลังจากกลับถึงคฤหาสถ์เรามาประลองกัน อ่อ แน่นอนว่าก่อนประลองต้องยกเลิกพันธสัญญาก่อน ไม่งั้นข้าเสียเปรียบ หากแกชนะแกจะไปไหนก็ไป แต่ข้าแกแพ้ต้องยอมรับเป็นข้ารับใช้ของข้า ที่สำคัญห้ามเรียกข้าว่าไอ้โง่ต้องเรียกว่าเจ้านาย แกกล้ารึเปล่า"

     "ไม่มีอะไรที่ลอร์ดหมาป่าจะไม่กล้า แต่หากแกเจ็บตัวขึ้นมาอย่างให้ไบรอันมาแก้แค้นข้าแล้วกัน" เกรทวินด์วูฟกันเอาไว้ก่อน สัญชาตญาณของมันบอกว่าไบรอันแข็งแกร่งกว่ามันมาก แม้จะไม่เท่ากับพวกเงาลึกลับนั่น แต่นอกจากพวกเงาแล้วไบรอันเป็นสิ่งมีชีวิตที่แกร่งที่สุดเท่าที่มันเคยเจอ 

     "อะไร หมาโง่อย่างแกรู้จักกลัวเป็นด้วย" เรกัสถากถางในทันทีที่มีโอกาส "น่ารำคาญ เอาไลท์นิ่งบอลไปกิน" เรกัสยิงบอลสายฟ้าขนาดเท่าลูกฟุตบอลใส่มอนเตอร์แพะตรงหน้าสร้างความเสียหายคริติคอลเกือบสองพันหน่วยและเผามันจนเป็นดำเมี่ยมในทันที

     "เหอะ ท่านลอร์ดหมาป่าผู้นี้แค่รู้จักรู้รักษาตัวรอดต่างหาก จะให้ไปเทียบกับมนุษย์หน้าโง่อย่าแกได้ยังไง" เกรทวินด์วูฟตอบกลับไปอย่างเย่อยิ่งทั้งๆที่เมื่อกี้มันเพิ่งสะดุ้งกับระเบิดสายฟ้าของเรกัส

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 606 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

383 ความคิดเห็น

  1. #180 slzyzero (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 กันยายน 2562 / 08:45

    ติดตาม

    #180
    0
  2. #160 DekNoD555 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 กันยายน 2562 / 17:19

    คู้จิ้น

    #160
    0
  3. #5 Totorokun (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2562 / 18:59
    ทำไมไมคิดว่ามันเป็นหมาป่าวะ คิดว่าเป็นไซหน้าโง่มากกว่าอ่ะ
    #5
    0
  4. #4 Fikusa (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2562 / 18:38
    แซะกันเก่งจริงๆคู่นี้ ฮ่าๆๆๆๆๆ
    #4
    0