[EXO] CRAVE - CHANBAEK [RE-WRITE]

ตอนที่ 3 : Chapter 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 22,031
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 212 ครั้ง
    9 ก.ค. 59




-2-

 

 

 

 

 

                ไม่ใช่เรื่องตลกเท่าไหร่นักที่ชีทเรียนหายในวันสอบย่อยที่จะเกิดขึ้นในวันพรุ่งนี้ แบคฮยอนวิ่งวุ่นทั่วหอเพื่อหาซากชีทของตัวเองที่ไม่รู้ไปซุกไว้ไหน ในลิ้นชักก็ไม่มี ในกระเป๋าหรือแฟ้มหลายอันก็ไม่เห็น

 

 

 

“ชานยอล มึงเห็นชีทกูป่ะ ?” ร่างเล็กหันไปถามรูมเมทร่างสูงที่กำลังนอนโง่ๆอยู่บนเตียงตั้งแต่สองชั่วโมงที่แล้ว ไม่มีเสียงตอบรับจากปาร์คชานยอล ไม่มีแม้แต่หางตาที่จะเหล่มองมาซักนิด มันยังคงนอนกระดิกเท้าเล่นเกมส์บอลในโทรศัพท์ของตัวเองต่อ

 

 

 

“ไอ้ ชาน ยอล ! ” คราวนี้แบคฮยอนเสียงดังกว่าเดิมหวังจะให้ไอ้ชานยอลมันถอดหูฟังแล้วมาช่วยเขาหาชีทเรียน แต่มันก็ยังคงนอนมึนอยู่ ตอนแรกแบคฮยอนให้อภัยเพราะคิดว่าน่าจะไม่ได้ยิน แต่ครั้งนี้มันเริ่มกวนส้นตีนแล้วล่ะ

 

 

 

“อะไรอีกล่ะ โวยวายได้ทั้งวี่ทั้งวัน มึงเก็บกดหรอ” ชานยอลงัดตัวเองขึ้นจากเตียงมานั่งมองแบคฮยอนที่ยืนท้าวเอวมองตาขวางใส่ตัวเองอยู่ เป็นบ้าหรอ หรืออะไร หิว ? ไม่มีกระดูกแทะหรอ ?

 

 

 

“มึงเห็นชีทกูไหม”

 

 

 

“อันไหนล่ะ”

 

 

 

“อันล่าสุดเลยอ่ะ ที่มันมีตัวอักษรฝรั่งเศสเยอะๆอ่ะ”

 

 

 

“อ่า..ฝรั่งเศสหรอ แผ่นสีขาวๆปึกหนาๆใช่ป่ะ ?”

 

 

 

“เออนั่นแหละๆ จำได้ไหมว่ากูเอาไปไว้ไหน พรุ่งนี้กูมีสอบ ต้องเอามาอ่าน”

 

 

 

“กูทิ้งไปแล้ว...”

 

 

 

“ไอ้เหี้ยชานยอล !” แบคฮยอนว้ากเสียงดังก่อนจะวิ่งมากระโดดลงเตียงของชานยอลพร้อมกับเขย่าคอร่างสูงแรงๆ หนอย...เอาชีทเขาไปทิ้งงั้นหรอ นั่นมันขยะหรอชานยอล

 

 

 

“โอ๊ย แค่กๆ..มะ..มึง..ปล่อยกู..ปล่อยกูก่อน เดี๋ยวไปหาให้ โอ๊ย !” ชานยอลจับมือเรียวไว้และพยายามจะเอาออกแต่แบคฮยอนกลับเขย่าแรงขึ้นจนเขาล้มเลิกความคิดที่จะเอาชนะมันไปแล้ว

 

 

 

“นี่แหน่ะ นั่นขยะหรอ ขยะบ้านมึงหรอฮะ !!”

