Strongest NPC

ตอนที่ 39 : 38

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,238
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 251 ครั้ง
    23 ก.ย. 62

     ทะเลสาบวาริน เป็นทะเลสาบขนาดใหญ่ที่กินพื้นที่กว่าสามสิบตารางกิโลเมตร น้ำในทะเลสาบแห่งนี้เป็นสีฟ้าใสยามต้องแสงจะทอประกายราวกับไพลินเนื้อดี ตัวทะเลสาบมีรูปทรงเป็นทรงกลมที่แหว่งไปส่วนหนึ่งคล้ายทรงจันทร์เสี้ยว ด้วยขนาดใหญ่โตของทะเลสาบวารินจึงมีสัตว์น้ำจำนวนมากอาศัยอยู่หลากหลาย แต่สายพันธุ์ที่น่าสนใจคือ แซฟไฟร์ฟินดอรี่ (Sapphire Fin Dory) ปลาดอรี่สีฟ้าไพลินขนาดเท่าปลาบึก เนื้อของมันละมุนลิ้นราวกับจะละลายในปาก อีกทั้งยังเต็มไปด้วยพลังงานบริสุทธิ์ที่ทำให้สามารถยกระดับออร่าหรือพลังเวทได้เล็กน้อยๆ นอกจากราชวงศ์และขุนนางระดับสูงแล้ว หากอยากลิ้มรสของมัน มีเพียงภัตตราคารระดับสูงสุดในวาซิลเลียนเท่านั้นที่จะเสิร์ฟในโอกาสพิเศษด้วยราคาแพงระยับ 

     สาเหตุของความแพงสุดๆของแซฟไฟร์ฟินดอรี่ไม่ใช่รสชาติและพลังงานบริสุทธิ์ แต่เป็นความยากในการได้มา ปลาพวกนี้เมื่อโตเต็มวัยจะมีเลเวลมากกว่าสองร้อย แม้พวกมันจะไม่โจมตีก่อนการจับพวกมันก็ยังเป็นเรื่องยากเอามากๆ จะใช้แหหรือเบ็ดตกปลาจับปลาเลเวลขนาดนี้ย่อมเป็นไปไม่ได้ จึงต้องลงไปล่าพวกมันในน้ำที่มนุษย์สามารถใช้ความสามารถได้เพียง 60-70% กับเวลาที่มีจำกัด มีเพียงนักรบหรือนักเวทวงแหวนที่สามถึงจะสามารถล่าพวกมันได้อย่างปลอดภัย แล้วตัวตนในระดับวงแหวนที่สามในวาซิลเลียนคืออะไร จะให้คนเหล่านี้มาจับปลา ไม่ใช่ปัญหาที่เงินอย่างเดียวจะสามารถแก้ได้

     กระนั้นปัญหาเรื่องศักดิ์ศรีนั้นไม่มีสำหรับสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าผู้เล่น คนเหล่านี้ไม่ได้คิดว่านี่คือชีวิตจริงแต่เป็นแค่เกม ต่อให้เลเวลเต็มพัน อย่าว่าแต่การจับปลา แต่ให้ต้องล้างส้วมก็ไม่มีปัญหาหากได้รับผลตอบแทนที่ดีพอ

     ดังนั้น ด้วยเหตุผลที่กล่าวมาข้างต้น เรกัสจึงเลือกจะสร้างเมืองในส่วนที่แหว่งเข้าไปของทะเลสาบวารินเสียเลย แม้จะไม่ได้สร้างรายได้มากมายเหมือนการปล้นพวกออร์ค แต่การผูกขาดทะเลสาบวารินก็มากกว่ารายได้ของเมืองเล็กๆทั่วไป อย่างน้อยที่สุด รายได้จากการจับปลาก็มากกว่าเมืองเรเทียนที่เรกัสจากมาไม่น้อยกว่าห้าเท่า

     ด้วยสร้างอยู่ภายในส่วงแหว่งของทะเลสาบ เมืองแรคคูนจึงมีขนาดเพียงเท่าพื้นที่ที่แหว่งประมาณสี่ตารางกิโลเมตร หรือประมาณสองพันห้าร้อยไร่เท่านั้น ซึ่งถือเป็นพื้นที่ที่ค่อนข้างเล็กเมื่อเทียบกับเมืองขนาดมาตรฐานทั่วไป แต่ก็ไม่ใช่ปัญหาใหญ่อะไรเช่นกัน อย่างน้อยๆเมืองขนาดนี้หากไม่เอาพื้นที่ไปทำการเกษตรหรือสร้างสิ่งก่อสร้างใหญ่โตมโหราฬโดยใช้ประโยชน์ได้น้อยก็จุคนได้เป็นหมื่นคน

