[END] DOCTOR DEAR หมอมาร์คหลอกเด็ก [MarkBam] Ft. [Got7]

ตอนที่ 20 : DOCTOR DEAR - CHAPTER 18 [END]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 20,243
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 161 ครั้ง
    15 ม.ค. 61

。SYDNEY♔

DOCTOR DEAR

|Doctor Dear 18|





แบมแบมและมาร์คใช้เวลาทั้งวันอยู่ที่ชิชิสเตอร์โดยความเต็มใจของครอบครัวต้วน และแบมแบมก็ต้องแปลกใจอีกครั้งเมื่อได้เห็นมุมใหม่ๆของมาร์คเวลาที่อยู่กับครอบครัว..พี่มาร์คที่พูดน้อยและไม่ค่อยสนใจใครได้เปลี่ยนไปราวกับเป็นใครอีกคนที่แบมแบมไม่คุ้นเคย ใครที่ทั้งยิ้มเก่งและขี้อ้อน




“แล้วจะกลับกันกี่โมงละลูก”คุณนายต้วนถามบุตรชายที่นั่งอยู่บนโซฟารอตรวจหน้าห้องพลางหันไปสบตากับเด็กแก้มตุ่ยที่กำลังสัปหงกอยู่ 




“เดี๋ยวก็กลับแล้วครับแม่ ไม่อยากให้ถึงดึกมากนัก”




“ดีแล้วละขับรถมืดๆมันอันตราย”




มาร์คจึงตัดสินใจบอกลาคุณพ่อคุณแม่ของตัวเองเพื่อลากลับก่อนพระอาทิตย์จะตกดิน นายแพทย์ต้วนที่มักจะชินกับการไปเร็วมาเร็วของลูกชายทำเพียงตบไหล่แกร่งเพื่อร่ำลาก่อนจะเดินเข้าไปสวมกอดลูกสะใภ้ตัวน้อยที่ยังคงความเขินอายไว้เล็กน้อย 




“แล้วกลับมาเยี่ยมพ่อกับแม่อีกละแบมแบม”




“ฮะ คุณแบมจะมาเยี่ยมอีกนะ”ศรีษะเล็กฟยักหงึกๆเหมือนให้คำมั่นสัญญาก่อนจะถูกแพทย์ทั้ง2สวมกอดอีกครั้งด้วยความรัก แบมแบมและมาร์คยกมือขึ้นโบกลาก่อนจะเคลื่อนรถสปอร์ตคันหรูออกไปจากหมู่บ้านเล็กๆแห่งนี้ในที่สุด ทิ้งให้สายตาของผู้เป็นพ่อและแม่มองตามไปด้วยความอิ่มเอมใจ




“ตามาร์คนี่ช่างเลือกนะคะ หาแฟนได้น่ารักน่าหยิกเชียว”




“มันก็ตาดีเหมือนพ่อมันนั้นแหละ”แพทย์หญิงดอรีนส่ายหน้าเบาๆให้กับความหลงตัวเองของสามีก่อนจะหมุนตัวเดินเข้าไปภายในคลินิกอีกครั้งพร้อมกับรอยยิ้มใจดีที่แผ่กระจายไปทั่วทั้งใบหน้า








รถยนต์คันหรูจอดลงที่หน้าร้านคาเฟ่ซึ่งยังเปิดไฟสว่างโร่เป็นเวลาราวๆ2ทุ่มเศษ คนตัวเล็กที่ตื่นตั้งแต่เข้าเขตเมืองปลดเบลท์ออกพร้อมกันกับมาร์คที่ดับเครื่องยนต์และเปิดประตูก้าวลงไป คิ้วเรียวสวยของแบมแบมขมวดนิดหน่อยที่เห็นว่าป้ายของร้านผลิกเป็นคำว่าCLOSEแทนที่จะเป็นOPEN เพราะโดยปกติแล้วร้านคาเฟ่จะปิดให้บริการเวลา4ทุ่ม




กรุ้งกริ้ง




มือหนาผลักประตูบานกระจกเข้าไปภายในร้านซึ่งเงียบสงัดผิดปกติก่อนจะกวาดสายตามองเหล่าพนักงานที่ยืนตัวลีบติดอยู่กับเคาน์เตอร์บาร์ นั้นยิ่งเพิ่มความสงสัยให้กับแบมแบมมากขึ้นไปอีก ปลายเท้าเล็กเดินเคียงคู่ไปมาร์คก่อนที่ดวงตากลมจะเหลือบไปเห็นคุณย่าของตัวเองที่กำลังนั่งคุยกับใครบางคนที่นั่งหันหลังให้แบมแบมอยู่




“คุณแบม! มาพอดีเลยลูก”




หญิงชรายิ้มอ่อนๆให้หลานชายตัวน้อยที่เดินเคียงข้างมากับมาร์คซึ่งคนที่ถูกเรียกชื่อก็ยกยิ้มหวานให้พร้อมกับเดินเข้าไปหาด้วยความงงงวย ร่างของคนทั้ง2หยุดยืนอยู่ตรงหัวโต๊ะพลางมองไปทางชายดูมีอายุที่มองใบหน้าหวานของแบมแบมอย่างอ่อนโยน




“คุณมาการ์เร็ตนี่ใครเหรอฮะ”แบมแบมถามก่อนจะเอียงคอมองผู้ชายที่ตัวเองไม่เคยแม้จะเห็นหน้าด้วยความสงสัย หญิงชราถอนหายใจเฮือกใหญ่พร้อมกับกุมมือเล็กไว้แน่น




คุณพ่อไงครับ”




..!!