 

 

 

“กูเพิ่งทิ้ง กูเพิ่งทิ้งเมื่อคืน ยังอยู่ในถังขยะในห้อง โอ๊ยปล่อยกู๊ววว”

 

 

 

“กูให้เวลาไปหาชีทของกูสิบห้านาที ถ้าช้ากว่านั้นอะไรที่มึงหวงกูจะจับโยนลงระเบียงให้หมด” ร่างเล็กชี้หน้าชานยอลพร้อมกับเขม่นตามอง ร่างสูงทำหน้าขัดใจนิดหน่อยแต่ก็ยอมไปหาชีทของแบคฮยอนที่ตัวเองเป็นคนทิ้งไปเมื่อคืนในถังขยะ

 

 

 

                ชานยอลเดินบ่นเงียบๆคนเดียวจนถึงถังขยะแสตนเลสสีเงินที่เอามาทิ้งของแห้งๆเช่น กระดาษ กาว หรืออุปกรณ์ทำโมเดล  ร่างสูงค่อยๆย่อตัวนั่งขัดสมาธิหน้าถังขยะที่สูงแค่เข่าก่อนจะเริ่มลงมือคุ้ยหาชีทของแบคฮยอนก่อนที่ของของตัวเองจะโดนเหวี่ยงไปโหม่งพื้นดินข้างล่างจริงๆ

 

 

 

“เอาแบบเรียบร้อยที่สุดนะเว้ย !”

 

 

 

“เออ เรื่องมากว่ะ”

 

 

 

“มึงจะเอาไว้ไหมฮะไอโฟนเนี่ย เดี๋ยวก่อนไอ้สัดเดี๋ยวมึงเจอ”

 

 

 

“ครับ กำลังหาให้ครับ คุณหนูแบคฮยอนใจเย็นๆนะครับเดี๋ยวเป็นบ้า โอ๊ยเชี่ย !” ชานยอลตะโกนกลับไปในห้องแต่ถูกกาวแท่งเล็กที่ลอยมาจากด้านหลังฟาดเข้ากลางหลังเต็มๆ ความรู้สึกจุกแล่นขึ้นกลางหลัง ตามมาด้วยเสียงหมาบ้าในห้อง

 

 

 

“หุบปากแล้วตั้งใจหาเลยมึง อย่าให้ยับแม้แต่นิดเดียว”

 

 

 

                ชานยอลทำปากเลียนแบบแบคฮยอนแบบไม่มีเสียงพร้อมกับหยิบกระดาษปึกหนาๆที่มีตัวอักษรภาษาฝรั่งเศสยั้วเยี้ยไปหมด ลองเพ่งอ่านดูก็แทบจะขว้างทิ้ง แบคฮยอนมันเรียนไปได้ไงวะ อ่านเชี่ยไรไม่ออกซักคำ เขียนอะไรก็ไม่รู้ ลองมาเรียนวิศวะกับเขาสิ  วันๆเอาแต่นั่งฟังอาจารย์บ่นและก็ไปช่วยรุ่นพี่รุ่นน้องต่อยกับโรงเรียนอื่น ชีวิตปาร์คชานยอลนี่มันดีจริงๆ

 

 

 

“อ่ะ ได้แล้วครับ” ร่างสูงทำท่าเหมือนเป็นบริกรยื่นเมนูในร้ายอาหาร โค้งตัวลงพร้อมกับยื่นชีทไปให้แบคฮยอน คนตัวเล็กถอนหายใจอย่างโล่งอกแล้วคว้ากระดาษปึกหนามากอดไว้

 

 

 

“ดีมาก วันนี้กูอนุญาตให้มึงเอาเกมส์เชื่อมทีวีได้วันนึง”

 

 

 

“เพื่อนกูจะมาอ่ะ มึงจะไปไหนป่าว ?”

 

 

 

“ไม่อ่ะ เดี๋ยวกูอ่านหนังสืออยู่ในห้องละกัน ไม่ต้องให้มารบกวนกูนะ เดี๋ยวแม่งรู้หมดเมทกูเป็นใคร ไม่ได้ๆ”

 

 

 

“เออ เอาเถอะ เอาที่มึงสบายใจ...” ชานยอลพยักหน้าพร้อมกับล็อกคอคนตัวเล็กแน่นๆจนแบคฮยอนดิ้นไปไหนไม่ได้ เลื่อน หน้าผากไปโหม่งกับหน้าผากของอีกคนไม่แรงนัก แต่ก็ลทำให้แบคฮยอนเจ็บอยู่พอตัว เมื่อหันมาเตรียมด่าไอ้ชานยอลมันก็ชิ่งเข้าไปอาบน้ำแล้ว เลยได้แต่กระทืบเท้าหงุดหงิดอยู่คนเดียว ไม่เป็นไร วันนี้เขาแพ้มัน พรุ่งนี้เขาต้องชนะ !

