[END] DOCTOR DEAR หมอมาร์คหลอกเด็ก [MarkBam] Ft. [Got7]

ตอนที่ 5 : DOCTOR DEAR - CHAPTER 4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 22,613
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 283 ครั้ง
    3 ม.ค. 61

。SYDNEY♔

DOCTOR DEAR

|Doctor Dear 4|


 

          แบมแบมรีบตื่นขึ้นมาแต่เช้าอย่างอัตโนมัติ ร่างเล็กในชุดกางเกงสามส่วนสีขาวกับเสื้อยืดสีฟ้าสดใสนั่งแกว่งขาอยู่ภายในร้านตั้งแต่ยังไม่9โมง..วันนี้เขามีเรียนตอน10โมง พี่มาร์คคงจะมารับก่อนเวลาแน่เลย คุณยายที่มักจะตื่นเช้ามาช่วยพนักงานในร้านทำขนมอยู่แล้วได้แต่มองหลานชายด้วยความแปลกใจ..ปกติถ้าไม่มีเรียนเช้าแบมแบมจะตื่นสายมาก


 

          “คุณแบมทำไมวันนี้ตื่นเช้านักล่ะลูก”


 

          “คุณแบมรอพี่มาร์คมารับอะคุณมาการ์เร็ต”แบมแบมตอบยิ้มๆพลางยกนมร้อนขึ้นดื่มพร้อมกับกัดแซนวิซในมือ ดวงตากลมมองออกไปนอกกระจกร้านเพื่อเฝ้ารอรถออดี้คันหรูของมาร์ค


 

          “มาร์คนี่ดูเป็นคนไว้ใจได้นะ”คุณมาการ์เร็ตบอกหลานชายยิ้มๆซึ่งแบมแบมก็เห็นด้วยกับสิ่งที่คุณยายพูด..แบมแบมไม่เคยอยู่ใกล้ใครแล้วรู้สึกแปลกๆแบบนี้มาก่อนเลย


 

          “อืมๆ คุณแบมก็คิดแบบนั้น”


 

          “วันหลังพามาร์คมาทานขนมอีกได้นะ คุณมาการ์เร็ตอยากเจอ”


 

          “คุณแบมจะลองถามพี่มาร์คให้นะ”คนแก้มตุ่ยตอบเสียงเบาเพราะรู้สึกเขินๆกับสายตาของคุณมาการ์เร็ตที่มองมาอย่างล้อเลียน ไม่นานนักสายตาของแบมแบมก็สะท้อนภาพรถคันคุ้นตามาจอดเทียบฟุตบาทหน้าร้านพร้อมกับร่างสูงโปร่งในชุดไปรเวตสบายๆเดินเข้ามา มาร์คก้มหัวให้คนสูงอายุกว่าแล้วหันกลับมามองคนตัวเล็กที่เตรียมสะพายกระเป๋าเป้


 

          “พี่มาร์คทำไมมาเร็วจังเลยอะ”


 

          “ฉันจะมาหาอะไรดื่มก่อน”มาร์คเอ่ยเสียงเรียบแล้วนั่งลงตรงข้ามแบมแบมที่พยักหน้าแกนๆ ดันนึกว่าที่มาเร็วๆเพราะอยากจะเจอหน้าเขาซะอีก..


 

          “งั้นพี่มาร์คจะดื่มอะไรดีเดี๋ยวคุณแบมไปเอาให้”


 

          “ไม่ต้อง เดี๋ยวฉันไปสั่งเอง”มาร์คตอบปฏิเสธแล้วลุกเดินไปที่เคาน์เตอร์พร้อมกับสั่งเครื่องดื่มเย็นๆ คนที่นั่งมองแผ่นหลังกว้างได้แต่ขมวดคิ้วสงสัยเพราะเห็นคุณมาการ์เร็ตรวมถึงพนักงานคนอื่นๆหัวเราะเหมือนถูกใจอะไรบางอย่าง แล้วแบมแบมก็ต้องกระจ่างเมื่อเห็นแก้วเครื่องดื่มที่มาร์คถือมา


 

           น้ำแครอทปั่น!?! ไม่นะ


 

          “พี่มาร์คกำลังผิดกฏข้อที่1ของคุณแบมนะ!”คนตัวเล็กกอดอกไม่พอใจ นัยน์ตากลมหลุบลงไม่อยากมองหน้าของมาร์คให้ตัวเองใจอ่อนง่ายๆ


 

          “ฉันไม่ได้สั่งมากินเอง ฉันเอามาให้นายกิน”


 

          “อ..อะไรนะ พี่มาร์คก็รู้ว่าคุณแบมกินไม่ได้”ใบหน้าหวานส่ายดิ๊กๆพร้อมกับผลักแก้วออกห่างเหมือนรังเกียจเสียเต็มประดา มาร์คจ้องเด็กดื้อด้วยสายตาดุๆแล้วหยิบหลอดจ่อไปที่ปากเล็กซึ่งกำลังยู่อยู่


 

          “กิน”


 

