Strongest NPC

ตอนที่ 1 : 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,699
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 735 ครั้ง
    23 ส.ค. 62

     เรเทียน เมืองชนบทเล็กๆทางเหนือของอาณาจักรวาซิลเลียนที่มีประชากรเพียงไม่ถึงหนึ่งพันคน ผู้คนในเรเทียนส่วนใหญ่ทำการเกษตรเป็นหลัก มีเพียงส่วนเล็กๆที่หารายได้ด้วยการเก็บบลัดเบอร์รี่ เบอร์รี่ป่าราคาแพงที่ใช้เป็นวัตถุดิบสำหรับยาฟื้นพลังชีวิตที่เติบโตอยู่ในป่าออไรท์ กระนั้นด้วยสัตว์ร้ายนานาชนิดรวมถึงก๊อบลินที่หลบซ่อนกระจายอยู่ในป่าแห่งนี้ การเข้าไปเก็บบลัดเบอร์รี่จึงเป็นการเสี่ยงโชคที่มีอันตรายถึงชีวิต มีเพียงผู้แข็งแกร่งหรือไร้ซึ่งทางเลือกเท่านั้นจึงจะเลือกทำอาชีพที่เสี่ยงอันตรายอย่างการเก็บบลัดเบอร์รี่ 

     ท่ามกลางป่าออไรท์อันกว้างใหญ่ ศพของเด็กชายวัยสิบสามสิบสี่ปีที่เพิ่งเสียชีวิตไปไม่นานพลันเรืองแสงสีเงินเรืองรางออกมาพร้อมกับบาดแผลฉกรรจ์ที่อกซ้ายค่อยๆสมานอย่างช้าๆ หัวใจที่ถูกแทงทะลุถูกเยียวยาก่อนจะเริ่มกลับมาเต้นอีกครั้ง ดวงตาที่ปิดสนิทพลันเปิดขึ้นมาพร้อมกับดวงตาสีฟ้าที่เปลี่ยนเป็นสีเงินเพียงวูบหนึ่งก่อนจะหายไป

     ภารกิจฉุกเฉิน: หลบหนี
     เมื่อยามค่ำคืนมาถึง ผู้ล่วงหล่นจะปรากฎ จงหนีออกจากป่าออไรท์ก่อนพระอาทิตย์ตกดิน
     รางวัล: หน้าต่างระบบ และ ข้อมูลพื้นฐานตัวละคร
     คำแนะนำ: ทางออกที่ใกล้ที่สุดอยู่ทางตะวันตก

เนื่องจากเป็นภารกิจบังคับจึงไม่สามารถปฏิเสธได้

     หน้าภารกิจปรากฎขึ้นตรงหน้าของเด็กชายถูกปัดออกไปอย่างไม่ใส่ใจ รอยยิ้มเหยียดปรากฎขึ้นบนในหน้าขมุุกขมอมเพียงชั่วครู่ ก่อนที่ร่างของเด็กชายที่เต็มไปด้วยเสื้อเก่าฉีกขาดเปลอะเปื้อนราวกับขอทานจะพุ่งไปทางตะวันออกด้วยทักษะอัสนีเทพมายา ทักษะระดับมายาที่แลกมาด้วยราคาอันมหาศาล แม้สิงโตจะจับกระต่ายก็ต้องทุ่มเต็มที่ การสังหารก๊อบลินก็ไม่ต่างกัน

     "โครม" แทนที่ร่างนั้นจะพุ่งไปด้วยความเร็วราวสายฟ้า ขาสั้นๆของเด็กชายพลันสะดุดรากไม้จนหน้าขมำ

     'เงื่อนไขการใช้ทักษะไม่ครบถ้วน ทักษะอัสนีเทพมายาไม่สามารถใช้งานได้' เสียงของระบบดังขึ้นในหัวของเด็กชาย

     ....