 

 

 

 

 

                เสียงเคาะประตูดังๆแบบได้ยินไปสามหอดังขึ้นที่หน้าห้องของแบคฮยอน คนตัวเล็กที่สวมแว่นสายตาขมวดคิ้วมุ่น หันไปเรียกไอ้ชานยอลให้ไปเปิดประตูให้เพื่อนมันซักที เขาไม่มีสมาธิจะอ่านหนังสือแล้วเนี่ย

 

                ร่างสูงของเจ้าของห้องที่ใส่เพียงกางเกงบอลตัวเดียวเดินไปเปิดประตูให้เพื่อนของตัวเองที่พากันมาเมาห้องเขาแต่หัววัน หน้าห้องปรากฏร่างสูงอยู่สามคน ชานยอลยักคิ้วและปล่อยให้มันแทรกตัวเข้ามาในห้อง ไม่ลืมที่จะเดินไปล็อกประตูห้องนอนกันไอ้พวกนี้ไปรบกวนแบคฮยอนที่กำลังโคฟเวอร์เป็นเด็กเรียนอยู่

 

 

 

“ไงมึง เพิ่งอาบน้ำอ่อ ?” คริส ผู้ชายที่สูงที่สุด หน้าตาออกไปทางลูกครึ่งและปากหมาๆที่ชอบพ่นคำหวานใส่สาวๆทุกคณะจนเป็นคาสโนว่าในคณะวิศวกรรมศาสตร์

 

 

 

“เออ แล้วนึกไงถึงมาหากูอ่ะ ทำไมไม่ไปร้านเหล้า” ชานยอลนั่งลงกับพื้นเอ่ยถามเพื่อนของตัวเอง เซฮุนยักไหล่และพูดต่อ

 

 

 

“มีคนบอกกูมาว่ามึงมีเด็กไว้ในห้อง ใครวะ กูดูหน้าได้ป่ะ” เพื่อนคนที่สองของชานยอล รูปร่างสูงโปร่งพอกันแต่ตัวบาง หน้าตาก็ติ๋มๆอ่ะ แต่ไม่รู้ทำไมถึงมีคนชอบมันจังเลย บอกว่าเซฮุนหล่ออย่างโน้น พ่อของลูกอย่างนี้ ชานยอลล่ะเอียน....

 

 

 

“เด็กเชี่ยไร ไม่มี๊”

 

 

 

“เสียงสูง ?” จงอิน หนุ่มที่มีผิวแทนที่สุดในกลุ่มแต่กลับดูฮอตกว่าพวกเขาเสียอีก แต่ช่างมันเถอะ ชานยอลจะไม่อวยใครนอกจากตัวเองทั้งนั้นแหละ

 

 

 

“ไม่เสือกสิเพื่อนที่น่ารักทุกคน” คนถูกถามยักไหล่ตอบกลับและคว้าแก้วเหล้าของคริสมากระดกดื่ม แน่นอนว่าเหล้าเข้าปากแล้วสติก็มักจะไหลออกไปด้วย  ทุกคนเริ่มแปรสภาพเป็นหมา เหลือเพียงชานยอลที่แค่กรึ่มๆเท่านั้น

 

 

 

ปัง !!

 

 

 

“เหวอออ เชี่ย !! ชานยอล ชานยอล ! ไอ้ชานยอลช่วยกูด้วยฮืออออออ” เสียงแบคฮยอนที่ดังมาจากในห้องและเสียงเคาะประตูแรงๆทำเอาชานยอลและเพื่อนๆ(ที่เหลือสติกันอยู่น้อยนิด)สะดุ้ง ร่างสูงผุดลุกขึ้นและตะโกนถามคนข้างในทันที

 

 

 

“เห้ย เป็นไร  ?!?”

 

 

 

“ช่วยกูด้วย มึง มึงมันมาแล้วอีเหี้ย !!”

