สนใจจะซื้อเราไปเลี้ยงรึเปล่า?

ตอนที่ 9 : ตอนที่ 9 สนใจจะตรวจคนเข้าเมืองรึเปล่า?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,216
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 221 ครั้ง
    3 พ.ค. 61


—เพล้ง

“อ๊ะ...ไหดอง...แตกซะแล้ว”

“ทำอะไรเนี่ย” โซระร้องออกมาเมื่อเห็นไหที่เคยตั้งอยู่ท้ายรถม้าร่วงแตกคามือผม

ชิ้นส่วนไหแตกกระเจิง ผลไม้ดองสีแดงสดคล้ายองุ่นหลุ่นกระจัดกระจาย

หลังจากให้โซระวิ่งแบกข้ามน้ำข้ามทุ่ง พวกเรากำลังเข้าแถวรอสำหรับตรวจคนเข้าเมือง

เนื่องจากช่วงเช้านี้มีผู้คนหลั่งไหลเข้าเมืองมาเป็นพิเศษ โดยเฉพาะเหล่าพ่อค้าแม่ค้า แถวรถม้าและผู้คนจึงยาวเหยียดจนน่าถอดใจ

โซระปล่อยให้ผมยืนเอง ได้ขี่หลังคนอื่นรับลมแล้วมันสบายดีอย่างบอกไม่ถูก ไม่อยากยืนด้วยตัวเอง

“...อยากขี่ต่ออะ” ผมพูดเสียดาย

“ยืนเองบ้างเถอะ”

“งั้น...ขี่เราแทนปะ?

“เดี๋ยวชั้นควบแถมให้ด้วยเลยแล้วกัน”

“อืม...รับมือ...เก่งขึ้นนี่”

“หึๆ ตัวชั้นในวันนี้ต่างจากตัวชั้นในวันก่อน ไม่พลาดท่าง่ายๆ หรอก!” โซระกอดอกหัวเราะขึ้นจมูก

ผมไม่สนใจคนที่ดูมีสีหน้าภูมิใจ พร้อมหันไปทางอื่น พลางคิดสันหามุขใหม่มาเล่นใส่อีกฝ่าย...ท้าทายกันสินะ...ได้

 ด้านหน้าเป็นท้ายรถม้าคันหนึ่งที่ขนไหใส่ผลไม้ดองมาเต็มคันรถ ส่งกลิ่นหวานจางๆ ตามลม ด้านหลังสุดของกระบะรถม้ามีไหใบหนึ่งถูกดันออกมานอกตัวรถเนื่องจากจำนวนไหที่มากเกินไป ด้วยความที่ผมเป็นคนนิสัยดีและไม่ได้รู้สึกอยากทานของหวานเลยสักนิด ก็เลยเขย่งตัวแตะปลายดันขอบไหที่อยู่บนรถม้าคันสูงให้กลับไปที่เดิม แต่เคราะห์ร้ายเพราะส่วนสูงไม่พอเลยพลาดท่าทำให้ไหดองร่วงหล่นแตกแทน

โซระมองผมด้วยสายตาหวาดๆ

ผมไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย นี่คือความหวังดีต่างหาก ความหวังดี...

“เสียงเมื่อกี้ เกิดอะไรขึ้นน่ะ!” คุณป้าอ้วนพีรีบลงจากบังเหียนมาดูสิ่งที่เกิดขึ้นด้านหลังรถม้าของตัวเอง กระชากเสียงฉุนเฉียว “ไหดองของฉัน พวกเธอทำอะไรลงไป ของซื้อของขายนะยะ จะชดใช้ยังไง”

โซระเห็นท่าไม่ดีรีบก้มหัวขอโทษคุณป้า

“ต้องขอโทษแทนเด็กคนนี้จริงๆ ครับ มือบอนไปหน่อย”

ผมช้อนตาดึงแขนเสื้อเรียกซ้ำๆ “...โซระ...ไม่ใช่นะ”

ผมยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะ...ไม่สิ ก็ทำนั่นแหละ แต่ผมไม่ได้เจตนาร้ายนะ ก็แค่ตั้งใจจะช่วยดันไหให้กลับที่เดิมเท่านั้นเองแต่มันดันตกลงมาแตก

“ยัยหนูนี่ใส่ปลอกคอ แสดงว่าเป็นทาสของแกสินะ ให้ตายเถอะ หัดดูแลทาสของตัวเองให้มันดีๆ หน่อยสิ ถ้ามือทาสสกปรกๆ แบบนั้นมาแตะ รถม้าฉันก็ด่างพร้อยขายไม่ออกกันพอดี”

