Strongest NPC

ตอนที่ 14 : 14

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,373
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 429 ครั้ง
    30 ส.ค. 62

     "เหมือนคนจะไม่ครบนะ" เรกัสกวาดสายตามองไปทั่วกองทัพอันเดทที่นีลเซลพามาด้วย "เฟรย์หายไปไหนล่ะ คงไม่ได้คิดจะให้แอบมาโจมตีจากจุดอับสักจุดหลอกนะ"

     "ดูเหมือนเจ้าจะรู้เกี่ยวกับคุกลับแห่งนี้มาบ้าง แต่คำถามของเจ้าข้าไม่จำเป็นต้องตอบ ไว้เจ้ากลายมาเป็นทาสของข้าเมื่อไหร่ก็จะได้รู้เอง" นีลเซลตอบด้วยเสียงราบเรียบ สำหรับลิซแล้วเป็นเรื่องปกติ การเป็นอันเดทมาอย่างยาวนานทำให้ลืมอารมณ์ความรู้สึกพื้นฐานไปจนหมด

     "จะจับตัวข้า ด้วยพวกกระจอกนี่หน่ะนะ" เรกัสชี้นิ้วไปยังอันเดทใกล้ๆฮาเซนที่ตอนนี้ออกจากอาณาเขตของเขาไปแล้ว

     เชนไลท์นิ่งถูกใช้อีกครั้งพร้อมกับอันเดทสองตัวที่ระเบิดเละเทะและฮาเซนที่เลือดอยู่ในขั้นวิกฤต ก่อนหน้านี้มันทั้งโดนเชนไลท์นิ่ง บลิซซาดซ์ ไหนจะลูกไฟของนีลเซลอีก โดนเชนไลท์นิ่งไปอีกรอบจึงไม่แปลกที่จะอยู่ในสภาพนี้

     "ฝันไปรึเปล่า" เรกัสส่งสายตาเย้ยหยันไปยังนีลเซล 

     "ไม่ลองจะรู้ได้ยังไง... ฆ่ามัน" นีลเซลออกคำสั่ง

     "โทษที แต่ตอนนี้สายไปแล้ว" เรกัสส่งไลท์นิ่งสไตรค์โจมตีใส่ฮาเซนในทันที 

     "เลเวลของท่านเพิ่มขึ้นเป็น 198" เสียงของระบบดังขึ้นพร้อมกับพลังเวทที่พื้นฟูจนเต็ม ที่เขาถ่วงเวลาเพราะรอจังหวะฆ่าฮาเซนอัฟเลเวลเท่านั้น

     "เป็นไปไม่ได้" นีลเซนตกตะลึงเมื่ออยู่ๆพลังเวทที่เบาบางของเรกัสกลับพื้นฟูขึ้นมาจนสมบูรณ์แบบ มันส่งลูกบอลไฟสีเขียวอีกลูกโจมตีใส่เรกัสทันที

     "ไร้สาระ" กำแพงน้ำแข็งปรากฎขึ้นมาขวางลูกไฟสีเขียวก่อนที่เวททั้งสองจะปะทะกันจนหายไปทั้งคู่ ไอ้เวทประเภทลูกไฟระเบิดมันแรงก็จริง แต่มันไม่เสถียร โดนอะไรขวางก็ระเบิดแล้ว ดังนั้นแค่เวทพื้นฐานก็เพียงพอที่จะป้องกันตัว

     เรกัสเรียกสร้อยสีทองที่ฝังอัญมณีสีขาวบริสุทธิเอาไว้แล้วบริกรรมบทสวดในทันที "ข้าแต่เทพแห่งแสงสว่างผู้ศักดิ์สิทธิ์ โปรดจงชำระล้างความมืดมิดให้หมดสิ้นไปด้วยเทอญ" 

     สร้อยคอสีทองพลันเปล่งแสงสีทองเจิดจ้าปกคลุมไปทั่วบริเวณอยู่เพียงครู่ก่อนที่อัญมณีสีขาวบริสุทธิ์นั้นจะแตกสลายออกไปเป็นสัญญาณว่ามันใช้พลังที่เก็บไว้จนหมด

     "หนึ่งล้านรีสสำหรับสร้อยคอ หากแกไม่กลายเป็นค่าประสบการณ์งามๆ ข้าคงไม่อาจพอใจได้" เรกัสย้อนไปด้วยประโยคของนีลเซล เขาเตรียมใช้สร้อยนี้กับเฟรย์ก่อนที่วิญญาณของเธอจะแตกสลายเพื่อเรียกสติของเธอกลับคืนมาชั่วครู่เพื่อเปิดภารกิจไปสู่แหวนแห่งเกาเธอร์ แต่ต้องมาเสียกับนีลเซลไปแทน ดังนั้นมันต้องชดใช้ด้วยการกลายเป็นค่าประสบการณ์ของเขา