 

 

 

“เปิดประตูดิ มึงปลดล็อกสิวะ !” ครั้งนี้ชานยอลก็รนบ้าง เสียงแบคฮยอนสั่นจนแทบจะกลายเป็นเสียงร้องไห้อยู่รอมร่อ มือหนาเคาะประตูรัวๆเร่งให้แบคฮยอนมาเปิดประตูซักที ก็ล็อกอยู่แล้วเขาจะเข้าไปยังไงเล่า

 

 

 

แกร๊ก

 

 

 

                เสียงปลดล็อกประตูดังขึ้น ร่างสูงรีบบิดลูกบิดเข้าไปทันที ภาพแรกที่เห็นคือคนตัวเล็กยืนตัวสั่นอยู่ข้างประตู ชานยอลดึงแขนแบคฮยอนมาหลบหลังตัวเองและสอดส่องสายตาหาสิ่งที่ทำให้แบคฮยอนถึงขั้นร้องไห้เรียกเขา

 

“ฮือ ชานยอล มึงงงงงงงงงง TT” มือเรียวที่กอดเอวสอบรัดแน่นเมื่อในสมองยังปรากฎภาพหลอนที่ไม่เคยลืมได้ซักที

 

 

 

“อะไร มึงเป็นอะไร”

 

 

 

“กะ..ฮึก...ก็..กู...ฮือออออ”

 

 

 

“ทำไม มึงทำไม?”

 

 

 

“มึง ออกมาข้างนอกก่อน กูกลัว ฮือ..” แบคฮยอนลากชานยอลออกมาที่ห้องนั่งเล่นพร้อมกับปิดประตูห้องนอนทันที เขาไม่กลัวใครจะเห็นแล้ว ตอนนี้กลับมากจนไม่มีสติแล้ว

 

 

 

                ชานยอลเดินจูงมือแบคฮยอนมาถึงโซฟากลางห้อง ร่างเล็กยังคงสะอื้นอย่างต่อเนื่อง ชานยอลค่อยๆถอดแว่นออกจากสันดั้งของแบคฮยอนแล้วมองใบหน้าหวานที่กำลังเบะปากอยู่

 

 

 

“มันมาอีกแล้วมึง..ฮึก..มันมาอีกแล้ว”

 

 

 

“แบคฮยอนฟังกู มันผ่านมานานแล้วนะ....”

 

 

 

“กูกลัวชานยอล กูกลัว....” แบคฮยอนตัวสั่นน้ำตาไหลอีกรอบเมื่อนึกถึงเรื่องที่ตัวเองฝัน เขาเป็นแบบนี้มานานแล้ว เป็นความทรงจำที่ฝังอยู่ในจิตใจของคนตัวเล็ก ตอนนั้นที่เขาเพิ่งจะอายุเพียงสิบสี่ปีเท่านั้น

 

 

 

                ในโรงเรียนมัธยมแห่งนี้ไม่มีใครไม่รู้จักหนุ่มน้อยหน้าหวานที่ชื่อแบคฮยอนห้องเอ เด็กน้อยที่หน้าหวานใสคล้ายเด็กผู้หญิง แต่นิสัยกลับไม่ค่อยดีเท่าไหร่ แบคฮยอนเป็นคนนิ่งๆจนบางคนคิดว่าเขาหยิ่ง ตอนนั้นแบคฮยอนไม่ค่อยมีเพื่อนเท่าไหร่นัก แต่ความน่ารักของคนตัวเล็กมันทำให้รุ่นพี่ที่เด็กสาวในโรงเรียนหลายคนแอบปลื้มมาตามจีบ ตอนนั้นแบคฮยอนโดนแกล้งสารพัด หนักสุดจนถึงขั้นที่เขาเก็บมาฝันจนถึงปัจจุบันคือตอนที่เขาเกือบจะโดนรุ่นพี่ที่โดนจ้างมาข่มขืน แต่ว่าแบคฮยอนก็กัดฟันสู้จนรอดออกมาได้ ถึงแม้สภาพจะไม่เรียบร้อยเท่าไหร่นัก เสื้อนักเรียนหลุดลุ่ย ลำคอและหัวไหล่มีรอยคิสมาร์กหลายตำแหน่ง คนตัวเล็กผ่านช่วงนี้ไปได้ แต่ก็เป็นเวลาเกือบเจ็ดปีแล้วที่แบคฮยอนยังคงฝันถึงเรื่องนี้อยู่ ตอนนั้นชานยอลเป็นลูกชายของเพื่อนแม่ และเป็นคนเดียวที่รู้ว่าเขาโดนอะไรมา

 

 

 

แบคฮยอนถึงกล้าอ่อยไอ้ชานยอลไง....อย่างน้อยเขาก็ยังเชื่อใจชานยอลได้มากกว่าแฟนหลายๆคนที่เคยผ่านมาแหละนะ....

