[END] DOCTOR DEAR หมอมาร์คหลอกเด็ก [MarkBam] Ft. [Got7]

ตอนที่ 11 : DOCTOR DEAR - CHAPTER 10 ครบ!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 18,953
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 175 ครั้ง
    8 ม.ค. 61

。SYDNEY♔

DOCTOR DEAR

|Doctor Dear 10|





‘พี่มาร์คแบมแบมอยู่ห้องฉุกเฉิน พี่รีบไปหามันนะ’




เสียงปลายสายจากยูคยอมยังคงดังก้องอยู่หัวของมาร์คซ้ำไปซ้ำมาเหมือนฟิล์มหนังที่กรอหมุน มาร์คไม่รู้ว่าตัวเองกำลังวิ่งลงมาจากวอร์ดด้วยความเร็วแค่ไหนหากแต่ใจของเขามันบินไปถึงหน้าห้องฉุกเฉินแล้ว..แบมแบมอยู่ห้องฉุกเฉิน เป็นอะไร ทำไมถึงต้องเข้าห้องฉุกเฉิน มาร์คถามคำถามนี้กับตัวเองซ้ำไปซ้ำมา




“แฮ่กๆ”




ระยะทางจากวอร์ดอายุรเวชกรรมมาถึงแผนกฉุกเฉินมันไกลกันอยู่พอสมควรหากแต่มาร์คใช้เวลาเพียงแปปเดียวเท่านั้นก็สามารถหยุดยืนหอบหายใจอยู่หน้าห้องฉุกเฉินได้แล้ว ใบหน้าคมซีดเซียวอีกทั้งยังเต็มไปด้วยความกังวลอย่างเห็นได้ชัด นัยน์ตาคมกวาดมองไปทั่วบริเวณก่อนเสียงลมหายใจจะถูกปล่อยออกมาเหมือนกำลังโล่งใจ




แบมแบมนั่งอยู่ตรงนั้น..แบมแบมไม่ได้เป็นอะไร




“แบมแบม”




เสียงห้าวติดหอบเรียกคนตัวเล็กที่นั่งก้มหน้าอยู่เบาๆพร้อมกับมือหนาที่แตะไหล่เล็ก คนที่ถูกเรียกชื่อสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะเงยใบหน้าที่เปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาขึ้นมองมาร์ค เหมือนหัวใจที่แกร่งมาทั้งชีวิตสะดุ้งล้มจนถลอกปอกเปิกไปหมดเมื่อเห็นใบหน้าน่ารักนั้นเต็มไปด้วยความเศร้าหมอง




“พี่มาร์คฮะ ฮึก พี่มาร์ค”




คนตัวเล็กผุดลุกขึ้นก่อนจะถลากายเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดของมาร์คเต็มแรง เสียงร้องไห้ที่เต็มไปด้วยความทรมานและเจ็บปวดดังขึ้นเสียงดังจนมาร์คต้องหลับตาลงแน่นแล้วกอดปลอบคนตัวเล็กให้แน่นที่สุดเท่าที่จะทำได้ แผ่นหลังบางสั่นไหวรุนแรงเสียจนมาร์คต้องกดให้ร่างเล็กแนบชิดตัวเอง




“ไม่เป็นไรแล้วนะ พี่อยู่ตรงนี้แล้ว”ยิ่งมีอ้อมกอดอุ่นๆที่โอบรัดร่างกายไว้ก็เหมือนกับว่าความเข้มแข็งที่แบมแบมพยายามสร้างไว้กำลังถล่มลง เสียงทุ้มห้าวเอื้อนเอ่ยถ้อยคำปลอบโยนที่แบมแบมคิดว่ามันช่างเป็นยาสมานชั้นดี




“คุณมาการ์เร็ต ฮึก คุณมาการ์เร็ตจะเป็นอะไรไหมพี่มาร์ค”นัยน์ตาหวานที่ฉ่ำไปด้วยหยาดน้ำตาช้อนมองมาร์คพร้อมกับถามคำถามที่ตัวเองอยากรู้มากที่สุดในตอนนี้ ถึงแม้ว่ามาร์คจะยังไม่รู้เรื่องอะไรมากนักหากแต่เวลานี้เขาสมควรที่จะปลอบแบมแบมและให้กำลังใจคนตัวเล็กเป็นอย่างแรก




“คุณมาการ์เร็ตต้องไม่เป็นอะไร อย่าร้องไห้เลยนะ”




มันทำให้เขารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะขาดใจตาม..




“เชื่อฉันนะ คุณมาการ์เร็ตต้องปลอดภัย”มาร์คยืนกอดร่างเล็กอยู่อย่างนั้นโดยที่ตัวเองก็กำลังหนักใจไม่แพ้กัน วินาทีนี้คงทำได้เพียงปลอบโยนคนตัวเล็กและอยู่ข้างๆแบมแบมจนกว่าใบหน้าหวานๆนี้จะปราศจากคราบน้ำตา




มาร์คใช้ไหล่ของตัวเองเป็นผ้ารองซับน้ำตาให้แบมแบมเนิ่นนานกว่าที่คนตัวเล็กจะหยุดร้องไห้และผล็อยหลับไป เสียงรองเท้าที่กระทบพื้นดังถี่ๆมาแต่ไกลจนหยุดอยู่ตรงหน้าของมาร์คและแบมแบม..จูเนียร์กับยูคยอม




“ขอโทษที่มาช้านะพี่ รถมันติดอะ”




“ไม่เป็นไร..ช่วยดูแลแบมแบมต่อทีนะ อีก2ชั่วโมงก็ออกเวรแล้ว”

