[END] DOCTOR DEAR หมอมาร์คหลอกเด็ก [MarkBam] Ft. [Got7]

ตอนที่ 10 : DOCTOR DEAR - CHAPTER 9

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 18,854
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 180 ครั้ง
    6 ม.ค. 61

。SYDNEY♔

DOCTOR DEAR

|Doctor Dear 9|





แกร็ก แกร็ก แกร็ก




“คุณแบมวันนี้ออกไปหาผลไม้ที่เขาลูกถัดไปด้วยนะ”




จูเนียร์ที่นั่งใช้ก้อนหินเคาะๆกันเพื่อให้เกิดประกายไฟหันไปพูดกับเพื่อนตัวเล็กที่นั่งปอกเปลือกกล้วยกินอยู่ ใบหน้าหวานที่เปื้อนไปด้วยคราบดินโคลนพยักหน้าให้เบาๆก่อนจะหันไปหยิบหอกที่ประดิษฐ์ขึ้นเพื่อใช้ไว้สำหรับเข้าป่า 




“ยูคยอมกับราล์ฟเนื้อกวางที่ให้ไปล่ารีบไปเอากลับมาด้วยนะเดี๋ยวโดนเสื้อลากไปก่อนพอดี”




เพื่อนที่ตัวใหญ่ที่สุดอย่างยูคยอมและราล์ฟก็ทำหน้าที่ในการล่าสัตว์เพื่อใช้เป็นอาหารให้กับทุกคน ประกายไฟที่จูเนียร์นั่งหลังขดหลังแข็งเคาะให้มันเกิดเริ่มสว่างขึ้นจนสามารถติดใบไม้แห้งได้เสียที กองฝืนขนาดกลางถูกจุดเพื่อให้ความร้อนและใช้ย่างอาหารเพื่อประทังชีวิตของคนป่าทั้ง5คน




“คุณแบมไปหาผลไม้ก่อนนะ”




“ดูแลตัวเองดีๆนะคุณแบม”




คนตัวเล็กพยักหน้าให้ก่อนที่ร่างบอบบางจากเมื่อก่อนอยู่มากโขจะสาวเท้าเดินไปตามเส้นทางที่คุ้นเคย ภายในป่ากว้างที่รกทึบและเต็มไปด้วยสัตว์อันตรายไม่ได้ทำให้แบมแบมกลัวเพราะพวกเขาอยู่ที่นี่มานานจนชิน ผลไม้ที่ขึ้นทางป่าก็มีเยอะมากพอที่จะช่วยประทังความหิวให้พวกเราทุกคนได้อีกทั้งยังมีเนื้อสัตว์ที่พวกยูคยอมหามาอีก




จะมีเพียงสิ่งเดียวที่แบมแบมกลัวนั้นก็คือ..ผี




ทุกครั้งเวลาที่เขาเดินข้ามไปยังเขาลูกถัดไปมันต้องผ่านบ่อน้ำขนาดใหญ่ซึ่งเต็มไปด้วยเศษซากใบไม้และให้บรยากาศที่วังเวงพิลึก ทุกครั้งที่เขาเดินผ่านมักจะได้ยิ่งเสียงแปลกๆหรือไม่ก็รู้สึกเหมือนมีสายตาคอยมองตามตลอด..ตอนนี้คงเหลือเพียงรอเวลาให้มาปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าซึ่งแบมแบมไม่ต้องการเลย T^T




“อย่ามาหลอกมาหลอนกันเลยนะคุณแบมกลัว”




ฟิ้ววว~




เมื่อพูดจบสายลมอ่อนๆก็พัดกระทบกายเล็กทันที คนที่กลัวผีจนขึ้นสมองยืนตัวแข็งทื่อเหมือนหุ่นก่อนที่ใบหน้าหวานจะหันเหมือนตุ๊กตาลานเลื่อนไปยังบ่อน้ำช้าๆ แบมแบมรับรู้ได้ถึงอาการเกร็งเครียดบริเวณใบหน้าขณะที่ค่อยๆหันไป..ในใจภาวนาของให้บริเวณที่ตัวเองมองไปมีเพียงความว่างเปล่า




“ฮือ ฮึกๆ ช..ช่วยด้วย”




เสียงครวญครางที่ดังขึ้นเบื้องหลังทำให้คนที่พยายามรวบรวมความกล้าอยู่ถึงกับหน้าซีดปากสั่น แบมแบมไม่ต้องให้กำลังใจตัวเองอีกต่อไปแล้วเพราะเวลานี้คงไม่มีใครมาร้องไห้ขอความช่วยเหลือหรอก




“ช่วยด้วยยยยยยยยยยยยย”




ไม่ใช่เสียงของผีหากแต่เป็นเสียงของแบมแบมที่กรีดร้องลั่นปากพร้อมกับเรียวขาวทั้งสองข้างที่สับกระจายอย่างไม่รู้ทิศรู้ทาง ดวงตาหวานปิดแน่นหากแต่ความเร็วที่ขายังคงความเร็วเท่าเดิม เสียงที่ร้องไห้น่าขนลุกนั้นยังคงตามมาเรื่อยๆยังกับว่าเขาวิ่งอยู่กับที่ ไม่รู้ว่าแบมแบมวิ่งไปไกลเท่าไหร่แต่ก็คงนานมากพอแล้วคนตัวเล็กจึงหันกลับไปมองด้านหลังตัวเอง