     ต้องขอบคุณแรงงานทาสกว่าสามหมื่น(ผู้เล่น) และเทคโนโลยีวิศวกรรมเวทมนต์ที่ทำให้การก่อสร้างง่ายกว่าโลกหลายต่อหลายเท่า เพียงไม่ถึงเดือนโครงสร้างหลักของแรคคูนซิตี้ก็เสร็จสมบูรณ์ ที่ว่าโครงสร้างหลักนั้นประกอบด้วยออคตากอน ศาลากลางทรงแปดเหลี่ยมที่ตรงกลางกลวงราวกับจะเรียนแบบจากเพนตากอน เพียงแต่สีที่ใช้คือฟ้าสลับขาวในแต่ละด้านของศาลากลางคล้ายกับร่มคันใหญ่ บาบิลอน หอคอยเวทมนต์สูงสิบสองชั้นที่เป็นหอคอยอเนกประสงค์พร้อมกับที่ทำการสมาคมนักเวท  กำแพงเมืองที่ติดตั้งหอรบหลายสิบหอพร้อมติดตั้งกับปืนใหญ่ขนาดกลางที่มีรัศมีการยิงราวห้ากิโลเมตร  อัลคาทราซ ค่ายทหารบนเกาะกลางทะเลสาบ รวมถึงโครงสร้างพื้นฐานจำเป็นอย่าง ถนนหนทาง คลังเสบียง โรงพยาบาล ฯ ส่วนอื่นๆนั้นเรกัสใช้ระบบเหมือนกับเกมซิมซิตี้คือกำหนดโซนแล้วให้คนที่สนใจทำการพัฒนาขึ้นมาเองโดยมีสัญญาแต่ละระยะเป็นเวลาสิบปี แม้ว่าหลายๆฝ่ายที่มีส่วนร่วมในการสร้างเมืองแห่งนี้จะไม่เห็นด้วยกับแนวคิดของบารอนคลาวด์เพราะต้องการครอบครองดินแดนอย่างถาวร แต่ก็ไม่สามารถทำอะไรกับแนวคิดของบารอนคลาวด์ได้ เพราะบารอนคลาวด์ถือหุ้น 51% รวมถึงอีกกว่า 12% ที่ถือในนามนอมินีอย่างกองทหารรับจ้างอเวนเจอร์ในนามของเซอร์ไบรอัน และนักเวทและอเคมิสอัจฉริยะแห่งแดนเหนือ ผู้คืนชีพโพชั่นโบราณที่สาบสูญ แคลร์ เดอะ ไวซ์

     สาเหตุที่เรกัสเลือกจะแบ่งหุ้นส่วนของแรคคูนซิตี้ออกไปนั้นเพราะเขาต้องการความสะดวกในหลายๆอย่าง หากแรคคูนซิตี้เป็นของเขาคนเดียว แม้หลายๆคนจะเกรงในความแข็งแกร่งของเขา แต่การจะทำอะไรๆก็ยังต้องมีขั้นตอนหลายอย่าง แต่หากเอากระเป๋าเงินของคนอื่นมามีส่วนร่วมด้วย โดยเฉพาะขุนนางระดับสูงๆ อะไรๆมันก็จะง่ายขึ้นมาก อย่างเรื่องของการมีออร์คอยู่ในดินแดน ต่อให้เขาบอกว่าออร์คพวกนี้จะสร้างประโยชน์ให้มากมายแค่ไหน แต่หากเข้ากระเป๋าเงินของบารอนคลาวด์คนเดียวย่อมมีไม่ใครเห็นด้วย การจะให้เงินสินน้ำใจก็จะเป็นเรื่องเป็นราวได้ในอนาคต สู้ให้พวกขุนนางเข้ามามีผลประโยชน์โดยตรงแล้ววิ่งเต้นเองจะง่ายกว่า ส่วนผู้เล่นที่ให้มีส่วนร่วมด้วย เพราะต้องการให้เข้ามาคานอำนาจพวกขุนนางในการบริหาร อย่างไรเสียในอนาคตเรกัสก็ไม่ได้อยู่ที่เมืองแห่งนี้หากให้พวกขุนนางบริหารกันเองก็คงจะเห็นภาพการคอรัปชั่นขนาดมหึมาเป็นแน่ แม้ว่าในอนาคตรายได้จากเมืองแห่งนี้จะจิบจ้อย แต่เรกัสถือหลักว่ากระทั่งยุงก็ยังมีเนื้อ เงินเล็กเงินน้อยต้องไม่ปล่อยให้ตกหล่น 