มาร์คประคองศรีษะเล็กให้พิงไหล่ยูคยอมแทนก่อนจะบิดไหล่เพื่อไล่ความเมื่อยขบ..นี่เขาก็โดดมานานแล้วถ้าอาจารย์รู้เข้าต้องโดนดุอีกแน่ๆ ร่างสูงโปร่งจำต้องเดินกลับไปที่วอร์ดอย่างกังวลทั้งๆที่ตัวเองไม่อยากจะห่างร่างนั้นไปแม้แต่วินาทีเดียวแต่หน้าที่ก็คือหน้าที่เขาจะมาทิ้งกลางคันไม่ได้




“ไม่ต้องห่วงนะพี่มาร์คเดี๋ยวพวกผมดูแลคุณแบมเอง”




จูเนียร์ตะโกนไล่หลังพร้อกับยกยิ้มบางๆเมื่อรับรู้ได้ถึงความเป็นห่วงของมาร์คที่มีต่อแบมแบม ใบหน้าหวานหันกลับมามองเพื่อนตัวน้อยที่ใบหน้ายังคงเปื้อนคราบน้ำตาอยู่ก่อนจะถอนหายใจออกมาแผ่วบาง..แบมแบมเสียใจมากข้อนั้นเขารู้ดีเพราะชีวิตของแบมแบมมีเพียงแค่คุณมาการ์เร็ต




“ขออย่าให้คุณมาการ์เร็ตเป็นอะไรเลย”




จูเนียร์และยูคยอมได้แต่เฝ้าภาวนาซ้ำไปซ้ำมา..









มาร์คที่กำลังเป็นห่วงเด็กแก้มตุ่ยก็ไม่มีอารมณ์จะทำอะไรทั้งนั้น ร้อนให้เซฮุนที่รู้เรื่องทั้งหมดแล้วต้องไล่ให้ไปนั่งเฉยๆ มาร์คเหลือบตามองนาฬิกาทุกนาทีหวังให้เข็มสั้นชี้ไปที่เลข11โดยเร็ว เขาจะได้ไปหาแบมแบมสักทีปานี้ไม่รู้จะตื่นหรือยัง จะร้องไห้อยู่ไหมหรือทำอะไรอยู่




มาร์คกำลังจะเป็นบ้าตายอยู่แล้ว..แบมแบมมีอิทธิพลกับชีวิตเขามากเกินไป




“มึงไปเถอะอีก20นาทีก็เลิกเวรแล้วเดี๋ยวถ้าอาจารย์ถามกูจะช่วยโกหกให้”




“ไม่เป็นไรถ้าจับได้ขึ้นมามึงจะซวยเอา”มาร์คส่ายหน้าเป็นเชิงปฏิเสธไม่อยากให้เพื่อนต้องมาเดือดร้อนเพราะเรื่องของตัวเอง หากทว่าเซฮุนกลับถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วโยนเสื้อกาวน์ไปให้้คนที่นั่งหน้าเครียดอยู่




“หน้ามึงมันบอกว่าเป็นมาก รีบไปไม่ต้องห่วงกูหรอก”




“ขอบใจมึง”เซฮุนพยักหน้ารับก่อนจะมองตามแผ่นหลังกว้างของผู้เป็นเพื่อนที่ค่อยๆหายลับไป..เป็นห่วงเขาขนาดนั้นยังจะปากแข็งอีกไอ้มาร์ค..ยอมรับได้แล้วว่าตัวเองรักเขา








ไหล่กำยำของมาร์คในตอนนี้ก็เปรียบเสมือนผ้ารองซับน้ำตาชั้นดีของแบมแบม เวลาที่ดำเนินยังคงเดินไปอย่างเชื่องช้าเสีนจนแบมแบมแทบทนไม่ไหว หากแต่มือหนาที่ยังคงกอบกุมฝ่ามือเล็กไว้ทำให้แบมแบมรู้สึกคลายกังวลไปได้มาโข




ครืด




“อาจารย์ครับ ผู้ป่วยที่เข้าไปด้านในเป็นยังไงบ้างครับ”เมื่อประตูกระจกเลื่อนออกจากกันเป็นมาร์คและแบมแบมที่ถลาตัวเข้าไปหาคุณหมอสูงอายุที่เดินทำสีหน้าเหนื่อยๆออกมา คนตัวเล็กที่เห็นดังนั้นก็ยิ่งใจไม่ดีหนักเข้าไปใหญ่




“เธอป่วยเป็นเนื้องอกในสมอง




..!!




“น..เนื้องอกในสมองเหรอฮะ”แบมแบมพูดเสียงสั่นก่อนที่กายเล็กจะซวนเซคลายจะเป็นลมทำให้มาร์คที่กำลังตกใจไม่แพ้กันต้องประคองเอาไว้ จูเนียร์และยูคยอมที่ยืนฟังอาการอยู่ข้างหลังก็อดที่จะใจหายไม่ได้เช่นเดียวกัน




“แต่ในเคสนี้โชคดีที่ไม่ได้เป็นเนื้อร้ายที่จะลุกลามเป็นมะเร็ง สามารถรักษาได้โดยการผ่าตัดออก”




“แล้วโอกาสที่จะเป็นปกติเหมือนเดิมมีกี่เปอร์เซ็นครับ”




“กลับมาเป็นปกติแน่นอนเพราะตอนนี้ก้อนเนื้อทับส่วนของเส้นประสาทไม่มาก การผ่าตัดจึงไม่อันตรายเท่าไหร่”