“ค..คุณพ่อ คุณพ่อของคุณแบมเหรอฮะ”เสียงใสเปล่งออกมาด้วยความแหบโหยพร้อมกับดวงตากลมโตที่สั่นระริกจนยากเกินจะห้าม อกบางหอบหายใจระรัวก่อนจะค่อยๆแกะมืออกจากการเกาะกุมของคุณมาการ์เร็ต




“น้องแบม..พ่อมารับกลับบ้านแล้วนะ”




เสียงทุ้มห้าวดูมีพลังอำนาจเอื้อนเอ่ยบอกลูกชายนอกสมรสของตัวเองพลางจะทำท่าเข้าไปกอดร่างเล็กนั้นด้วยความคิดถึงหากแต่คนที่ยังไม่พร้อมจะรับฟังอะไรทั้งนั้นกลับเบี่ยงตัวไปหลบหลังมาร์คซึ่งกำลังยืนประเมินสถานการณ์ตรงหน้าอยู่ อุ้งมือหนาจับมือเล็กไว้มั่นพลางบีบกระชับให้แบมแบมรู้..รู้ว่ายังมีเขาที่อยู่ข้างๆเสมอ




“อย่ามายุ่งกับคุณแบมนะ”




“คุณแบมทำไมพูดแบบนั้นละลูก ไม่น่ารักเลยนะ”คุณมาการ์เร็ตเอ็ดหลานชายตัวน้อยเสียงแผ่วซึ่งคนที่แทบไม่เคยโดนว่าเบะปากลงเหมือนพร้อมจะร้องไห้ได้ทุกเมื่อ 




“อย่าดุแบมแบมเลยครับมัม แกยังคงทำใจไม่ได้”คุณหนึ่งบุรุษหรือผู้เป็นพ่อของแบมแบมพูดบอกด้วยความใจเย็น ไม่คิดจะโกรธหรือเสียใจกับสิ่งที่ลูกชายพูดออกมาเลยแม้แต่น้อยเพราะเขารู้ดี..รู้ดีว่าแบมแบมนั้นเกลียดพ่อตัวเองมากแค่ไหน




“นั่งลงแล้วคุยกันดีๆก่อนนะลูก”




“ไม่เอา คุณแบมอยากขึ้นห้องแล้ว”ใบหน้าหวานสะบัดไปมาอย่างดื้อรั้นพร้อมกับทำท่าเหมือนจะเดินหนีหากทว่ามือเล็กของแบมแบมกลับถูกมาร์คดึงเอาไว้เสียก่อน เรียวหน้าคมทอดมองกรอบหน้าใสอย่างอ่อนหวานเหมือนต้องการให้แบมแบมยอมนั่งลงและคุยกันดีๆ จนสุดท้ายแบมแบมก็จำต้องนั่งลงจนได้ส่วนมาร์คนั้นที่เป็นคนนอกก็นั่งอยู่ที่โต๊ะฝั่งตรงข้าม




“มีอะไรก็พูดมาเลยฮะ คุณแบมง่วงแล้ว”




“โตขึ้นเยอะเลยนะลูก น่ารักกว่าเมื่อก่อนจนพ่อจำแทบไม่ได้เลย”สายตาที่เริ่มฝ้าฝางกวาดมองใบหน้าเนียนใสของลูกชายดั่งต้องการซึมซับใบหน้านี้ไว้ให้ลึกสุดใจ หากแต่ไม่ใช่กับแบมแบมคนตัวเล็กเมินหน้าหนีเหมือนไม่ได้ซึ้งใจกับคำพูดเหล่านั้น




“บินมาตั้งไกลเพราะจะพูดแค่นี้เหรอฮะ”




“คุณแบมทำไมพูดแบบนี้ละลูก พูดกับคุณพ่อดีๆสิ”มาการ์เร็ตค่อนข้างตกใจกับอาการต่อต้านของแบมแบมที่ไม่เคยเห็นมาก่อน เธอรู้ว่าแบมแบมเกลียดบิดาของตัวเองมากแค่ไหนแต่ไม่คิดว่าจะเกลียดกันจนแทบไม่อยากมองหน้าแบบนี้




“คุณแบมไม่มีพ่อ..คุณแบมมีแค่คุณแม่กับคุณมาการ์เร็ต”




ไม่เคยต้องการให้คนใจร้ายแบบนี้เป็นพ่อของตัวเอง..คนที่กล้าทิ้งเมียและลูกของตัวเองไปอย่างไร้เยื่อใย คนที่เลือกความสุขสบายมากกว่าความถูกต้องและความรัก เพียงเพราะผู้หญิงคนนั้นร่ำรวยเขาถึงได้ยอมทิ้งคุณแม่และลูกชายตัวน้อยของตัวเองไป..คนใจร้ายแบบนั้นแบมแบมไม่จำเป็นต้องสนใจ




“พ่อรู้ว่าลูกเกลียดพ่อมากแต่ช่วยฟังพ่อหน่อยได้ไหมน้องแบม”




“ฟังที่พ่อเขาจะพูดหน่อยนะลูก”มาการ์เร็ตลูบกลุ่มผมนิ่มเบาๆหวังให้แบมแบมใจเย็นลงมากกว่านี้




“พ่อมารับน้องแบมกลับบ้าน บ้านของเราที่ประเทศไทย”ดวงตากลมใสเบิกกว้างขึ้นอย่างตกใจเช่นเดียวกับดวงตาคมกริบของมาร์คที่วูบไหวอย่างรุนแรง มือหนากำเข้าหากันแน่นอย่างไม่รู้ตัวก่อนที่จะสัมผัสได้ถึงความหน่วงที่บริเวณหน้าอกข้างซ้าย




“ค..คุณแบม ไม่กลับ ม..ไม่ไปไหนทั้งนั้น”




“แต่น้องแบมต้องกลับนะลูก กลับไปพร้อมกับคุณมาการ์เร็ตด้วย หนูไม่เห็นเหรอว่าคุณมาการ์เร็ตกำลังป่วยอยู่นะ”หนึ่งบุรุษพูดตะล่อมบุตรชายของตัวเองที่บัดนี้นั่งตัวแข็งค้างไปแล้ว กลีบปากอิ่มตึงถูกขบเม้มเข้าหากันแน่นเพราะแรงกดดันจากบุคคลรอบข้างก่อนความกดดันที่ได้รับจะแปลงสภาพกลายเป็นหยดน้ำตาที่ร่วงหล่นลงมาไม่ขาดสาย




“ไม่กลับ ฮึก คุณแบมไม่ไปไหนทั้งนั้น คุณมาการ์เร็ตอยู่ที่นี่กับคุณแบมนะฮะ”




“กลับไปกับคุณพ่อเขาเถอะนะลูก”




หากแต่คนที่จะช่วยปลอบแบมแบมได้กลับหักหลังด้วยการขับไล่ไสส่งตัวเองไปเช่นเดียวกัน..