คุณป้าอ้วนพีตัวกลมหน้าตาเหมือนหมูตัวเมียก็พูดเกินไป ผมอาบน้ำสะอาดหมดจดทุกจุดซ่อนเร้น โดยเฉพาะมือน่ะ ขาวสะอาดเนียนนุ่มสุดๆ

“เรื่องนั้นก็ต้องขอโทษจริงๆ ครับ เดี๋ยวผมจะสั่งสอนเด็กคนนี้เองครับ”

โซระก้มหัวอีกครั้ง จมผมอยากจะกระซิบว่าอย่าไปก้มหัวให้ชาวบ้านเขาพร่ำเพรื่อสิ โซระไม่ได้ผิดสักหน่อยนี่?

“แน่นอนว่าค่าเสียหายก็จะจ่ายคืนให้ ยังไงก็แล้วๆ กันไปเถอะครับ”

คุณป้าเดาะลิ้น “ชิ ก็ได้ๆ 2 เหรียญเงิน รีบจ่ายๆ มาซะ” ก่อนจะชูนิ้วจำนวนให้  โซระควักกระเป๋าเงินจ่ายให้แต่โดยดี พอรับเหรียญแล้วคุณป้าอ้วยพีก็เดินกลับทางบังเหียญ พร้อมพิ้งท้ายไว้ด้วยว่า “คราวหน้าคราวหลังก็ดูทาสไว้ดีๆ ล่ะ อย่าไปก่อเรื่องเดือดร้อนให้ชาวบ้านชาวช่องเขา ให้ตายสิฉันละเบื่อจริงๆ อย่ามาแตะต้องรถฉันอีกล่ะ!

อืม...การกระทำนิสัยใจคอชวนให้คิดว่าร้านของป้าคุณป้าอ้วนพีต้องมีลูกค้าวนเวียนตลอดขายดีเป็นเทน้ำเทท่าแน่ๆ เลยล่ะ

“ทำไมต้อง...ขอโทษ”

ผมดึงชักแขนเสื้ออีกฝ่ายแรงขึ้น

“มันเป็นเรื่องปกติของโลกนี้น่ะ”

“เรื่อง...ปกติ?

“ผู้คนในประเทศนี้ส่วนใหญ่มองทาสเป็นชนชั้นต่ำสุดน่ะสิ ก็นะ...ไม่ว่าจะที่ไหนๆ ก็มีเรื่องแบบนี้ให้เห็นตลอดเลยให้ตายสิ” โซระถอนลมหายใจก่อนจะว่าต่อ “คือ ชั้นไม่อยากให้มันมีปัญหาตามมาน่ะ ก็เลยยอมๆ ความจ่ายเงินไป โทษทีนะ ถ้าเมื่อกี้ชั้นเห็นเร็วว่านี้เรื่องก็คงไม่เกิดหรอก”

ผมเอียงฉงนอย่างไม่เขาใจ ดูเหมือนว่าโซระจะอ่านท่าทางออกก็เลยถามว่า

“เมื่อกี้นายพยายามผลักไหให้กลับไปชิดๆ ใช่ไหมล่ะ?

“ก็ใช่ สังเกตเหรอ?

“เปล่าๆ หรอก คิดว่าถ้าเป็นมิ้นต์คงจะทำอะไรประมาณนั้นแหละ” แล้วยกมือลูบหัวผม

“อย่ามา...เนียนลูบหัว”

“โทษทีๆ”

ผมบัดมือของโซระที่ลูบหัวออกไปก่อนจะทวนคำถามอีกรอบที่ว่าเกี่ยวกับทาสเป็นชนชั้นต่ำสุดเมื่อครู่

โซระอธิบายในขณะที่พวกเรากำลังเดินไปตามแถวทีละน้อยๆ ดูเหมือนว่าประเทศนี้จะมีการแบ่งชนชั้นวรรณะกันอย่างชัดเจน แม้ว่านวัฒกรรมต่างๆ จะพัฒนาแต่การเหยีดชนชั้นเผ่าพันธุ์ก็ยังคงเด่นชัด เห็นได้จากการแยกชนชั้นตั้งแต่ ชุนนาง นักบวช พ่อค้า เกษตรกร ไปจนถึง ทาส ที่เป็นชนชั้นต่ำสุด ซึ่งถูกตราหน้าหยามเหยียดไม่ต่างจากสัตว์เลี้ยงหรือสิ่งชองเครื่องใช้