“เฮ้อ หวังว่าคงหนีมาไกลพอแล้วนะ” 




แบมแบมชะเง้อคอมองเพื่อตรวจชัดให้แน่ใจก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่พลางตบหน้าอกตัวเองเพื่อเรียกขวัญ คนตัวเล็กหยุดพักหายใจเพื่อเตรียมเดินออกไปหาผลไม้ตามเดิม กายเล็กหมุนกลับมายังอีกด้านอย่างผ่อนคลายหากแต่ความโล่งใจก็มีได้แค่แปปเดียวเท่านั้น เมื่อม่านสายตาปรากฏภาพหญิงผมยาวที่เปียกชื้นไปด้วยน้ำ ใบหน้าขาวซีดก้มหลุบต่ำพร้อมกับไหล่เซียวที่ขยับขึ้นลงเพราะแรงหัวเราะ




“ฮิ ฮิ ฮิ ฮิ~”




แกร็บ 




ขาเล็กก้าวถอยหลังโดยอัตโนมัติพร้อมกับดวงตากลมโตที่เบิกกว้างจนแทบไม่กระพริบ แบมแบมกำหมัดแน่นจนฝ่ามือซีดขาวไปหมดภายในใจได้แต่ร้องเรียกให้คนช่วยทั้งๆที่อยากจะตะโกนออกไปดังๆ..ไม่นะ เราจะมาช็อกตายเพราะเจอผีไม่ได้ 




“มา อยู่ ด้วย กัน ซี้!!”




“อ๊ากกกกก!!”









“คุณแบม คุณแบม ตื่นสิๆ”เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นเบาๆจากที่ไกลแสนไกลหากทว่ากลับช่วยคนที่อยู่ในห้วงแห่งความฝันให้สะดุ้งตื่นขึ้นมาได้อย่างทันท่วงที เปลือกตาสีอ่อนปรือขึ้นช้าๆพร้อมกับไรเหงื่อที่ผุดขึ้นเต็มกรอบหน้าหวาน นัยน์ตากลมโตที่ยังคงสั่นระริกอยู่เหลือบตามองเพื่อนๆทั้ง4ที่มองมาอย่างห่วงๆ..ฝันเหรอเนี่ย




“เป็นอะไรทำไมร้องเสียงดังแบบนั้น ฝันร้ายเหรอ”




“อ..อือ”




“คงกังวลเรื่องหลงป่าอยู่ละซิ ไม่ต้องห่วงนะเดี๋ยวก็มีคนมาช่วย”




ใบหน้าหวานที่ยังคงซีดอยู่น้อยๆพยักขึ้นลงก่อนจะค่อยๆลุกขึ้น ทั้ง5คนเริ่มค้นกระเป๋าเพื่อหาอะไรทานประทังท้องหากแต่ของที่พกมาส่วนใหญ่ก็เป็นพวกขนมขบเคี้ยวไม่หนักท้องเท่าไหร่ เลยมานั่งคิดกันว่าเราควรจะออกไปหาอะไรมาทานเพื่อจะโชคดีเจอผลไม้บ้าง




“เดี๋ยวคุณแบมกับเนียร์จะออกไปหาผลไม้เองนะส่วนพวกมึงไปดูรอบๆนี่ดิว่ามีลำธารบ้างป่าว”




O____O หาผลไม้เหรอ ไม่ดีมั้งจูเนียร์




“เอ่อ คุณแบมอยากไปกับพวกราล์ฟอะเนียร์ ยูคไปเป็นเพื่อนเนียร์แทนได้ไหม ToT”แบมแบมบอกเสียงอ่อนแรงไม่อยากให้เรื่องในความฝันมาคลายคลึงกับความจริงเพราะถ้าเกิดเป็นเหมือนในฝันแบมแบมต้องช็อกตายจริงๆแน่




“ทำไมอะ? ไปกับเนียร์เนี่ยแหละเดี๋ยวดูแลเอง”




“ต..แต่”ริมฝีปากแดงถูกขบเม้มเมื่อรู้สึกว่าตัวเองกำลังกังวลอย่างหนัก ฝ่ามือขาวซีดกำเข้าแล้วคลายออกอยู่หลายครั้งจนจูเนียร์เริ่มสังเกตเห็น




“เป็นอะไรคุณแบมแค่เดินไปใกล้ๆนี่เอง อีกอย่างนี่ก็ตอนเช้านะกลัวอะไร นะๆ”




จูเนียร์เขย่าแขนเล็กเป็นเชิงออดอ้อนแล้วคนที่ขี้ใจอ่อนอย่างแบมแบมจะปฏิเสธยังไงได้ละนอกเสียจากตกลง ระหว่างทางที่เดินไปแบมแบมรู้สึกว่าตัวเองไม่ได้คิดมากและไม่ได้เพ้อฝันด้วย..ทางนี้มันเหมือนในฝันเลย นัยน์ตากลมใสเลิ่กลั่กไปมาก่อนที่ทั้งสองจะหยุดลงบริเวณ..บ่อน้ำขนาดใหญ่




“…”




“หู้ว คุณแบมดูสิไม่น่าเชื่อว่าจะมีบ่อน้ำแบบนี้อยู่กลางป่าเนอะ”