     การต่อสู้กินเวลาไปกว่าครึ่งชั่วโมงแล้ว แต่เรกัสกลับสามารถใช้เวทที่รุนแรงได้ราวกับว่าพลังเวทไม่มีวันหมด ด้วยกลยุทธ์ป้องกันและหลบหลีกการโจมตีของนีลเซล พร้อมกับไล่ตอนอันเดททั่วๆไป อันเดทกว่าห้าร้อยตนที่มันมีเวลานี้ถูกทำลายไปจนหมด นี่ทำให้นีลเซลหวาดกลัวขึ้นมา กระทั่งมันที่กำลังจะกลายเป็นลิซ เผ่าพันธ์ที่มีพลังเวทสูงที่สุดเผ่าพันธุ์หนึ่งยังไม่สามารถใช้เวทแบบไม่คิดได้เหมือนกับชายหนุ่มตรงหน้าด้วซ้ำ

     "แกมีพลังเวทมากขนาดไหนกัน ไม่สิ แกเป็นตัวอะไรกันแน่" นีลเซลไม่เชื่อว่าเด็กหนุ่มที่เป็นมนุษย์จะมีพลังเวทมากขนาดนี้ สมควรเป็นเผ่าเทพ ปีศาจ หรือมังกรจำแลงกายมามากกว่า

     "อืม ก็คงเป็นบอสใหญ่ละมั้ง" เรกัสตอบแบบติดตลก อันเดทในดันเจี้ยนแห่งนี้มีเยอะกว่าตอนเป็นเกมหลายเท่า จนทำให้เขาอัฟเลเวลได้ถึง 199 แล้ว หากฆ่านีลเซลได้เขาอาจเลเวลเกิน 200 แล้วยกระดับเป็นเมจสองดาว

     "...."

     "อ่า ไม่ต้องเข้าใจหรอก ช่วยตายแล้วมาเป็นค่าประสบการณ์ก็พอ" เรกัสขี้เกียจอธิบายให้นีลเซลเข้าใจเพียงพุ่งเข้าชาร์จให้นีลเซลทันที นักเวทที่ไร้คนคุ้มกันและถูกประชิดโดยนักรบย่อมตกเป็นรองทันทีทันใด

     ดาบเวทฟาดฟันใส่นีลเซลแบบไม่ยั้ง พร้อมกับเวทมนต์สายคอนโทรลที่ยัดใส่นีลเซลสลับการเวทโจมตี พลังชีวิตสามแสนของลอร์ดบอสอย่างนีลเซลจึงลดลงฮวบฮาบเหลือเพียงหนึ่งในสามในเวลาไม่ถึงหนึ่งนาที

     "ไม่จริง เป็นไปไม่ได้" นีลเซลที่พยายามปัดป้องและทิ้งระยะห่างอย่างเต็มที่ไม่อาจยอมรับได้กับสิ่งที่เกิดขึ้น มันยอมขายวิญญาณให้ปีศาจเพื่อจะล้างแค้น มันยอมอดกลั้นมากว่ายี่สิบปีเพื่อเตรียมความพร้อม ยังไม่ทันที่มันจะได้ทำอะไรก็ถูกใครก็ไม่รู้มาขัดขวาง

     "ทำไม ทำไมถึงต้องขัดขวางข้า ข้าไปทำอะไรให้เจ้า ถึงต้องมาขัดขวางข้า" นีลเซลถามด้วยความตื่นตระหนก พลังชีวิตของมันเหลือเพียงไม่ถึงห้าหมื่นเท่านั้น

     "เผื่อแกไม่รู้ แต่ข้าเพิ่งเทคโอเวอร์อีเรียนโอลฟอร์ทมา การมีอันเดทเพ่นพ่านอยู่ในป้อมของข้ามันไม่ค่อยจะดีสักเท่าไหร่ ที่สำคัญคนของข้าถูกอันเดทของแกเล่นไปหลายคนเลยล่ะ ในฐานะหัวหน้า หากไม่จัดการให้เรียบร้อยจะไปมองหน้าลูกน้องได้ยังไง" แม้ปากจะตอบคำถามของนีลเซล แต่การโจมตีของเรกัสไม่ได้ผ่อนคลายลงแม้แต่น้อย ไอ้เรื่องคุยไปสู้ไปเป็นเรื่องปกติสำหรับผู้เล่นทั่วไปอยู่แล้ว

     "ปล่อยข้าไป ข้าจะไปให้ไกลจากที่นี่่ จะไม่สร้างปัญหาให้กับเจ้าหรือคนของเจ้าอีก ข้าแค่ต้องการล้างแค้น ไม่ได้ต้องการทำร้ายใคร" 

