Strongest NPC

ตอนที่ 25 : 24

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,024
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 405 ครั้ง
    2 ก.ย. 62

     การโจมตีค่ายโจรที่ตั้งอยู่บนผาสูงดำเนินไปกว่าสามวัน จำนวนผู้เล่นที่เสียชีวิตจากการโจมตีครั้งนี้นับได้กว่าแปดพันครั้ง ที่นับเป็นครั้งไม่ใช่คนเพราะบางคนตายมากกว่าหนึ่งครั้ง ส่วนนักรบของอเวนเจอร์ ด้วยการปกป้องราวกับเป็นบุพการีของตนเองจากผู้เล่นจึงเสียชีวิตไปเพียงสองคนเท่านั้น 

     กระนั้นจำนวนผู้เล่นที่เข้าร่วมภารกิจกลับมีแต่เพิ่มขึ้นไม่มีลดลง โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเห็นว่าฝ่ายอเวนเจอร์ได้เปรียบ จำนวนผู้เล่นที่เข้าร่วมก็เพิ่มขึ้นอีกเป็นหนึ่งหมื่นห้าพันคนเข้าไปแล้ว ไม่ว่าอย่างไรล๊อตเตอรี่ที่เป็นแรร์สกิลก็ล่อตาล่อในอย่างมาก หรือหากไม่ได้แรร์สกิลอันคอมมอนก็โอเค

     แม้ว่าการโจมตีแบบไม่กลัวตายของผู้เล่นจะเป็นเหตุผลส่วนใหญ่ที่ทำให้ภารกิจราบรื่น เครดิตส่วนหนึ่งก็ต้องยกให้นีลเซลอย่างเลี่ยงไม่ได้ แม้ว่านีลเซลจะไม่ได้รับอนุญาตให้ใช้เหล่าอันเดทอันเป็นไพ่ที่แข็งแกร่งที่สุด แต่แค่คำสาปวงกว้างที่เป็นหนึ่งในความเชี่ยวชาญของลิช กับลูกไฟวิญญาณที่รุนแรงพอจะสังหารโจรธรรมดาที่โดนเข้าไปตรงๆในการโจมตีเดียว ก็เพียงพอจะทำให้เหล่าโจรในค่ายสิ้นหวังแล้ว กระทั่งรองหัวหน้ากลุ่ม เดธชาโดว์ หนึ่งในรองหัวหน้าที่พรางตัวเข้าไปลอบสังหารก็ไม่ทันได้เข้าถึงตัวนีลเซล กลับโดนถล่มด้วยลูกไฟนับไม่ถ้วนจนกลายเป็นเถ้าถ่าน 

     น่าเสียดายที่ทักษะหายตัวของสายนักฆ่าไม่มีประโยชน์สำหรับลิชที่สัมผัสกับวิญญาณได้ สำหรับลอร์ดบอสเลเวลสามร้อยสายเวทที่มีพลังโจมตีอันรุนแรง การสังหารอีลีทเลเวลสองร้อยยี่สิบสายนักฆ่าที่พลังชีวิตและพลังป้องกันต่ำจากระยะไกลนั้นง่ายราวกับปลอกกล้วย เมื่อภารกิจล้มเหลวไม่เป็นท่า ขวัญกำลังใจของพวกโจรยิ่งต่ำจนติดดิน ส่วนฝั่งทหารฝั่งอเวนเจอร์นั้นสูงทะลุฟ้า

     จากนั้นการสู้รบที่สองฝ่ายก้ำกึ่งกันก็ผลิกทันที ทุกการต่อสู้เป็นฝ่ายโจรร้ายที่ถอยร่นทุกครั้งจนถูกประชิดกำแพงค่ายในที่สุด

     "ผู้กล้าทุกท่าน ด้วยความกล้าหาญของพวกท่าน ตอนนี้เรามาถึงค่ายของพวกโจรชั่วได้สำเร็จ ในวันนี้พวกเราจะบุกเต็มกำลัง สังหารพวกโจรชั่วให้หมดสิ้น ฆ่า" นีลเซลตะโกนด้วยเสียงอันดังกึกก้อง 

     "ฆ่า ฆ่า ฆ่า..." เสียงตะโกนตอบรับดังกึกก้องไปทั่วสมรภูมิ ขวัญกำลังใจของกองโจรอลาวรี่ในเวลานี้ต่ำจนติดลบไปแล้ว