          “คุณแบมไม่กิน! ไม่อยากเป็นฆาตกรนะ”ว่าที่คุณหมอหนุ่มเขยิบเก้าอี้เข้าไปใกล้แบมแบมก่อนจะดึงแก้มย้วยให้หันมาหาตัวเอง มาร์คถอนหายใจเบาๆแล้วมองคนตัวเล็กก้มหน้าหลบอย่างไม่ยอมแพ้


 

          “ถ้าไม่กินฉันจะไม่ให้กินเค้กอีก จะบอกคุณมาการ์เร็ตไม่ให้นายกินขนมเค้กในร้านด้วย”


 

          “ทำแบบนั้นไม่ได้นะ ถ้าคุณแบมไม่ได้กินเค้กคุณแบมต้องตายแน่ๆเลยT^T" ดวงตาหวานที่ชื้นน้อยๆมองแก้วแครอทปั่นอย่าหยีๆ..แครอทปั่นเชียวนะ คุณแครอทถูกสับจนเละไปหมดเลย!


 

          “ดื่มอึกเดียว แล้วฉันจะไม่บอกคุณมาการ์เร็ต”


 

          ดวงตาเรียวคมของมาร์คจ้องดุๆใส่แบมแบมแล้วยกแก้วเพื่อให้ปากอิ่มงับหลอด แบมแบมสูดหายใจเข้าปอดลึกๆอย่างทำใจแล้วตัดสินใจงับหลอดดูดน้ำสีส้มๆเข้าไปในปาก รสชาติที่แบมแบมไม่เคยสัมผัสมันให้ความรู้สึกแหยะๆจนใบหน้าเล็กยู่บิดเบ้ไปหมด


 

          “คุณแบมไม่กินแล้ว ไม่อร่อยเลยTT”


 

          “กินแค่นี้ก็พอ”มาร์คลูบกลุ่มผมนิ่มสีทองเบาๆอย่างพอใจที่แบมแบมทำตามคำสั่งของเขา คนที่ขยี้ปากอย่างเอาเป็นเอาตายช้อนมองมาร์คแล้วสะบัดหน้าหนีงอนๆ ปากเรียวกระตุกยิ้มพลางมองใบหน้าใสๆนั้นอย่างเอ็นดู..ไม่ว่าจะทำอะไรก็ดูน่ารักไปเสียหมด


 

          “ลุกขึ้น ไปเรียนได้แล้ว”


 

          “อือๆ”คุณมาการ์เร็ตโบกมือลาทั้งสองคนที่เดินขึ้นรถไป หญิงชราอมยิ้มกับตัวเองพลางหันไปทำสายตาเจ้าเล่ห์กับเหล่าพนักงานในร้าน


 

          “สงสัยคุณแบมจะมีคนดูแลได้ดีกว่าฉันแล้วล่ะ”





 

 

          ร่างของนักศึกษาปี1คณะวิดยาสิ่งแวดล้อมกำลังสุมหัวกันอยู่ใต้ตึกเพื่อทำป้ายสำหรับงานนิทรรศการที่กำลังจะมีขึ้นในอีก1อาทิตย์ข้างหน้า แบมแบมนั่งขัดสมาธิคอยผสมสีให้ยูคยอมและจูเนียร์ที่กำลังลงพู่กันบนแผ่นไม้ เสียงหัวเราะดังขึ้นสลับกับเสียงโวยวายของทุกคนจนยูคยอมต้องตะโกนให้หุบปาก..หูกูจะแตกไอ้พวกห่านี่


 

          “มึง! เกิดเรื่องใหญ่แล้วเว้ย!”โจนาธานวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามากลางวงของเพื่อนๆที่นั่งทำงานกันอยู่ เสียงร้องโวยวายรวมทั้งใบหน้าที่ท่วมไปด้วยเหงื่อทำให้ทุกคนพากันแตกตื่นตามกันไปหมด


 

          “อะไรวะ เกิดอะไรขึ้น”


 

          “ป..แปลง แปลงผักหลังตึกเรากำลังจะโดนรื้อแล้ว!”


 

          “ว่าไงนะ!”แบมแบมผุดลุกขึ้นไม่สนใจถังสีที่อยู่บนตักแม้แต่น้อย นัยน์ตาหวานเบิกกว้างอย่างตกใจ ไม่เพียงแต่แบมแบมที่ช็อกทุกคนในคณะก็ต่างพากันตะลึงเช่นกัน เมื่อตั้งสติได้แบมแบมออกวิ่งไปยังแปลงผักเป็นคนแรกตามด้วยเพื่อนอีกหลายชีวิตที่วิ่งตามมา


 

          คนตัวเล็กยืนหอบพร้อมกับสายตาที่จ้องไปยังนักศึกษาแพทย์หลายคนที่กำลังพ่นยาบางอย่างลงไปในแปลง..และที่สำคัญ หนึ่งในนั้นก็คือคุณเทอร์รี่ของเขา!


 

          “หยุดนะ จะทำอะไรคุณเทอร์รี่น่ะ!”


 

          เสียงเล็กตวาดถามดังก้องไปทั่วบริเวณจนคนที่ยืนอยู่ในแปลงหันขวับกลับมามอง ใบหน้าใสที่ขึ้นสีแดงจัดพร้อมกับอกบางที่กระเพื่อมหอบดึงดูดใจเหล่าว่าที่คุณหมอมากก็จริง แต่ตอนนี้เรื่องสำคัญกว่าก็คือ เด็กคนนี้เป็นใครแล้วคุณเทอร์รี่คือตัวอะไรกัน?