ไม่อยากจะเชื่อเหมือนกัน..พร้อมสลบแล้วไม่ต้องออกมาให้เห็นนะ




“กลับกันเถอะเนียร์ ในนี้คงไม่มีผลไม้หรอก”แบมแบมกระตุกชายเสื้อเพื่อนหน้าหวานยิกๆพลางหันซ้ายหันขวาอย่างระแวดระวัง หากแต่เพื่อนที่แสนจะแมนกลับไม่สนใจมิหน่ำซ้ำยังเดินเข้าไปใกล้อีกตั้งหาก




“อย่านะ ไม่เอาอะเนียร์ คุณแบมกลัว”




“กลัวอะไรกันคุณแบม กลางวันแสกๆไม่มีอะไรหรอกน่า”จูเนียร์หันมาปลอบเพื่อนขี้กลัวก่อนจะเดินไปเข้าไปใกล้มากกว่าเดิม คนตัวเล็กที่แอบอยู่ข้างหลังโผล่เพียงดวงตากลมแป๋วออกมา 




พึ่บๆๆ!




“ส..เสียงอะไรอะ”ใบหน้าหวานของทั้งสองหันขวับกลับไปมองต้นทางของเสียงอย่างรวดเร็วจนคอแทบเคล็ด พุ่มไม้ที่ปกคลุมไปด้วยใบไม้และเศษหญ้งที่ห่างออกไปประมาณ100เมตรสั่นไหวรุนแรงคล้ายมีคนไป..เขย่า




“ก..กระต่ายมั้งคุณแบม น่าจะใช่นะ  O_O”ท่ามกลางความเงียบกริบที่ได้ยินเพียงเสียงลมหายใจดวงตาทั้ง2คู่จ้องเขม็งไปทางพุ่มไม้นั้น ขาเรียวพยายามก้าวไปใกล้อย่างกล้าๆกลัวๆ




“แฮ่!!!!”




“อ๊ากกกกก”คนที่ใจกล้าเมื่อครู่กรีดร้องแทบสิ้นสติเมื่อได้ยินเสียงแฮ่ที่ดังอยู่หลังพุ่มไม้พร้อมกับร่างหนาที่กระโดดออกมาอย่างกะทันหัน คนที่กลัวพี่จนขึ้นตาอย่างแบมแบมตกใจแทบสิ้นสติก่อนภาพสุดท้ายที่แบมแบมเห็นจะเป็นร่างสูงโปร่งของมาร์คที่วิ่งหน้าตื่นเข้ามา..พี่มาร์คมาช่วยคุณแบมจริงๆด้วย








“มึงเลยไอ้สัดแจ็ค กูบอกว่าอย่าไปแกล้งน้องมัน”




“เหี้ยไรอะ ไอ้บีแหละแม่งเสือกถลามาผลักกู”




ใครมาคุยเสียงดังกันตรงนี้..?




เปลือกตาสีอ่อนขยับยุกยิกก่อนที่นัยน์ตากลมสีดำสนิทจะเผยขึ้นช้าๆ แบมแบมกระพริบตาปริบๆเพื่อปรับโฟกัสที่พร่าเลื่อนให้ชัดเจนขึ้น ดวงตากรอกไปรอบๆกายก่อนจะหยุดอยู่ที่ข้างเตียงด้านขวาซึ่งมีนักศึกษากลุ่มหย่อมๆจับกลุ่มคุยกันเสียงดัง




“ทำอะไรกันฮะ”




เสียงเล็กติดแห้งผาดเอ่ยเบาๆเพื่อหยุดบทสนทนาที่เริ่มจะหยาบขึ้นเรื่อยๆ เป็นจูเนียร์คนแรกที่หันกลับมาก่อนจะถลาเข้าไปกอดร่างเล็กที่ยังมึนๆอยู่ แบมแบมลูบหลังเพื่อนเบาๆหากแต่สายตาหวานกลับกวาดมองไปทั่วเหมือนกำลังหาใครบางคนอยู่..ใครบางคนที่เขาเห็นเป็นคนสุดท้ายก่อนจะสลบไป




“ไอ้มาร์คไปเอากล่องทำแผลอยู่”เซฮุนบอกอย่างรู้ทันความคิดของแบมแบม คนตัวเล็กหลุบตาลงต่ำก่อนจะมองเรียวแขนขาวของเพื่อนตัวบางที่เต็มไปด้วยรอยขีดข่วนจากกิ่งไม้ 




“แล้วพวกยูคหายไปไหนละเนียร์”




“ทำแผลอยู่อะใกล้จะเสร็จแล้วมั้ง แล้วนี่คุณแบมเจ็บตรงไหนอีกไหม”จูเนียร์ถามพลางลูบรอบข่วนเป็นแนวของแบมแบมที่ปรากฏขึ้นตามเรียวแขนและต้นขา คนตัวเล็กส่ายศรีษะเบาๆก่อนจะดูรอยแผลของจูเนียร์ที่ถูกทำแผลเรียบร้อยแล้ว




“เนียร์เจ็บตรงไหนบ้างหรือเปล่า”




“ไม่เจ็บเลย ฮันนี่ทำแผลให้เลยไม่เจ็บ >_<”พูดพลางเอียงหัวไปซบไหล่แกร่งของเจบีที่ชักจะชินกับความเยอะของจูเนียร์ ห้ามไปก็เท่านั้นไอ้เด็กนี่เคยฟังซะที่ไหนละ