มาร์คพรู่ลมหายใจเหมือนโล่งอกกับสิ่งที่อาจารย์หมอบอกแต่ไม่ใช่กับแบมแบม แค่ได้ยินว่าเป็นการผ่าตัดใจดวงน้อยก็เต้นถี่รัวสลับกับชาวาบจนไม่รู้จะอธิบายได้ยังไง แบมแบมได้แต่ตำหนิตัวเองในใจว่าเพราะเหตุใดตัวเองถึงไม่รู้เลยว่าคุณมาการ์เร็ตเป็นโรคร้ายแรงแบบนี้




“คุณกำลังจะเป็นคุณหมอในอนาคต คุณคงรู้นะว่าต้องอธิบายยังไงให้ญาติคนไข้เข้าใจ”อาจารย์หมอกระซิบบอกว่าที่คุณหมอเสียงเบาก่อนจะเดินออกไปทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่กลืนกินทุกสรรพสิ่ง




“กลับบ้านกันนะ”




“ไม่ คุณแบมอยากไปหาคุณมาการ์เร็ตก่อน”




“คุณมาการ์เร็ตต้องพักผ่อนนะ พรุ่งนี้ค่อยมาเยี่ยม”ใบหน้าเล็กส่ายไปมาเหมือนไม่ยอมฟังสิ่งที่มาร์คบอก ร่าบางเอาแต่จะเดินเข้าไปภายในห้องฉุกเฉินเพียงอย่างเดียวจนทุกคนต้องช่วยกันรั้งไว้ 




“ฮึก คุณมาการ์เร็ตจะทิ้งคุณแบมไปอีกคนใช่ไหม ฮือ”ราวกับความเข้มแข็งถูกสูบจนเหือดหายไปหมด ขาเรียวอ่อนแรงจนทรุดลงนั่งที่พื้นพร้อมกับเสียงสะอื้นที่ดังบาดใจคนฟัง 




“แบมแบม ฟังฉัน คุณมาการ์เร็ตต้องไม่เป็นไร เชื่อฉันนะ”




มาร์คทอดเสียงอ่อนโยนบอกคนตัวเล็กที่เริ่มสงบลง อ้อมแขนอบอุ่นสวมกอดที่ร่างเล็กอย่างแผ่วบางเพื่อปลอบโยนให้แบมแบมใจเย็นลง..เขารู้ว่าตอนนี้แบมแบมเป็นห่วงคุณย่ามากแต่เหนือสิ่งอื่นใดแบมแบมก็ควรเป็นห่วงตัวเองด้วย มาร์คร่ำลากับเพื่อนทั้งสองของแบมแบมก่อนจะขับรถพาคนตัวเล็กกลับที่พัก ตลอดทางเด็กที่มักจะส่งเสียงเจื้อยแจ้วอยู่ตลอดเวลาเอาแต่นั่งเงียบและเหม่อมองออกไปไกลจนมาร์คอดเป็นห่วงไม่ได้




รถยนต์คันหรูจอดเทียบสนิทอยู่ที่หน้าบ้านของมาร์คพร้อมกับใบหน้าหวานที่แสดงความงง-งวยออกมาอย่างเห็นได้ชัด มาร์คดับเครื่องยนต์ก่อนจะหันไปมองแบมแบมที่สบสายตามาก่อนอยู่แล้ว




“อยู่บ้านคนเดียวมันอันตราย”




“ต..แต่คุณแบมเกรงใจ”




“ฉันเต็มใจ”มาร์คว่าเสียงเรียบแต่เจือไปด้วยความห่วงใยจนแบมแบมถึงกับตื้นตันใจ ริมฝีปากหวานคลี่ออกบางๆก่อนจะพร่ำพูดขอบคุณไม่หยุดจนมาร์คต้องใช้ฝ่ามือปิดปากเล็กไว้ ใบหน้าคมเคลื่อนเข้าไปใกล้หน้าผากมนแล้วประทับเรียวปากหยักลงไปคลายจะปลอบให้แบมแบมหายกังวล




“ในวันที่นายกำลังล้มลงแบบนี้ฉันจะเดินผ่านไปเฉยๆได้ยังไง”




มาร์คเดินนำร่างเล็กเข้ามาในบ้านที่คุ้นชินก่อนจะเปิดไฟจนสว่างโร่ไปทั้งบ้าน แบมแบมวางกระเป๋าเสื้อคลุมลงบนโต๊ะแล้วเดินตามมาร์คเหมือนลูกเป็ดตัวน้อย ร่างสูงเดินขึ้นไปข้างบนบ้านเพื่อจัดการเปิดห้องนอนที่จะให้แบมแบมพักผ่อนชั่วคราว




“นายนอนห้องฉันไปก่อนเดี๋ยวพรุ่งนี้จะให้แม่บ้านมาทำความสะอาดอีกห้องให้”




เพราะมาร์คอยู่บ้านหลังนี้คนเดียวมาเป็นเวลากว่า3ปีแล้วเขาจึงไม่ได้ให้แม่บ้านทำความสะอาดห้องอื่นไว้ เพราะคุณพ่อและคุณแม่ต้องเดินทางไปประจำอยู่ที่เมืองอื่นทำให้มาร์คต้องใช้ชีวิตด้วยตัวเอง 




“คุณแบมนอนห้องรับแขกก็ได้นะ”คนตัวเล็กที่กวาดสายตามองรอบๆห้องเอ่ยเสียงเกรงใจ แค่มาพักที่บ้านก็เกรงใจจะแย่แล้ว แล้วนี่อะไรจะมายึดห้องนอนเจ้าของบ้านเขาอีกแบมแบมไม่กล้าหรอก