 

 

 

“มึง...ยังจำชื่อไอ้นั่นได้ใช่ไหม”

 

 

 

“ใช่  มันชื่อจุนยอง กูได้ยินเพื่อนมันเรียกชื่อมันอยู่ กูจำหน้ามันได้ด้วย ฮึก...”

 

 

 

“แต่ตอนนี้มึงควรจะเลิกร้องไห้ได้แล้ว...”

 

 

 

“ชานยอล มันกลับมาอีกแล้วมึง กูกลัว ฮือ..กูกลัว” แบคฮยอนโถมตัวไปกอดชานยอลแน่น แขนเรียวโอบรอบต้นคอแกร่งเหมือนหาที่พักพิง ชานยอลปล่อยให้แบคฮยอนร้องไห้กับซอกคอของตัวเอง มือหนายกขึ้นมาลูบแผ่นหลังเล็กเบาๆเป็นเชิงปลอบ

 

 

 

“กูยังอยู่กับมึงตรงนี้ไง อยู่กับกูไม่มีใครทำอะไรมึงได้หรอกแบคฮยอน....”

 

 

 

“เอ่อ...ไอ้ชานยอล...เฮลโหลว....” เซฮุนที่ยังนั่งอยู่บนพื้นนั่งมองเด็กไอ้ชานยอลมาตั้งนานจนถึงคราวที่จะต้องออกโรงบ้าง  แหม...มีของดีนี่หว่า

 

 

 

“อ่ะ...เอ่อ....” แบคฮยอนเด้งตัวออกมาจากอกหนาทันที คนตัวเล็กทำหน้าตาเลิ่กลั่กกัดปากชั่งใจอยู่ว่าควรจะทักทายเพื่อนไอ้ชานยอลมันก่อนหรือจะชิ่งเข้าห้องไปเลย

 

 

 

“นี่หรอเมทที่มึงหวงนักหวงหนา เหยด” ร่างสูงผิวแทนลุกขึ้นมาจ้องหน้าแบคฮยอนที่กำลังพยายามหลบตาอยู่ เขาจะทำยังไงดี แต่ไหนๆก็ไหนๆแล้ว เพื่อนมันก็ทักทายเขาก่อนแล้วด้วย งั้นก็คงต้องตอบรับมารยาทซักหน่อย...

 

 

 

“วะ..หวัดดี” คนตัวเล็กพยายามทำตัวเป็นมิตรกับคนแปลกหน้า จะเรียกว่าคนแปลกหน้าก็คงไม่ถูกเพราะสองคนนี้เขาเห็นหน้าบ่อยจนจำได้แล้วว่าใครเป็นใคร เหลือเพียงแต่พวกเขาเองนั่นแหละที่ยังไม่รู้จักแบคฮยอน

 

 

 

“นี่มันแบคฮยอนอักษรนี่หว่า” เซฮุนเอ่ยทักขึ้นมากลางวง แบคฮอยนลอบถอนหายใจ เอาล่ะ...ไหนๆก็รู้จักเขากันแล้วก็ไม่จำเป็นที่จะต้องอยู่ต่อใช่ไหมล่ะ

 

 

 

“ไปอ่านหนังสือแล้วนะ” ร่างบางเอ่ยถ้อยคำเบาหวิวและลุกจากโซฟาเดินกลับเข้าห้องไป ทั้งสี่หนุ่มนั่งมองแผ่นหลังบางจนลับสายตา จนแบคฮยอนปิดประตู คนที่ถูกกดดันที่สุดก็ไม่พ้นปาร์คชานยอลที่กำลังตกที่นั่งลำบากอยู่ ณ ตอนนี้

 

 

 

                เจ้าของห้องเสตามองไปทางอื่นเพื่อหลบรังศีกดดันจากไอ้เพื่อนเวรของตัวเอง ชานยอลกำลังหาคำตอบที่สามารถตอบพวกมันได้โดยไม่โดนตีนอยู่ แต่ท่าจะยาก เพราะดูจากแววตาไอ้พวกนี้แล้วเขาโดนคาดคั้นตายแหง

 

 

 

“ไอ้ชานยอล มีรูมเมทน่ารักขนาดนี้ทำไมไม่แนะนำให้พวกกูรู้จักครับ ?”