     "อ้อเหรอ แล้วไอ้ที่แกแพร่โรคระบาดไปทั่วป้อมนี้ทำให้คนตายไปเป็นพันมันเรียกว่าอะไร ถ้านี่ไม่ได้ทำร้ายใครงั้นข้าก็ไม่ได้ทำร้ายแกเหมือนกัน ไปตายซะ" เรกัสไม่ชอบพวกที่เถียงข้างๆคูๆโดยไร้เหตุผลที่สุด

     "ข้าไม่ได้ตั้งใจ ข้าแค่ต้องการพลัง แต่ไม่ได้คิดว่ามันจะนำโรคร้ายจากดินแดนแห่งความตายมาด้วย" นีลเซลรีบชี้แจงทันที เขาไม่ได้ต้องการฆ่าคนในป้อมทั้งหมด เขาแค่ต้องการพลังในการล้างแค้นศัตรูของเขาเท่านั้น

     "นี่แกยังคิดไม่ได้อีกหรือไง ต่อให้แกไม่ฆ่าใคร แต่แกก็กังขังวิญญาณของพวกเขาให้กลายเป็นทาสของแกอยู่ที่นี่แทนที่จะปลดปล่อยพวกเขาไปอย่างที่ควรจะเป็น แกสนใจมาเป็นทาสมั่งไหมล่ะ" ยิ่งคุยเรกัสก็ยิ่งฉุน

     "ได้ หากเจ้าปล่อยข้าไป เมื่อข้าล้างแค้นได้สำเร็จ ข้าจะเป็นทาสรับใช้ของเจ้าไปชั่วนิรันดร์" นีลเซลตอบได้โดยไม่ต้องคิด นีลเซลต่างกับเรกัสที่มาจากโลกที่ไม่มีทาสอยู่ การเป็นทาสไม่ใช่เรื่องที่ยอมรับไม่ได้

     "หืม" การโจมตีของเรกัสหยุดชะงักลงทันที ไม่ใช่ว่าเขาใส่ใจในคำพูดของนีลเซล แต่หน้าต่างระบบดันปรากฎขึ้นตรงหน้าทำให้เขาต้องชะงักงัน

     "เดวิล คอนแทรคเทอร์ นีลเซล ต้องการทำสัญญากับท่าน

     ด้วยความแค้นที่ถูกใส่ความจากคนที่ไว้ใจจนตายทั้งครอบครัว นีลเซลจึงยอมทำสัญญากับปีศาจเพื่อให้ได้พลังในการแก้แค้น แต่การเตรียมการกว่ายี่สิบปีถูกทำลายลงด้วยฝีมือของท่าน แม้ความทรมานจากการกลายเป็นอันเดททำให้เขาไม่อยากมีชีวิตอยู่ แต่เพราะยังไม่ได้ล้างแค้นจึงยังตายไม่ได้

     เมื่อใดก็ตามที่เคาท์บาริลถูกสังหาร นีลเซลจะยอมเป็นบริวารของท่านไปชั่วนิรันดร์"

     เมื่อเห็นว่าเด็กหนุ่มตรงหน้าหยุดชะงัก นีลเซลก็เข้าใจว่าเด็กหนุ่มตรงหน้าสนใจข้อเสนอของตน

     "ข้าสาบานด้วยวิญญาณของข้า ขอเพียงปล่อยให้ข้าได้ล้างแค้นได้สำเร็จ ข้าจะเป็นทาสรับใช้ของท่านไปชั่วนิรันดร์" นีลเซลแบบมือที่เต็มไปด้วยโครงกระดูกของมันออกมา พร้อมลูกไฟสีเขียวที่ถูกจุดขึ้น มันคือไฟวิญญาณของนีลเซล ตราบที่เรกัสถือครองลูกไฟวิญญาณนี้ นีลเซลไม่อาจขัดขืนเรกัสได้ 

     "ตกลง" เรกัสไม่ลังเลที่จะตอบรับ เขาคิดว่าจะอยู่ในค่ายองค์ชายโซฟอส ดังนั้นเคาท์บาริลที่อยู่ค่ายขององค์ชายนอร์ตันจึงนับเป็นศัตรู ที่สำคัญเคาท์บาริลก็ไม่ใช่คนดีอะไรนัก แถมจากเนื้อเรื่องของนีลเซลก็ดูเหมือนจะเป็นคนเลวด้วยซ้ำ ให้นีลเซลจัดการเคาท์บาริลจึงเป็นเรื่องดี หากสำเร็จนอกจากจะกำจัดศัตรูตัวฉกาจ ยังได้เสนาธิการมาอยู่ในมือ ยิงนกทีเดียวได้นกสองตัวชัดๆ หรือจริงๆอาจจะสาม เพราะหากองค์ชายโซฟอสเป็นกษัตริย์ เท่ากับว่าเขาอยู่ฝั่งราชวงศ์ การเสียนีลเซลย่อมเป็นการตัดกำลังยูดาอิลในการทำสงครามกับกษัตริย์โซฟอสอย่างเลี่ยงไม่ได้