“นอนที่นี่เดี๋ยวฉันไปนอนข้างล่างเอง ไม่ต้องเถียงด้วย”




“ขอบคุณนะพี่มาร์คถ้าไม่มีพี่มาร์คคุณแบมก็ไม่รู้ว่าจะทำยังไงต่อไป”




เมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กเริ่มร้องไห้อีกครั้งมาร์คจึงต้องหยุดบทสนทนาทั้งหมดไว้ก่อนจะดึงศรีษะเล็กให้ซบลงบนอกอุ่นของตัวเอง ตอนนี้แบมแบมกำลังเสียขวัญและหวาดกลัวมาร์คเข้าใจดี..หน้าที่ในตอนนี้ของมาร์คก็คงทำได้แค่เป็นผ้าซับน้ำตา









แบมแบมรู้สึกขอบคุณที่มีมาร์คเดินเข้ามาในชีวิต ทุกอย่างที่ประดังเข้ามาในชีวิตช่วงที่แบมแบมยังไม่พร้อมตั้งรับได้ถูกมาร์คช่วยเหลือไว้จนหมด ทั้งอาการของคุณมาการ์เร็ต การรักษาดูแลรวมถึงค่าใช้จ่ายที่แสนแพง มาร์คเป็นคนจัดการให้ทั้งหมด..แบมแบมไม่รู้จะตอบแทนยังไงกับความดีที่มาร์คมีให้




“คุณแบมมาเยี่ยมแล้วคุณมาการ์เร็ต”เสียงหวานลอยเข้ามาก่อนตัวเสียอีก จนหญิงชราที่พักฟื้นอยู่บนเตียงต้องวาดรอยยิ้มเอ็นดูให้กับหลานชายตัวน้อยของตัวเอง 




“ทำไมวันนี้เลิกเรียนเร็วนักละคุณแบม”




“อาจารย์ยกเลิกคลาสนะฮะ คุณแบมเลยรีบมาหาคุณมาการ์เร็ตเลย”




“แล้วมาร์คไม่มาด้วยเหรอ”ดวงตาฝ้าฝางมองเลยไปข้างหลังเพื่อหาเด็กหนุ่มรูปหล่อที่ขยันมาเยี่ยมตัวเองพร้อมกับแบมแบม ตลอดอาทิตย์ที่ผ่านมามันทำให้มาการ์เร็ตรู้ว่ามาร์คนั้นเป็นคนดีและคนที่พร้อมจะฝากแบมแบมไว้ได้ขนาดไหน กับคนที่ไม่ได้เป็นแม้แต่ญาติกันมาร์คกลับดูแลและให้ความช่วยเหลือเป็นอย่างดี




“พี่มาร์คยังติดเรียนอยู่เลยฮะ แบมเลยนั่งรถเมล์มาก่อนเดี๋ยวพี่มาร์คก็คงตามมา”




“อย่างนั้นเหรอ”หญิงชราพยักหน้าให้หลานชายตัวน้อยที่นั่งปอกเปลือกส้มให้ แบมแบมกลับมาเป็นเด็กคนเดิมที่สดใสร่าเริงหลังจากผ่านเหตุการณ์ร้ายๆไป ส่วนหนึ่งที่ทำให้แบมแบมยิ้มได้คงเป็นเพราะมาร์คด้วย หญิงชราคิดแบบนั้น




“ไปอยู่บ้านพี่เขาอย่าไปทำอะไรให้พี่เขารำคาญใจละ รู้ไหม”




“คุณแบมรู้แล้วน่า บอกทุกวันเลย”



---------------------------------------------------------- 55% ฮับ



          คนตัวเล็กที่โดนบอกแบบนี้ทุกวันยู่ปากอย่างน่ารัก..คุณมาการ์เร็ตพูดเหมือนคุณแบมเป็นเด็กตัวเล็กๆที่เอาแต่สร้างความเดือดร้อนให้พี่มาร์คอยู่เรื่อย หญิงชราที่ได้ยินแบบนั้นก็ส่งเสียงหัวเราะออกมาแผ่วบาง




“ขนาดบอกคุณแบมทุกวัน มาร์คยังมาฟ้องคุณมาการ์เร็ตเลยว่าคุณแบมไม่ยอมทานผักตามที่มาร์คสั่ง”




“คุณแบมเปล่านะ”ส่ายหัวดิ๊กอย่างไม่ยอมรับความผิด




“งั้นคุณมาการ์เร็ตจะถามมาร์คเองว่าคุณแบมกินผักบ้างหรือเปล่า”




“ไม่เอานะ! ก็ได้ คุณแบมไม่กินผักก็ได้”ใบหน้าหวานหม่นลงเหมือนเด็กน้อยที่ทำความผิดแล้วโดนจับได้ คุณมาการ์เร็ตที่เห็นแบบนั้นก็ยิ้มเอ็นดูให้หลานชายตัวน้อย..เธอรู้ดีว่าแบมแบมขยาดการกินผักมากแค่ไหนทั้งบังคับทั้งขู่แล้วก็ไม่หายเสียที




“ใครไม่กินผักครับ”




ประตูบานใหญ่ถูกผลักเข้ามาพร้อมกับร่างสูงโปร่งของมาร์คที่อยู่ในชุดเสื้อกาวน์พร้อมเข้าวอร์ด คนที่เพิ่งเดินเข้ามาโค้งตัวให้ผู้อาวุโสก่อนจะเดินอ้อมไปยืนอีกฝั่งตรงข้ามกับแบมแบม นัยน์ตาคมเหลือบมองเรียวหน้าหวานเหมือนต้องการทวงคำตอบ




