สนใจจะซื้อเราไปเลี้ยงรึเปล่า?

ตอนที่ 7 : ตอนที่ 7 สนใจจะเข้าบ้านไหม?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,361
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 252 ครั้ง
    12 พ.ค. 61


แค่นั้นดูเหมือนคุณพี่สาวล่ำบึ้กยูริกะจะยังไม่หนำใจ เธอเลยจัดแถมชุดนอนและชุดชั้นให้ให้เพิ่มด้วย

ชุดชั้นใน? จะว่าไปตอนนี้ก็ไม่ได้ใส่นี่นา อืม...ก็ว่าอยู่ทำไมรู้สึกหวิวๆ ท่อนล่างชอบกลๆ

“อือ...ไม่ได้ใส่อยู่ล่ะ”

“ไม่ได้ใส่ที่ว่า...”

ผมค่อยๆ จับจีบกระโปรงขึ้นอย่างช้าๆ

“รีบไปใส่เดี๋ยวนี้เลยนะ!

ไม่เห็นต้องโกรธหน้าแดงขนาดนั้นเลยก็ได้นี่นา

แม้แต่กางเกงในก็เป็นสีขาวลายคุณหมี หน้าตาก็น่ารักดีแถมยังใส่สบายในระดับหนึ่ง ว่าแต่ ทำไมต้องเป็นคุณหมีเหมือนกับเสื้อฮู้ดด้วยนะ หมวกเสื้อฮู้ดของผมเองก็เป็นหัวคุณหมีเหมือนกัน พอมาคิดดูดีๆ แล้ว การออกแบบของชุดพวกนี้มันค่อนข้างดูทันสมัยอยู่นะ ทั้งชุดหนังหนามและชุดฮู้ดคุณหมีนี่ก็ด้วย ถึงเนื้อผ้าจะไม่ดีเท่ากับชาติก่อนก็เถอะ พอลองถามคุณยูริกะดูว่าไปเอาชุดแบบนี้มาจากไหน เธอก็บอกอย่างภาคภูมิใจว่า”ทั้งหมดนั้นเดี๊ยนเป็นคนออกแบบสร้างสรรค์เองเลยนะฮ้า~” พร้อมทั้งโพสท่าเซ็กซี่แสนยั่วยวนด้วยกล้ามเนื้อ แล้วขยิบตาปิ้งๆ

ออกแบบเองเลยสินะ อืม...ถ้าสำหรับโลกของผมชุดแบบนั้นอาจจะดูธรรมดาอยู่บ้าง แต่สำหรับโลกนี้เรียกได้ว่าสร้างสรรค์สุดๆ ผมขอยอมรับพรสวรรค์ของคุณพี่สาวเลยเลย

“โฮก~

ผมอ้าแขนทำท่าเลียนแบบหมีแสนดุร้ายใส่โซระ

“อะไรล่ะนั่น”

“...ท่วงท่า..หมีร้าย...หมาย..ขย้ำเหยื่อ..ให้จมเขี้ยว”

“อื้มๆ น่ากลัวสุดๆ เลยครับ”

“...ใช่ไหมล่ะ”

โซระพูดด้วยรอยยิ้มบางๆ รู้สึกเหมือนบรรยากาศเก่าๆ เเบบเมื่อก่อน มันหวนกลับมายังไงก็ไม่รู้

หลังจากที่เสร็จธุระพวกเราก็บอกลาคุณยูริกะ แล้วเดินออกจากร้านไป เอาไว้จะมาอุดหนุนใหม่ ผมโบกมือบอกลาพลางคิดในใจว่าครั้งหน้าจะต้องซื้อชุดหนังหนามสุดเท่นั่นให้ได้

พอได้ชุดใหม่ก็เกิดอาการอยากลองวิ่งไปรอบๆ ถึงจะรู้สึกหวิวๆ ที่ต้องใส่กระโปรงสั้นๆ แต่ก็ยังดีกว่าตอนที่เป็นทาสที่ต้องใส่แต่ชุดเสื้อผ้าขาดๆ กับชุดชั้นในนอนไม่ได้นอนสุดรัดติ้ว

 “ถ้าไม่ชอบจะกลับไปเปลี่ยนเป็นกางเกงก็ได้นะ...”