     "แต่ ข้าต้องการให้เจ้าปลดปล่อยเฟรย์" เรกัสยังไม่ลืมเป้าหมายหลัก ต่อให้สิบนีลเซลมีค่าไม่เท่าธำมรงค์แห่งเกาเธอร์ แหวนที่พัฒนาได้ถึงระดับเลเจนท์เลเวล 800 ก็ยังสามารถพัฒนาได้ต่อ

     "ข้าสามารถรู้ได้หรือไม่ว่าเพราะเหตุใด" เฟรย์เป็นอันเดทที่แข็งแกร่งที่สุดของนีลเซลในเวลานี้ โดยเฉพาะการเสียกองทัพอันเดทไปทั้งหมด การเสียเฟรย์ไปนับว่าหนักหนาอย่างยิ่ง

     "ข้าต้องการแหวนเก่าวงนึง เป็นแหวนเก่าๆสีดำที่มีหลุมเล็กๆเก้าหลุมรอบตัวแหวน มีแต่เฟรย์ที่รู้ว่ามันอยู่ที่ไหน" เรกัสตอบไปตามตรง

     "แหวนเก่า ที่มีหลุมเล็กๆเก้าหลุมรอบตัวแหวน ท่านต้องการสมบัติประจำตระกูลของข้าไปทำไม" นีลเซลเกิดความสงสัยขึ้นมา บาริลทรมานเขาอย่างสาหัญก็เพื่อถามถึงแหวนวงนั้น หรือว่ามันไม่ใช่แหวนธรรมดา

     "ฮ่ะ" เรกัสถึงกับไปไม่เป็นเมื่อรู้ว่ามันคือสมบัติประจำตระกูลของนีลเซล

     "ไม่ว่าอย่างไร นางไม่มีทางรู้ว่ามันอยู่ที่ไหน ข้ามอบแหวนให้กับบุตรชายข้าและบอกให้เขาหนีไป ตอนนี้เขาอยู่ไหนหรือยังมีชีวิตอยู่หรือไม่ข้าก็ไม่รู้" น้ำเสียงราบเรียบไร้อารมณ์ของนีลเซลดูเศร้าอย่างบอกไม่ถูก

     "เล่ามา ข้าอาจหาลูกชายเจ้าเจอ" ถ้ายามาดะหาแหวนเจอ เขาก็มั่นใจว่าเขาก็หาเจอได้เหมือนกัน

     "ตกลง" นีลเซลเล่าเริ่มเล่าอดีตของตนเองให้ฟัง

     "เดี๋ยวนะ เจ้าคือไวเคาท์โรแลนด์ งั้นบุตรชายของเจ้าชื่อ เนลสัน ข้าเข้าใจถูกหรือไม่" เรกัสไม่คิดจะรอฟังเรื่องราวต่อเมื่อเดาบางอย่างได้ ส่วนเฟรย์ที่รู้เรื่องแหวนถูกทิ้งให้ตายในนี้ก็ไม่แปลก

     "ท่านรู้จักบุตรชายข้า" ความเศร้าแปลกๆพลันหายไปทันที

     "เรียกว่ารู้จักก็พอจะได้ เมื่อไม่กี่วันก่อนข้ายังเห็นเขาอยู่ที่บารี่ แต่ตอนนี้ข้าไม่แน่ใจว่าเขาจะมีชีวิตอยู่..." เรกัสสูดหายใจยาวก่อนจะผ่อนออกมาทางปากรวดเดียว "เขาเป็นนักโทษประหารที่ถูกส่งไปเป็นนักรบเดนตายในโคลอสเซียม"  


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 429 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

383 ความคิดเห็น

  1. #260 M Lert (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 กันยายน 2562 / 17:10
    เนื้อเรื่องมันมาก

    แต่กระโดดไปนะครับ

    บางทีไม่รู้เรื่องว่าโผล่มานี่ได้ไง
    #260
    1
    • #260-1 tangniyaynaja(จากตอนที่ 14)
      29 กันยายน 2562 / 21:52
      คิดจะกลับไปแก้อยู่ครับ แต่ช่วงนี้ยุ่งมาก แล้วคนอ่านส่วนใหญ่ก็บอกว่าอย่างเพิ่งรีไรท์ เขียนต่อไปก่อน
      #260-1
  2. #190 slzyzero (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 กันยายน 2562 / 13:25

    ติดตามครับ

    #190
    0
  3. #23 Fikusa (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2562 / 11:29
    โห้ ผู้เล่นสู้ไปคุยไปเป็นเรื่องปกติ ฮ่าๆๆๆๆๆ
    #23
    0