 

 

 

“น่ารักอะไร อีแบคเนี่ยนะน่ารัก มึงเมากันแล้วล่ะ” เสียงทุ้มต่ำพูดพร้อมกับหยิบโทรศัพท์มาตอบไลน์มินอา เขาก็แค่พิมพ์ว่าอือ อืม ครับ รักนะ หรือไม่ก็ส่งอีโมจิโง่ๆไปให้หล่อนเท่านั้นแหละ จะบอกให้ว่าชานยอลรำคาญยัยมินอาจนแทบจะว้ากใส่โทรศัพท์อยู่แล้ว ผู้หญิงอะไรน่าเบื่อชะมัด

 

 

 

“แหน่ะ ทำเสียงเข้ม หวงก็บอกไอ้สัด ตอนแรกกูนึกว่ามึงมีเมทเป็นทอมด้วยซ้ำ”

 

 

 

“เออ เรื่องของเมทกู พวกมึงไปได้แล้ว กูมีอะไรที่ต้องทำอีกเยอะแยะ”

 

 

 

“เฮ้อ ไปก็ได้หวงเหี้ยไรจังวะ รูมเมทหรือเมีย” คริสบ่นงุ้งงิ้งแล้วยันร่างตัวเองลุกขึ้น ฉุดเพื่อนทั้งสองที่นั่งตาเยิ้มออกจากหอของชานยอลไปหาที่เที่ยวต่อ เหลือเพียงร่างสูงของเจ้าของห้องที่นอนคิดอะไรเรื่อยเปื่อยอยู่บนโซฟาเท่านั้น

 

 

 

                เขานอนคิดแล้วคิดอีกเพื่อที่จะหาวิธีที่จะทำให้แบคฮยอนหายฝันอะไรแบบนี้สักที คนตัวเล็กยังบริสุทธิ์เกินกว่าจะแบกรับเรื่องแย่ๆแบบนี้ไว้ แบคฮยอนอาจจะดูแรง แต่ชานยอลบอกเลยว่ามันก็ไม่ได้ต่างอะไรจากลูกหมาตัวน้อยที่ทำขู่ไปทั่วเท่านั้นแหละ

 

 

 

                กลับมาเรื่องความฝันของแบคฮยอน ไอ้เพื่อนหน้าวหานของเขามักจะเป็นแบบนี้เสมอเวลาหลับช่วงเย็นและดึกๆ และเขาก็ต้องตื่นมาปลุกมันให้เลิกร้องไห้ซักที เมื่อก่อนแบคฮยอนเป็นหนักกว่านี้ เขาหมายถึงตอนอายุสิบห้า-สิบหกปีอ่ะนะ ขนาดนี้ยี่สิบเอ็ดแล้วยังไม่เลิกกลัวเลย สงสัยจะกลัวมากจริงๆ

 

 

 

                ร่างสูงเด้งตัวลุกขึ้นเดินไปเก็บกองขวดเหล้าที่อยู่ตรงพรม นึกหาวิธีที่จะพูดให้มินอาช่วยทำงานให้หน่อย ถึงแม้ว่าหล่อนจะเรียนอักษรแต่เวลาทำโมเดลน่ะทำสวย นั่นเป็นสาเหตุนึงที่ทำให้ชานยอลขอหญิงสาวเป็นแฟน และอีกสาเหตุนึงน่ะเหรอ...ไม่บอกหรอก J

 

 

 

“ชานยอล !!” เสียงที่ดังมาจากในห้องทำเอาชานยอลถอนหายใจ แบคฮยอนเห็นเขาเป็นอะไรเนี่ย ทาส พ่อ หรือเพื่อนที่อาจจะเลื่อนขั้นมาเป็นผัวเร็วๆนี้ถ้ามันไม่หยุดยั่วกัน

 

 

 