“...กางเกงใน...ลายคุณหมี..ใส่อยู่ล่ะ”

“เอ่อ เรื่องนั้นไม่ได้อยากรู้สักนิด ที่ชั้นพูดอยู่มันคนละกาง...”

“...กางเกงใน? อยากดูเหรอ?”

“ไม่อยากเฟ้ย!

“...ผู้หญิง...สนุกดี”

“แค่คนที่ลำบากใจมันคือฝั่งชั้นนะ เฮ้อ~

โซระยกมือบีบขมับอย่างจนใจ ...ถึงกับปวดหัวเลยเหรอ? นี่ผมเล่นมากไปรึเปล่านะ?

ผมเดินจูงมือโซระมาเงียบๆ โดยไม่พูดอะไรอีก ไม่นานพวกเราก็เดินออกมาจากเขตการค้าที่มีคนพลุกพล่านมายังส่วนที่น่าจะเป็นเขตพักอาศัยของเมืองหรือว่ากำลังหาที่พักแถวนี้อยู่กัน? ...แต่แล้วข้อสันนิฐานของผมก็ผิดถนัด เพราะโซระยังคงยกเท้าก้าวเดินต่อไปไม่หยุดโดยไม่สนใจอีกคนที่ถูกจูงมือกำลังเดินขาลากเลยแม้แต่น้อย

เราเหนื่อยแล้วนะ

มองเห็นกำแพงประตูเมืองอยู่อีกไม่ไกล ...จะไปไหนกันแน่นะ

“...ไปไหน”

“อ้อ จริงสิ ยังไม่ได้บอกเลยสินะ ก่อนหน้านี้ชั้นพึ่งซื้อบ้านไว้ที่นอกเมืองน่ะ จะได้ไม่ต้องเสียค่าโรงแรมบ่อยๆ”

“...ไกลไหม”

“เดินอีกสักหน่อยก็ถึงแล้ว”

“...เท่าไหร่”

“1 กิโลเมตรล่ะมั้ง ไม่ค่อยไกลเท่าไหร่หรอก เดินแป๊บๆ เดี๋ยวก็ถึง”

1 กิโลเมตร... 1กิโลเมตร เท่ากับ 1000 เมตร ,1000 เมตร เท่ากับ 100,000 เซนติเมตรขาเรียวเล็กของผมสามารถก้าวขาได้ 25 เซนติเมตรต่อ 1 ก้าว(ค่าเฉลี่ย)นั่นหมายความว่า ผมต้องก้าวขาเดิน 4,000 โดยยังไม่ได้นับถึงความเหนื่อยล้าแล้วความไม่แน่นอนในการก้าวขา ทำให้ต้องบวกเพิ่มอีกโดยประมาณ 276 ก้าว แล้วดูจากความเร็ว(การจูงมือ)ของโซระแล้วน่าจะถึงที่หมายภายใน 9 นาที ,ด้านนอกเมืองเป็นพื้นที่โล่งแจ้ง ไม่ค่อยมีร่มเงาอากาศร้อนระอุ 30 องศาเซลเซียส ถ้าหากต้องเดินจากนี่ไปถึงที่นั่นโดยไม่หยุดพักด้วยความเร็วประมาณ 3 กิโลเมตรต่อชั่วโมงและต้องตากแดดไม่หยุดแบบนั้นล่ะก็ ผลลัพธ์คือ,ความตาย

“...ไม่เดิน”

“อดทนอีกนิดเดียวก็ถึงแล้วทนหน่อยนะ”

ผมส่ายหน้า อย่าเอาร่างกายของผมไปเทียบกับมนุษย์ผู้กล้า(ม)ต่างโลกที่ได้สูตรโกงจากพระเจ้านะ การที่ต้องเดินด้วยระยะทางไกลถึงขนาดนั้น บอกได้เลยว่าหนทางข้างหน้ามีเพียงความตายเท่านั้น

ร่างกายของผมในตอนนี้อ่อนแอกว่าตอนที่เป็นเด็กผู้ชายเสียอีก บวกกับการไม่ได้ออกกำลังกายมานานร่วมเดือนเพราะถูกกักขังหน่วงเหนี่ยวโดยคุณคางคกทำให้สุขภาพร่างกายอยู่ในระดับที่ต่ำต้อยกว่าไรน้ำเสียอีก ด้วยเหตุนั้นขอยืนยันเลยว่าไม่เดินเด็ดขาด เพราะงั้นหนทางที่จะรอดจากความตายนั้นมีเพียงแค่ทางเดี่ยว 

