Strongest NPC

ตอนที่ 19 : 19

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,077
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 397 ครั้ง
    31 ส.ค. 62

     เนื่องจากการใช้ฮิปโปกริฟบินไปกลับระหว่างบารี่กับอีเรียลในระยะเวลาติดต่อกัน ทำให้ฮิปโปกริฟเกิดบาดเจ็บจนไม่สามารถบินได้อีกระยะเวลาหนึ่ง เรกัสที่ไม่มีอะไรทำอยู่ที่บารี่จึงเลือกกลับไปยังอีเรียลโดยขี่เทมเพสท์กลับไปแทน ไบรอันส่งข่าวมาว่ามีผู้บุกรุกนับร้อยบุกเข้ามาในอีเรียลโอลฟอร์ทซึ่งหน่วยรักษาความปลอดภัยได้คุมตัวเอาไว้ ไบรอันพยายามจะรีดข้อมูลจากคนเหล่านี้แต่ได้แต่ข้อมูลแปลกประหลาดที่หาสาระไม่ได้ ที่สำคัญผู้บุกรุกเหล่านี้อ่อนแอราวกับเด็กน้อยไม่รู้จริงๆว่าผ่านหน่วยรักษาความปลอดภัยมาได้ยังไง ดังนั้นเรกัสจึงเลือกจะไปดูให้เห็นกลับมา ด้วยข้อมูลจำนวนมากในหัว เขาอาจรู้อะไรบางอย่าง

     เทมเพสท์ทะยานไปในยามราตรีราวกับสายลมที่พัดผ่าน เพียงไม่กี่ชั่วโมงก็ทำระยะทางได้กว่าครึ่งหนึ่งของเทือกเขาอารอนอันกว้างใหญ่ ด้วยความเร็วระดับนี้ไม่น่าเกินค่ำของวันพรุ่งนี้เขาน่าจะไปถึงอีเรียลได้ แต่ด้วยอะไรบางอย่างเทมเพสท์ที่พุ่งทะยานราวสายลมกับหยุดอย่างกระทันหัน

     "เจ้านาย มีคนดักซุ่มอยู่ข้างหน้า" เทมเพสท์ดูจริงจังผิดกับตัวมันในยามปกติอย่างมาก 

     "ถอยได้ไหม" เรกัสถาม เขาเข้าใจในตัวเทมเพสท์ดี หากมันจริงจังแบบนี้คือสถานการณ์ต้องร้ายแรงมาก

     "เกรงว่าจะไม่ได้แล้ว ตอนนี้เราถูกล้อม ที่ข้าสัมผัสได้มีศัตรูสี่คน"

     "หลีกเลี่ยงเส้นทางที่ศัตรูแข็งแกร่งหรืออ่อนแอโดยเปรียบเทียบแล้วผ่าออกไปเลย" เรกัสออกคำสั่ง ปกติแล้วทางที่ศัตรูอ่อนแอมันเป็นกับดักที่จะนำไปสู่ศัตรูที่แข็งแกร่งกว่า ส่วนจะให้เข้าไปบวกกับศัตรูที่แข็งแกร่งก็ใช่ที่ การเลือกศัตรูที่อยู่ตรงกลางเพื่อตีผ่าออกไปน่าจะดีที่สุด

     "เจ้ามั่นใจ ข้าสัมผัสได้ว่าศัตรูที่อ่อนแอที่สุดยังแข็งแกร่งกว่าเจ้า ข้าแนะนำให้ไปทางที่ศัตรูอ่อนแอที่สุดดีกว่า"

     ได้ยินคำพูดของเทมเพสท์ เรกัสถึงกับไปไม่เป็นในทันที ศัตรูสี่คนที่แข็งแกร่งกว่าเขา ไม่ได้แปลว่าพวกนั้นเป็นคลาสสองทั้งหมด? ในอาณาจักรวาซิลเลียนมีคลาสสองสักกี่คนกัน ที่นับได้ไม่เกินสามสิบ หรือต่อให้มีเสือซ่อนมังกรหมอบอยู่ด้วยก็ไม่น่าเกินสี่สิบคน สามารถให้คลาสสองหนึ่งในสิบของอาณาจักรมาเพื่อจัดการเขาคนเดียว ใครที่มีอำนาจขนาดนั้น