 

          “เอ่อ น้องเป็นอะไรหรือเปล่าครับ”


 

          “อย่ารื้อแปลงผักของคุณแบมนะ ไม่งั้นคุณเทอร์รี่กับเพื่อนๆจะต้องตาย!”


 

          แบมแบมกระชากคอเสื้อของนักศึกษาแพทย์หนุ่มเข้ามาใกล้แล้วบอกเสียงเครือ จมูกโด่งใสแดงก่ำจนคนที่ถูกกระชากถึงกับหายใจติดขัด..เด็กวิดยานี่แม่งเด็ดจังเลยวะ ใบหน้าดูดีกระตุกยิ้มน้อยๆแล้วขยับเข้าไปใกล้มากขึ้นจนแบมแบมย่นคอหนี


 

          “ถอยไป กูคุยเอง”ฝ่ามือปริศนาเอื้อมมาคว้าคอเสื้อของเพื่อนแล้วเหวี่ยงไปข้างหลังอย่างแรงจนหน้าแทบทิ่มไปกับพื้น มาร์คยืนประจันหน้ากับแบมแบมแล้วเฉาะเสียมลงกับดิน


 

          “พ..พี่มาร์ค ทำไมต้องทำคุณเทอร์รี่ด้วย”


 

          “อธิบการบดีเขาให้รื้อตรงนี้ออก คณะพี่จะทำห้องแล็ป”


 

          “ไม่ได้นะ ฮึก งั้นคุณเทอร์รี่ของคุณแบม..มันต้องตายนะ”คนตัวเล็กพูดเสียงเครือพร้อมกับแพขนตาที่เปียกชุ่มไปด้วยหยาดน้ำใส แก้มแดงอิ่มเปื้อนหยดน้ำตาร้อนผ่าวเลอะไปทั่วหน้า มาร์คถอนหายใจเสียงเบาในเมื่อถูกอาจารย์สั่งมา เขาเองก็ไม่รู้จะทำยังไงเหมือนกัน


 

          “ปี3 พ่นยาให้หมดแล้วถอนทิ้งด้วย”มาร์คหันกลับไปพูดเสียงเรียบไม่สนใจคนตัวเล็กที่มองมาอย่างตัดพ้อ แบมแบมกระพริบตาปริบๆเพื่อไล่น้ำตาที่เอ่อล้น..มันน่าสงสารมากในสายตาของคนที่มองมา


 

          “จ..ใจร้าย พี่มาร์คใจร้าย”แบมแบมบอกอย่างน้อยใจจนคนถูกว่าใจกระตุกวูบ คนตัวเล็กผลักอกแกร่งให้หลีกทางก่อนเดินไปยังแปลงผักแถวของตัวเอง ดวงตากลมมองผักที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีเหลืองอ่อนๆเหมือนกำลังจะเหี่ยว ใบหน้าหวานหันกลับไปมองจูเนียร์และเพื่อนๆอย่างนึกเสียใจ


 

          “คุณเทอร์รี่ คุณเทอร์รี่เป็นอะไร ฮึก จูเนียร์ดูคุณเทอร์รี่สิ”


 

          แบมแบมแตะใบเบาๆเหมือนกลัวว่ามันจะเจ็บ ก่อนจะหันไปร้องเรียกจูเนียร์ที่เดินย่ำเข้ามานั่งยองๆข้างกาย มือเรียวสวยลูบผมนิ่มของแบมแบมเหมือนต้องการปลอบใจ ซึ่งแบมแบมเองก็ซบหน้าลงกับซอกคอของเพื่อนหน้าหวานแล้วปล่อยโฮออกมา


 

          “เดี๋ยวเราปลูกใหม่ก็ได้นะคุณแบม”


 

          “ไม่เอา คุณแบมไม่อยากปลูกใหม่ ฮึก คุณแบมจะเอาคุณเทอร์รี่”


 

          “แต่เราทำอะไรไม่ได้ พวกเด็กแพทย์เขาต้องใช้ที่นะ”จูเนียร์พยายามอธิบายเหตุผล แต่คนตัวเล็กก็เอาแต่ร้องไห้ท่าเดียว 


 

          “นิสัยไม่ดี พวกนั้นนิสัยไม่ดีเลยจูเนียร์”แบมแบมพูดเสียงดังพลางตวัดสายไปทางกลุ่มของมาร์ค ดวงตาฉ่ำน้ำกระพริบถี่เพราะรู้สึกแสบตาก่อนจะลุกขึ้นตามแรงดึงของจูเนียร์ อ้อมแขนของเพื่อหน้าหวานโอบไหล่เล็กแล้วพาเดินมาทางกลุ่มรุ่นพี่คณะแพทย์


 

          “ขอโทษแทนแบมแบมด้วยนะครับ”


 

          จูเนียร์ค้อมหัวให้อย่างรู้สึกเสียใจ เพราะถึงยังไงคนพวกนี้ก็ทำไปเพราะหน้าที่ไม่ได้ต้องการทำลายแปลงผักของพวกเขา แต่ไม่ใช่กับแบมแบมที่กำลังโกรธและน้อยใจอยู่ ใบหน้ากลมหันไปทางมาร์คก่อนจะเบะปากใส่เหมือนจะร้องไห้อีกรอบ 