“...อุ้มหน่อย”

“คร้าบๆ ได้เลยครับคุณหนู เดี๋ยวกระผมจะอุ้มไปส่งให้เองครับ”

พูดเสร็จเขาก็ย่อตัวเอง ‘ขึ้นมาสิ’ สมกับเป็นโซระเพียงแค่ออกคำสั่งครั้งเดียวก็เข้าใจว่าผมต้องการอะไร ว่าแล้วผมก็กระโดดขึ้นเกาะแผ่นหลังนั้นทันที

 “...หนักไหม?”

“เบาหวิว เกาะแน่นๆ ล่ะ”

“...เยสเซอร์”

“อืม...ชักไม่แน่ใจแล้วสิว่าใครเป็นทาสกันแน่”

แล้วโซระก็ออกวิ่งผ่านทุ่งหญ้ากว้าง

 “...แอบ...จับ..ก้น...สินะ”

“ปะ เปล่าสักหน่อย”

“...”

“มันเป็นอุบัติเหตุ!

สุขภาพร่างกายแข็งแรงจนน่าอิจฉา กล้ามเนื้อหลังเองก็แน่นหนาไม่ต่างอะไรจากแผงอก กล้ามเนื้อน่องสามารถวิ่งได้เรื่อยๆ อย่างไม่ต้องหยุดพัก เพียงไม่กี่นาทีพวกเราก็มาถึงจุดหมาย

ผมกระโดดลงจากหลังโซระแล้วมองดูบ้านเดี่ยวชั้นเดียวสร้างจากอิฐดูแข็งแรงทนทานมีปล่องควัน ด้านหลังเป็นภูเขามองเห็นถ้ำอยู่ไม่ไกล ด้านข้างมีน้ำตกเล็กๆ และแม่น้ำไหลผ่าน ถัดจากแม่น้ำไปเป็นป่าทึบ

...ถึงจะห่างเมืองไปหน่อยแต่ทำเลดีใช้ได้ บ้านเองก็ดูดี

น่าจะแพงอยู่นะ?

“เมื่อก่อนที่นี่เคยเป็นบ้านต้องสาปของแม่มดน่ะ ว่าใครที่มาพักอาศัยที่นี่ต้องมีอันเป็นไปทุกคนก็เลยไม่มีใครกล้าซื้อ ชั้นก็เลยใช้ความสามารถลบล้างคำสาปแม่มดในบ้านแล้วซื้อมันมาได้ในราคาถูกน่ะ”

“...แน่นะ”

“ไม่มีอะไรต้องเป็นห่วง เข้าไปกันเถอะ”

ถ้าโซระเปิดประตูเชื้อเชิญให้เข้าไปแล้วเริ่มแนะนำบ้านอันแสนภาคภูมิใจของตัวเอง ห้องนั่งเล่น ห้องครัว ห้องนอน ห้องน้ำและห้องหนังสือมีหนังสือเต็มไปหมดคงจะเป็นของที่แม่มดเหลือทิ้งเอาไว้ล่ะมั้ง?

“ตั้งแต่วันนี้พวกเราจะได้อยู่ด้วยกันแล้วสินะ”

โซระพูดยิ้มแย้ม

อยู่ด้วยกันงั้นเหรอ?

“นี่มินต์จะทำอะไรก่อนดีล่ะ ที่โลกนี้มีอะไรน่าสนใจเยอะแยะเลย นั่นสินะ มิ้นต์ยังไม่เคยเห็นเวทมนตร์สินะ เดี๋ยวชั้นจะสอนให้เอง ถ้าสงสัยอะไรล่ะก็ถามมาได้เลย ยังไงตอนนี้นายก็เป็นเอล์ฟนี่นะเพราะงั้นเวทย์มนตร์ต้องสุดยอดมากแน่ๆ แถมที่นี่ยังมีพวกมอนเตอร์โหดๆ เหมือนในเกมอยู่ด้วย ตั้งแต่วันพรุ่งนี้พวกเราจะได้ออกไปผจญภัยในต่างโลกนี้กัน!