“แล้วพวกพี่ๆเขาเจอเราได้ยังไงเหรอเนียร์”




“…”




“หือ? เนียร์ได้ถามพวกพี่ๆเขาหรือเปล่าอะ”แบมแบมถามเพื่อนตัวบางที่จู่ๆก็เงียบไป นัยน์ตาหวานหันกลับไปมองกลุ่มของเจบีอย่างสงสัยว่าทำไมถึงต้องหัวเราะกันแบบนั้น




“เอาหูมาใกล้ๆเนียร์”แบมแบมเอียงหน้าเข้าไปใกล้จูเนียร์เพื่อให้ถนัดแก่การกระซิบ




“แคมป์ไฟอยู่หลังเต็นท์เราไม่กี่หลาเองแต่เราหันหลังให้เลยไม่รู้อะ”




จูเนียร์บอกก่อนที่ใบหน้าหวานจะแดงระเรื่อน้อยๆเพราะความซื่อบื้อของตัวเองและเพื่อนๆ..แทนที่จะสำรวจดูดีๆซะก่อนกลับตื่นตูมไปเสียได้ นี่ถ้าพวกยูคไม่เดินออกไปเจอแล้วบอกให้คนอื่นเข้ามาช่วยตามหาเขากับคุณแบมก็คงเดินโง่อยู่ในป่านั้นแหละ




“แฮะๆ แบบนี้นี่เอง”คนที่เพิ่งรู้ความจริงก็เช่นกันที่ได้แต่หัวเราะแกนๆเหมือนกำลังเขินกับความเบ๊อะของตัวเอง..สมควรเป็นเพื่อนกันจริงๆเลยนะ 



------------------------------------------------ 50% 



          แบมแบมนั่งตวัดตาใส่เพื่อนของมาร์คโดยคนที่โดนเล่นงานหนักสุดเห็นจะเป็นแจ็คสันที่แกล้งพูดแฮ่ใส่ คนตัวเล็กเบะปากก่อนจะตีฝ่ามือหนาที่ยื่นมาเหมือนจะให้ลงโทษซึ่งแบมแบมก็จัดการตีป้าบเข้าให้อย่างไม่ออมแรง..ต้องโดนตีแบบนี้พี่แจ็คสันเป็นเด็กดื้อ




“เจ็บนะครับน้องแบม”แกล้งทำเป็นเจ็บโดยการเอาหัวถูไถที่ไหล่บางซึ่งเพื่อนๆที่เห็นแบบนั้นต่างเบ้ปากใส่แล้วตบเข้าที่หัวเกรียนอย่างหมั่นไส้ 




“=^= ฮึ อยากแกล้งคุณแบมก่อน”




“งึ่ยๆ อย่าทำหน้าแบบนี้มันน่าพรากผู้เยาว์จริงๆเลย”แจ็คสันทำท่าเหมือนจะเข้ามาขย้ำแก้มนุ่มนิ่มของแบมแบมหากแต่คอเสื้อด้านหลังที่ถูกดึงอย่างแรงจนแทบหงายหลังจึงไม่สามารถทำได้อย่างใจคิด




“พวกมึงออกไปตรวจได้แล้ว เกะกะ”




มาร์ควางกระเป๋ายาลงบนหัวเตียงก่อนจะปัดมือไล่เพื่อนๆที่กำลังมะรุมมะตุ้มอยู่กับร่างเล็กบนเตียง ว่าที่คุณทั้งหลายส่งเสียงโฮ่กันถ้วนหน้าแต่ก็ยอมออกไปแต่โดยดี..ไม่อยากโดนไอ้หมอโหดมันฆ่าด้วยสายตา ภายในเต็นท์เล็กๆจึงเหลือเพียงแค่แบมแบมและมาร์ค 




“ถกแขนเสื้อขึ้นแล้วยื่นแขนออกมา”




คนตัวเล็กทำตามอย่างว่าง่ายโดยการดึงแขนเสื้อขึ้นให้กองอยู่บนไหล่พร้อมกับยื่นแขนออกมาตรงหน้ามาร์ค ร่างสูงโปร่งทรุดนั่งลงเก้าอี้ข้างๆก่อนจะหันไปหยิบแอลกอฮอล์ชุบสำลีขึ้นมาถือไว้ มาร์คจิ้มลำสีไปตามรอยแผลแดงๆที่เกิดจากรอยขีดข่วน กายเล็กสะดุ้งนิดๆเพราะความแสบเนื่องจากแผลบางแห่งถูกเกี่ยวจนเลือดซึม




“เจ็บเหรอ?”