“คุณแบมไม่ไป ฮึก จะอยู่ที่นี่”เสียงร้องไห้ของคนที่มาร์ครักสุดใจดังขึ้นเรื่อยๆจนคนที่แอบฟังอยู่เริ่มทนไม่ไหว ภายในร้านที่เงียบสนิทบัดนี้กลับก้องไปด้วยเสียงสะอื้นราวกับว่าจะขาดใจ กายสูงผุดลุกขึ้นอย่างรวดเร็วก้าวเท้าตรงไปยังโต๊ะที่แบมแบมนั่งอยู่ ทั้ง3ที่อยู่ในคนละอารมณ์เงยหน้ามองร่างสูงโปร่งของมาร์คด้วยความแปลกใจ




“ขอโทษที่ผมต้องเสียมารยาทนะครับแต่ผมทนเห็นน้องร้องไห้ไม่ได้”




ฟุบ!




มือเล็กถูกคว้าไว้โดยอุ้งมือใหญ่ก่อนที่ร่างบอบบางจะถูกดึงให้วิ่งออกมาพร้อมกันท่ามกลางความตื่นตะลึงของผู้ใหญ่ทั้งสอง ใบหน้าหวานที่เปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาแสดงออกถึงความตกใจอย่างเห็นได้ชัดยามที่ร่างทั้งร่างปลิ้วไปตามแรงดึงของมาร์ค แบมแบมนั่งลงที่เบาะรถอีกครั้งหากแต่ครานี้มันเปลี่ยนไป..เพราะมันเต็มไปด้วยความเศร้าและเสียใจ




มาร์คเหยียบคันเร่งด้วยความไม่สบอารมณ์เท่าไหร่นักหากทว่าหางตาคมก็เหลือบมองคนตัวเล็กที่เอาแต่นั่งกุมมือแน่น ก่อนที่รถสปอร์ตคันหรูจะถูกจอดลงบริเวณแม่น้ำสายใหญ่ซึ่งเต็มไปด้วยแสงสีที่ชวนผ่อนคลายหากแต่ในเวลานี้มันไม่สามารถช่วยทำให้แบมแบมและมาร์คสบายใจได้เลย




“คุณแบมไม่อยากไป ฮึก พี่มาร์คเข้าใจคุณแบมใช่ไหม”




“พี่เข้าใจ พี่เข้าใจ”หยาดน้ำตาที่เอ่อล้นอยู่ในเบ้าตาถูกกลั่นร่วงลงมาอีกครั้ง มือหนาประคองกรอบหน้าหวานไว้ทั้ง2ข้างพลางใช้นิ้วเรียวยาวเกลี่ยหยดน้ำสีใสออกจากขอบตาหวาน




“ทำไมเขาต้องบังคับคุณแบม ฮึก ทำไมคุณมาการ์เร็ตไม่ช่วยคุณแบมเลย”




“ถ้าไม่อยากไปก็ไม่ต้องไป อยู่กับพี่..มาอยู่กับพี่ก็ได้นะ”เสียงทุ้มสั่นเครือขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ มาร์คในตอนนี้กำลังขอร้องและอ้อนวอนแบมแบม..เขากำลังอ้อนวอนไม่ให้คนตัวเล็กหนีหายไปไหน




“แต่คุณแบมทิ้งคุณมาการ์เร็ตไม่ได้ อึก คุณแบมไม่รู้จะทำยังไงดีแล้ว”แบมแบมสับสนไปหมด ไม่ว่าจะมองไปทางไหนหนทางข้างหน้าของตัวเองมันก็มีเพียงคำตอบเดียว..เขาต้องกลับไปจริงๆงั้นเหรอ มือเล็กกำเข้าหากันแน่นจนเล็บสั้นจิกลงไปในเนื้ออ่อน




“ไม่ไปได้ไหม”กระบอกตาคมร้อนผ่าวขึ้นมาคล้ายกับว่าตัวเองกำลังจะร้องไห้ออกมา อุ้งมือหนาลูบใบหน้าเล็กเหมือนต้องการสัมผัสร่างกายนี้ไว้ในลึกสุดหัวใจ..มาร์คทนไม่ได้ถ้าหากว่าวันหนึ่งข้างกายของเขามันไร้ร่างเล็กๆนี้




“คุณแบมไม่ได้อยากไป ฮึก คุณแบมอยากอยู่กับพี่มาร์คเหมือนกัน”มาร์ครั้งกายเล็กที่สั่นไปทั้งร่างกายเข้ามาไว้ในอ้อมกอดอบอุ่นพลางลูบไหล่เล็กเพื่อปลอบให้แบมแบมหายร้องไห้ถึงแม้ว่ามันจะทำได้ยากเหลือเกิน 




อย่าไปเลยนะ..









ถือเป็นการเรียกระดมพลครั้งใหญ่เพราะพื้นที่บ้านมาร์คส่วนหนึ่งถูกจับจ้องด้วยนักศึกษามหาวิทยาลัยลอนดอน มาร์คพาแบมแบมกลับมาที่บ้านของตัวเองเนื่องจากคนตัวเล็กเป็นฝ่ายเอ่ยปากขอ..แบมแบมยังไม่อยากกลับไปเจอหน้าของพ่อตัวเองในเวลานี้ ถึงแม้ว่าแบมแบมจะหยุดร้องไห้ไปแล้วแต่ตอนนี้ได้มีมนุษย์อีก2คนที่ได้ร้องไห้แทนเป็นที่เรียบร้อย




ยูคยอมกับจูเนียร์เอาแต่นั่งร้องไห้ฟูมฟายเมื่อได้ยินทุกเรื่องที่มาร์คบอกมา..