โซระพูดออกมาอย่างออกรสร้อนแรง

นิสัยโอตาคุมันโผล่ออกมาจนปิดไม่มิดแล้วนะ

“มิ้นต์อยากทำอะไรก่อนไหม? มีอะไรที่สนใจรึเปล่า ไม่ต้องห่วงเดี๋ยวรุ่นพี่คนนี้จะช่วยสอนเรื่องโลกนี้ให้เอง”

พอเวลาแบบนี้ทำตัวเป็นลูกพี่ผู้น่านับถือ ทั้งที่เมื่อกี้ตอนวิ่งยังเผลอจับก้นผมอยู่เลยแท้ๆ

แต่ว่า... ก็ไม่ได้เกลียดหรอกนะ อืม...ต่างโลกนี้น่ะ น่าสนุกจริงๆ นั่นแหละ ถึงจะเคยถูกจับมาเป็นทาสจนลืมไปแล้วแต่ที่นี่ก็ยังเป็นต่างโลก ดินแดนที่ผู้คนส่วนใหญ่ได้แต่เฝ้าฝัน

ความรู้สึกเอ่อล้นที่ไม่เคยรู้สึกที่ไหนมาก่อนกลั่นกรองออกมาเป็นคำพูด

“งั้นก็...”

ตั้งแต่ที่เข้ามาในบ้านผมไม่อาจจะอดกลั้นความรู้สึกนี้ได้อีกต่อไป ผมอยากจะทำร่วมกันกับโซระ

“...ทำความสะอาด”

สถานที่นี้เรียกได้ว่าเพียงพอต่อการใช้ชีวิต ...แต่ว่าสุขอนามัยต่ำเตี้ยเรี่ยดิน ไม่มีความเป็นระเบียบแม้แต่น้อย เสื้อผ้าใส่แล้ววางกองทิ้งเรี่ยราด จานชามวางพูนเต็มอ่าง ผ้าปูที่นอนหลุดลุ่ยแถมผ้าห่มก็ไม่คิดจะพับ ห้องน้ำส่งกลิ่นแปลกๆ ห้องหนังสือเองก็ฝุ่นเขรอะ ดูเหมือนว่าจะไม่คิดจะทำความสะอาดเลยสินะ

...ที่แบบนี้อยู่ไม่ได้หรอกนะ

“อึก นั่นสินะครับ”

ความร้อนแรงเมื่อกี้หายไปไหนแล้วล่ะ?

โชคยังดีที่อย่างน้อยโซระก็ยังมีความคิดที่จะเก็บกวาดบ้านอยู่บ้างทำให้ที่นี่มีอุปกรณ์ทำความสะอาดพร้อมใช้งาน ...มีอุปกรณ์แต่ไม่คิดจะทำนี่มันยังไงๆ อยู่นะ ซึ่งกว่าพวกเราจะเก็บกวาดกับเสร็จก็ล่อไปมืดค่ำเลยทีเดียว เหนื่อยสุดๆ เป็นการทำความสะอาดที่ใช้พลังงานมากสุดๆ แถมยังเหลือห้องที่ยังไม่ได้ทำความสะอาดอย่างห้องหนังสืออีก ...คงต้องค่อยไว้ทำต่อพรุ่งนี้

 

ตอนนี้ผมหิวสุดๆ เพราะมัวเเต่ทำงานจนลืมกินข้าวเที่ยง 

ด้วยกระเป๋าสีมิติอันสะดวกสบายของโซระที่เก็บของได้อย่างไม่จำกัดแถมยังมีความสามารถในการหยุดเวลาทำให้มีวัตถุดิบไม่เสียไม่เน่าและสามารถนำออกมากินหรือประกอบอาหารได้ตลอดเวลา

“...ขี้โกงสุดๆ”

“ไม่ใช่ความผิดชั้นสักหน่อย อุ๊ อร่อยนานแค่ไหนแล้วนะที่ไม่ได้กินรสชาติแบบนี้”