“คุณแบมทนได้”นัยน์ตาคมเหลือบมองใบหน้าหวานที่เบ้ลงนิดหน่อยก่อนจะกระตุกยิ้มบางๆ..เจ็บแล้วยังจะบอกว่าทนได้อีก




“เด็กดื้อ”มาร์คพูดเสียงเบาหากแต่ดวงตาคมกลับจ้องไปยังดวงหน้าเรียวสวย




“ว่าคุณแบมเหรอ”




“ถ้าไม่ใช่นายแล้วจะเป็นใครละ ชอบทำให้คนอื่นเขาเป็นห่วง”ประโยคท้ายมันแผ่วบางเสียจนคนตัวเล็กแทบไม่ได้ยิน ใบหน้าหวานสลดลงทำเพียงนั่งมองมือหนาที่ทำแผลให้อย่างชำนาน ผลิกแขนตัวเองดูรอบๆเพื่อตรวจสอบว่ามีตรงไหนที่ได้รับบาดเจ็บอีกหรือเปล่า




“พี่มาร์ค..เหมือนเป็นอัศวินของคุณแบมเลย”




กึก




“หมายความว่าไง”มือหนาที่กำลังสาละวนอยู่กับอุปกรณ์การแพทย์จำต้องหยุดลงอย่างกะทันหัน ใบหน้าคมคายเอี้ยวกลับมามองคนตัวเล็กที่ก้มหน้าอยู่ยิ้มๆ 




“ก็เวลาที่คุณแบมกำลังกลัว คนที่มาช่วยคุณแบมก็มักจะเป็นพี่มาร์คเสมอ”




ตึกตักๆ 




“ถ้านายอยากให้ฉันเป็น..ฉันก็จะเป็นให้”




ดวงตาทั้งสองคู่ประสานกันอย่างไม่ได้ตั้งใจ ราวกับมีไฟฟ้าสถิตที่หัวใจดวงน้อยของคนทั้งสองจนรู้สึกช็อตไปทั้งร่างกาย ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ใบหน้าคมของมาร์คเลื่อนเข้าไปใกล้ดวงหน้าหวานเหมือนต้องมนต์สะกด หากแต่นาทีนี้กลีบปากอิ่มที่ชิดริมฝีปากคมเพียงคืบก็สามารถทำให้มาร์คลืมความผิดชอบชั่วดีไปหมด..ขอแค่เพียงได้สัมผัสเรียวปากสีหวานนี้เท่านั้น




“อื้อ”




สัมผัสอุ่นร้อนที่แบมแบมไม่เคยพานพบมาก่อนทาบทับบริเวณริมฝีปากอย่างแผ่วบางราวกับปุยนุ่น มาร์คเพียงแค่กดเรียวปากหยักให้แนบชิดอวัยวะนุ่มยุ่นเพียงเท่านั้นไม่ได้แสวงหาความหอมหวานจากโพรงปากอุ่น..มาร์คไม่อยากเอาเปรียบแบมแบมมากเกินไป




“อย่าให้ใครทำแบบนี้..นอกจากฉันได้ไหม”




นิ้วมือเรียวสวยปาดมุมปากยิ้มช้าๆก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงติดเว้าวอน คนที่เพิ่งถูกช่วงชิงความหอมหวานไปกัดริมฝีปากแน่นหากแต่ก็ยอมพยักหน้าแต่โดยดี มาร์คยกยิ้มกว้างอย่างที่แบมแบมชอบก่อนจะลูบกลุ่มผมนิ่มเบาๆอย่างพอใจกับคำตอบ









เวลาเข้าวอร์ดของมาร์คและเซฮุนยังคงเป็นเวลาเดิมหากแต่ตอนนี้พวกเขาได้ถูกเปลี่ยนมาอยู่วอร์ดอายุรเวชกรรมแทนซึ่งแตกต่างวอร์ดกุมารเวชอย่างสิ้นเชิง ในความคิดของมาร์คเขารู้สึกว่าตัวเองชอบวอร์ดกุมารเวชมากกว่าอาจเป็นเพราะได้ทำงานกับเด็กเล็กละมั้ง..บางทีเขาอาจะเลือกเรียนเฉพาะทางด้านกุมารแพทย์




“6โมงแล้วทำไมยังไม่ถึงบ้านอีก”ใบหน้าคมเอียงหนีบโทรศัพท์ไว้กับบ่าพร้อมกับถามเสียงขรึมๆ มือหนาคีบเส้นบะหมี่เข้าปากตามอย่างเร่งรีบเพราะเวลาพักของเขาใกล้จะหมดแล้ว 




‘คุณแบมมีสำรวจป่าไม้หลังตึกคณะวิศวะเลยกลับช้า’




“แล้วนี่ยูคยอมกับจูเนียร์อยู่ข้างๆหรือเปล่า”




‘อยู่ฮะ พี่มาร์คมีอะไรหรือเปล่า?’




“เอาโทรศัพท์ให้ฉันคุยกับยูคยอม”มาร์คสั่งเสียงเรียบก่อนจะรอดแปปนึงเพื่อให้ปลายสายเป็นเสียงของยูคยอม 




‘ว่าไงครับพี่’




“อย่ากลับดึกนักละดูแลแบมแบมดีๆด้วย”ว่าที่คุณหมอหนุ่มบอกยูคยอมด้วยเสียงที่ติดจะห่วงใย ปลายสายหัวเราะเสียงดังก่อนจะรีบตอบรับคำบอกของมาร์คด้วยความเต็มใจ..เป็นห่วงจริงๆเลยนะกับคุณแบมเนี่ย




‘ผมจะดูแลอย่างดีเลยละครับ ไม่ต้องห่วง’ยูคยอมกดวางสายไปด้วยสีหน้ายิ้มแย้มจนแบมแบมที่มองอยู่อดสงสัยไม่ได้จนต้องถามดู 