“คุณแบมเปล่านะ! เราคุยกันถึง..ถึงยูคยอมต่างหาก เนอะ”




“ฮ่าๆ ตามใจคุณแบมก็แล้วกัน”มือเหี่ยวย่นลูบใบหน้าหวานราวกับเด็กผู้หญิงของหลานชายตัวน้อยก่อนจะผล็อยหลับไปด้วยฤทธิ์ยา ร่างสูงโปร่งของมาร์คมองนาฬิกาแขวนผนังซึ่งบอกเวลา3.50PM.แล้ว เสื้อกาวน์ที่แขวนอยู่บนแขนถูกคลี่ออกแล้วสวมเพื่อพร้อมสำหรับการเข้าเวร ขาเรียวก้าวไปยังโซฟาที่แบมแบมนั่งจ้องเขาตาปริบๆอยู่ก่อนจะลูบกลุ่มผมนิ่มอย่างที่เคยทำเป็นประจำ




“จะรอกลับบ้านพร้อมกันฉันหรือจะกลับเอง”มาร์คถามเสียงเรียบแต่เจือไม่ด้วยความห่วงใย คนตัวเล็กที่ถูกถามแบบนั้นก็ยกยิ้มหวานให้คนตัวโตกว่าก่อนจะทาบทับฝ่ามือหนาที่วางแหมะอยู่บนศรีษะตัวเอง




“เดี๋ยวคุณแบมรอกลับพร้อมพี่มาร์คก็ได้”




“ถ้าเบื่อก็ลงไปหาอะไรทานที่คาเฟ่ด้านล่างนะ ฉันต้องไปเข้าเวรแล้ว”




“อือ พี่มาร์คไปเถอะฮะ”




ใช่ว่าวันนี้จะเป็นครั้งแรกที่มาร์คพูดแบบนี้กับตัวเองหากแต่เป็นเวลากว่าอาทิตย์แล้วที่แบมแบมมักจะรอกลับบ้านพร้อมมาร์คที่เลิกเข้าวอร์ดตอน5ทุ่ม คนตัวเล็กมักจะหาอะไรทำเพื่อฆ่าเวลาอย่างเช่นอ่านหนังสือหรือดูทีวี อาจจะมีบางครั้งที่คุณมาการ์เร็ตตื่นขึ้นมากลางดึกแล้วนั่งคุยกับหลานชายตัวน้อย..อย่างเช่นวันนี้เป็นต้น




“พี่เขาเป็นคนดีนะคุณแบม ดูแลคุณแบมได้ดีกว่าคุณมาการ์เร็ตอีก”




คนตัวเล็กพยักหน้ารับก่อนจะอมยิ้มน้อยๆอย่างเห็นด้วย




“ถ้าวันนึงที่พี่เขาขอคุณแบมเป็นคนรักขึ้นมา คุณแบมจะตอบว่ายังไง”มือที่กำลังกดรีโมทอยู่ชะงักค้างกับคำถามที่พุ่งเข้ามาอย่างไม่ทันตั้งตัว นั้นสิ..เขาจะตอบว่าอะไร




“จะมีวันนั้นเหรอคุณมาการ์เร็ต”




“…”




“คุณแบมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตอนนี้พี่มาร์คทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร”




หากไม่คิดเข้าข้างตัวเองจนมากเกินไปแบมแบมคงให้คำตอบกับตัวเองว่ามาร์คกำลังชอบตน.. แต่ไม่เคยมีคำพูดใดของมาร์คที่สื่อว่ารักเขาออกมาสักคำ มีเพียงแต่การกระทำที่แสดงออกว่าห่วงใยแบมแบมมากขนาดไหน..แบมแบมไม่อยากคิดเข้าข้างตัวเองเพราะถ้าหากคำตอบที่ได้มามันเป็นแค่เพียงความสงสาร..เขาคงทนไม่ได้




“ลองใช้หัวใจคุณแบมคิดดูสิว่าที่พี่เขาอยู่ข้างๆคุณแบมมาตลอดก็เพราะอะไร”




“แต่..พี่มาร์ค”




“คุณแบมของคุณมาการ์เร็ตเก่งอยู่แล้วถ้าเขาไม่บอกทำไมเราถึงไม่ถามเองละ”คุณย่ายิ้มละมุนให้หลานชายตัวน้อยที่นั่งคิดตามคำพูดของตัวเอง แบมแบมไม่ค่อยมั่นใจกับความรู้สึกของตัวเองเพราะกลัวจะเสียใจหากเรื่องที่ตัวเองคิดมันผิดไปจากเรื่องจริง 




“ถามได้เหรอฮะ”




“ได้สิ ในเมื่อเราอยากรู้เราก็ต้องถามใช่ไหม”คนตัวเล็กพยักหน้าหงึกหงักแต่ภายในใจนั้นไม่มีความกล้าพอที่จะไปถามหรอก เกิดได้ยินคำตอบที่ตัวเองไม่อยากได้ยินขึ้นมาจะเป็นตัวเองเนี่ยแหละที่มานั่งฟูมฟาย








กว่าจะกลับมาถึงบ้านก็กินเวลาไปจนเกือบเที่ยงคืนแล้ว เด็กแก้มตุ่ยที่มักจะนอนแต่หัวค่ำหลับคอพับคออ่อนก่อนจะถึงบ้านทุกครั้ง ร้อนให้คนขับรูปหล่อต้องคอยอุ้มไปนอนที่โซฟากลางห้องโถง มาร์คขึ้นไปยังห้องนอนของตัวเองเพื่ออาบน้ำชำระร่างกายและรอเวลาให้คนที่หลับอยู่ตื่นขึ้นมาอาบน้ำเช่นเดียวกัน