“คุณแบมไม่ไปไม่ได้เหรอแล้วเนียร์กับยูคจะทำไงละ”




“นะ อย่าไปเลยนะคุณแบม”




จูเนียร์และยูคยอมพูกคำนี้มาเป็นร้อยๆรอบแล้วและทุกรอบนั้นมันก็จะมีเสียงร้องไห้ออกมาด้วยเสมอ มาร์คที่นั่งอยู่ข้างๆคนตัวเล็กได้แต่กุมมือที่เปียกชื้นนั้นไว้แน่นพลางส่งสายตาห่วงใยให้ 




“เดี๋ยวยูคไปคุยให้เอง! ทำไมต้องบังคับกันด้วยวะ”




“ไม่มีประโยชน์หรอกขนาดคุณแบมขอร้องคุณมาการ์เร็ตยังไม่ช่วยคุณแบมเลย”แบมแบมส่ายหน้าให้อย่างหมดหวัง ตอนนี้แบมแบมกำลังเดินมาถึงทางตันที่มองไปทางไหนมันก็มืดไปเสียทุกด้าน




“งั้นคุณแบมก็มาอยู่กับพวกเราก็ได้นะ บ้านเนียร์กว้างจะตายคุณแบมมาอยู่นานเท่าไหร่ก็ได้”




แบมแบมก็อยากทำแบบนั้น..แต่แบมแบมทิ้งคุณย่าของตัวเองไม่ได้




“คุณแบมอยากอยู่กับทุกคนที่นี่ อยากอยู่กับเนียร์ ยูคยอม พี่ๆทุกคน อยากอยู่กับพี่มาร์ค”สายตาหวานกวาดมองทุกคนที่นั่งหน้าเศร้าอยู่ก่อนจะมองไปที่ใบหน้าของมาร์คเป็นอย่างสุดท้าย..มาร์คที่พยายามปรับสีหน้าให้ดูราบเรียบที่สุด เพราะเขารู้ดีว่าตอนนี้แบมแบมกำลังกังวลและหนักใจมากแค่ไหน เขาไม่อยากทำแบมแบมรู้สึกกังวลใจไปมากกว่านี้




“เราเลิกพูดเรื่องนี้กันเถอะ”ในที่สุดมาร์คก็ยอมเปิดปากพูดออกมาเป็นคำแรกตั้งแต่หย่อนตัวลงนั่ง..เขาไม่อยากฟังเรื่องที่มันน่าอึดอัดแบบนี้อีกแล้ว 




“เหนื่อยมาทั้งวันแล้วนะ ขึ้นไปอาบน้ำพักผ่อนกันก่อนดีกว่า”เจ้าของใบหน้าคมคายหันไปบอกคนตัวเล็กพร้อมกับดึงมือนิ่มให้ลุกขึ้นไปด้านพร้อมกันก่อนจะหมุนตัวกลับมาบอกทุกคนที่นั่งอยู่ในห้องโถงว่าให้กลับไปก่อน




มาร์คเดินกลับห้องตัวเองทันทีที่ส่งแบมแบมเข้าห้องนอนที่ครั้งหนึ่งเคยมาพักพิง ร่างสูงโปร่งทรุดนั่งลงบนเตียงนอนของตัวเองก่อนจะทิ้งตัวนอนราบกับฟูกเย็นเฉียบ ภายในหัวที่ฉลาดไปเสียทุกเรื่องในตอนนี้มันกลับตื้อและไร้หนทางสุดๆ เพราะมาร์คไม่รู้..ไม่รู้ว่าตัวเองจะทำยังไงดีกับสิ่งที่จะเกิดขึ้นในอนาคต




ก็อกๆ




ก่อนที่ความคิดฟุ้งซ่านจะสลายหายไปในอากาศเพราะเสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นหน้าห้อง คนตัวสูงเหวี่ยงปลายเท้าลงแตะพื้นแล้วลุกขึ้นเดินไปเปิดประตู และก็เป็นอย่างที่มาร์คคิดจริงๆ..เด็กแก้มตุ่ยที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จยื่นก้มหน้าอยู่หน้าบานประตู




“ขอคุณแบมนอนด้วยได้ไหมฮะ”




มาร์คไม่ตอบอะไรทำเพียงเบี่ยงตัวออกเพื่อให้คนตัวเล็กเดินเข้ามาในห้องได้ก่อนจะเดินตามร่างบอบบางเข้าไปภายในห้อง แบมแบมหย่อนกายลงนั่งที่ปลายเตียงอย่างหงอยๆพลางมองหน้าของคนที่ตัวเองรักที่สุด มาร์คซึ่งเข้าใจว่าคนตัวเล็กกำลังเสียใจทรุดตัวคุกเข่าลงกับพื้นไม้แล้วหยิบมือเล็กขึ้นมากุมเอาไว้แน่น




ไม่มีคำพูดอะไรเอื้อนเอ่ยอะไรออกมาจากคนทั้งคู่ มีเพียงสายตา2คู่ที่สอดประสานกันอยู่อย่างเนิ่นนานก่อนที่ดวงตาของทั้งคู่จะเริ่มแดงกล่ำและเป็นมาร์คที่ยอมหลบตาก่อน คนเป็นพี่สูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆเพื่อเรียกความเข้มแข็งของตัวเองออกมาก่อนจะประสานสายตากับเด็กแก้มตุ่ยอีกครั้ง




“อย่าร้องไห้สิ ทำแบบนี้พี่ไม่สบายใจนะ”




“คุณแบมขาดพี่มาร์คไม่ได้”หยดน้ำตาเม็ดแรกกลิ้งผ่านแก้มกลมกระทบฝ่ามือหนาของมาร์คที่วางอยู่บนตักบาง 




“พี่ก็ขาดเราไม่ได้แต่เราเลี่ยงมันไม่ได้แบมก็รู้ใช่ไหม”เขากำลังพยายามทำตัวเป็นคนมีเหตุผลทั้งๆที่แท้จริงแล้วมาร์คนั้นไม่ได้อยากพูดแบบนี้เลยแม้แต่น้อย เขาอยากจะถามแบมแบมออกไปว่า..หนีมาอยู่กับพี่ไหม แต่นั้นมันก็เป็นเพียงความคิดที่โง่เง่าเพราะถ้ามาร์คทำแบบนั้นจริงๆเขาคงเป็นคนที่เลวมาก




“เราอยู่ไกลกันแต่ไม่ได้หมายความว่าเราจะเลิกรักกันได้หนิ”




“…”




“อย่าลืมสิว่ามีแฟนรวยนะ..บินไปหาทุกอาทิตย์ยังได้เลย”




คนตัวเล็กที่ได้ยินแบบนั้นก็หลุดหัวเราะออกมาเสียงแผ่วถึงจะรู้อยู่แก่ใจว่ามันเป็นเพียงคำปลอบโยนของมาร์ค แต่อย่างน้อยก็ทำให้แบมแบมรู้ว่า..มาร์ครักตัวเองมากแค่ไหน