จะว่าไปพอมีใครเห็นปลอกคอผมก็ส่งสายตาเหยียดๆ มาให้นี่นะ

การเป็นทาสนั้นเป็นได้หลายวิธีเลย ถ้าหากว่าอยากเป็นน่ะ ตั้งแต่ไม่ยอมจ่ายหรือหลีกเลี่ยงภาษี ก่อคดีอาชญากรรมจนถูกลงโทษ ขายตัวเพื่อใช้หนี้สิน แลกเปลี่ยนเป็นสิ่งของ หรือถูกลักพาตัวมา และอื่นๆ อีกสารพัด เหมือนเป็นการลงโทษรูปเเบบหนึ่ง

ซึ่งการจะหลุดพ้นจากการเป็นทาสเนี่ยจำเป็นต้องใช้เงินจำนวนมหาศาลที่เรียกว่า ค่าไถ่ตัว ซึ่งแต่ละคนก็มีจำนวนต่างกันออกไปตามภาษีราคา ทั้งยังต้องใช้จอมเวทชั้นสูงในการปลดปลอกคอซึ่งมีแต่ต้องไปที่เมืองหลวงที่มีจอมเวทชั้นสูงเท่านั้นถึงจะหลุดพ้นจากการเป็นทาสได้

กว่าจะหาเงินมาไถ่ตัวได้ ไหนจะตามหาจอมเวทให้มาปลดปลอกคอ น่าจะสิ้นทรัพย์สินไปพอสมควร ด้วยความที่มันยุ่งยากและลำบากสุดๆ หากว่าไม่มีป๋าคอยเปย์ให้ก็อย่าหวังว่าจะหลุดพ้น โดยเฉพาะตัวผมที่ค่าตัวสูงพุ่งทะลุเพดานหุ้น ทำให้ภาษีค่าไถ่ตัวแพงตามไปด้วย โซระที่ซื้อตัวผมมาได้ก็สิ้นเนื้อประดาตัวถังเเตกเลยทีเดียว ไม่มีเงินเหลือพอไว้ไถ่ตัวหรอก ...อืม จะว่าไปแล้ว

“โซระ...ที่จ่ายเงิน...ซื้อเราน่ะ”

“อ่า ตั้ง 10 ล้านเลยหมดตัวเลยแน่ะ”

“เป็นเงินที่...พระเจ้าให้...ใช่ไหมล่ะ?

“ก็ใช่นะ ทำไมเหรอ?

“ไม่ใช่เงิน...ในระบบ?

“อืม นั้นสินะ คงไม่ใช่เงินในระบบหรอก—อ๊ะ”

โซระเบิกตากว้างสีหน้าตกตะลึงเหมือนเพิ่งนึกได้ ...นึกออกแล้วสินะ

สรุปก็คือเงินนั่นไม่ใช่เงินที่หมุนเวียนในโลกนี้มาแต่แรก แต่เป็นเงินเทพทรูที่พระเจ้าประทานมาให้ ถ้าเกิดจู่ๆ ยัดเงินนั่นลงไปหมดทีเดียวล่ะก็

“...เงินเฟ้อชัวร์ป้าบ” ผมชูนิ้วโป้งให้โซระอย่างชื่นชม

“แย่แล้วไม่ใช่รึไงเนี่ยมีหวังเมืองนี้เกิดวิกฤตทางเศรษฐกิจตกต่ำเพราะฉันแหง!

“ไม่สนใจ...กอบโกย...ให้มากที่สุด”

“อย่าพูดความคิดชั่วร้ายแบบนั้นออกมาสิฟ่ะ”

แอบภูมิใจนิดๆ ดูเหมือนว่าผมจะทำให้เศรษฐกิจของประเทศตกต่ำลงโดยไม่รู้ตัว แต่ก็ช่างมันเถอะ ยังไงก็ไม่เกี่ยวกับผมอยู่แล้ว ไม่ใช่คนควักตังค์นี่นะ

ระหว่างที่คุยเล่นๆ กันในที่สุดก็ถึงตาพวกเรา ผมกับโซระเดินเข้าไปหาคุณทหารตรวจคนเข้าเมือง

เมืองในระแวกที่ผมอยู่มาจนถึงตอนนี้ชื่อว่าเมือง โซลา’ เป็นทางตอนเหนือของสหราชอาณาจักร ‘แชลเทเรี่ยน’ ซึ่งขึ้นชื่อในเรื่องของนักผจญภัย จนถึงขั้นเรียกกันติดปากว่าเมืองแห่งการเริ่มต้น’ เมืองขนาดใหญ่ล้อมรอบด้วยกำแพงหนาสำหรับป้องกันมอนเตอร์ ผู้คนที่อยากจะเป็นนักผจญภัยมักจะมาเริ่มต้นกันจากที่นี่ เนื่องจากสภาพภูมิประเทศที่เป็นทุ่งกว้างมีแม่น้ำลำคลองอุดมสมบูรณ์ ป่าอยู่ไม่ห่างไกลจากเมืองมากนักทำให้ที่นี่ไม่มีมอนเตอร์ที่แข็งแกร่งมาป้วนเปี้ยน