     "บ้าเอ๊ย" เด็กชายสบถอย่างช่วยไม่ได้พร้อมกลับกลิ้งหลบดาบของก๊อบลินอย่างทุลักทุเล เขากะจะพุ่งเข้าไปสังหารก๊อบลินในพริบตาแต่กลับมาล้มหน้าขมำ ก๊อบลินที่มีสติปัญญามีหรือจะปล่อยให้โอกาสดีๆหลุดมือไป มันจึงกระโดดออกมาฟันดาบหมายจะสังหารเขาในทันที

     โดยปกติแล้วก๊อบลินไม่เคยอยู่ในสายตาของเขา ด้วยอาชีพขั้นสามมาเทียลแกรนด์มาสเตอร์กับไลท์นิ่งดราก้อนอินเฮอริท ต่อให้ก๊อบลินลอร์ดยกทัพนับหมื่นนับแสนเขาก็สามารถเปลี่ยนพวกมันเป็นกองไอเทมและค่าประสบการณ์ได้อย่างไม่ยากเย็น แต่ตอนนี้ด้วยสัญชาตญาณบอกเขาว่าถ้าเขาไม่หลบดาบง่อยๆที่ฟันลงมาเขาจะตาย

     "กี๊" ก๊อบลินส่งเสียงไม่พอใจเมื่อเห็นว่าเหยื่อของมันหลบการโจมตีถึงตายของมันไปได้พร้อมกับเสือกเท้าตามเด็กชายที่กลิ้งหลบแล้วเงื้อดาบเพื่อฟันใส่อีกครั้ง แต่ก่อนที่มันจะฟันลงมาเด็กชายหมุนตัวในท่านอนเตะสกัดขาของก๊อบลินจนล้มหน้าทิ่มพื้น เด็กชายพลันยันตัวลุกขึ้นไปนั่งคล่อมร่างของก๊อบลินแล้วหักแขนขวาเพื่อปลดดาบของมันอย่างชำนิชำนาญ ก่อนจะใช้ดาบที่ปลดออกมาจากมือของก๊อบลินแทงทะลุตำแหน่งหัวใจของมันอย่างแม่นยำ

     ร่างกายนี้อ่อนแอมาก เด็กชายรับรู้ได้จากการเคลื่อนไหวเพียงไม่กี่ครั้ง ความเร็ว พละกำลัง ประสาทสัมผัส การตอบสนอง ฯ ไม่ว่าอะไรก็เชื่องช้าไปหมด ดูเหมือนว่าภารกิจนี้จะส่งเข้ามาอยู่ในเนื้อเรื่องของเรกัส คลาวด์ โดยรับบทเป็นเรกัส คลาวด์ สมัยเด็กโดยตรง กระนั้น เรกัสเป็นถึงเอนวอยออฟดิสแพร์ (Envoy of Despair) หนึ่งในบอสสายที่แข็งแกร่งที่สุดของวาเรนติโน่เรล์ม บอสที่สร้างความสิ้นหวังให้แก่ผู้เล่นด้วยการทำลายกองกำลังพันธมิตรที่รวมผู้เล่นนับหมื่นที่มีคลาสสามอันเป็นคลาสสูงสุดกว่าพันคนจนย่อยยับในเวลาสองชั่วโมง เพราะความแข็งแกร่งที่ไม่อาจต้านทานของเรกัส ทำให้ผู้เล่นต้องหาทางอื่นในการกำจัดเรกัสนอกจากการเข้าไปสู้ตรงๆ จนเป็นที่มาของเควสอดีตแห่งเรกัสที่นำเขามาอยู่ในร่างเรกัสสมัยเด็กเช่นนี้ แต่ต่อให้เป็นสมัยเด็ก เรกัสไม่ควรจะอ่อนแอขนาดนี้?

     คิดไปก็เสียเวลาเปล่า เขาจึงควบคุมร่างเรกัสเดินทางไปทางตะวันตกในทันที ด้วยสภาพร่างกายแบบนี้การออกจากป่าออไรท์ก่อนพระอาทิตย์ตกไม่ใช่เรื่องง่ายเหมือนที่คิดเอาไว้

     ตลอดการเดินเท้ากว่าสามชั่ว ในที่สุดเรกัสก็มาถึงเนินดูเลีย เซฟตี้โซนของป่าออไรท์ที่อยู่ลึกเข้ามาในป่าออไรท์จากแนวชายป่าเพียงห้ากิโลเมตร เอาเข้าจริงๆแล้วหากเขาเดินมาตรงๆจากจุดที่เริ่มต้นของภารกิจมายังเนินดูเลียใช้เวลาแค่ไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงด้วยซ้ำ แต่เพราะต้องคอยหลีกเลี่ยงพวกก๊อบลินกับสัตว์ร้ายในป่า ผนวกกับการปะทะกับพวกมันอีกประปรายทำให้ต้องใช้เวลาไปมากกว่าที่ควรจะเป็น