ทางด้านคนที่นอนสะลึมสะลืออยู่ก็คอยๆตื่นขึ้นมาพลางใช้มือเล็กขยี้ตาอย่างงัวงุน แบมแบมกวาดสายตาไปรอบๆบ้านเหมือนหาเจ้าของบ้านตัวจริงว่าอยู่ที่ไหน ร่างเล็กลุกขึ้นไปยังห้องครัวเพื่อหาน้ำดื่มแก้กระหายก่อนจะยืนพิงเคาน์เตอร์บาร์เพื่อยันร่างตัวเองไว้




“อ๊า! สดชื่น”




คนตัวเล็กจิบน้ำไปเรื่อยๆพลางกวาดสายตามองห้องครัวที่ถูกตกแต่งด้วยบิลด์อินอย่างหรูหรา ก่อนที่นัยน์ตากลมจะเหลือบไปด้านนอกลานกว้างหลังห้องครัวใหญ่โดยบังเอิญ..ตั้งแต่อาศัยอยู่ภายในบ้านของมาร์คมาแบมแบมไม่เคยสังเกตบริเวณหลังห้องครัวสักครั้ง และดูเหมือนว่ากำลังมีบางอย่างสะกดจิตให้คนตัวเล็กวางแก้วลงกับโต๊ะแล้วเดินไปยังประตูทางออก




แกร็ก




เพราะตอนนี้เป็นเวลาดึกมากแล้วทำให้ม่านตาสวยไม่สามารถมองเห็นสิ่งภายนอกได้ชัดเจนมากนัก นิ้วมือเรียวเอื้อมไปกดสวิตซ์ไฟด้านในเพื่อให้แสงสว่าง หากแต่ทันที่ที่แบมแบมมองไปยังกลางลานกว้างดวงตากลมโตก็ต้องเบิกกว้างจนแทบถลนออกมานอกเบ้า




ต..ตาฝาดไปหรือเปล่า นั้นมัน..




“แปลงผักคุณเทอร์รี่”




แปลงผักขนาดประมาณเล็กที่ปลูกต้นแครอทสีส้มไว้จนเต็มทำให้แบมแบมอดแปลกใจแกมอึ้งไม่ได้ พี่มาร์คเนี่ยนะปลูกผักไม่อยากจะเชื่อแล้วทำไม..ทำไมถึงปลูกคุณเทอร์รี่ละในเมื่อพี่มาร์คสั่งถอนคุณเทอร์รี่ ปลายเท้าเล็กก้าวเข้าไปใกล้แปลงผักสีส้มช้าๆพลางยกยิ้มจาง




“ดีใจจัง”




ปลายนิ้วเรียวแตะใบของมันเบาๆพลางสำรวจไปทั่วแปลงผักอย่างมีความสุข แครอทที่เคยเป็นต้นเล็กๆบัดนี้ดูอวบอูมแถมยังสีสดอีกด้วยนั้นแสดงให้รู้ว่าพี่มาร์คดูแลคุณเทอร์รี่ได้ดีขนาดไหน 




“พี่มาร์คไม่ได้ใจร้ายกับคุณเทอร์รี่จริงๆด้วยสินะ”




แบมแบมนั่งมองแครอทสีสดอยู่พักใหญ่ก่อนจะเดินกลับเข้าไปพร้อมกับปิดประตูเงียบเหมือนไม่ได้เดินเข้ามาก่อน ร่างเล็กทรุดนั่งลงที่โซฟาเหมือนเดิมเพื่อรอมาร์คที่กำลังอาบน้ำอยู่ เท้าเล็กกระดิกไปมาเหมือนกำลังว้าวุ่นอยู่กับคำถามที่ยังคงติดค้างอยู่ในหัว ไม่นานนักร่างโปร่งในชุดนอนชื้นน้ำน้อยๆก็ค่อยๆเดินลงมาเพื่อเรียกให้แบมแบมขึ้นไปอาบน้ำ




“แบมแบมขึ้นไปอาบน้ำได้แล้ว”มาร์คเดินเข้ามาใกล้ร่างบอบบางที่นั่งจุ้มปุ๊กอยู่บนโซฟา ใบหน้าหวานเงยขึ้นมองร่างขาวโปร่งของมาร์คก่อนจะหลุบสายตาลงต่ำ




“พี่มาร์คฮะ คุณแบมขอถามอะไรหน่อยสิ”




“ว่ามาสิ”คิ้วหนาเลิกขึ้นอย่างสงสัยก่อนจะทรุดตัวนั่งลงพลางใช้ผ้าขนหนูเช็ดเส้นผมที่เปียกชื้น มือเล็กกำไว้แน่นเหมือนกำลังประม่ากับสิ่งที่ต้องถาม




“คือ..แปลงผักหลังห้องครัว”




“..!!”ใบหน้าคมที่ราบเรียบแปรเปลี่ยนเป็นตกใจเพียงเสี้ยววินาทีเดียวก่อนจะแกล้งเซตาไปทางอื่นเหมือนกำลังกลบเกลื่อนอะไรบางอย่าง เสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ดังขึ้นเหมือนยอมแพ้กับใบหน้าหวานๆนั้นที่จ้องมาเหมือนต้องการคำอธิบาย




“ก็อย่างที่คิด..ฉันแค่อยากลองปลูกผักแล้วมันดันบังเอิญไปตรงกับช่วงรื้อแปลงพอดีก็เลย..เก็บมานิดหน่อย”