     นอกจากนี้ การหาเงินสร้างเมืองขึ้นมาสักเมืองไม่ใช่น้อยๆ จะให้เรกัสเอาเงินส่วนตัวมาใช้กับเมืองที่ไม่ได้สลักสำคัญอะไรไม่ใช่เรื่องดี ด้วยเงินจำนวนมากขนาดนั้นเขาสามารถใช้ในการยกระดับความแข็งแกร่งของตัวเองดีกว่า อย่างไรเสีย นี่คือโลกที่ความแข็งแกร่งคือความถูกต้อง

     ท่ามกลางห้องประชุมใหญ่ของออคตากอนที่จุผู้คนได้มากกว่าห้าร้อยเวลานี้แน่นขนัดไปด้วยผู้คนมากมาย จนมีบางส่วนต้องยืนในห้องประชุมแทน คนเหล่านี้คือเหล่าผู้เล่นและคนของอารูเดียร์ที่มาเพื่อประมูลพื้นที่ในแรคคูนซิตี้ แม้จะเป็นเพียงสัญญาสิบปี แต่ก็นับเป็นโอกาสชั้นยอดที่คนมากมายไม่อาจปล่อยให้หลุดมือ เพราะนอกจากช่องทางการค้ากับออร์คแห่งวอเรน เมืองแห่งนี้ยังมีช่องทางการค้ากับโทรลล์แห่งกิเกีย รวมไปถึงโพชั่นและยุทโธปกรณ์เวทคุณภาพสูงแบบจำกัดจำนวนที่จะขายเฉพาะที่เมืองแห่งนี้เท่านั้น ที่สำคัญสำหรับผู้เล่นแล้วการได้มาซึ่งพื้นที่ของตนทำได้ค่อนข้างยากลำบาก ต้องรู้ว่าคนไม่มีหัวนอนปลายเท้าที่ไม่รู้ว่ามาจากไหนไม่อาจซื้อที่ดินในอาณาจักรต่างๆได้โดยง่าย

     ท่ามกลางผู้เล่นหลายร้อยคน มีสองคนที่ถูกจับตามากที่สุด หนึ่งคือ หัวหน้ากิลด์ไรซิงซัน ยามาดะ อากิโฮชิ และเสนาธิการแห่งพันธมิตรตรีเทวา ราณี ซึ่งเป็นสองในสามขุมอำนาจใหญ่ที่สุดของผู้เล่นในวาซิลเลียน ส่วนอีกขุมอำนาจหนึ่งซึ่งนับว่าเป็นเบอร์หนึ่งของวาซิลเลียนคือ เดอะ การ์เด้น ส่งเพียงหัวหน้าสาขามาเท่านั้น นี่ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรเพราะว่า เดอะ การ์เด้น ไม่ได้สนใจแรคคูนซิตี้ตั้งแต่เริ่มสร้างเมืองแล้ว มีเพียงไรซิงซัน และตรีเทวาที่ลงทุนลงแรงไปกับเมืองแห่งนี้ไม่น้อยจนมีหุ้นส่วนอยู่ฝ่ายละ 2% เท่าๆกัน

     "ราณีซัง ดูเหมือนว่าพวกเราจะมีดวงเป็นคู่กันนะครับ ผมไปที่ไหนก็ต้องเจอคุณตลอดเวลา" ยามาดะ นักดาบหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ต่างกับชาวญี่ปุ่นทั่วไปในชุดคลุมดำราวกับไซโต ฮาจิเมะในซามูไรผเนจรกล่าวพร้อมกับรอยยิ้มมุมปาก