-------------------------------------------------- 65%



     มาร์คตัดสินใจพาแบมแบมกลับมาส่งที่คาเฟ่อีกครั้งในช่วงสายของวันใหม่ถึงแม้ว่าคราแรกคนตัวเล็กจะขัดขืนอยู่บ้างก็ตามที แต่มาร์คก็ให้เหตุผลที่ว่าเราไม่ควรจะหนีความจริงถึงอย่างไรสักวันแบมแบมก็ต้องกลับมาอยู่ดี หากแต่มันเป็นการกลับมาที่ปตกต่างไปจากทุกครั้ง..แบมแบมกำลังต่อต้านกับทุกอย่างไม่เว้นแม้แต่คุณมาการ์เร็ต




“คุณแบมกลับมาแล้วเหรอลูก”




คุณย่าที่เป็นห่วงหลานชายเพียงคนเดียววิ่งออกมาหาพลางลูบหน้าลูบตาอย่างเป็นห่วงเป็นใยหากแต่คนตัวเล็กกลับตีหน้านิ่งแล้วเบี่ยงหน้าออกน้อยๆเหมือนไม่อยากให้มือชรานั้นมาสัมผัสใบหน้า มาการ์เร็ตชะงักกับปฏิกริยาตอบโต้ที่ไม่เคยได้รับจากหลานชายหากแต่ก็ไม่ได้ว่าอะไรเพราะเข้าใจดีว่าตอนนี้แบมแบมคงกำลังอารมณ์ไม่ได้




“ขอบคุณมาร์คมากนะจ๊ะที่ช่วยดูแลคุณแบมให้”




“ไม่เป็นไรครับ ผมทำด้วยความเต็มใจ”




“พี่มาร์คฮะอยากดื่มอะไรไหมเดี๋ยวคุณแบมทำให้”แบมแบมทำตัวเป็นเด็กดื้อชั่วคราวเมื่อคนตัวเล็กเมินจานแซนวิซที่มาการ์เร็ตเดินถือมาให้ มาร์คที่เห็นแบบนั้นก็ได้แต่ส่งสายตาดุๆให้คนเป็นน้องหากแต่แบมแบมกลับเม้มปากใส่แล้วเมินหน้าหนี มาร์คจึงต้องเป็นฝ่ายหันไปขอโทษคุณย่าแทนแล้วดึงมือเล็กให้เดินไปนั่งทานแซนวิซด้วยกัน




“ทำไมทำนิสัยไม่น่ารักแบบนั้นเลย”




“ฮึ”ไม่ตอบแถมยังสะบัดหน้าหนีอีก มาร์คพรู่ลมหายใจเบาๆก่อนจะจับศรีษะเล็กให้หมุนมามองหน้าตัวเอง




“คุณมาการ์เร็ตเสียใจรู้ไหมครับ ทำแบบนั้นเป็นเด็กดื้อนะ”ใบหน้าหวานสลดลงเล็กน้อยก่อนจะเหลือบสายตามองคุณย่าของตัวเองที่กำลังมองมาอย่างเป็นห่วง 




“ถึงจะโกรธแต่ห้ามทำแบบนั้นนะรู้ไหม”




“ก็ได้ฮะ =^=”แบมแบมเริ่มกลับมายิ้มอีกครั้งและพูดเรื่องอื่นที่ไม่เกี่ยวกับเรื่องเมื่อวานอีก หากแต่ช่วงเวลาแห่งความผ่อนคลายก็ต้องอยู่กับแบมแบมได้เพียงแปปเดียวเมื่อร่างของคนที่แบมแบมไม่อยากเจอที่สุดปรากฏกายอยู่ตรงหน้าอีกครั้งพร้อมกัับบอดี้การ์ดร่างสูงใหญ่




“เราจะเดินทางกันภายในอาทิตย์นี้ เตรียมตัวให้พร้อมด้วย”




“อ..อะไรนะฮะ คุณแบมยังไม่พร้อม”




“ในเมื่อลูกดื้อพ่อก็ต้องบังคับแบบนี้แบมแบม”บิดาของเด็กตัวเล็กบอกเสียงเรียบแต่แฝงไปด้วยความดุดัน เหมือนจะบ่งบอกให้แบมแบมรู้ว่าคราวนี้เขาเอาจริงและไม่ยอมให้แบมแบมวิ่งหนีไปอีกแล้ว แบมแบมที่ส่ายหน้าเหมือนคนไม่มีสติพลางเอาแต่พูดว่าไม่พร้อมจะไปไหนทั้งนั้น




“คุณแบมยังไม่อยากไปจากพี่มาร์คนะ ฮึก คนใจร้าย”




“ลูกต้องไปกับพ่อเพราะนี่คือคำสั่งไม่ใช่คำขอร้อง!”




“ผมว่ามันเร็วเกินไปที่จะให้แบมแบมไปตอนนี้”มาร์คเอ่ยพูดแทรกขึ้นอย่างทนไม่ไหวยิ่งเห็นว่าคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นบิดามาตะโกนใส่ร่างเล็กๆนี้ก็ยิ่งทนไม่ไหว..ต่อให้เป็นพ่อของแบมแบมเขาก็จะไม่เกรงใจอีกแล้ว




“นี่เป็นเรื่องของคนในครอบครัว..เธอเป็นคนนอก”




“ผมรู้ครับว่าตัวเองเป็นคนนอกแต่การที่คนในอย่างคุณมาทำให้แบมแบมร้องไห้..ผมยอมไม่ได้”ดวงตาคมกริบประสานกับนัยน์ตาวาวโรจน์ของหนึ่งบุรุษอย่างท้าทายอำนาจ




“หึ เธอจะทำอะไรกันมาร์ค ต้วนเป็นแค่นักเรียนแพทย์ไม่ใช่เหรอ”




“..!!”




“ไปหาความมั่นคงให้ชีวิตตัวเองให้ได้ก่อนเถอะแล้วถึงริจะมาปกป้องลูกชายฉัน”ใบหน้าหล่อเหลานิ่งอึ้งไปเช่นเดียวกับใบหน้าหวานของแบมแบม คำพูดนั้นมักตอกกระแทกหน้าเขาอย่างแรงจนเจ็บชาไปหมด..มือหนากำหมัดเข้าหากันแน่นอย่างเดือดดาล




“ถึงตอนนี้ผมจะแค่นักเรียนแพทย์แต่ผมก็สามารถดูแลแบมแบมได้ ไม่ใช่คนที่มีมั่นคงแต่กลับดูแลลูกของตัวเองไม่ได้”




“ไอ้เด็กนี่!”