“เหรอฮะ”คนตัวเล็กคลี่ยิ้มหวานให้กับท่าทางลนลานของมาร์คที่น้อยครั้งจะแสดงออกมา 




“ใช่นะสิ แค่นั้นแหละ”




“แล้วทำไมพี่มาร์คไม่บอกคุณแบมเลยว่าเอาคุณเทอร์รี่มาเลี้ยงไว้ที่บ้าน”แบมแบมถามอย่างข้องใจเพราะไม่เข้าใจว่าเหตุใดถึงต้องปิดบังกัน..ทำเหมือนไม่อยากให้แบมแบมรู้อย่างงั้นแหละ




“ฉันว่าจะบอกนายตอนที่มันโตกว่านี้..แต่นายดันเห็นซะก่อน”




^______________^ 




“ยิ้มอะไรกันเด็กแก้มตุ่ย”มาร์คถามเสียงดุหากแต่ใบหน้าคมคายกับขึ้นสีระเรื่อน้อยๆเหมือนกำลังขัดเขินกับท่าทางของแบมแบมที่ทำมาอย่างล้อเลียน 




“ขอบคุณนะพี่มาร์คแต่คุณแบมขออะไรอีกอย่างนึงได้ไหม”คนตัวเล็กยกยิ้วชี้ขึ้นมานิ้วนึงพลางทำสีหน้าออดอ้อนจนคนใจแข็งถึงกับกระตุกยิ้มมุมปากกับความน่ารักนั้น 




“อะไรอีกละ”




“คุณแบมเหลือกฏอีก3ข้อที่ยังไม่ได้ตั้ง คุณแบมจะตั้งกฏข้อที่3ระหว่างเรานะ”




ระหว่างเรางั้นเหรอ..ทำไมต้องรู้สึกดีกับคำคำนี้ด้วยนะ




“พี่มาร์คห้ามมีความลับกับคุณแบมนะถ้ามีเรื่องอะไรต้องบอกกัน”แบมแบมเอ่ยบอกด้วยเสียงจริงจังเพราะตัวเองนั้นไม่อยากให้มาร์คมีความลับด้วย คนเป็นพี่ถอนหายใจเสียงแผ่วบางกับกฏนั้น..ไม่ใช่เพราะมาร์คทำไมได้แต่เป็นเพราะความน่ารักของอีกฝ่ายยามที่ส่งสายตาอ้อนๆนั้นมาให้ต่างหาก




“ฉันจะไม่มีความลับกับนายอีก”




“ทุกเรื่องเลยนะ”




“ทุกเรื่องที่เป็นเรื่องของฉัน..นายจะรับรู้มันทั้งหมด”




มาร์คบอกด้วยน้ำเสียงหนักแน่นรวมทั้งสายตาคมที่ส่องประกายความจริงจัง แบมแบมที่ได้รับคำตอบแบบนั้นก็ยิ้หน้าบานยิ่งกว่าจานกระด้งจนมาร์คอดหมั่นไส้ไม่ได้ มือหนาขยี้กลุ่มผมนิ่มจนฟู่ฟ่องไปหมดก่อนจะสั่งให้คนตัวเล็กขึ้นไปอาบน้ำเสียทีซึ่งแบมแบมก็ทำตามอย่างว่าง่าย




“ไอ้ผักนั้นเกือบทำเสียฟอร์มซะแล้ว ฮึ”



--------------------------------------------------- ครบแล้วนะคะ




พาร์ทนี่รู้สึกว่าพี่มาร์คนี่โครตจะพระเอกมากมาย ออกแนวพูดทุกอย่างออกมาจากใจ

ปกติปากแข็งเป็นครกตลอดเวลาพอคุณแบมร้องไห้ก็ต้องมาคอยปลอบ #เน่า

คุณมาการ์เร็ตปลอดภัยแล้วไม่ต้องห่วงกันนะจ๊ะ เราไม่ให้คุณแบมเศร้านานหรอก

อ่านจบแล้วก็อย่าลืมคอมเม้นท์และติดแท็ก #หมอมาร์คหลอกเด็ก นะจ๊ะ

ขอบคุณทุกกำลังใจนะค่า

----------------------------------------------

 พี่หมอมาร์คนี่ปิดทองหลังพระจริงๆเลยนะคะ ปากว่าเอาๆแต่กลับช่วยเลี้ยง

ตอนนี้กฏของคุณแบมมี3ข้อแล้วยังขาดอีก2ข้อ เท่าพี่มาร์คแล้ว

อีก2ข้อจะเป็นกฏอะไรต้องตามอ่านเอง 555555 รับรองว่าฟิน

อย่าลืมเข้าไปติดแท็กและคอนเม้นท์กันนะคะ #หมอมาร์คหลอกเด็ก ในทวิต

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 175 ครั้ง

3,570 ความคิดเห็น

  1. #3557 Spices_smile (@igot7ibambam) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 21:57
    พี่มาร์คน่ารักกับน้องมากๆ
    #3557
    0
  2. #3526 Pent SG (@porpentt) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 กันยายน 2561 / 15:49
    ถามสิคุณแบม
    #3526
    0
  3. #3515 R_Jummar (@0810640880) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 กันยายน 2561 / 18:05