     "คู่กรรมละสิไม่ว่า คิดว่าฉันอยากเจอคุณหรือยังไง" นักเวทผู้มีใบหน้าสวยเข้มตามประสาแขกอินเดียมองด้วยหางตา เธอคือ ราณี มันสมองของตรีเทวา เธออยู่ในชุดนักเวทตะวันตกสีส้มอ่อนไม่ใช่ชุดแฟชั่นราคาแพงเหมือนกับยามาดะ แต่รัดเกล้าอัญมณีสีม่วงอ่อนคาดอยู่กลางหน้าผากนั้นแพงกว่าชุดแฟชั่นเป็นร้อยๆเท่า มันคือ เซอคลิทออฟเมมเมอรี่ อันเป็นหนึ่งในอุปกรณ์ที่ดีที่สุดชิ้นหนึ่งในปัจจุบัน ด้วยการให้มันจดจำสกิลซิกเนเจอร์ของตน ราณีจึงถูกจัดเป็นหนึ่งในสามเมจที่เก่งกาจที่สุดในอารูเดียร์เวลานี้

     "ราณีซังล้อผมเล่นอยู่เรื่อย คงไม่รังเกียจที่ผมจะนั่งข้างๆนะครับ" ยามาดะยังคงตอบด้วยใบหน้าเปลื้อนยิ้มแล้วนั่งลงที่โซฟาที่อยู่ด้านข้างทันที ยังไงซะมันก็คือตำแหน่งที่นั่งของเขา บรรดาผู้ถือหุ้นรายใหญ่สิบอันดับแรกล้วนนั่งอยู่โซฟาสำหรับวีไอพีทั้งหมด เป็นเรื่องปกติที่ผู้ถือหุ้นลำดับแปดและเก้าต้องนั่งติดกัน ราณีจึงไม่มีทางพูดอะไรออกมาได้

     เมื่อถึงเวลาประมูล ปรากฎว่าเก้าอี้ VIP สี่ที่นั่งที่ถูกทิ้งเอาไว้ให้ว่างเปล่า คือลำดับที่หนึ่งคือบารอนคลาวด์ ลำดับที่สองร่วมคือเซอร์ไบรอันและมาควิชโวลม่า และลำดับที่หกอูลูวูตู ส่วนลำดับที่สี่ ห้า และเจ็ด ได้แก่เคาท์ดีแมน บริษัทรีการีส และไวเคาท์สตริง มีผู้แทนมาร่วมการประมูลแทน ส่วนลำดับที่สิบ แคลร์ เดอะ ไวซ์ นั้นมาร่วมการประมูลด้วยตัวเอง

     "ยินดีต้องรับท่านผู้มีเกียรติทุนท่านเข้าร่วมการประมูลพื้นที่ครั้งที่ 1 ของแรคคูนซิตี้ ข้า เมลินด้า รับหน้าที่เป็นผู้ดำเนินการประมูลในวันนี้ หวังเป็นอย่างยิ่งว่าทุกท่านจะได้รับความพอใจจากการประมูลในครั้งนี้.." หญิงสาวผมบลอนด์ในชุดสีขาวกล่าวต้องรับด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานแต่แฝงไปด้วยเวทมนต์ที่ส่งผลต่อจิตใจเล็กน้อย นี่เป็นเรื่องปกติของการประมูลที่จะทำเช่นนี้เพื่อให้ได้รับราคาที่ดีที่สุด

     "เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา ขอเริ่มต้นด้วยแปลง C1 ราคาเริ่มต้นอยู่ที่ 50,000 รีส และต้องเพิ่มไม่น้อยกว่าครั้งละ 500 รีส"

     "หนึ่งแสน" ผู้แทนของรีการีสเพิ่มทีเดียวเท่าตัว แปลง C1 นั้นแม้จะไม่ได้อยู่ในทำเลที่ดีที่สุด แต่ก็อยู่บนถนนเส้นหลัก อีกทั้งพื้นที่ก็กว้างขวางกว่าหกร้อยตารางวา เหมาะกับการสร้างร้านค้าขนาดใหญ่ไม่น้อย