 

         “กลับบ้านกันก่อนละกัน พรุ่งนี้ค่อยมาทำต่อ”ยูคยอมบอกเพื่อนๆคนอื่นเสียงเครียดก่อนจะช่วยจินยองพาแบมแบมเดินออกมาจากบริเวณแปลงผัก เพื่อนตัวเล็กยกมือขึ้นขยี้ตาพูดถึงแต่คุณเทอร์รี่จนยูคยอมและจูเนียร์ส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ คนที่มองตามหลังก็เป็นห่วงไม่แพ้กัน แต่จะให้มาร์คทำยังไง..อาจารย์สั่งมาเขาก็ต้องทำ แม้ว่าจริงๆแล้วเขาจะไม่ได้อยากทำร้ายคุณเทอร์รี่เลยก็เถอะ


 

          “น้องแบมดูรักต้นไม้พวกนี้มากเลยเนอะ”


 

          “เออดิ นี่มากกว่ากูรักแม่ที่บ้านอีกนะเว้ย”แจ็คสันกระโดดเข้ามาร่วมวงด้วยก่อนจะหันไปมองแผ่นหลังบางของแบมแบมที่เดินลับสายตาไป มาร์คถอนหายใจเบาๆแล้วเดินออกจากบริเวณแปลงผัก..ให้พวกปี3ที่ตกแล็ปกริ้งทำไปก็แล้วกัน ยังไงเขาก็แค่มาคุมเฉยๆอยู่แล้ว


 

           ..แต่คำว่าคนใจร้ายที่แบมแบมพูดมันยังทำให้เขาใจสั่นอยู่เลยแฮะ

 

-------------------------------------------------- 50% นะฮับ

 

          ครืน! เปรี้ยง!


 

          เสียงลมกรรโชกพัดกิ่งไม้ใบไม้ดังสนั่นจนเด็กที่เพิ่งหลับไปได้ไม่กี่ชั่วโมงลุกขึ้นมาอย่างตกใจ สายฟ้าที่ผ่าข้างนอกหน้าต่างทำให้แบมแบมหลับตาปี๋ นัยน์ตากลมหรี่ขึ้นแล้วค่อยๆหย่อนปลายเท้าลงกับพื้นไม้เย็นเฉียบลุกขึ้นมาอย่างลุกลี้ลุกลน..คุณเทอร์รี่จะเป็นอะไรหรือเปล่า


 

          ขณะนี้เวลา 11.25 PM. มันควรเป็นเวลาพักผ่อนของใครหลายๆคนรวมถึงยูคยอมด้วย แบมแบมเกรงใจเพื่อนตัวสูงจึงตัดสินใจสวมเสื้อกันฝนพร้อมกับหยิบร่มแล้วเดินออกทางหลังบ้านเพื่อไม่ให้คุณมาการ์เร็ตได้ยิน เท้าเล็กวิ่งไปตามเส้นทางที่คุ้นเคยฝ่าสายฝนกระหน่ำและความมืดสนิท เพียงเวลาไม่กี่นาทีร่างบางก็มาถึงหน้ามหาวิทยาลัยพลางก้มหน้าลงอย่างเหนื่อยหอบ


 

          “แฮ่กๆ แล้วจะเข้าไปได้ยังไงดีเนี่ย”ประตูรั้วที่ปิดสนิททำเอาแบมแบมเข่าอ่อน ลืมไปเสียสนิทว่ามหาลัยจะปิดประตูหน้าตอน4ทุ่มตรง ถ้าอย่างนั้นก็ต้องไปเข้าทางประตูโรงพยาบาลหลังมหาลัยสินะ


 

          ความเย็นเฉียบจากน้ำฝนทำให้มือเล็กที่กำด้ามร่มอยู่สั่นน้อยๆ แต่ถึงอย่างนั้นแบมแบมก็ไม่ละความพยายาม คนตัวเล็กเปียกปอนไปด้วยน้ำฝนวิ่งผ่านคณะแพทย์ไปยังแปลงผักของตัวเองที่ประตูเปิดอ้าอยู่ 


 

          “โล่งอกไปที พวกนั้นยังไม่ได้ถอนคุณเทอร์รี่”แบมแบมถอนหายใจอย่างโล่งอกพลางยกยิ้มดีใจ เพราะลมและสายฝนที่เทลงมาทำให้ต้นกล้าล้มไปหลายต้น แบมแบมนั่งคุกเข่ากับพื้นดินแล้วกางร่มบังไว้


 

          “ไม่เป็นไรนะ คุณแบมจะไม่ให้ใครมาถอนคุณเทอร์แน่ๆ”พูดไปก็นึกถึงหน้าคนใจร้ายที่จงใจจะฆ่าคุณเทอร์รี่กับเพื่อนๆได้ลงคอ..แบมแบมแค่ไม่คิดว่าพี่มาร์คจะใจร้ายถึงขนาดทำแบบนั้นต่อหน้าเขา ขนาดขอร้องแล้วก็ยังไม่เห็นใจกันซักนิด