     "หัวหน้า คนของผู้สนับสนุนของท่านอยู่ไหน" หนึ่งในรองหัวหน้าโจรถามหัวหน้าของตนด้วยความหวาดวิตก
     
     "น่าจะมาเร็วๆนี้" หัวหน้าตอบด้วยน้ำเสียงปกติ แม้ในใจจะหวาดวิตกเช่นกัน แต่มันไม่อาจแสดงท่าทีให้ลูกน้องขวัญเสียได้ "สั่งให้ตั้งรับเต็มกำลัง ใครถอยจากกำแพงแม้แต่ก้าวเดียวฆ่าทันที"

     เมื่อขวัญกำลังใจของลูกน้องตัวเองไม่เหลือ ก็เหลือแต่การทำแบบนี้เท่านั้น หากสู้รบยังมีโอกาสรอด แต่หากหนีต้องตายทันที

     ห่างออกไปจากสมรภูมิรบไม่ไกล กองทหารของเซลล่าที่จะมาสนับสนุนตามแผนที่วางไว้เหลือแต่ร่างไร้วิญญาณเท่านั้น กระทั่งนักรบมีชื่ออย่าง ไอออนฟิสท์ โอเท แม้ว่าจะไม่ได้รับบาดเจ็บอะไร แถมยังดูจะเหนือกว่านักรบนิรนามที่เป็นคู่ต่อสู้เล็กน้อย แต่ไม่อาจจัดการนักรบนิรนามได้ในเวลาอันสั้น

     "ข้าว่า เจ้าควรยอมแพ้เสียดีกว่า ดิ้นรนไปก็เสียเวลาเปล่าๆ แม้ข้าจะสู้เจ้าไม่ได้ แต่ตอนนี้สหายของข้าจัดการพวกปลาเล็กปลาน้อยจนหมดแล้ว กระดานตอนนี้ผลิกแล้วหล่ะ" นักรบในชุดคลุมสีดำดีดตัวออกมาตั้งท่าสบายๆ แต่กระนั้นก็ไม่อาจหาช่องโหว่ได้สักนิด 

     "ข้าเป็นคนขององค์ชายนอร์ตัน หากสังหารข้าเจ้าไม่ตายดีแน่" โอเทเมื่อรู้ว่าสู้ไม่ได้จึงเลือกเปิดเผยฐานะเพื่อข่มขู่ จริงอย่างที่นักรบนิรนามว่า หากนักเวทนิรนามที่ใช้โกเลมยักษ์เข้ามาร่วมวง เขาไม่มีทางสู้ได้จริงๆ

     "เจ้าคิดว่าข้าไม่รู้ว่าสังหารใครไปหรือไง จะบอกให้เอาบุญ ยูดาอิลของพวกเราไม่ต้องการให้ใครได้เปรียบ พวกเจ้าจะได้ฆ่ากันเองให้กำลังของราชวงศ์ตกต่ำลง แล้วพวกเราจะได้ยึดแผ่นดินนี้มาเป็นของเราได้ง่ายๆ แล้วเรื่องอะไรจะให้พวกเจ้าได้สมบัติของพวกโจรกระจอกนี่ไปเสริมเขี้ยวเล็บ...นี่ข้าอุตส่าห์บอกให้เป็นของขวัญก่อนตายของเจ้าเลยนะ" นักรบชุดดำพูดอย่างเย้ยหยัน

     "ข้าก็คิดแต่แรกแล้วว่าพวกลึกลับอย่างพวกเจ้าไม่มีทางคิดอะไรดีๆได้ ถึงข้าจะตายก็ต้องลากพวกเจ้ากลับไปด้วยสักคน" โอเทพุ่งเข้านักรบนิรนามหมายแลกชีวิต

     "เคล้งงง" หมัดเหล็กปะทะกับดาบจนเกิดประกายไฟแปลบปลาบ แรงปะทะที่เกิดขึ้นชัดเจนว่านักรบนิรนามเป็นรอง แต่ก่อนที่โอเทจะได้โจมตีต่อไป กำปั้นหินก็ทุบลงมาที่เขาทำให้ต้องหลบออกไปในทันที