“คนต่อไป”

คุณทหารในชุดเกราะเรียก โซระเดินเข้าไปหาพร้อมยื่นบัตรบางอย่างให้คุณทหาร เขามองบัตรนั้นครู่หนึ่งแล้วหันมาทางผม

“เด็กที่ใส่ปลอกคอคนนั้นล่ะ?

“เอ่อ...ทาส ของผมเองครับ”

โซระชักสีหน้าลังเลเล็กน้อยแต่ก็ตอบไปตามความจริง

“หืม...ใช่เหรอ ทั้งทีเป็นทาสแต่ใส่ชุดดูดีมีราคาเกินไปรึเปล่า?

คุณทหารถามด้วยน้ำเสียงสงสัยแล้วเพ่งสายตามาทางผมมากขึ้น

“คือว่า...เรื่องนั้น” 

ในขณะที่โซระกำลังหาขออ้าง

“...เป็นทาสเซ็กส์ค่ะ”

ผมตอบด้วยน้ำเสียหวานใสแจ๋ว  ก่อนจะโผเข้าไปกอดแขนของเขาอย่างแนบแน่น พร้อมเงยใบหน้าออดอ้อน 

“ใช่ไหมคะ?...นายท่าน”

โซระชะงัก ส่วนคุณทหารก็ใบหน้าขึ้นสีขึ้นมาก่อนจะกระแอ่มไอแค่กๆ

“งะ งั้นเหรอ หนะ หนูยังเด็กอยู่เลยนะ มะ ไม่เป็นไรหรอ?

เขาพูดด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก ไม่ได้เพ่งเล็งแบบเมื่อครู่

“ไม่เป็นไรค่ะ เพราะนายท่านอ่อนโยนกับหนูมากๆ เลยล่ะ!

ผมตีหน้ายิ้มสดใจเอือนเอ่ยน้ำเสียงร่าเริง และตะเบ็งเสียงขึ้นเล็กน้อยเพื่อให้ผู้คนแถวๆ นั้นได้ยินด้วย เมื่อเป็นเช่นนั้นสายตาของผู้คนรอบๆ แถวประตูกำแพงเมืองก็มุ่งตรงไปทางชายหนุ่มเจ้าของทาสเด็กอายุไม่ถึงเกณฑ์เรื่องบนเตียง ตั้งแต่ชาวบ้าน พ่อค้าแม่ค้า ทหารยามคนอื่นๆ แม้แต่ม้าก็ยังมอง

 “เฮ้ย!

โซระหน้าแดงแจ๋งเป็นลูกตำลึงสุก สีหน้าเหมือนจะพูดว่า “พูดอะไรออกไปเนี่ย!”  อืม...ยังไม่จบง่ายๆ หรอกนะ

“ถึงบางคืนจะรุนแรงไปบ้างแต่หนูก็จะอดทนพยายามค่ะ!

ผมกำหมัดสู้ตาย

“เดี๋ยว แบบนั้นฉันก็กลายเป็นไอ้โรคจิตกันพอดี!”  “นะ น่าสงสารเหลือเกิน”

เสียงของโซระถูกกลบโดยเสียงร้องของคุณทหารที่น้ำตาซึม สายตาหยามเหยียดไม่ปรากฏให้เห็นอีกแล้ว กลายเป็นอารมณ์ที่เต็มไปด้วยความสงสารเวทนาตัวผมที่ถูกย่ำยีโดยนายท่านผมสีดำหื่นกระหาย

“ขอโทษนะแม่หนู เชิญผ่านไปได้เลย ส่วนแกน่ะจะไปไหนก็ไปไป้!