 

          แบมแบมไม่รู้ว่าตัวเองนั่งอยู่ตรงนี้นานเท่าไหร่ แต่ลมหายใจก็เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นร้อนผ่าว มือเล็กกำด้ามร่มแน่นพยายามสะกดกลั้นความรู้สึกเวียนหัว นัยน์ตาหวานพร่ามัวไปชั่วขณะ..รู้สึกเหมือนโลกกำลังหมุนแปลกๆ หากแต่ไฟหน้ารถที่สาดเข้ามากระทบใบหน้าทำให้แบมแบมต้องหยีตาลงเพื่อกั้นแสงจ้านั้น


 

          “แบมแบม!”เสียงทุ้มที่คุ้นเคยตะโกนมาแต่ไกลจนคนที่กางร่มอยู่สะดุ้งเฮือก ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตสีอ่อนวิ่งฝ่าฝนเข้ามาในแปลงผักจนเปียกโชกไปหมด แบมแบมมองคนที่วิ่งหน้าตื่นเข้ามาก่อนจะสะบัดหน้าหนี


 

          “มาทำอะไรที่นี่”


 

          “…”


 

          “ฉันถามว่ามาทำอะไรที่นี่ ดึกแล้วมันอันตรายนะรู้ไหม!”มาร์คถามเสียงขุ่นอย่างไม่พอใจ มือหนาคว้าข้อมือเล็กแล้วดึงให้ลุกขึ้น แต่คนตัวเล็กที่ยังโกรธอยู่พยายามยื้อตัวไม่ให้ไปตามแรงฉุดของมาร์ค ใบหน้าหวานบิดเบ้ก่อนจะดึงข้อมือให้หลุดจากอุ้งมือกว้าง


 

          “ไม่ต้องมายุ่งกับคุณแบม!”


 

          “อย่ามาขึ้นเสียงนะแบมแบม”มาร์คขมวดคิ้วบอกเสียงห้วน ขัดใจกับความดื้อเงียบของคนตรงหน้า นี่มันกี่โมงกี่ยามแล้ว มหาลัยตอนกลางคืนทั้งเงียบทั้งอันตรายมากขนาดไหนไม่รู้เลยหรือไง ถ้าเขาไม่ขับรถผ่านมาจะเกิดอะไรไม่ดีขึ้นหรือเปล่าก็ไม่รู้


 

          “พี่มาร์คไม่มีสิทธิ์มาสั่ง คุณแบมไม่จำเป็นต้องฟังคนใจร้าย!”


 

          “ทำไมฉันจะไม่มีสิทธิ์ นายจำกฏข้อที่1ไม่ได้หรือไง”


 

          “จำได้! แล้วยังไงละ ฮึก ในเมื่อพี่มาร์คผิดกฎกับคุณแบมก่อน”


 

          ความน้อยใจที่ถูกเก็บไว้ตั้งแต่เมื่อเย็นถูกกระเทาะออกโดยฝีมือคนใจร้าย แบมแบมสะอื้นฮักพร้อมกับผลักไหล่หนาให้ถอยห่างจากตัวเองจนร่มในมือร่วงลงกับพื้นดินที่ชื้นแฉะ


 

          “ฉันไม่ได้ทำอะไรผิด”

 

          “พี่มาร์คพ่นยาใส่คุณเทอร์รี่! คุณแบมบอกว่าอย่าทำ อย่าทำไง”


 

          คนตัวเล็กตะโกนบอกเสียงดังแข่งกับเสียงฝนที่เทกระหน่ำจนแสบผิวไปหมด มาร์คร้องเหอะในลำคออย่างเบื่อหน่ายกับความดื้อรั้นของแบมแบมก่อนจะยึดแขนเล็กไว้แน่น..เขาไม่เคยคิดว่าชีวิตตัวเองต้องมายืนตากฝนเพื่ออธิบายเรื่องไร้สาระแบบนี้


 

          “มีเหตุผลหน่อยแบมแบม ฉันทำตามที่อาจารย์สั่ง ไม่ได้อยากฆ่าคุณเทอร์รี่อะไรของนายซักหน่อย”


 

          “ฮึกๆ แล้วทำไมไม่บอกคุณแบมล่ะ คุณแบมจะได้เอาคุณเทอร์รี่ไปไว้ที่อื่น”


 

          “…” มาร์คถึงกับพูดไม่ออก เพราะเป็นเขาเองที่ไม่ยอมบอกเรื่องนี้กับแบมแบม 


 

          “พี่มาร์คกับพวกเพื่อนๆพ่นยาใส่คุณเทอร์รี่จนมันเหี่ยวแบบนี้”ดวงตากลมชื้นไปด้วยน้ำตาและน้ำฝนเหลือบมองต้นไม้ของตัวเองที่กิ่งก้านเริ่มเหลือง ก่อนภาพที่เคยชัดเจนจะค่อยๆพร่าเบลอ ร่างเล็กเอนลงไปตามแรงโน้มถ่วงโลกจนภาพตรงหน้ามืดสนิทไปในที่สุด


 