     ด้วยการเพิ่มราคาแบบกระโดดย่อมแสดงให้เห็นว่ารีการีสต้องการที่ดินแปลงนี้ขนาดไหน พ่อค้ารายอื่นๆจึงต้องไว้หน้ารีการีสโดยการไม่สู้ราคา อย่างไรเสียก็ยังมีที่ดินในย่านการค้าอีกหลายแปลง ส่วนพวกขุนนางนั้นหากมีอำนาจและเงินทองมากพอ ย่อมไม่อาจไม่ซื้อสิ่งที่ดีที่สุดได้เพราะจะทำให้เสียหน้า ส่วนขุนนางไม้ประดับก็ไม่มีเงินมากพอจะจ่ายออกไปเป็นแสนโดยไม่คิดหน้าคิดหลังได้จึงเลือกไม่สู้ราคา ส่วนเหล่าผู้เล่นต้องการพื้นที่สำหรับกิลด์มากกว่าพื้นที่การค้า หรือต่อให้ต้องการพื้นที่การค้าก็ไม่จำเป็นต้องใช้เนื้อที่มากขนาดนั้น จึงเลือกเก็บเงินเอาไว้แทน สุดท้ายรีการีสจึงได้แปลง C1 ไปโดยไม่มีใครสู้ราคา ยังไงซะต้องไม่ลืมว่าราคาที่ประมูลไปนั้นได้เพียงพื้นที่ที่ต้องรับผิดชอบค่าก่อสร้างเองและยังสามารถใช้ประโยชน์ได้เพียงสิบปีเท่านั้น

     ใช่ ค่าก่อสร้าง ไม่ใช่การก่อสร้าง ในแรคคูนซิตี้นั้นเพื่อให้ทุกอย่างดูเป็นระเบียบเรียบร้อย สิ่งก่อสร้างทั้งหมดต้องสร้างตามแบบที่กำหนดไว้เท่านั้น หากผิดแปลกไปจะต้องจ่ายค่าชดเชยมหาศาล ดังนั้นการเลือกให้บริษัทก่อสร้างที่ได้รับการรับรองโดยแรคคูนซิตี้จัดการเรื่องการก่อสร้างจึงปลอดภัยกว่า แม้ว่าราคาจะแพงกว่าตลาดนิดหน่อย แต่ก็เพียงเล็กน้อยที่พอรับได้ ด้วยการทำเช่นนี้บารอนคลาวด์จึงไม่ได้รับการก่นด่าแต่ได้รับคำสรรเสริญเล็กๆน้อยๆจากชาวอารูเดียร์ที่ไม่รู้ทันความคิดของบารอนคลาวด์ กระนั้นผู้เล่นส่วนหนึ่งโดยเฉพาะอย่างยิ่งผู้เล่นที่มาจากประเทศหนึ่งในเอเซียตะวันออกเฉียงใต้กลับยิ้มแหยๆกับแนวคิดนี้

     พื้นที่โซน C หรือ Commercial ถูกขายออกไปเพียงไม่กี่แปลงก็เป็นโซน R หรือ Resident ซึ่งมีราคาแพงอย่างที่ชาวอารูเดียร์ไม่คาดคิด โดยเฉพาะแปลงขนาดใหญ่ที่ราคาพุ่งสูงเกินกว่าราคาของโซนการค้าเสียอีก นี่เป็นเพราะกฎหมายของวาซิลเลียนที่ทำให้ผู้เล่นไม่อาจถือครองที่ดินได้โดยวิธีการปกติ การได้รับโอกาสถือครองที่ดินแม้จะเป็นระยะเวลาสิบปีจึงเป็นที่ต้องการอย่างมาก ควรทราบว่าสำหรับผู้เล่นนั้นเวลาสิบปีไม่ได้อยู่ในหัวสักนิด เพียงสามถึงห้าปีในเวลาของเกมเขาก็คงไปยังแมพที่เลเวลสูงกว่านี้แล้ว

     ในที่สุดแปลง R8 ก็ถูกนำออกมาประมูล ราคาเริ่มต้นของมันทำให้ชาวอารูเดียร์ถึงกับตาเหลือกด้วยราคาเริ่มต้นหนึ่งล้านรีส แต่เมื่อราคาประมูลแรกเริ่มถูกเสนอออกมา หลายๆคนถึงกับอ้าปากค้างทันที

     "สามล้าน" ยามาดะเพิ่มราคาทีเดียวสามเท่าหวังจะจบการประมูลในทันที ด้วยที่ดินขนาดกว่าห้าไร่ในทำเลที่ดีที่สุด มันเป็นบ้านกิลด์ที่ยอดเยี่ยมอย่างมาก 

     "สามล้านหนึ่งแสน" ราณีเพิ่มราคาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