ผมถูกเชื้อเชิญอย่างดี ผิดกับอีกคนที่ถูกไล่เหมือนหมาเหมือนแมว

กระแสเปลี่ยนไปแล้ว เท่านี้พวกผมเข้ามาในเมืองได้อย่างสบายใจ

“ทำกันได้นะ” ขณะเดียวกันโซระพูดด้วยสีหน้าเจือนๆ หัวคิ้วกระตุก

“ไงล่ะ”

“ขออภัยที่ได้ใจเกินไปขอรับ”

“ดีแล้ว”

ผมชักสีหน้าและน้ำเสียงตามเดิมแล้วเดินข้างๆ

“ว่าแต่ นายก็ทำสีหน้ากับพูดแบบปกติได้ไม่ใช่รึไง ทำไมถึงชอบทำไร้อารมณ์อยู่เรื่อยเลยซะงั้นล่ะ”

“...มันเปลืองพลังงาน”

อืม... การปั้นสีหน้ายิ้มแย้มแสดงอ้อนแหลต่อหน้าฝูงชนเนี่ยมันสิ้นเปลืองพลังงานสุดๆ ครั้งเดียวก็เหนื่อยแล้ว

ปกติเเล้วสามารถอ้อนแหลได้แค่วันละ 2 ครั้งเท่านั้น ถ้ามากกว่านั้นล่ะก็จะไม่เหลือกะจิตกะใจทำอะไรทั้งนั้นแหละ...ง่วงนอน

“ออสก้าเลยไหม?

"...โกรธเหรอ?"

"คราวนี้มันแสบสันสุดๆ เลยล่ะ ป่านนี้คงโดนชาวบ้านเเถวนั้นไม่ชอบขี้หน้าหมดแล้วมั้งตัวชั้น"

“อืม...ถึงคนทั้งเมือง...จะไม่ชอบ...โซระ” 

ผมเดินเยื้องไปข้างหน้าเล็กน้อยเเล้วเหลียวกลับมา

”...แต่เราชอบนะ”

ผมผุดยิ้มบางๆ ให้อีกฝ่าย 

“อึก...” 

โซระทำท่าทางเหมือนโกรธไม่ลง ก่อนจะทำท่าเกาหัว 

“...ขี้โกงนี่หว่า”

แล้วพวกเราก็ตรงไปที่กิลด์นักผจญภัยซึ่งเป็นเป้าหมายแรกของวัน


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 221 ครั้ง

770 ความคิดเห็น

  1. #593 เมจิกโคโค (@09956324) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2561 / 10:21
    ตายเลยครับบ
    #593
    0
  2. #192 Luciferce (@Luciferce) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 มกราคม 2561 / 18:16
    กะระ ouk
    #192
    0
  3. #191 worldend (@worldend) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 มกราคม 2561 / 14:43
    ให้มิ้นจับกดโซระได้แล้วเอาให้น้ำตานองเลย :3
    #191
    0
  4. #190 xมีหื่u (@Luziferkun) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 มกราคม 2561 / 12:43
    จับกด จับกด จับกด จับกด จับกด จับกด จับกด จับกดจับกด จับกด จับกด จับกดจับกด จับกด จับกด จับกดจับกด จับกด จับกด จับกดจับกด จับกด จับกด จับกดจับกด จับกด จับกด จับกดจับกด จับกด จับกด จับกดจับกด จับกด จับกด จับกดจับกด จับกด จับกด จับกดจับกด จับกด จับกด จับกดจับกด จับกด จับกด จับกดจับกด จับกด จับกด จับกดจับกด จับกด จับกด จับกดจับกด จับกด จับกด จับกดจับกด จับกด จับกด จับกดจับกด จับกด จับกด จับกด ถ้าไม่กดก็ใหัลุงหมีคนนี้ไปNTRสะ ๕๕๕
    #190
    0
  5. #189 Faded-Girl (@nuufunction) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 มกราคม 2561 / 10:18
    อู้หูว หายไปนานมากจนระบบมันนึกว่าเราไม่เคยอ่านเรื่องนี้ ถถถถถถ //สีตอนมันกลับไปเป็นสีดำ แบบว่า ถ้าอ่านแล้วจะเป็นสีส้มไรงี้555555
    #189
    0
  6. #188 Tiosphere (@Tiosphere) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 มกราคม 2561 / 10:02
    เย้ๆๆๆๆ //ไหแตกแล้วสิน่ะ
    #188
    0
  7. วันที่ 27 มกราคม 2561 / 09:21
    แหมมมม๊!~ หมีก็ยังเป็นหมีอยู่วันยันค่ำ 55555555
    #187
    0
  8. #186 FREINFORW (@dokidokiprecure) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 มกราคม 2561 / 07:40
    ถภภถโกธรยังไงก็ยอมกับประโยคสุดท้ายเเหละ
    #186
    0
  9. #185 thenovar13srafzx (@thenovar13srafzx) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 มกราคม 2561 / 07:10
    อัพอีก!!!!!
    #185
    0
  10. #184 baimon2003 (@baimon2003) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 มกราคม 2561 / 06:16
    *0* ..........!?
    #184
    0