     บนเนินดูเลียในความทรงจำของเขาควรจะเป็นค่ายของนายพรานที่มีบ้านไม้อยู่สามหลัง ล้อมด้วยรั้วไม้ที่มีหอสังเกตุการณ์อยู่กลางค่าย แต่ภาพตรงหน้าในเวลานี้กลับเป็นเนินดินโล่งๆที่เละเทะไปหมด ดูเหมือนว่าจะมีการต่อสู้ที่รุนแรงที่จบไปเมื่อไม่นานมานี้ กล่าวตามหลักเหตุผล คนปกติควรจากหลีกหนีไปให้กับไกลสถานการณ์ที่ดูไม่แน่นอนแบบนี้ แต่เพราะว่าเขาไม่ใช่คนปกติของโลกนี้ แต่เป็นเพียงคนที่มาสวมบทบาทสมมุติในเกม หากตายอย่างมากก็โดยเดทเพนเนิลตี้ลดไปหนึ่งเลเวลกับเข้าเกมไม่ได้ไม่กี่ชั่วโมง สัญชาตญาณบอกเขาว่าบนเนินดูเลียมีบางอย่างที่คุ้มค่าสำหรับความเสี่ยงนั้น

     เรกัสสูดหายใจลึก เร่งสมาธิถึงขีดสุด สายตากวาดมองไปโดยรอบอย่างละเอียดถี่ถ้วน พร้อมกับเดินไปยังยอดเนินอย่างระมัดระวัง

     ศพของชายในชุดคลุมของนักเวทฝึกหัดถูกผ่าขาดสะพายแล่งด้วยกรงเล็บอันครบกริบเป็นอย่างแรกที่เรกัสพบ ดวงตาของชายหนุ่มเหลือกโพลงอย่างไม่คาดคิดว่าจะถูกสังหารโดยศัตรู กวาดสายตามองออกไปเรกัสก็พบคทายาวโลหะสีเทาประดับด้วยอัญมณีธาตุดินขนาดเท่ากำปั้นล่วงหล่นอยู่ห่างจากศพของนักเวทฝึกหัดไปเกือบสิบเมตร จากการตรวจสอบคทามีเพียงรอยขีดข่วนจางๆเท่านั้น เรกัสสามารถเข้าใจได้ว่านักเวทฝึกหัดผู้นี้ควรจะใช้คทารับการโจมตีของสัตว์ร้าย แต่ด้วยพละกำลังที่ห่างกันอย่างมากคทาจึงโดนดีดกระเด็นหลุดมือ ก่อนจะถูกสัตว์ร้ายตะปมด้วยกงเล็บอีกครั้งจนเสียชีวิต

     "เกรทวูฟ" เรกัสยิ้มขมเมื่อคาดเดาได้ว่าอะไรเป็นอะไร

     เรกัสเลือกที่จะปล่อยคทาทิ้งเอาไว้แล้วจากไปในทันที คทาเออร์ธาเรียน หนึ่งในซีรีส์คทาธาตุดินแพงแบบไร้เหตุผล มันมีดีแค่ความหรูหราแต่คุณภาพก็งั้นๆ แม้จะเป็นคทาสำหรับนักเวทฝึกหัดก็มีราคาถึงแปดหมื่นรีส สามารถซื้อคทาที่ความสามารถระดับเดียวกันไอ้เป็นสิบ ดังนั้นคนที่ใช้คทาซีรีส์เออร์ธาเรียนไม่ใช่แค่รวยอย่างเดียวแต่ต้องมีพื้นหลังที่ไม่ธรรมดาถึงจะเลือกใช้อะไรแบบนี้เพื่อแสดงตัวตน และที่บัดซบที่สุดพวกคนที่มีพื้นหลังไม่ธรรมดาส่วนใหญ่มีความคิดวิปริตผิดมนุษย์ หากเขาเอาคทาไปคืนครอบครัวหรืออะไรก็ตามที่อยู่เบื้องหลังนักเวทฝึกหัดหนุ่ม มีโอกาสร้อยละ 90% ที่เขาจะได้รับการตอบแทนด้วยความตาย 'เป็นเกียรติอันยิ่งใหญ่ที่จะได้รับใช้ ... ในโลกหลังความตาย' 'ความอัปยศนี้ไม่ควรให้ใครได้รับรู้ มีแต่คนตายที่จะไม่แพร่งพรายอะไรออกไป' ประโยคอะไรประมาณนี้เป็นเรื่องปกติสำหรับคนที่มองว่าตัวเองสูงส่งกว่าคนอื่น 