     "ตู้มม" ด้วยแรงมหาศาลของโกเลมยักษ์ หลุมขนาดย่อมถูกสร้างขึ้นบนพื้นในทันที หากโอเทโดนเข้าไปต้องได้รับบาดเจ็บไม่น้อย

     ไม่ทันจะได้ตั้งตัว โกเลมอีกสองตัวก็เข้ามาร่วมวงด้วยทันที แม้พวกมันจะไม่เร็วมาก แต่พวกมันก็มีพลังโจมตีมากพอจะคุกคามเขาได้ โอเทจึงกลายเป็นฝ่ายตั้งรับโดยไม่สามารถหาโอกาสตอบโต้ได้

     "บัดซบ" เขาประมาทเกินไปที่คิดว่านักเวทสามารถใช้ได้แต่โกเลม เมื่อดินใต้เท้าของตนกลายเป็นโคลน โอเทจึงไม่อาจดีดตัวพ้นจากหมัดของโกเลมได้ เขาจึงตั้งการ์ดขึ้นมารับการโจมตีของโกเลมอย่างรวดเร็ว

     "ตู้ม" หมัดอันหนักหน่วงของโกเลมส่งโอเทกระเด็นออกไป ในจังหวะนี้โอเทคิดว่าจะเป็นโอกาสให้หนี แต่ความคิดเป็นอันดับลงทันทีที่โกเลมอีกตัวปรากฎขึ้นมา จริงต้องบอกว่าโกเลมสองตัวหายไปแล้วกลายมาเป็นโกเลมที่มีขนาดใหญ่ขึ้นตรงหน้าของเขาแทน มันใช้สองมือทุบใส่ร่างของเขาที่ลอยอยู่เต็มแรง

     "ตู้มม" ร่างของโอเทถูกทุบกลางอากาศกระแทกกับพื้นจนกลายเป็นหลุมลึก เท่านั้นยังไม่พอมันยังทิ้งร่างของมันลงมากระแทกใส่เขาหมายจะบดขยี้ให้จมดิน

     "เกิดอะไรขึ้น... พวกเจ้าเป็นใครกัน" เสียงที่แตกต่างดังขึ้น

     "บารอนคลาวด์ บัดซบ ถอยก่อน" เป็นเสียงของนักรบนิรนามที่กล่าวขึ้น

     "ย๊ากกกกกก" โอเททุ่มกำลังทั้งหมดยกร่างของโกเลมหินขึ้นมาอย่างไม่น่าเชื่อ 

     "ขวางพวกมันไว้" เขาตะโกนสุดเสียง แล้วเกร็งกล้ามเนื้อจนเส้นเลือดปูดโปนไปทั้งร่าง

     กระนั้นโกเลมอีกตัวที่เหลืออยู่กับพุ่งเข้าใส่บารอนคลาวด์ที่ยังคงอยู่ระหว่างตัดสินใจเพื่อซื้อเวลาสำหรับการหลบหนีให้กับกลุ่มยูดาอิล

     แม้บารอนคลาวด์จะจัดการโกเลมได้ในเวลาไม่กี่อึดใจ แต่พวกยูดาอิลหายไปแล้ว

     .....

     "ข้าขอทราบได้ไหมว่าท่านเป็นใคร มาทำอะไรแถวนี้" บารอนคลาวด์ยิงคำถามใส่ทันทีที่โอเทสามารถจัดการโกเลมตัวใหญ่พิเศษได้

     "ทำไมเจ้าถึงไม่ขัดขวางพวกมันให้เร็วกว่านี้" โอเทไม่ตอบคำถามแต่ถามกลับมาด้วยน้ำเสียงไม่พอใจพร้อมแรงกดดันของนักสู้คลาสสองที่ปล่อยออกมากดดัน

     "คิดว่าตัวเองเป็นใคร หากข้าไม่สังเกตเห็นความผิดปกติแล้วมาตรวจสอบเจ้าตายไปแล้ว" บารอนคลาวด์ระเบิดพลังเวทออกมาต่อต้านในฉับพลัน 

     พลังสองสายต้านทานกันจนอากาศเกิดสั่นสะเทือน ดูเหมือนว่าบารอนคลาวด์จะเสียเปรียบเล็กน้อย