“คุยอะไรกันทำไมต้องยิ้มเจ้าเล่ห์แบบนั้นด้วย”แบมแบมกอดอกถามเพื่อตัวใหญ่ด้วยใบหน้าที่บิดเบ้หน่อยๆ..ตั้งแต่ที่กลับมาจากแคมป์จู่ๆพี่มาร์คกับยูคยอมก็ดูสนิทกันจนผิดปกติมีเรื่องอะไรกันก็คุยอยู่แค่สองคนจนแบมแบมชักจะน้อยใจแล้วนะ




“ไม่มีอะไรซะหน่อย”




“ไม่มีได้ไงอะก็ยูคยิ้มแบบนี้อะ”แบมแบมเลียนแบบท่ายิ้มของยูคยอมก่อนจะเปลี่ยนสีหน้ากลับมาเป็นบึ้งตึงเหมือนเดิม การกระทำที่น่ารักแบบนั้นมันทำให้ยูคยอมอดไม่ได้ที่จะเอื้อมมือไปหยิกแก้มย้วยๆเหมือนมาชเมลโล่นั่น




“พี่มาร์คแค่บอกให้ฉันพานายกลับบ้านดีๆ ดูแลแบมแบมดีๆนะ”




-//////- ชอบพูดแบบนี้อยู่เรื่อย




“อย่าเขินๆแก้มแดงเป็นตูดลิงแล้วเนี่ย ฮ่าๆ”ยูคยอมที่ได้โอกาสแกล้งเพื่อนก็ไม่รอช้าทันที ใบหน้าหวานใสแดงระเรื่ออย่างรวดเร็วเมื่อเพื่อนตัวแสบล้อเข้าให้ มือเล็กตีที่ไหล่หนาเบๆเหมือนจะแก้เขินก่อนจะหันหลังเดินไปหาจูเนียร์ที่กำลังคุยเรื่องรายงานกับเพื่อนคนอื่นอยู่




“กลับกันเถอะจูเนียร์ ฟ้ามืดแล้วนะ”




“กลับกันไปก่อนเลยๆ เนียร์ยังคุยงานไม่เสร็จเลยอะ”




“อ้าว แต่..เนียร์จะกลับคนเดียวได้ไง”แบมแบมถามด้วยความเป็นห่วงเพราะตอนนี้เป็นเวลาที่ค่อนข้างมืดแล้ว คนที่ยังคุยงานไม่เสร็จชี้มือไปทางด้านหลังตัวเองก่อนจะบอก




“จุนฮเวไปส่งเนียร์ถึงบ้านเลยไม่ต้องห่วงนะ”จุนฮเวหรือจุนเน่เพื่อนจากคณะวิศวะที่เพิ่งรู้จักกันวันนี้โบกมือน้อยๆให้แบมแบมก่อนจะเดินมาหยุดอยู่ข้างๆจูเนียร์




“เดี๋ยวเราไปส่งจูเนียร์ถึงบ้านเลยไม่ต้องเป็นห่วงนะแบม ไวใจได้”




“ต้องถึงบ้านจริงๆนะ”




“ฮ่าๆ ถึงจริงๆเราไม่ทำอะไรจูเนียร์หรอกน่า”จุนฮเวบอกเสียงกลั้วหัวเราะพร้อมกับหันไปมองใบหน้าสวยของจูเนียร์ที่ยืนยิ้มอยู่ เมื่อเห็นถึงความจริงใจที่ถูกส่งผ่านทางแววตาทำให้คนตัวเล็กจำต้องพยักหน้าอย่างเสียไม่ได้ แบมแบมโบกมือลาจูเนียร์ก่อนจะเดินกลับบ้านไปตามเส้นทางที่คุ้นเคย




กรุ๊งกริ๊ง




“กลับบ้านดีๆนะยูค”




“ตลกเถอะ บ้านอยู่แค่นี้เองเดิน3ก้าวก็ถึง”ยูคยอมผลักศรีษะเล็กของคนที่กำลังหัวเราะคิกคักอยู่ มือเล็กโบกมือบ๊ายบายให้ยูคยอมอีกครั้งก่อนจะค่อยๆปิดประตูลง กระเป๋าเป้ใบใหญ่ถูกวางลงที่เคาน์เตอร์พร้อมกับสอดส่องสายตาไปทั่วร้าน..คุณมาการ์เร็ตหายไปไหน





“พี่ชาร์เล็ตฮะ คุณมาการ์เร็ตอยู่หลังครัวเหรอ”




“อยู่บนห้องคะ เห็นคุณมาร์การ์เร็ตบ่นว่าเหนื่อยๆเลยขอขึ้นไปพักข้างบน”พนักงานประจำร้านตอบหลานชายเจ้าของร้านก่อนจะหันไปคิดเงินต่ออย่างไม่ได้เอะใจอะไรเพราะเป็นปกติที่คุณมาการ์เร็ตมักจะเหนื่อยแล้วขอขึ้นไปพัก




“แล้วทานยาหรือยังฮะ มีใครหาอะไรให้ทานหรือยัง”แบมแบมถามด้วยความเป็นห่วง




“ทานยาเรียบร้อยแล้วคะ นี่ก็ขึ้นไปได้หลายชั่วโมงแล้วคงตื่นแล้วมั้งคะ”




“งั้นเดี๋ยวคุณแบมขึ้นไปหาคุณมาการ์เร็ตก่อนนะครับฝากพี่ชาร์เล็ตเก็บกระเป๋าให้คุณแบมทีนะ”