    หมอนขาดไปหลายใบแล้วจ้า
    #3515
    0
  4. #3505 KevinMBGOT7 (@KevinMBGOT7) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2561 / 20:07
    อ่านตอนนี้แล้วคิดถึงคุณยายอ่ะ ร้องไห้เลยเข้าใจความรู้สึกแบบนั้นดีเลยล่ะ
    #3505
    0
  5. #3477 Harukim (@aileehan) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 มีนาคม 2561 / 02:57
    พี่หมอฟอร์มจัดสุดๆไปเลย
    #3477
    0
  6. #3340 ojay2 (@Ojay) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2559 / 09:23
    พี่มาร์ค เมื่อไหร่จะเลิกปากแข็งสะทีนะ
    #3340
    0
  7. #3320 @fujinoii (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2559 / 17:50
    พี่หมอมาร์ค แพ้เด็กแก้มตุ่ยเสียราบคาบเลย เจอลูกอ้อน หน้าใสตาใสเข้าไปหมดมาดขรึมต้องยอม แต่น่ารัดสุดๆ
    #3320
    0
  8. #3289 ChayapornSs (@ChayapornSs) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2559 / 20:53
    พี่มาร์คของคุณแบมมมม มาเป็นของคุณน้องก่อนได้ไหมคะ? ฮรืออออ พี่เค้าละมุนมากกกกกก
    #3289
    0
  9. #3280 Ploy_shineeworld (@ploy_nrs) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2559 / 16:34
    โฮรรร พี่มาร์ค พี่พระเอกของน้องง
    #3280
    0
  10. #3262 nupororo (@nupororo) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 กันยายน 2559 / 07:32
    พี่มาร์คคคค จะฟอร์มจัดไปไหน~~ ฮืออออ น่ารักมากอ่ะ เขิลที่น้องยิ้มล้อๆ เอาผักเค้ามาเลี้ยงต่อ >> บอกรักได้เเล้วมั้ง~~~คุณพี่ 555
    #3262
    0
  11. #3235 Bam Yien (@aunjung14872) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2559 / 17:07
    ทำเป็นซึนนนน 555555 เก๊กไม่ทันแล้วพี่มาร์ค
    #3235
    0
  12. #3190 Earn-Janriel (@maruchokota) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 เมษายน 2559 / 00:01
    ขี้เก็กจริง
    #3190
    0
  13. #3162 m_sseob (@milkzazzz) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 เมษายน 2559 / 16:20
    ยังปากแข็งไม่เลิกซินะพี่มาร์ค 
    #3162
    0
  14. #3138 bbunnymm (@bbunnymm) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 มีนาคม 2559 / 22:31
    ทำไมต้องปากแข็งงง แล้วดูทำ
    ดูแลคุณแบมไม่พอ ยังเอาผักเขามาดูอีก โอ้ยดีงาม
    #3138
    0
  15. #3133 ELFstyle (@clazy13forever) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 มีนาคม 2559 / 11:29
    ถามไปเลยแบม ถามไปเลยว่าพี่มันชอบคุณแบมรึเปล่าาา แต่ถ้าพี่มันยังปากแข็งอยู่ คงต้องให้เซฮุนช่วยแล้วมั้ง
    #3133
    0
  16. #3116 NeenALoha (@oneneen) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 มีนาคม 2559 / 20:07
    โอ่ยยย ตายแหล่วๆๆๆ ถ้าจะหวานกันขนาดเน้
    #3116
    0
  17. #3112 NCNMS. (@nutchanard) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2559 / 17:57
    โอ้ย!พี่มาร์คปากแข็งจริงๆ ^*
    #3112
    0
  18. #3094 mellow_aa (@mellow-aa) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2559 / 16:50
    อ๋อยยยยยยยยยยยย เขิน แอบเอาคุณเทอรี่ ใช่มั้ย? กลับมาปลูกก็ไม่บอก แหมมมมมมมมมมมม รักเค้ามากมั้ยคะมาร์ค ถ้ารักมาก รีบๆขอเป็นแฟนสิคะ อิอิ
    #3094
    0
  19. #3093 mellow_aa (@mellow-aa) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2559 / 16:50
    อ๋อยยยยยยยยยยยย เขิน แอบเอาคุณเทอรี่ ใช่มั้ย? กลับมาปลูกก็ไม่บอก แหมมมมมมมมมมมม รักเค้ามากมั้ยคะมาร์ค ถ้ารักมาก รีบๆขอเป็นแฟนสิคะ อิอิ
    #3093
    0
  20. #3074 FANTACHII (@FANTACHII) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2558 / 01:48
    หมอมาร์คคะอย่าฟอร์มจัดดดด
    ท่าทีตอนลนๆของหมอมาร์คโคตรน่ารักเลยยยย
    คุณแบมก็น่ารักกกก คนอะไรน่าเอ็นดูชะมัดด
    #3074
    0
  21. #3034 แบมเด็กก้อน (@MBTKB) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2558 / 16:38
    งื้อๆๆๆๆๆๆ น่ารักมากเลย อยากได้คุณแบมมาเลี้ยง
    #3034
    0
  22. #3013 ringgle (@nilnil) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 กันยายน 2558 / 09:21
    หมอมาร์คน่ารักมากกก พระเอกสุด ดีงามสามช่า กรีสสสสสส คุณแบมคว้าไว้ลูกคว้าไวั!
    #3013
    0
  23. #2991 KiHaE*129 (@princezzaofz) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 กันยายน 2558 / 18:40
    ปากแข็งได้โล่
    งานนี้ถ้าคุณแบมถาม
    จะตอบยังไงเนี่ย
    #2991
    0
  24. #2968 Maichibi (@ginkr) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2558 / 19:40
    พี่มาร์คอย่าซึนนจิ พูดออกมาเลยย
    #2968
    0
  25. #2943 paranee (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2558 / 12:22
    แหม๋ เกือบเสียฟอร์มเพราะแครอทแล้วนะพี่มาร์ค ^_^
    #2943
    0