     "ข้าผิดเอง ขออภัยที่ตวาดใส่เจ้า" เมื่อรู้ว่าบารอนหนุ่มตรงหน้าเป็นเกรทเมจ โอเทจึงไม่คิดจะใช้กำลังในการข่มขู่ แม้วันนี้บารอนคลาวด์จะอ่อนแอกว่าเขาเล็กน้อย แต่ในอนาคตล่ะ เขาไม่ได้โง่ เกรทเมจที่อายุน้อยขนาดนี้ย่อมไปได้ไกลกว่าเขามาก ขนาดผู้นำหอคอยเวทกว่าจะเป็นเกรทเมจได้ก็อายุมากกว่าสามปีไปแล้ว ดีไม่ดีบารอนคลาวด์อาจจะเป็นแกรนด์เมจได้ในอนาคต ถึงไม่รออนาคต เกรทเมจอายุน้อยขนาดนี้ทุกขุมอำนาจย่อมทุ่มไม่อั้นเพื่อให้มาอยู่ใต้ร่มธงของตน การมีเรื่องกับปีศาจเช่นนี้ไม่เป็นผลดี

     "ข้าได้รับคำสั่งให้มาสนับสนุนปฏิบัติการ แต่เพราะว่าพวกมันมาขวางเอาไว้ จึงทำให้ทหารของข้าตายจนหมด หากเจ้าไม่มาตรวจสอบทันเวลาข้าคงตายไปแล้ว" โอเทบรีฟข้อมูลคร่าวๆให้

     "ขออภัยแต่ท่านมีหลักฐานหรือไม่ว่าเป็นคนของทางการ" บารอนคลาวด์ไม่คิดจะเชื่อสิ่งที่เห็นง่ายๆ

     "นี่เป็นตราประจำตำแหน่งขอข้า" โอเทโยนเหรียญตราแปดเหลี่ยมด้านหน้าเป็นรูปกริฟฟินสัญลักษณ์ของราชวงศ์เอาไว้ ส่วนด้านหลังเป็นรูปหมัดกับตัวอักษรที่อ่านว่า ไอออนฟิสท์ โอเท

     "ขออภัยที่ต้องสอบถาม เนื่องจากนี่เป็นคำสั่งโดยตรงจากมาควิชโวลม่า จะให้มีอะไรผิดพลาดไม่ได้ หวังว่าท่านโอเทจะเข้าใจ" เรกัสก้มหัวให้เล็กน้อย

     "ไม่เป็นไร หากเจ้าไม่มาช่วยเหลือเอาไว้ข้าคงตายไปแล้ว เรื่องเล็กน้อยพวกนี้อย่าได้สนใจ.....ว่าแต่ ฝีมือของเจ้าไม่ธรรมดา เหตุใดจึงเป็นเพียงบารอนที่ได้ดินแดน ข้าสามารถแนะนำเจ้าให้กับองค์ชายนอร์ตันได้ถ้าเจ้าสนใจ" โอเทไม่ลืมจะชักชวนบารอนคลาวด์เข้าร่วมธงขององค์ชายนอร์ตัน ด้วยฝีมือของบารอนคลาวด์องค์ชายนอร์ตันย่อมยินดีเป็นอย่างยิ่ง ส่วนบารอนคลาวด์ก็ติดหนี้บุญคุณของเขา เท่ากับว่าเขาได้ประโยชน์สองต่อ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 405 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

383 ความคิดเห็น

  1. #201 slzyzero (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 15 กันยายน 2562 / 15:05

    ติดตามครับ

    #201
    0
  2. #66 ThaipaKing (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 2 กันยายน 2562 / 18:18
    ตัวเอกเราคงจะได้เวลเยอะหน้าดู *-*ส่งกองทัพออกไปสู้ตัวเองนั้งอยู่ในบ้านรอ EXP RPG กล่ยเป็นเกมสร้างฐานไปแล้ว
    #66
    3
    • #66-1 tangniyaynaja(จากตอนที่ 25)
      2 กันยายน 2562 / 19:45
      คนพวกนั้นไม่ใช่ซ้มมอนของพระเอก หากไม่มีส่วนร่วมก็ไม่ได้ค่าประสบการณ์สิครับ
      #66-1
  3. #56 Fikusa (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 2 กันยายน 2562 / 15:08
    อย่าหวังเลยนาย
    #56
    0
  4. #55 Totorokun (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 2 กันยายน 2562 / 15:00
    ฮิฮิฮิฮิฮิฮิฮิฮิฮิฮิฮิฮิฮิ
    #55
    0