     ในเวลาอันสั้น คนสี่คนในชุดคลุมปักลายดาวหกแฉกที่มีดวงตาอยู่ตรงกลางก็ปรากฎขึ้นจากสี่ทิศทางและสวมหน้ากากที่มีลวดลายต่างกันอยู่บนใบหน้า 

     "ไม่ทราบว่าพวกท่านมีเรื่องอะไรกับข้างั้นหรือ ข้าไม่คิดว่าเคยเกี่ยวข้องอะไรกับพวกท่าน" เรกัสเลือกที่จะพูดคุยแทนที่จะต่อสู้ ขุนพลเงาของยูดาอิลมาเองถึงสี่คนให้ตายยังไงก็สู้ไม่ได้

     "ไม่ต้องพูดมาก ส่งตำราที่เจ้าฉกชิงไปคืนมาซะ" ขุนพลหน้ากากอสรพิษข่มขู่เสียงดัง

     "พวกท่านพูดถึงตำราอะไร ข้าไม่เข้าใจจริงๆ" เรกัสพอรู้แล้วว่ายูดาอิลต้องการตำราอะไร แต่ให้ตายเขาก็ไม่มีให้ ในเมื่อเขาใช้มันไปแล้วมันสลายไปทันที จะหาที่ไหนมาคืนได้

     "อย่ามาทำไขสือ เจ้าขโมยตำราอะไรไปจากคาราวานเมอรานย่อมรู้ดี ส่งมันมาแต่โดยดีอย่าให้พวกเราต้องลงมือ" ขุนพลหน้ากากหมีขึ้นเสียง

     "ข้าไม่ได้เอาตำราอะไรไปจริงๆ หากไม่เชื่อข้ายินดีให้ค้นตัว" เรกัสเลือกที่จะยอมอ่อนข้ออย่างเต็มที่

     "รนหาที่ตาย" ขุนพลหน้ากากอสรพิษตวัดแส้ในมือเข้าใส่เรกัสในทันที 

     "วิ่ง" แม้ว่าโอกาสรอดจะแทบไม่มี แต่หากยืนอยู่ตรงนี้จะไม่มีโอกาศรอดอย่างแน่นอน เรกัสจึงเลือกที่จะตีฝ่าออกไป

     "ไร้สาระ" แส้ที่ฟาดเข้าใส่เรกัสเปลี่ยนทิศทางเพียงแค่ขุนพลอสรพิษขยับมือเพียงเล็กน้อย

     "เพี๊ยะ" เสียงแส้ดังสนั่นฝาดใส่กลางหลังของเรกัสพร้อมกับพลังเวทที่หายไปกว่าสองหมื่น 

     "ไม่เลว" ขุนพลหน้าการเสือเมื่อเห็นว่าการโจมตีของสหายของตนไม่ทำให้เป้าหมายบาดเจ็บก็ฉีกยิ้มขึ้นมาทันที แม้ว่าขุนพลอสรพิษจะใช้พลังเพียง 20%-30% แต่นั่นเพียงพอจะฆ่าเมจหนึ่งดาวได้ในทันที ต่อให้เมจสองดาวก็ต้องได้รับผลกระทบ ความจริงมีเพียงหนึ่งเดียวคือเป้าหมายอยู่ในระดับเมจสามดาว หากชักชวนเข้าร่วมกับกลุ่มได้จะเป็นประโยชน์มหาศาล ดังนั้นขุนพลหน้ากากเสื้อจึงพุ่งเข้าไปจับแส้ของขุนพลอสรพิษที่โจมตีอีกครั้งด้วยพลังมากกว่าเดิมอย่างมาก

     "เจ้าทำบ้าอะไร จะโกงกันหรือไง" ขุนพลหน้ากากอสรพิษตวาดเสียงดังเมื่อขุนพลหน้ากากเสือเข้ามาขัดขวาง

     "ไอ้หนุ่มนั่นเป็นอัจฉริยะ จะฆ่าก็น่าเสียดาย สู้ชักนำเข้าองค์กรจะดีกว่า" ขุนพลหน้ากากนกเค้าแมวตอบแทนขุนพลหน้ากากเสือ ก่อนจะสะบัดกรงเล็บโจมตีใส่เทมเพสท์ ในความคิดของขุนพลหน้ากากนกเค้าแมว หากไม่มีหมาป่าเป็นพาหนะ การจัดบบารอนคลาวด์เป็นเรื่องง่ายๆ