แบมแบมพูดจบก็รีบวิ่งขึ้นห้องไปโดยทันทีเพราะตอนนี้ความเป็นห่วงมันมีมากกว่าอะไรทั้งสิ้น มือเล็กบิดลูกบิดประตูแล้วผลักเข้าไปอย่างรวดเร็ว ก่อนที่ริมฝีปากเล็กจะยกยิ้มน้อยๆเมื่อสายตาปรากฏภาพของคุณย่าสุดที่รักกำลังนั่งอยู่บริเวณโต๊ะหนังสือ




“คุณมาการ์เร็ตอ่านหนังสืออยู่เหรอ”หากทว่ามีเพียงความเงียบงันที่ได้รับกลับมา ช่วงขาเรียวจึงก้าวช้าๆเข้าไปใกล้ร่างชราเพื่อสังเกตความผิดปกติ มือเล็กจับที่ต้นแขนเหี่ยวย่นเบาๆก่อนจะกรีดร้องตกใจเมื่อร่างที่เคยนั่งอยู่ฟุบลงกับโต๊ะอย่างแรง




“คุณมาการ์เร็ต! ช่วยด้วย ใครก็ได้ช่วยคุณแบมที!”คนตัวเล็กร้องตะโกนขอความช่วยเหลือเสียงดังลั่นเพื่อให้พนักงานข้างล่างได้ยิน ใบหน้าหวานซีดเซียวไปหมดพร้อมกับเสียงเล็กที่กรีดร้องขอความช่วยเหลือ ดวงตากลมโตเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตาที่ร่วงหล่นกระทบผิวแก้มแดง




“ฮือ คุณมาการ์เร็ต ฮึก ทำใจดีๆไว้นะ”




“คุณแบมคะ พี่โทรเรียกรถพยาบาลแล้วคะใจเย็นๆนะคะ”พนักงาน3-4คนช่วยกันปลอบคนตัวเล็กที่นั่งร้องไห้สะอึกสะอื้นเหมือนกำลังจะขาดใจตาย แบมแบมกุมมือเหี่ยวย่นไว้แน่นเหมือนไม่อยากให้ร่างนี้ห่างจากสายตาแม้แต่เสี้ยววินาที




“อย่าเป็นอะไรนะคุณมาการ์เร็ต”




อย่าทิ้งคุณแบมไปเหมือนที่มาม๊าทิ้งคุณแบมไปนะ..



----------------------------------------------------- ครบแล้วจ๊ะ




ตอนนี้แม่งมีแต่ความไร้สาระอะ 55555 ทนๆอ่านไปหน่อยนะอย่าหาสาระจากฟิคนี้เลย

แล้วนี่หลงป่ากันแต่ดันไปอยู่ใกล้กับแคมป์ไฟนิดเดียวเองถ้าไม่บื้อก็ต้องเรียกว่าเมา 5555

อยู่กันตั้ง5คนแต่ดันไม่รู้เรื่องอะไรกันเล๊ยยย อิยูคก็ช่วยเพื่อนไม่ได้อุตส่าให้เป็นปกติสุดและ

อย่าลืมคอมเม้นท์และติดแท็กให้กำลังใจเขากันนะ #หมอมาร์คหลอกเด็ก ในทวิตโล้ด

ขอบคุณทุกกำลังใจที่ให้มาเด้อ มาช้ามาเร็วก็ขึ้นอยู่กับอันนี้แหละ #จุ๊บๆ

--------------------------------------

เห็นชอบมาม่ากันเลยจัดมาให้ 555555 สาแก่ใจข้ายิ่งนัก

นี่ฉันมาลงให้บ่อยชิบเลยนะเนี่ยจริงๆช้าสุดก็แค่วันเว้นวันอะ

คนอ่านหายไปไหนหมดดด คอมเม้นท์หายแท็กหดเดี๋ยวฉันหายไปบ้างเถอะ =^= #งอน

กลับมาหาฉัน ฉันเหงานะเว้ย 55555 ให้อภัยแล้วคนดี๊

ไปติดแท็กแซวอีหมอกับเด็กแก้มตุ๊ยได้ที่ #หมอมาร์คหลอกเด็ก ในทวิต

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 180 ครั้ง

3,570 ความคิดเห็น

  1. #3556 Spices_smile (@igot7ibambam) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 21:50
    งื้อออออ ต้องปลอดภัยนะะะ
    #3556
    0
  2. #3525 Pent SG (@porpentt) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 กันยายน 2561 / 15:38
    คุณมากาเร็คห้ามเป็นอะไรนะ
    #3525
    0
  3. #3514 R_Jummar (@0810640880) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 กันยายน 2561 / 17:54
    อย่าเป็นอะไรนะคุณมากาเร็ต
    #3514
    0
  4. #3476 Harukim (@aileehan) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 มีนาคม 2561 / 02:49
    อย่าเป็นอะไรนะคะคุณมาร์กาเร็ต
    #3476
    0
  5. #3459 kandaa555 (@kandaa555) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 มกราคม 2561 / 22:02
    คุณมาร์กาเร็ตจะต้องปลอดภัย
    #3459
    0
  6. #3429 nichamon_ncm (@nichamon_ncm) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 มกราคม 2561 / 14:25
    อย่าเป็นไรนะคุณมาร์กาเร็ต
    #3429
    0
  7. #3377 อีฟ กันต์พิมาร์ค (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2560 / 10:00
    หมอมาร์คหลอก...จุ้บเด็กแบมอ่ะ เขิลล 555