          “แบมแบม!”มาร์คถลาเข้าไปรับร่างบอบบางไว้ในอ้อมกอด ใบหน้าหวานแนบลงกับซอกคออุ่นของมาร์คจนคนที่ประคองอยู่สัมผัสได้ถึงความร้อนที่แผ่ออกมาอย่างน่าตกใจ ก่อนหน้านี้เป็นเพราะน้ำฝนเย็นเฉียบมาร์คถึงไม่รับรู้อาการผิดปกติของแบมแบม


 

          “..ตากฝนจนเป็นเป็นไข้แบบนี้มันใช่เรื่องไหม”


 

          มาร์คดุคนหมดสติก่อนจะช้อนร่างบอบบางขึ้นในอ้อมแขนแล้วพาเดินไปยังรถคันหรูที่ติดเครื่องรออยู่ มาร์ควางร่างเล็กลงที่เบาะข้างคนขับก่อนจะปรับเบาะให้เอนลงนอน ร่างสูงวิ่งกลับมายังที่นั่งของตนแล้วเปิดฮีทเตอร์เพื่อเพิ่มความอบอุ่นพลางใช้เสื้อกาวน์ของตัวเองห่มคลุมให้


 

         “ค..คุณเทอร์รี่”ริมฝีปากสีซีดขยับช้าๆเหมือนกำลังละเมอ มาร์คถอนหายใจเป็นรอบที่ร้อยของวันก่อนจะหันกลับไปมองแปลงผักที่เพิ่งเดินจากมา..สงสัยเขาต้องกำจัดไอ้ผักไร้สาระนั่นอย่างด่วนแล้วละ





 

 

         กลิ่นของขนมปังปิ้งบวกกับกาแฟหอมกรุ่นลอยเข้ามากระทบโสตประสาทรับกลิ่นของคนที่นอนหลับปุ๋ย เปลือกตาสีงาช้าค่อยๆปรือขึ้นอย่างยากลำบาก รู้สึกเหมือนมีใครเอาหินหนักหลายๆตันมาถ่วงไว้ นัยน์ตาหวานที่ยังคงพร่ามัวอยู่กวาดมองไปรอบๆอย่างไม่คุ้นชิน..ที่นี่ไม่ใช่ห้องของคุณแบม แขนเล็กพยายามดันตัวลุกขึ้นนั่งก่อนจะเลื่อนมาสัมผัสที่หน้าผากตัวเองซึ่งมีแผ่นเจลลดไข้แปะอยู่


 

         ฟุดฟิดๆ


 

         “กลิ่นขนมปังกับกาแฟนี่”คนตัวเล็กสามารถรู้ได้ทันทีเพราะตัวเองอยู่ในร้านขนมที่ต้องเจอกลิ่นคุ้นเคยแบบนี้ทุกวัน

ปลายเท้าเล็กก้าวไปยังประตูห้องที่เปิดอ้าอยู่ มือกุมศรีษะไว้พลางหอบหายใจเบาๆคงเป็นเพราะไข้ยังไม่ลดรวมทั้งร่างกายที่ล้าจากการนั่งตากฝนนานๆ เสียงดีดปิ๊งของขนมปังทำให้แบมแบมเบี่ยงทางเดินไปยังบริเวณห้องครัว ภาพของแผ่นหลังกว้างในชุดเสื้อเชิ้ตถกแขนขึ้นทำเอาลมหายใจติดขัด..แบมแบมจำแผ่นหลังนี้ได้ดี


 

         “ลุกขึ้นมาทำไม”เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาหันกลับมาพอดิบพอดี ดวงตาเรียวคมกวาดมองดวงหน้าหวานใสที่ยังคงแดงก่ำเพราะพิษไข้ก่อนจะย่างเท้าเข้ามาใกล้แล้วใช้ฝ่ามือทาบแก้มใสเบาๆเพื่อวัดอุณหภูมิ คนที่ป่วยอยู่ก้มหน้าหลบสายตาเหมือนไม่อยากเห็นหน้ามาร์ค


 

         “ไข้ยังไม่ลดเลย ไปนั่งรอที่โต๊ะก่อน”


 

         “ค..คุณมาการ์เร็ตจะเป็นห่วงคุณแบม”แบมแบมบอกเสียงแผ่วกลัวว่าคนที่บ้านจะเป็นห่วงเพราะเขาแอบหนีออกมาตอนกลางคืน ถ้าเกิดตอนเช้าคุณมาการ์เร็ตไปปลุกแล้วไม่เจอตัวเองอยู่ในห้องต้องเป็นเรื่องใหญ่แน่


 

         “ฉันโทรไปบอกให้แล้ว”


 

         “..?”


