โฮกี้บ้านนี้มีรัก

ตอนที่ 1 : 백설탕

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 59
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    28 พ.ย. 60

วันนี้เป็นวันแดดอบอุ่นพร้อมกับลมหนาวที่คอยพัดให้เย็นสบายอากาศบ้านนอกแบบนี้มันทำให้ความเครียดที่วอนโฮสะสมอยู่ในร่างกายจากการทำงานค่อยๆผ่อนคลายลง 

กระเป๋าเดินทางสามถึงสี่ใบที่แปกสัมภาระมากมายอยู่ในนั้นค่อยๆถูกเจ้าของกระเป๋าแบกมันไปเพื่อจัดแจงจัดเก็บให้เช้าที่ หน้าประตูบ้านที่ถูกทาสีใหม่ด้วยสีชมพูอ่อนและป้ายปักหน้าบ้านว่า'บ้านของวอนโฮ'เป็นเครื่องยืนยันชั้นดีว่าบ้านหลังนี้ได้มีคนเข้ามาอาศัยใหม่ 

เริ่มต้นเช้าวันใหม่ด้วยกาแฟร้อนกับขนมปังอบร้อนๆกับไข่ดาวใบน้อย ทันทีที่ทานอาหารเช้าเสร็จวอนโฮก็มานั่งดูทีวีอย่างสบายใจ แต่......

"ฮึบ! ทำไมหยิบไม่ถึงนะ ฮึบ! มานี่สิเจ้าลูกโป่งจะลอยไปไหน" 

เสียงใสๆของเด็กคนหนึ่งกำลังเล็ดรอดผ่านตัวบ้านเข้ามายังโสตประสาทของวอนโฮ ดังอยู่นานทำเอาร่างสูงต้องลุกขึ้นไปเปิดหน้าต่างดูว่าเป็นใคร 

"มานี่นะ! นี่! เจ้าลูกโป่งนายอยู่นิ่งๆสิเดี๋ยวฉันก็ตกหรอก!"

เด็กหนุ่มคนหนึ่งที่มีผมสีบลอนด์สดใสกำลังปีนกิ่งต้นไม้เพื่อที่จะไปเอื้อมเอาลูกโป่งสีฟ้าสดใสที่ลอยไปติดอยู่ยอดต้นไม้ แต่ดูเหมือนว่าจะเอื้อมยังไงก็เอื้อมไม่ถึงแถมทำท่าทางช่างน่าหวั่นกับการตกต้นไม้ลงมา 

วอนโฮได้เห็นภาพใบหน้าน่ารักและน้ำเสียงชวนหูของเด็กคนนั้นแล้วก็ยืนยิ้มส่งสายตาหวานหยาดเยิ้มอยู่คนเดียว เด็กอะไรช่างน่ารัก

"เจ้าลูกโป่ง! อย่าหนีนะ!" 

เป๊าะ!

"โอ๊ย!"

เสียงไม้ลั่นดังเป๊าะพร้อมกับภาพของเด็กหนุ่มน่ารักคนนั้นที่ร่วงหล่นมาจากกิ่งไม้ลงสู่พื้นดังตุ้บ  วอนโฮเมื่อเห็นดังนั้จึงรีบเปิดประตูออกไปดูอาการของเด็กตรงหน้าทันที 

"เจ็บมากหรือเปล่า!?"

"ฮือ เจ็บอ่ะ ฮือ มินมุงเจ็บ" 

มินมุง? คือชื่อของเด็กคนนี้หรอ


“ฮือเจ็บ….ฮือ...พิมินย้อก ฮือ พิมินย้อกอยู่ไหน มินมุงเจ็บเจ้าต้นไม้แกล้งมินมุง ฮือ..พิมินย้อก!”


วอนโฮที่ได้สติจากการคิดถึงชื่อเรื่องของเด็กน้อยตรงหน้า สองแขนรีบช้อนตัวเด็กน้อยในท่าเจ้าหญิงในขณะที่เดินเข้าบ้านหวังว่าจะนำเจ้ามินมุงไปทำแผลให้ก็มีเสียงแหบหวานเสียงหนึ่งตะโกนลั่นเข้ามาจนต้องหันหน้าไปมอง


“มินมุง! มินมุง! เจ็บมากไหม!”


ทันทีที่สายตาหันไปพบกับเจ้าของเสียงทำเอาวอนโฮมือสั่นอ่อนแรงแทบจะทำเจ้ามินมุงในอ้อมแขนร่วงลงพื้น


บ้าหน่านี่คนหรือนางฟ้า


ร่างสูงโปร่งแต่ช่วงเอวและไหล่ดูเล็กและบางกว่าตัววอนโฮมากใบหน้าหวานที่ช่างคล้ายคลึงจนแทบจะถอดแบบออกมาเหมือนกับเจ้ามินมุงแตกต่างกันเพียงสีผมที่ไม่เหมือนเพียงชายคนนี้มีผมสีดำออกน้ำเงินเท่านั้น


“ฮือ...พิมินย้อก มินมุงเจ็บฮะ”


ทันทีเห็นสภาพน้องตัวเองมินฮยอกก็แทบจะวาร์ปตัวจากหน้าบ้านไปหาน้อง ตามแขน เข่า มีแต่รอยถลอกรอยผิวเนียนที่เสียดสีกับต้นไม้ไหนจะเสื้อผ้าที่สถดแสนจะมอมแมมนั่นอีก


“ไม่เป็นไรนะ มานี่มา มาหาพี่เร็ว”


สองแขนค่อยไย่อและช้อนตัวน้องชายจอมจุ้นของตัวเองจากชายแปลกหน้ามาไว้ในอ้อมแขนก่อนจะเอ่ยคำขอบคุณ


“ขะ...ขอบคุณนะครับ ขอโทษที่ต้องรบกวนคุณด้วย...แต่ยังไงก็ขอบคุณนะครับ”


กล่าวจบแค่นั้นก่อนหันหลังเดินเข้าบ้านที่ตั้งอยู่ข้างๆกับวอนโฮ



อ่า….ดูท่าวอนโฮจะมีอะไรดีๆทำในทุกวันเสียแล้ว J




#คัมแบ็กกลับมาแล้วนะคะรอบนี้กลับมากับฟอคเต็มๆยาวๆ มีเจ้ามินมุง กับพิมินย้อก 
ยังไงก็ฝากติดตามกันเป็นกำลังใจให้กันต่อไปนะคะ เย้~

#ส่งกำลังใจที่ #โฮกี้บ้านนี้มีรัก
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น

  1. #1 minheonny (@minheonny) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2560 / 20:41
    งือออ ยัยมินน่ารักจังเลยลูก รอที่เหลือนะคะ????????
    #1
    0