                อย่างเช่นตอนนี้  ร่างเล็กที่ไปอาบน้ำใหม่ใส่ชุดนอนแขนสั้นขาสั้นและนอนคว่ำกับเตียง ชายเสื้อนอนลายตารางสีฟ้าเลิกขึ้นไปถึงกลางแผ่นหลังบาง กางเกงนอนขาสั้นก็ร่นลงมากองที่ต้นขาขาวๆที่กำลังส่ายยั่วหน้าชานยอลอยู่ตอนนี้ คนตัวเล็กถอดแว่นแล้ว เปลี่ยนรีเทนเนอร์เป็นแบบกลางคืนที่เป็นเหล็กเส้นเดียว ในมือถือชีท ปากก็ท่องขมุบขมิบตัวก็กลิ้งไปมาจนเสื้อกับกางเกงเลิกขึ้นมาจะเห็นอะไรๆอยู่รอมร่อ

 

 

 

“มึงเรียกกูป่ะ”

 

 

 

“อือ มานวดให้หน่อยดิ๊”แบคฮยอนเชิดคอขึ้นให้ชานยอลมานวดให้อย่างที่ตัวเองสั่ง ร่างสูงส่ายหัวแต่ก็คลานขึ้นเตียงมาหาคุณหนูบยอนที่กำลังโคฟเวอร์เป็นง่อยอยู่

 

 

 

“นวดตรงไหน ? ”

 

 

 

“ตั้งแต่หลังคอจนถึงเอวเลย”

 

 

 

“อือ” ชานยอลครางรับแล้วค่อยๆวางมือลงกับต้นคอขาวที่ดูสว่างเมื่ออยู่กับเส้นผมสีชมพู ออกแรงกดเบาๆให้คนตัวเล็กครางอื้ออึงในลำคอ มือหนาไล้ลงมาตามกระดูกแนวสันหลังโดยที่ยังไม่ออกแรงจึงกลายเป็นการลูบที่วางมือหนักๆซะมากกว่า ขนอ่อนตำแหน่งแผ่นหลังขาวบางลุกซู่ แบคฮยอนกัดปากแน่น ปลายเท้าทั้งสองข้างเกี่ยวกันไปมากลั้นเสียงครางเมื่อชานยอลมันนวดไปถึงเอวและเลยมาถึงเหนือบั้นท้ายกลมกลึง

 

 

 

“อือ...” คนตัวเล็กก้มหน้าลงกับหมอน มือหนาหยุดที่บั้นท้ายงอนเกินชายของแบคฮยอนและตีจนเกิดเสียงดัง ใบหน้าหวานหันมามองค้อนใส่คนที่เพิ่งแกล้งตัวเองเมื่อครู่ นิ้วเรียวชี้หน้าไอ้เปรตข้างหลังอย่างคาดโทษข้อหาลวนลามและทำร้ายร่างกายเขา

 

 

 

“อะไรมึง กูก็นวดให้แล้วนี่ไง”

 

 

 

“กูว่าอะไรหรือยังล่ะฮะ ?” คราวนี้ร่างบางพลิกตัวนอนหงายพร้อมด่าแล้วเรียบร้อย ชานยอลเบ้ปากให้และแกล้งบีบเอวนิ่มๆที่เกิดมาจากไขมันน้อยๆของแบคฮยอนแรงๆจนเกิดรอยนิ้ว

 

 

 

                มือเรียวฟาดลงกับมือของชานยอลสุดแรงแต่ร่างสูงชักออกทัน คนที่เจ็บจึงเป็นแบคฮยอนเองเพราะว่าเจ้าตัวเล่นตีเอวตัวเองจนเกิดรอยเป็นปื้นๆ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากนอนหงุดหงิดใส่มันต่อไป

 

 

 

“หว่ายยย แป้ก”

 

 

 

“แป้กพ่อมึงดิ นี่มุกเว้ย จริงๆกูไม่พลาดหรอก”

 

 

 

“หรอครับคนเก่ง หรอๆๆๆ”

 

 

 

“เออ ไม่ต้องมาทำหน้าล่อตีนใส่กู ออกไป๊” แบคฮยอนหันหน้าหนีเมื่อชานยอลก้มหน้าลงมาชิดอีกครั้ง ไรหนวดเล็กๆข่วนแก้มเขาไปมาจนรู้สึกจั๊กจี้พิลึก