คอเสื้อเชิ้ตถูกกระชากขึ้นอย่างแรงเพราะความเกรี้ยวโกรธเมื่อถูกเด็กรุ่นลูกต่อปากต่อคำ คนตัวเล็กที่เห็นดังนั้นก็รีบผุดลุกขึ้นเข้าไปแทรกกลางระหว่างบิดาและคนรักและตัวเองทันที นัยน์ตากลมโตจ้องเขม็งไปอย่างไม่กลัวเกรงก่อนจะตัดสินใจพูดในสิ่งที่ตัวเองคิดว่ามันดีที่สุดออกมา




“คุณแบมจะไป..คุณแบมจะยอมไปประเทศไทย”




ใบหน้าหล่อเหลาก้มมองใบหน้าเล็กอย่างไม่เชื่อหูตัวเองต่างจากหนึ่งบุรุษที่กระตุกยิ้มอย่างมีชัย แบมแบมหลับตาลงแน่นพยายามไม่มองหน้ามาร์คที่บัดนี้มันช่างดูวูบโหวงไปหมด แบมแบมแค่ไม่อยากให้มาร์คต้องมีปัญหากับพ่อของตัวเองเพราะนี้มันเป็นเรื่องที่ไม่เกี่ยวกับมาร์คเลยสักนิด..แบมแบมก็แค่อยากปกป้องมาร์คบ้าง








ช่วงเวลาแห่งความสุขมันมักจะผ่านไปเร็วเสมอมาร์ครู้ดี และตอนนี้ชีวิตของเขาคงกลับเข้าสู่ช่วงเวลาที่น่าเบื่ออีกครั้งเพราะคนที่ทำให้โลกของเขาสดใสกำลังหนีจากเขาไปอีกคน แม้ว่าตอนนี้มาร์คจะยืนอยู่ท่ามกลางผู้คนมากมายภายในสนามบินหากแต่หูของเขากลับอื้ออึงคล้ายกับต้องการปิดการรับฟังทั้งหมด แผ่นหลังกว้างพิงเสาต้นใหญ่ที่พอจะบังร่างของเขามิดพลางทอดสายตามองทุกคนที่กำลังร่ำลากับแบมแบม




มาร์คได้แต่หลบตัวเองอยู่หลังเสาเพราะเขารู้ว่าตัวเองยังไม่เข้มแข็งพอที่จะออกไปเผชิญความจริง




“ต้องโทรมาหาทุกวันเลยนะ สไกป์มาหาก่อนนอนด้วย”




“ไม่ลืมหรอก คุณแบมจะโทรหายูคกับเนียร์ทุกวันเลย”




แบมแบมยิ้มให้เพื่อนรักทั้ง2ที่สั่งให้ติดต่อกลับมาเป็นรอบที่100ของวันหากแต่สายตากลับกวาดมองไปรอบๆเพื่อหาใครอีกคนที่แบมแบมคิดถึงอยู่ตลอด..พี่มาร์คจะไม่มาจริงๆเหรอ เสียงประกาศเรียกผู้โดยสารดังขึ้นเป็นครั้งที่2เพื่อให้เตรียมตัวขึ้นเครื่องทว่าแบมแบมก็ยังไม่ยอมเดินเข้าไปเสียที..รอ แบมแบมกำลังรอมาร์คแค่คนเดียว




“ไปได้แล้วนะคุณแบมอีก15นาทีจะบินแล้ว”




“คุณแบมขอรอพี่มาร์คก่อนนะฮะ อีกแค่แปปเดียวจริงๆ”มาการ์เร็ตพยักหน้าให้หลานชายตัวน้อยก่อนจะปล่อยให้แบมแบมยืนรอมาร์คต่ออีกหน่อย ในตอนนี้แบมแบมอยากให้เวลาที่เดินอยู่ผ่านไปอย่างช้าๆเหลือเกิน..เหลือเวลาอีกไม่มากแล้วนะพี่มาร์คจะไม่มาจริงๆเหรอ




“พี่มาร์คเขาคงติดธุระนะลูก”ปลอบหลานชายที่ตอนนี้ดวงตากลมโตเจื่อไปด้วยหยาดน้ำตาและพร้อมที่จะร่วงหล่นลงไปมาได้ทุกวินาที แบมแบมกลั้นสะอื้นไว้จนร่างกายสั่นเทิ้มไปหมดก่อนจะตัดสินใจหมุนตัวเพื่อเดินเข้าไปภายในเกท




“แบมแบม!”




“พี่มาร์ค! ฮึก นึกว่าจะไม่มาซะแล้ว”อีกนิดเดียวเท่านั้นปลายเท้าเล็กจะก้าวเข้าไปในเกทหากแต่ร่างสูงของมาร์คที่รีบวิ่งมาด้วยความเร็วก็สามารถรั้งคนตัวเล็กเอาไว้ได้ทัน คนตัวเล็กที่ได้ยินเสียงคุ้นเคยรีบหมุนกายกลับทันทีโดยให้คุณย่าขอตัวเองนั้นเดินเข้าไปก่อน




“พี่ขอโทษ พี่ยังไม่พร้อมเห็นแบมไป”




“คุณแบมรู้ฮะ”เพราะแบมแบมก็รู้สึกแบบนั้นเหมือนกัน..การจากลาทั้งที่ยังรักกันอยู่มันทรมานมากนะ




“พี่จะไปบอกลาเราเพราะยังไงๆแบมแบมก็ต้องกลับมา..กลับมาหาพวกเราอีกครั้ง”




“คุณแบมจะกลับมาฮะ ฮึก จะกลับมาหาพี่มาร์คกับทุกๆคน”คนตัวเล็กโผเข้าหากายแกร่งอย่างโหยหาซึ่งคนเป็นพี่ก็โอบรัดร่างบางนั้นไว้แน่นเช่นเดียวกัน ใบหน้าหวานซบลงกับอกกว้างของมาร์คก่อนจะปล่อยให้หยาดน้ำตาไหลซึมออกมาจนเปียกชุ่มเสื้อไปหมด




“กลับมาฟังกฏ2ข้อสุดท้ายของพี่นะ..พี่จะรอ”




แม้ว่ามันจะทรมานมากแค่ไหน..แต่เขาก็จะรอ









1ปีผ่านไป..