     "ชิบหาย" เรกัสถึงกับใบหน้ากระตุกเมื่อพบว่าอีกฝากของเนินมีหมาป่าสีเทาตัวเท่าวัวนอนหายใจรวยรินอยู่ มันคือนักล่าที่อยู่บนสุดของห่วงโซ่อาหารของป่าออไรท์ เกรทวูฟ บอสมอนสเตอร์เลเวล 20 

     เรกัสพยายามจะหลบหลีกออกไป แต่ดูเหมือนจะสายเกินไป ดวงตาที่ปิดสนิทของหมาป่าสีเทาพลันเปิดขึ้น พร้อมกับเสียงคำรามกึกก้อง หมาป่าสีเทาพุ่งเข้าใส่เรกัสด้วยความเร็วราวกับลูกธนู

     ร่างของเรกัสฉากหลบการโจมตีของเกรทวูฟไปได้แบบเส้นยาแดงผ่าแปดพร้อมกับดาบสั้นที่ฟันเข้าใส่ดวงตาซ้ายของมัน กระนั้นในเวลาชั่วพริบตาเกรทวูฟได้เอี้ยวหัวของมันหลบดาบที่จะฟันใส่ดวงตาของมันไปได้อย่างหวุดหวิน แต่ก็ไม่อาจหลบไปได้ทั้งหมด ดาบสั้นกรีดเหนือดวงตาของเกรทวูฟจนเป็นแผลยาว 

     เกรทวูฟหยุดโมเมนตัมของมันแล้วหันมาหาเรกัสพร้อมกับกรงเล็บที่ตะปบเข้าใส่อย่างรุนแรง เรกัสพิจารณาแล้วว่าไม่สามารถหลบออกไปได้จึงเลือกจะใช้ดาบในมือในการเบี่ยงกรงเล็บของเกรทวูฟออกไป แต่แม้ว่าจะเบี่ยงการโจมตีออกไปได้ แขนของเรกัสก็สั่นด้วยพละกำลังของเกรทวูฟที่เหนือกว่าอย่างมาก

     "เอ็งจะกากไปไหนว่ะ" เรกัสสบทอย่างไม่พอใจอย่างยิ่ง ที่จริงเขาด่าร่างของเรกัสที่กระจอกจนเกรทวูฟที่อยู่ในระยะเพนนัลตี้ของทักษะลาสเบรธยังเหนือกว่าแบบคนละโลก หากไม่ใช่ประสบการณ์อันช่ำชองที่สามารถคาดการณ์การโจมตีล่วงหน้ากับการเคลื่อนไหวที่เกิดความสูญเสียน้อยที่สุดแล้วล่ะก็ ชีวิตน้อยๆนี่ตายไปตั้งแต่เกรทวูฟกระโจมมาขย้ำแล้ว แต่เพราะเกรทวูฟคิดไม่ถึงว่าจะมีใครด่าตัวเอง มันจึงคิดว่าเรกัสด่ามันว่ากาก มันโกรธของมันจึงปะทุขึ้นในทันที เกรทวู๊ฟคำรามลั่นพร้อมกับดวงตาที่เปลี่ยนเป็นสีแดงสด

      บ้าแล้ว มันใช้เบอร์เซิร์กทั้งๆที่ยังโดนผลสะท้อนของลาธเบรธอยู่ เรกัสถึงกับดวงตาเหลือกโพลงขึ้นมาทันที การทำแบบนี้ต่อให้มันฆ่าเขาได้มันก็ต้องตายตามเขาอยู่ดี