 

         “ขอโทษที่เสียมารยาท ฉันโทรจากมือถือของนาย”มาร์คบอกแค่นั้นก่อนจะหันกลับไปทาแยมส้มลงบนขนมปังไม่ได้สนใจเด็กตัวเล็กที่ยืนนิ่งอยู่ แบมแบมกระพริบตาปริบๆกับการกระทำของมาร์ค..เป็นคนดีเหมือนจูเนียร์กับยูคยอมเลย


 

         แบมแบมทรุดตัวนั่งบนเก้าอี้ก่อนจะฟุบหน้าลงบนโต๊ะอย่างงัวเงีย..อารมณ์คนป่วยอะไรๆก็ดูขัดหูขัดตาไปหมด รู้สึกรำคาญตัวเองจนอยากจะอยู่เงียบๆคนเดียว เสียงจานที่วางประทบโต๊ะหินอ่อนทำให้แบมแบมปรือตาขึ้นมา


 

         “เงยหน้าขึ้นมา”


 

         มาร์คบอกเสียงเรียบตามสไตล์แล้วดันใบหน้าแดงๆนั้นให้เงยขึ้นซึ่งแบมแบมเองก็ทำตามอย่างว่าง่าย แผ่นเจลที่ตอนนี้อ่อนนุ่มเนื่องจากความร้อนถูกลอกออกแทนที่ด้วยแผ่นเจลเย็นๆอันใหม่ มาร์คใช้นิ้วกดให้มันติดกับหน้าผากมนแล้วนั่งลงตรงข้ามแบมแบมที่ตอนนี้ไม่รู้ว่าหน้าแดงเพราะพิษไข้หรือเพราะเขินกันแน่


 

         “กินน้ำส้มกับโฮลวีตนึ่งจะได้คล่องคอ”


 

         “อือ”


 

         แบมแบมหยิบขนมปังนิ่มๆขึ้นมากัดช้าๆก่อนจะเหลือบสายตามองใบหน้าหล่อๆที่ก้มลงกัดขนมปังปิ้งในมือ เท้าเล็กกระดิกไปมาเหมือนกำลังประหม่ากับการร่วมโต๊ะอาหารครั้งแรกระหว่างเขากับมาร์ค อันที่จริงแล้วเขามีเรื่องที่อยากจะพูดกับมาร์คอีกตั้งเยอะ แต่ตอนนี้รู้สึกว่าปากมันหนักเหลือเกิน


 

         “มีอะไรจะพูดก็พูดมา”


 

         “อ๊ะ! ค..คือเรื่องเมื่อวาน”แบมแบมเม้มปากแน่นไม่กล้าพูดออกไป..พอคิดๆดูแล้วก็รู้สึกว่าตัวเองก็มีส่วนผิดที่ทำให้คนอื่นเป็นห่วง เรื่องแปลงผักพี่มาร์คคงทำตามเพราะคำสั่งของอาจารย์ถึงได้ให้พวกพี่ๆปี3พ่นยาใส่คุณเทอร์รี่ ถึงแบมแบมจะโกรธอยู่หน่อยๆแต่ก็ต้องมีเหตุผล


 

        “ถ้ามันพูดยากนักก็ไม่ต้องพูด”


 

        “เปล่านะ! คุณแบมอยากขอโทษที่พูดแบบนั้นใส่พี่มาร์ค แล้วก็..ทำให้พี่มาร์คต้องเดือดร้อนดูแลคุณแบมด้วย”


 

        “…”


 

        “พี่มาร์คตีคุณแบมก็ได้นะเพราะคุณแบมดื้อจริงๆ”แบมแบมบอกเสียงหงอยๆเพราะมีแต่ความเงียบที่ร่างสูงตอบกลับมา มาร์คไม่มองหน้าเขาด้วยซ้ำเอาแต่ยกกาแฟขึ้นดื่ม คนถูกขอโทษแสร้งทำเป็นไม่สนใจแต่แท้จริงแล้วเขากำลังกลั้นยิ้มอยู่ตั้งหาก..ใบหน้าเล็กๆที่มีแผ่นเจลแปะอยู่ง้ำงอลงพร้อมกับแบมืออกมาให้เขาตี มันน่ารักมากจริงๆ


 

        “ฉันไม่ตีนายแต่จะตั้งกฏข้อสามแทน”


 

        “พี่มาร์คจะตั้งว่าอะไร คุณแบมทำตามได้หมดเลยนะ”


 

        “ข้อสาม นายห้ามเป็นห่วงอย่างอื่นมากกว่าตัวเองอีก ห้ามป่วยหรือไม่สบาย..”แบมแบมพยักหน้าตามอย่างเชื่อฟังเพราะอยากให้มาร์คหายโกรธตัวเอง..รู้สึกเหมือนหน้าที่สลับกันยังไงไม่รู้


 

        “เพราะมันทำให้ฉันเป็นห่วง..รู้ไหม”


 

        ฝ่ามือหนาเอื้อมมาลูบศรีษะเล็กของคนตัวเล็กที่กำลังนิ่งค้าง มาร์คกดยิ้มมุมปากบางๆเมื่อสัมผัสได้ถึงอาการช็อกชั่วคราวของแบมแบม คนตัวสูงละมืออกก่อนจะหันไปสนใจมื้ออาหารตรงหน้าต่อ คนถูกลูบหัวกลืนน้ำลายลงคอเอื้อกใหญ่ก่อนจะยกมือทาบหัวใจที่เต้นระรัว..พี่มาร์คทำให้คุณแบมรู้สึกแบบนี้อีกแล้ว

 

--------------------------------------------- ครบ! นะจิ๊



ยังไม่ได้รีไรท์ใหม่นะคะ




 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 283 ครั้ง

3,570 ความคิดเห็น

  1. #3551 Spices_smile (@igot7ibambam) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 17:45
    พี่หลงน้องเเล้วเนี่ยยยย
    #3551
    0
  2. #3520 Pent SG (@porpentt) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 กันยายน 2561 / 22:03
    เคลิ้มแล้วนะ พูดแบบน้
    #3520
    0
  3. #3511 R_Jummar (@0810640880) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 กันยายน 2561 / 16:34