 

 

 

“ไม่ล่อตีนแล้วจะให้ล่อมึงรึไงล่ะแบคฮยอน”

 

 

 

 

 

 

 

100% 

#ฟิคเสี้ยนชบ

 

 

 

 

 

TALK

 แม่คะเขาจะล่อกันค่ะแม่

 
T
B
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 212 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,769 ความคิดเห็น

  1. #5724 Alice Bell (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 มกราคม 2563 / 23:56
    ยั่วมากยัยน้องง555
    #5,724
    0
  2. #5689 xxxJ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 มีนาคม 2562 / 04:26
    อ่อยเก่งมากแม่
    #5,689
    0
  3. #5586 gift_tyr (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2561 / 02:11
    แหน่ะะะ
    #5,586
    0
  4. #5582 CBSEB0461 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2561 / 15:57
    ขยันอ่อยเข้าน่ะแบค
    #5,582
    0
  5. #5529 GXB-7127 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 เมษายน 2561 / 00:51
    ขนาดยังไม่ล่อ ก็เหมือนล่อแล้ว55555
    #5,529
    0
  6. #5470 ❤ Little "B" ❤ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2561 / 12:26
    ชานยอลทนได้ไงอ่ะ 
    #5,470
    0
  7. #5266 CBKSJMDYS (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 กันยายน 2560 / 08:28
    ล่อเลยคะล่อเลย
    #5,266
    0
  8. #5263 Boopooh (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 กันยายน 2560 / 18:44
    โอ๊ยยยยย คำพูดคำจา555
    #5,263
    0
  9. #5251 dam_dt (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2560 / 04:02
    เมื่อไหร่จะได้กัน5555
    #5,251
    0
  10. #5219 ppploycb (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2560 / 16:02
    หู้ยย ล่ออะไรอ่ะ
    #5,219
    0
  11. #5155 Mewnattaporn (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2560 / 18:29
    เป็นอะไรที #ดีต่อใจ#
    #5,155
    0
  12. #5127 Puiii (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 เมษายน 2560 / 22:37
    เขิน น่ารักกกกกกกกกก (ノ*>∀<)ノ♡
    #5,127
    0
  13. #5106 Na mw_svt. (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 เมษายน 2560 / 22:45
    อุ้ยต่ายบน ต้องได้กันสักวัน
    #5,106
    0
  14. #5093 kartoonha (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 เมษายน 2560 / 16:54
    ล่อกันเลยค่ะ555
    #5,093
    0
  15. #5083 D'Dear. (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 เมษายน 2560 / 02:45
    จะล่อกันเลยหรอคะ หื้มมมมมม
    #5,083
    0
  16. #5011 Suxxigar (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 มีนาคม 2560 / 11:33
    มีล่อกันด้วยเอ๊อะ >///<
    #5,011
    0
  17. #4843 fxngfahs (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 12:54
    อมกกกกกก ตายๆๆๆ><
    #4,843
    0
  18. #4787 namhom-3449 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2559 / 23:41
    ความยั่วก้มาเเต่ล่อเลยเหอะ ขนาดนี้เเล้ว โอ๊ยยยตอนชานปลอบเเบคนี่นึกว่าอยู่กันเเค่สองคนมีความละมุน
    #4,787
    0
  19. #4705 คนดีของพี่ชาน (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2559 / 19:02
    อะแหม่ล่อกันส้ะทึสิ้55555555
    #4,705
    0
  20. #4600 KAKARN_MATO (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2559 / 21:23
    ใครยั่วใครแบคหรือชาย5555
    #4,600
    0
  21. #4305 wnattapat (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2559 / 22:10
    มีความยั่วววว
    #4,305
    0
  22. #4294 Ppp (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2559 / 17:48
    แบคนี่ยังไง จะยั่วอิชานอะไรนักหนา 5555555555

    #4,294
    0
  23. #4278 B.one (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2559 / 22:05
    น่ารักจัง.///.
    #4,278
    0
  24. #4255 Natcharida Jeams Subtotim (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2559 / 06:09
    ชานแบคมาเต็มค่า
    #4,255
    0
  25. #4199 momomoi (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2559 / 19:16
    น่ารักไปไหม><
    #4,199
    0