     "ถ้าแกอยากตายมากนักก็เข้ามา" เรกัสฉีกม้วนคัมภัร์หนังที่ได้มากจากก๊อบลินในทันที

     ผิวขาวซีดของเรกัสพลันกลายเป็นสีแดงสดพร้อมกับไอร้อนที่แผ่ออกมาจากร่างกายของเขา ด้วยทักษะบลัดเบิร์น ค่าสถานะทางกายภาพของเรกัสเพิ่มขึ้น 20% ในทันที ดาบสั้นเบี่ยงการโจมตีของเกรทวูฟออกไปอีกครั้งแล้วเสือกแทงเข้ากับสีข้างของเกรทวูฟก่อนบิดแล้วกระชากออกมาอย่างแรง

     โดยปกติแล้วการโจมตีเช่นนี้ย่อมทำให้เกรทวูฟชะงักงัน แต่เพราะสถานะเบอร์เซิร์กทำให้มันไม่รู้สึกเจ็บปวด มันหันมันกัดเข้าใส่เรกัสอย่างไม่ลังเล เรกัสที่คาดการณ์ไว้อยู่แล้วก็ฟันสวนเข้าใส่ปากของมันเต็มแรง ด้วยจังหวะที่เหมาะสม ใบดาบหลีกเลี่ยงเขี้ยวคบกริบของเกรทวูฟแล้วฟันเข้าใส่แก้มของมันจนฉีกขาด 

     "ตายไปซะ" เรกัสหมุนตัวฟันดาบเข้าใส่ลำคอของเกรทวูฟด้วยทักษะโอเวอร์ฮีทที่ใช้ได้เฉพาะเมื่ออยู่ในสถานะบลัดเบิร์นเท่านั้น 

     ใบดาบเหล็กที่กลายเป็นสีแดงเลือดฟันเข้าใส่คอของเกรทวูฟอย่างจัง แต่เพราะกล้ามเนื้อที่หนาแน่นของเกรทวูฟจึงไม่อาจตัดหัวของมันออกมาได้ แต่ดาบนี้ก็เพียงพอที่จะทำให้หลอดลมของเกรทวูฟถูกตัดขาด ต่อให้มันไม่ตายจากผลสะท้อนของทักษะของมันเอง มันก็ต้องตายเพราะขาดอากาศอยู่ดี

     ด้วยการโจมตีด้วยทุกอย่างที่มีและผลสะท้อนของบลัดเบิร์น ร่างกายของเรกัสหมดเรี่ยวแรงและทรุดลงไปในทันที เรกัสอยู่ในท่าชันเข่าข้างหนึ่งแล้วใช้ดาบปักดินเพื่อพยุงร่างกายไม่ให้ล้มลง ในเวลาเดียวกันเกรทวูฟก็ทรุดลงไปกองกับพื้นเช่นกัน ดวงตาที่อ่อนล้าของมันจ้องมองเรกัสด้วยสายตายอมรับนับถือ แม้ว่ามันจะใช้พลังได้ไม่ถึง 10% แต่มันก็ยอมรับว่ามันพ่ายแพ้ให้กับมนุษย์ที่ดูอ่อนแอตรงหน้า





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 735 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

383 ความคิดเห็น

  1. #235 Nathwut (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 กันยายน 2562 / 14:27

    สนุกมาก

    #235
    0
  2. #177 slzyzero (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 กันยายน 2562 / 08:24

    ติดตาม

    #177
    0
  3. #169 kimurakung (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 กันยายน 2562 / 15:59

    เนื้อเรื่องน่าสนุก แต่อ่านตอนแรกยังงงๆ กับระดับอาชีพ และอินเฮอริท

    #169
    0
  4. #53 Parichat1009 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 กันยายน 2562 / 14:30
    ฮาเร็มป่ะคะเราไม่ใช่สายนี้อ่ะ
    #53
    2
    • #53-1 tangniyaynaja(จากตอนที่ 1)
      2 กันยายน 2562 / 15:19
      ไม่ฮาเร็มครับ
      #53-1
  5. #1 Fikusa (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2562 / 07:29
    โอ้ น่าสนใจ ถึงสำนวนจะเหมือนนิยายแปลแต่ก็สนุกดีครับ
    #1
    1
    • #1-1 tangniyaynaja(จากตอนที่ 1)
      24 สิงหาคม 2562 / 12:16
      ขอบคุณครับ
      #1-1