    ///คุณมาการ์เร็ตอย่าเป็นไรนะ ฮรืออ
    #3377
    0
  8. #3339 ojay2 (@Ojay) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2559 / 09:11
    เค้าจุ้บกันแล้ววว คุณมาร์กาเร็ตอย่าเป็นอะไรนะ
    #3339
    0
  9. #3319 @fujinoii (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2559 / 15:07
    อ้าาาาาา อย่านะไรท์ เมื่อกี้ยังหวานซึ้ง พี่มาร์คจูบน้องแบมอยู่เลย ตอนนี้จะให้มาเศร้าละ(ปรับอารมณ์แปร๊บนึง)
    #3319
    0
  10. #3288 ChayapornSs (@ChayapornSs) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2559 / 20:45
    คุณมากาเร็ตT^T
    #3288
    0
  11. #3234 Bam Yien (@aunjung14872) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2559 / 16:44
    พี่มาร์คได้จุ๊บแบมแล้วว 55555 ฟินเลยสิ -///////-
    #3234
    0
  12. #3189 Earn-Janriel (@maruchokota) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 29 เมษายน 2559 / 23:40
    เปิดตอนมานึกว่าโดนทิ้งกันจริงๆ
    #3189
    0
  13. #3161 m_sseob (@milkzazzz) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 เมษายน 2559 / 16:15
    คุณมาร์กาเร็ตต TT
    #3161
    0
  14. #3132 ELFstyle (@clazy13forever) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 มีนาคม 2559 / 11:08
    อย่าเป็นไรนะคุณมากาเร็ต
    #3132
    0
  15. #3115 NeenALoha (@oneneen) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 มีนาคม 2559 / 19:51
    โหยย เปิดเรื่องมายูคยอมก็ต้องไปล่าเนื้อสัตว์ จินยองก็นั่งกระเทาะหิน บอกตรงๆเลยนึกภาพสมัยมนุษย์ยุคหินอะ5555555 แต่ตกใจมากเลยนะ ที่ติดอยู่ในป่านานขนาดนั้นอะ แบบพี่มาร์คหายไปไหนอะ ทำไมไม่มาช่วยแบม แต่ความสงสัยนั้นก้ละหม้ายหายไปพร้อมกับคำบอกเล่าของจินยอง "หันหลังให้เลยไม่รู้"....ว้อท!!?
    5555555555 ตลกมาก ชอบมากคะ รักไรท์ที่ซู้ดดดดด ^ ^
    #3115
    0
  16. #3111 NCNMS. (@nutchanard) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2559 / 17:46
    คุณมากาเร็ต TT
    #3111
    0
  17. #3092 mellow_aa (@mellow-aa) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2559 / 16:30
    ไม่นะะะะะ ไม่นะ คุณมาการ์เรตต้องไม่เป็นอะไรนะ ฮรึกก 
    #3092
    0
  18. #3073 FANTACHII (@FANTACHII) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2558 / 01:32
    ฮื่ออออ พี่มาร์คละมุนนนนนนนนนนน
    พี่แจ็คนี่ขี้แกล้งจริงๆ5555555555555555

    คุณย่าอย่าเป็นอะไรนะ
    #3073
    0
  19. #3033 แบมเด็กก้อน (@MBTKB) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2558 / 16:25
    ฮือ ไม่เอานะ ไม่อยากเห็นแบมแบมร้องไห้อีกแล้วอ้า
    #3033
    0
  20. #3012 ringgle (@nilnil) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 กันยายน 2558 / 09:06
    ไม่น้าาาา ไม่ม่าน้า แงงง คุณมากาเร็ตต้องไม่เป็นอะไรนะ
    #3012
    0
  21. #2990 KiHaE*129 (@princezzaofz) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 กันยายน 2558 / 18:20
    อ๊าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา
    คุณมากาเร็ตต้องไม่เป็นอะไรน๊าาาาาาาาาาา
    #2990
    0
  22. #2967 Maichibi (@ginkr) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2558 / 19:19
    ฮื่อออ คุณมากาเร็ตอย่าเป็นไรน้า
    #2967
    0
  23. #2942 paranee (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2558 / 12:08
    ฮือ จะร้องอ่า สงสารแบม
    #2942
    0
  24. #2931 am_rattharika (@tuan_kim_min) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2558 / 02:39
    ทำไมชีวิตคุณแบมถึงได้เศร้าอย่างนี้ T^T 
    #2931
    0
  25. #2909 Little Rebel (@beam-rr) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2558 / 13:27
    คือเปลี่ยนอารมณ์ไม่ทันจริงๆ ตั้งแต่หลงในป่า อันนี้จะฮาหรือสงสารก็ไม่รู้ ยันพี่มาร์คจูบแบม ฟิน คุยโทรศัพท์ ก็เขิน ยันแบมกลับมาบ้านแล้วคุณมาการ์เร็ตเข้าโรงพยาบา ดราม่าขึ้นหนัก ฮื้ออออ อย่าเป็นอะไรนะคุณมาการ์เร็ต
    #2909
    0