“ที่ลอนดอนหน้าหนาวแล้วพี่มาร์คอย่าลืมพันผ้าพันคอหนาๆแล้วก็สวมถุงมือด้วยนะฮะ”มาร์คยิ้มให้กับเสียงปลายสายที่เจื้อยแจ้วออกมาจากโทรศัพท์พลางเปิดเก๊ะลิ้นชักเพื่อหยิบถุงมือออกมาสวมตามที่แบมแบมบอก..แม่นอย่างกับตาเห็นรู้ได้ไงว่าเขาไม่ชอบสวมถุงมือ




“รู้แล้วครับๆ พี่ใส่ครบหมดทุกอย่างแล้วเนี่ย”




“อย่าให้รู้นะว่าไม่ใส่อะ เสียงพี่มาร์คดูแหบๆนะ”คนเป็นพี่กระแอ่มไอขึ้นมาทันทีเพื่อปรับโทนเสียงของตัวเอง..รู้แม้กระทั่งว่าเสียงเปลี่ยนไปนี่ถ้าจับได้ว่าเขาไม่สบายนะมีหวังโดนบ่นจนหูชาแน่ๆ




“พี่..เพิ่งตื่นนะเสียงมันเลยแหบๆ”




“ถ้าจับได้ว่าโกหกคุณแบมจะตีนะฮะ”จับไม่ได้หรอก..มาร์คยิ้มกระหย่องอยู่ในใจก่อนที่บทสนทนาข้ามโลกจะหยุดลงอย่างกะทันหันเมื่อเสียงกริ่งหน้าประตูดังขึ้นถี่ๆ




“แปปนะมีคนมากดกริ่งอะ”มาร์คบอกคนตัวเล็กที่ถือสายรออยู่ก่อนรีบสวมสลิปเปอร์แล้ววิ่งออกไปหน้าบ้านเพื่อดูว่าเป็นใครที่มากดรัวกริ่ง แก้มตอบหนีบโทรศัพท์ไว้กับไหล่พลางใช้มือเปิดประตูบานไม้ของตัวเองด้วยความเร่งรีบ




“ไหนบอกว่าไม่ได้ป่วยไงฮะ”ใบหน้าคมที่ก้มหนีบโทรศัพท์อยู่ไม่ทันได้มองหน้าของผู้มาใหม่หากแต่เสียงที่เพิ่งได้ยินจากโทรศัพท์บัดนี้กลับอยู่ใกล้เพียงเอื้อมเท่านั้น โทรศัพท์ราคาแพงร่วงหล่นสู่พื้นหญ้าเบื้องล่างพร้อมกับใบหน้าคมของมาร์คที่นิ่งตะลึงไป




“แบบนี้ต้องให้คุณแบมตีนะ บอกแล้วไง ว..!!”




“ก..กลับมาได้สักทีนะ”ยังไม่ทันที่แบมแบมจะพูดจบประโยคเสียด้วยซ้ำร่างบอบบางที่เพิ่งลงจากเครื่องได้ไม่ถึงชั่วโมงก็ถูดรั้งเข้าไปในอ้อมกอดอบอุ่นทันที เสียงทุ้มห้าวเปล่งออกมาด้วยความสั่นเครือหากทว่ามันกลับเป็นเสียงที่เปี่ยมไปด้วยความสุข มาร์คกอดร่างบางแน่นขึ้นๆเหมือนกำลังทดสอบว่าตัวเองฝันไปหรือเปล่า




“กลับมาคราวนี้ไม่มีบ้านอยู่ฮะ เลยจะมาขออาศัยอยู่ชั่วคราวได้ไหม”ดวงตากลมโตช้อนมองปลายคางเรียวคมอย่างออดอ้อนก่อนจะยิ้มหวานออกมาอย่างมีความสุขเมื่อมาร์คใช้คางจิ้มที่กลางกระหม่อมบาง




“กับคนนี้พี่ให้อยู่ทั้งชีวิตเลย”




นี่คงเป็นเสียงหัวเราะที่ดังที่สุดในรอบปีของมาร์คเลยละมั้ง ร่างเล็กที่ถูกฝังตัวอยู่ในอ้อมกอดอบอุ่นของมาร์คช่วยทำให้รอยยิ้มมุมปากของหนึ่งบุรุษกระตุกออกมาได้อย่างไม่ยากนัก..รอลูกชายเขาได้ตั้ง1ปีทั้งๆที่ห่างกันข้ามโลกขนาดนั้นถ้าไม่ยกให้ก็คงจะดูใจร้ายไปหน่อยละมั้ง



—————————————END—————————————-




มีข่าวร้ายจะมาบอก..นี่ตอนจบแล้วนะมายเกิร์ล ฮึกๆ คุณแบมกำลังจะจากเราไปแล้ว

มันม่าไม่นานหรอกเชื่อฉันเพราะนี่มันตอนสุดท้ายแล้ว แงงง ต้องคิดถึงมากแน่ๆ

ไหนๆก็ตอนสุดท้ายแล้วช่วยคอมเม้นท์และติดแท็กให้กำลังใจเขาด้วยนะ #หมอมาร์คหลอกเด็ก

ฝากฟิคเรื่องใหม่ #อาจารย์หมอมาร์ค ด้วยนะ พระเอกฮอต(?)มากบอกแต่นี้ 55555

ฟิคปิดพรีวันที่10กรกฏาคมนะจ๊ะ ไม่มีรีปริ้นเด้อ สนใจดูรายละเอียดที่ตอน12นะ จุ๊บๆ

---------------------------------------------------------------------

ไม่มีไรจะทอล์กเลยนอกจากจะบอกว่าขอบคุณที่ติดตามกันเรื่อยมานะ ขอบคุณมากๆคะ

ทุกคอมเม้นท์ทุกแท็กทุกโหวตทุกวิวมันทำให้เรามีกำลังใจทั้งหมดเลยจริงๆ

ตอนจบมันอาจจะไม่ตรงใจใครหลายๆคนแต่สำหรับเขานะ 

เขาคิดว่า..คนเราจะรักกันได้จริงๆก็ต้องผ่านอะไรด้วยกันมาก่อนอะ ไม่มีอะไรที่มันราบรื่นหรอก