     ฉวัะ คลื่นกรงเล็บอันคมกริบฟันเข้าใส่เรกัสอย่างจัง ในวินาทีเป็นตาย เทมเพสท์สะบัดเรกัสออกจากหลังของมันเพื่อไม่ให้โดนลูกหลง แต่เรกัสกลับใช้ทักษะเทเลพอร์ตมาป้องกันเทมเพสท์เอาไว้แทน

     "ฉวัะ" แขนสองข้าที่ยกขึ้นมากันถูกตัดขาดในทันที พร้อมกับแผลลึกกลางหน้าอกที่ลึกจนเห็นซี่โครง

     "น่าเสียดายจริงๆ" ขุนพลหน้ากากหมีเป็นอีกคนที่เสียดายเมล็ดพันธุ์ชั้นเลิศ แต่ในสภาพแบบนี้ถึงไม่ตายก็ไม่อาจเป็นกำลังสำคัญของยูดาอิลได้แล้วจริงๆ

     "เจ้าโง่ เจ้าทำอะไรลงไป" เทมเพสท์ตะโกนด้วยความเจ็บปวดหัวใจอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ขนาดวันที่มันถูกขับไล่ออกจากฝูงมันก็ยังไม่เจ็บปวดขนาดนี้

     "ไม่รู้สิ พอดีร่างกายมันขยับไปเอง" เรกัสฝืนยิ้มออกมา 

     "ไปซะเทมเพสท์ หนีไปให้ไกล" เรกัสพูดจบก็ปลดพันธสัญญาในทันที ด้วยการทำแบบนี้ต่อให้เขาตายมันก็จะไม่ตายตามไปด้วย

     หลังจากใช้กำลังเฮือกสุดท้ายปลดพันธสัญญาจนเสร็จสิ้น เรกัสก็หมดสติล้มลงไปทันที

     "บรู๊วววว" เสียงหอนด้วยความเจ็บปวด โศกเศร้า และโกรธแค้นถึงที่สุดดังกึกก้องไปทั่วทั้งป่า ร่างกายสีขาวของเทมเพสท์ปรากฏภาพเงาของหมาป่าสีขาวขนาดใหญ่โตราวกับภูเขาทาบทับอยู่ หมาป่าสีขาวมีดวงตาซ้ายสีฟ้าคราม ส่วนดวงตาขวาแดงสดดังเปลวเพลิง

     "หนึ่งในสายเลือดจากโบราณกาลที่สูญหายกำลังจะหวนคืนมาสู่โลกอีกครั้งงั้นหรือ" ชายชราที่จับสัมผัสสายเลือดโบราณอันเรือนรางได้จ้องมองไปยังทิศทางที่จับสัมผัสได้ด้วยความรู้สึกหลากหลาย แม้จะห่างออกไปนับแสนนับล้านกิโลเมตร ก็ไม่อาจพ้นดวงตาของชายชราผู้อยู่ ณ จุดสูงสุดของโลกได้

     "น่าสนใจ" ชายชราไม่เพียงมองภาพเทมเพสท์ที่ปลดปล่อยกลิ่นอายอันพรั่งพรึงออกมา แต่ยังมองย้อนกลับไปยังช่วงเวลาก่อนหน้าด้วย แม้พลังของสายเลือดโบราณจะหลับไหลอยู่ แต่ความหยิ่งยะโสของสายเลือดไม่ใช่ว่าจะหลับไหลไปทั้งหมด การที่สายเลือดโบราณกับมนุษย์จะผูกพันธ์กันถึงขนาดสละชีวิตให้กันได้เป็นเรื่องน่าสนใจเอามากๆ

     ชายชราเพียงยิ้มมุมปากแล้วยืนหลับตาลง ลำแสงสีทองได้พุ่งออกไปด้วยความเร็วที่ไม่อาจมองตามได้ทัน


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 397 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

383 ความคิดเห็น

  1. #371 bossvorkorn (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2562 / 01:41
    พระเอกควรคืนชีพได้เหมือนผู้เล่นทั่วไปนะคับ กันไว้เผื่อเจอ pk
    #371
    0
  2. #195 slzyzero (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 15 กันยายน 2562 / 14:10

    ติดตามครับ

    #195
    0
  3. #30 Fikusa (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2562 / 18:16
    ในความโชคร้ายมีความโชคดี เห้อ
    #30
    0