    งิ้อ พี่มาร์คคุณแบมจะไม่ดื้อ(สะเมื่อไร) ให้พี่มาร์คเป็นห่วงบ่อยๆไง คริๆ
    #3511
    0
  4. #3496 conankun17406 (@conankun17406) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 เมษายน 2561 / 17:22
    พี่มาร์คใจร้ายย
    #3496
    0
  5. #3471 Harukim (@aileehan) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 มีนาคม 2561 / 01:57
    ห่วงตัวเองก่อนค่อยห่วงคนอื่นเข้าใจนะครับน้องแบม
    #3471
    0
  6. #3454 kandaa555 (@kandaa555) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 มกราคม 2561 / 15:52
    หายโกรธเนาะ เอาเถอะคุณเทอร์รี่ยังไงก็ต้องถูกทำลายเพราะนั่นคือผัก 5555
    #3454
    1
    • #3454-1 kandaa555 (@kandaa555) (จากตอนที่ 5)
      13 มกราคม 2561 / 15:52
      **เร็ว
      #3454-1
  7. #3441 zandio (@zandio) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 มกราคม 2561 / 23:31
    น่ารักกกกก
    #3441
    0
  8. #3419 nichamon_ncm (@nichamon_ncm) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 มกราคม 2561 / 10:23
    คุณแบมเขินนนน
    #3419
    0
  9. #3365 ptp3431 (@ptp3431) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 เมษายน 2560 / 01:46
    พี่มาร์คทำคุณแบมเขิลนะรู้ไหม55555
    #3365
    0
  10. #3334 ojay2 (@Ojay) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2559 / 22:32
    พี่มาร์ค เป็นห่วงน้อง ทำไมไม่บอกน้องก่อนนะ
    #3334
    0
  11. #3312 @fujinoii (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2559 / 20:29
    น่าสงสารน้อง จริงๆอย่างที่น้องบอกถ้าพี่มาร์คบอกน้องก่อนสักนิด น้องจะได้ย้ายคุณเทอร์รี่ทัน พี่มาร์คใจร้ายน้องเลยป่วยเลยเห็นม๊ะ ดูแลน้องเลยนะ

    #3312
    0
  12. #3304 nattap18 (@nattap18) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2559 / 14:03
    สงสารคุณแบมนะ  แต่ก็เข้าใจมาร์คคค
    #3304
    0
  13. #3274 Ploy_shineeworld (@ploy_nrs) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2559 / 23:53
    ตลกแจ็คสันที่บอกแบมห่วงต้นไม้มากกว่าตัวเองห่วงแม่5555555
    #3274
    0
  14. #3271 ChayapornSs (@ChayapornSs) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2559 / 21:57
    กรี๊สสสส ชาร์ปเตอร์นี้ชั้นตาย!!!
    #3271
    0
  15. #3260 nupororo (@nupororo) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 กันยายน 2559 / 10:29
    พีคสุดคือผักตายยยย พีคกว่าคือจั๋นบอกว่าแบมห่วงผักยิ่งกว่าตั๋นห่วงแม่ 555555
    #3260
    0
  16. #3251 ayumikimlee (@ayumikimlee) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2559 / 02:34
    สงสารแบมเหมือนกันนะะ
    #3251
    0
  17. #3229 Bam Yien (@aunjung14872) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2559 / 00:21
    สงสารคุณแบมอ่าาา พี่มาร์คก้อช่วยอะไรไม่ได้เลย
    #3229
    0
  18. #3212 Arisara Punphon (@lovevoxx011) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2559 / 22:43
    จิงๆมันน่าโกดนะไม่ยอมบอกแบมแบมก่อน
    #3212
    0
  19. #3184 Earn-Janriel (@maruchokota) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 เมษายน 2559 / 21:15
    น้องแบมน่ารักจริงๆ พี่มาร์คโกรธน้องแบมไม่ลงหรอก
    #3184
    0
  20. #3176 อดีตรีดเงา (@kidmai555) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 เมษายน 2559 / 02:15
    น่าเหนื่อยใจแทนพี่มาร์จริงๆ แบมนี่เข้าใจอยากมากอ่ะ
    #3176
    0
  21. #3156 m_sseob (@milkzazzz) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 เมษายน 2559 / 15:49
    เขินนนน ฮืออ - / -  
    #3156
    0
  22. #3144 annar_junior (@annar_junior) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 เมษายน 2559 / 13:47
    #Ripterry >^<
    #3144
    0
  23. #3127 ELFstyle (@clazy13forever) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 มีนาคม 2559 / 01:51
    งุ้ยยยย ชอบเอาะ
    #3127
    0
  24. #3118 MB 9397 (@PSRK) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 มีนาคม 2559 / 21:40
    ชอบอะ น่ารัก55555
    #3118
    0
  25. #3106 Tan (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2559 / 09:17
    ยังสั่งฟิคได้อยู่ไหมคะ อยากได้จัง
    #3106
    0