1ปีที่หายไปก็เพราะเป็นการวัดใจของคุณพ่อแบมว่าพี่มาร์คจะทนรอได้จริงๆหรือเปล่า

ใครอยากอ่านสเปครอบครัวสุขสันต์ก็ไปซื้อฟิคกันได้นะคะ มีสเป4ตอนเพิ่มมาให้อีกตอน

ถ้าเม้นท์ถึง150เดี๋ยวมาลงสเป2ปีต่อมาให้นะ คึๆๆๆ อยากอ่านป่าววววว

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 161 ครั้ง

3,570 ความคิดเห็น

  1. #3565 Spices_smile (@igot7ibambam) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 08:16
    เเงงงงงง พี่มาร์คกับคุณเเบมน่ารักมาก
    #3565
    0
  2. #3546 ploylaksi (@ploylaksi) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 27 เมษายน 2562 / 13:54
    นี้ว่าแล้วว่าพ่อแบมทดสอบ มบเขามั่นคงต่อกันจริงๆๆๆ
    #3546
    0
  3. #3537 Iceice (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2561 / 19:48

    รู้สึกแย่ทุกครั้งที่เนื้อหาาทั้งหมดมันดีมากแต่มาตายตอนจบ

    ตอนจบงงมากไม่มีเหตุผลเลย เฟลจัง ชอบทั้งเรืรองแต่แย่ตอนจบไปหน่อย????

    #3537
    0
  4. #3536 oilyujung (@oilyujung) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 30 กันยายน 2561 / 17:44
    ตัดจบแบบงงในงง เพราะอะไร ยังไง ทำไม
    #3536
    0
  5. #3534 Pent SG (@porpentt) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 20 กันยายน 2561 / 17:39
    นึกว่าจะเสียน้ำตา
    #3534
    0
  6. #3509 4ng00n_MB (@sukrita03) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2561 / 21:23
    แต่กลับมาอยู่ด้วยกันแล้ว ก็ดีเหมือนกัน
    #3509
    0
  7. #3508 4ng00n_MB (@sukrita03) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2561 / 21:22
    ไม่เข้าใจอ่ะ รู้สึกว่าเหตุผลที่แบมต้องกลับไทยมันไม่มากพออ่ะ
    #3508
    0
  8. #3485 Harukim (@aileehan) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 18 มีนาคม 2561 / 04:09
    มาอยู่ดูแลคุณหมอด้วยนะคุณแบมเป็นหมอไม่มีเวลาดูแลตัวเองเลย มาอยู่ดูแลพี่หมอตลอดชีวิตเลยนะ
    #3485
    0
  9. #3462 01231 (@01231) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 15 มกราคม 2561 / 14:21
    อยากอ่านอะะะ ฮื่อออ
    #3462
    0
  10. #3461 aaaaat2 (@AAAAAT) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 14 มกราคม 2561 / 21:07
    เปิดเถอะน้ะค้ะะะะะ
    #3461
    0
  11. #3373 Onlyliew (@Onlyliew) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2560 / 16:15
    แฮปปี้เอนดิ้ง
    #3373
    0
  12. #3348 ojay2 (@Ojay) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2559 / 13:16
    คุณแบมกลับมาอยู่กับพี่มาร์คแล้วววววว อยากรู้ว่าบีเนียร์จะเป็นยังไงต่อ แจ็คแจจะจีบติดป่ะ 5555555555555
    #3348
    0
  13. #3329 @fujinoii (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2559 / 22:29
    จบแล้ว เสียดายสนุกมากๆๆๆ ขอบคุณนะคะ สนุกจริงๆ อ่านแล้วคลายเครียดได้มากๆ ขอบคุณอีกครั้ง
    #3329
    0
  14. #3296 ChayapornSs (@ChayapornSs) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2559 / 22:40
    ฮืออออออออ ??
    #3296
    0
  15. #3243 Bam Yien (@aunjung14872) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2559 / 23:43
    แบทกลับมาหาพี่มาร์คแล้วว ดีใจจจ
    #3243
    0
  16. #3220 Arisara Punphon (@lovevoxx011) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2559 / 22:17
    จบแล้วเค้ายังไม่เคลียร์คู่บีเนียร์เลยยยยยยยย
    #3220
    0
  17. #3198 Earn-Janriel (@maruchokota) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 30 เมษายน 2559 / 02:56
    อดทนเก่งทั้งคู่เลย สุดท้ายก็ได้เจอกันนะ
    #3198
    0
  18. #3170 m_sseob (@milkzazzz) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 20 เมษายน 2559 / 20:51
    คุณบมกลับมาหาพี่มาร์คแล้ววววว
    #3170
    0
  19. #3140 Popop Bnnz (@popop-1996) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 26 มีนาคม 2559 / 23:29
    ว่าแล้วว่าพ่อทดสอบมาร์คชัวร์ๆ
    #3140
    0
  20. #3121 Jirakorn Tuanphakdaee (@jirakorn_2544) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 11 มีนาคม 2559 / 15:00
    แอนตี้พ่อแบมแรงมาก ฮึ่มมม
    #3121
    0
  21. #3102 mellow_aa (@mellow-aa) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2559 / 08:08
    ร้องไห้เลยอะ ตอนจากกันอะ ตอนที่แบมต้องกลับไทย เจ็บปวดสุดๆ แบบ แบมต้องไปจิงๆน่ะเหรอ เศร้ามาก แต่การรอคอยมันก็เป็นการพิสูจน์รักอย่างนึงล่ะเนอะ >< ในที่สุดก็แฮปปี้เอนดิ้ง เย้ 
    #3102
    0
  22. #3080 ก๊อตจิลั่ม (@kittapornnn) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 มกราคม 2559 / 03:15
    เอ่อทำไมไม่เห็น...
    #3080
    0
  23. #3062 ไม่บอกกก1 (@30267) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2558 / 16:53
    จบแล้ววว กลับมากอดกันสักที ><
    #3062
    0
  24. #3042 แบมเด็กก้อน (@MBTKB) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2558 / 18:48
    ไม่ชอบพ่อแบมเลย ไม่ชอบๆ แต่จบด้วยดีก็ดีแล้วล่ะ
    #3042
    0
  25. #2999 KiHaE*129 (@princezzaofz) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 19 กันยายน 2558 / 03:24
    เป็นพ่อที่ไม่ได้เรื่องเลย
    วู้วววววววววว
    มาแยกเค้าออกจากกัน
    แต่คุณแบมก็มาแล้วววววววววววว
    #2999
    0