     "สามล้านห้าแสน" ยามาดะเพิ่มราคาแบบกระโดดอีกครั้ง

     "สามล้านหกแสน" น้ำเสียงราบเรียบ

     "สี่ล้าน ถ้าราณีซังให้ได้มากกว่านี้ผมก็ขอยอมแพ้" ยามาดะหันไปมองราณีด้วยสายตาท้าทาย เขากับเธอต่างรู้ไส้รู้พุงกันดี ราคาสี่ล้านคือราคาที่มากที่สุดที่ไรซิงซันสามารถจ่ายได้แล้ว ตรีเทวาไม่ควรจะมีความสามารถมากไปกว่ากัน

     ราณีเพียงเหลือมองยามาดะชั่วครู่แล้วถอนสายตากลับมา ตัวเธอไม่ได้ต้องการที่ดินแปลงนี้ ที่เสนอราคาขึ้นมาเพื่อปั่นราคาใส่ยามาดะเท่านั้น และดูเหมือนว่าจะทำสำเร็จอย่างงดงามเสียด้วย แม้ว่าภายในจะหัวเราะแต่ภายนอกต้องแสดงสีหน้าที่ผิดหวังออกมา

     ตรีเทวาไม่มีเหตุผลใดที่จะลงทุนไปมากกว่านี้สำหรับเมืองที่จะต้องถูกทำลายในไม่ช้านี้ การลงทุนไปกับเมืองแห่งนี้ในการก่อสร้างจนกลายเป็นผู้ถือหุ้นลำดับแปดอันนับเป็นบอร์ดของแรคคูนซิตี้ก็เพื่อเข้ามาแทรกซึมและบ่อนทำลายจากภายใน เป้าหมายที่แท้จริงของตรีเทวาคือภารกิจเนื้อเรื่องหลักที่มีรางวัลโดยรวมไม่น้อยไปกว่าการแรคคูนซิตี้ทั้งเมือง

.......................

    





 


 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 251 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

383 ความคิดเห็น

  1. #264 slzyzero (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 30 กันยายน 2562 / 11:29

    ติดตามครับ

    #264
    0
  2. #245 Empty_Mind (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 22 กันยายน 2562 / 22:19
    แรคคูนซิตี้..คิดถึงหน้าพ่อหนุ่ม
    คริส สนามแดง ขึ้นมาเลย
    #245
    0
  3. #243 Fikusa (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 22 กันยายน 2562 / 20:54
    ใจเย็นๆไรท์ ปล่อยให้พวกเขามองร่างกายขนเตียงของตัวเองไปเรื่อยๆจนหมดลมหายใจนั่นแหละ ช้าๆแต่สะใจกว่านะ
    #243
    0
  4. #242 เร - Rae (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 22 กันยายน 2562 / 20:26
    เรื่องจ้างบริษัทสร้างผมไม่เข้าใจ ใครพออธิบายได้มั้ยว่าอิงมาจากเรื่องอะไรในชีวิตจริง
    #242
    1
    • #242-1 tangniyaynaja(จากตอนที่ 39)
      22 กันยายน 2562 / 20:41
      ในความเป็นจริงคือการล๊อคสเปคในการจัดซื้อจัดจ้างครับ ทำให้มีเพียงบริษัทที่เลือกเอาไว้ที่ทำได้จึงชนะประมูลด้วยราคาที่แพงกว่าที่ควรจะเป็น คนทำจัดซื้อก็กินส่วนแบ่งสบายใจ ในเนื้อเรื่องการล๊อคสเปคนั้นแม้ไม่ถึงกับไม่มีใครทำไม่ได้ แต่ใครจะอยากเสี่ยงกับเงินเล็กน้อย พระเอกเราเพิ่มราคากินส่วนแบ่งเล็กน้อยก็เพราะต้องการให้คนคิดว่ามันคุ้มค่าที่จะจ่ายเพื่อไม่ต้องเสี่ยงกับค่าปรับมหาศาลนั่นเอง
      #242-1
  5. #241 ThaipaKing (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 22 กันยายน 2562 / 20:22
    คนเขียนดูแล้วเก็บกด
    #241
    0
  6. #240 ลอร์ดแสนซน คนแสนซ่า (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 22 กันยายน 2562 / 20:21
    จับพวกคนชั่วๆ มาเป็นตัวละครใช้แล้วทิ้งซะให้เข็ด 555
    #240
    0
  7. #239 ThaipaKing (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 22 กันยายน 2562 / 20:14
    บริษัทเกมซวยแน่ *-* มันเล่นออกแบบมาแบบนี้
    #239
    0
  8. #238 Ajrpstupu (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 22 กันยายน 2562 / 20:09

    ชอบมากๆ
    #238
    0