ขณะที่ผมกำลังบ่นบนโต๊ะอาหาร โซระก็โพลงออกมาอย่างยินดีทั้งที่ข้าวยังเต็มปาก ถ้าเคี้ยวให้ละเอียดล่ะก็จะช่วยได้มาก อืม...ดูเหมือนว่าตั้งแต่มาที่ต่างโลกจะไม่ค่อยได้กินอะไรถูกปากล่ะมั้ง แน่นอนว่าอาหารพวกนี้ผมเป็นคนทำล่ะนะ ถึงจะไม่ได้ทำครัวมานานเเต่ฝีมือจะยังไม่ตกนะ

“ได้กินของอร่อยๆ พร้อมกับครอบครัว หลังจากทำงานมาเหนื่อยๆ นี่มันดีจังเลยน้า”

“โซระ..แทบไม่ได้..ทำงานอะไร...เลยนะ”

โซระแค่เดินเก็บเสื้อผ้าของตัวเองมาพับไม่ใช่รึไง?

“อึก กะ ก็ชั้นดีใจนี่นา ตอนแรกที่ได้มาต่างโลกน่ะ ชั้นคิดว่าคงจะไม่มีวันได้เจอคนรู้จักเมื่อชาติก่อนอีกต่อไปแล้ว แต่ว่า...พอมีมิ้นต์อยู่ที่นี่เเล้ว ชั้นมีความสุขมากเลยล่ะ”

โซระเอ่ยด้วยรอยยิ้มทั้งที่ข้าวยังเต็มปาก

 “...หยุดพูด...แล้วกิน”

“อ๊ะ โทษทีๆ”

...พูดอะไรน่าอายออกมาได้ไม่อายปากเลยนะ ซื่อบื้อเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนจริงๆ

 “ขอโทษนะ ที่ทิ้งนายไว้”

“ถ้า...สำนึกผิดล่ะก็...เลี้ยงดูเราดีๆ สิ”

“จะเลี้ยงดูไปชั่วชีวิตเลยครับ”

"จริงนะ"

"จริง"

"ไม่หาย"

"จะไม่หายไปไหนอีกเเล้ว"

“...สัญญาแล้วนะ พี่

“อื้ม! สัญญาเลย ———อ๊ะเมี่อกี้พูดว่าไงนะ อีกทีซิ!

“...นานทีมีหน”

“ครั้งเดียวขออีกแค่ครั้งเดียวเท่านั้น!

“...ขอปฏิเสธ”

ใครมันจะไปพูดอะไรน่าอายแบบนั้นเป็นครั้งที่สองกันล่ะ 

ผมเบือนหน้าหนีเเล้วตักข้าวใส่ปาก

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 252 ครั้ง

770 ความคิดเห็น

  1. #259 Kuroshio (@mooky-1234) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 เมษายน 2561 / 18:32
    น่ารักกกก
    #259
    0
  2. วันที่ 28 พฤศจิกายน 2560 / 21:30
    เมียคุนหมี?? คุนหมีสายเปย์?? มีความมุมุมากกกกก 5555555
    #160
    0
  3. #156 unidentityhum (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2560 / 13:27
    โซระทาสเมีย???
    #156
    0
  4. #155 Marshmallow KinG (@bookachook) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2560 / 01:40
    โง้ยยย มุ้งมิ้งง <333
    #155
    0
  5. #151 PiyapatBang (@PiyapatBang) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2560 / 22:02
    ขอบคุณค่ะ
    #151
    0
  6. #147 wwesa (@wwesa) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2560 / 06:50
    รออยู่น้าาาา
    #147
    0
  7. #146 mnmnmenmen (@mnmnmenmen) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2560 / 21:02
    ท่านขึ้นจากหลุมมาแล้ววววว
    #146
    0
  8. #145 1249900328295 (@1249900328295) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2560 / 16:32
    มิติเวลาไม่ได้น่ากลัวหลอกคนแต่งหายไปสิน่ากลัวกว่า กว่าจะมาเกือบลืมไปแล้วว่ามีนิยายเรื่องนี้อยู่ ขอบคุณที่ยังกลับมาครับ^ ^
    #145
    1
    • #145-1 ppk020 (@ppk020) (จากตอนที่ 7)
      9 สิงหาคม 2560 / 16:44
      ใช่ๆเวลาน่ะมันไม่น่ากลัวเลย แต่คนแต่งนี่สิน่ากลัวกว่า บางคนก็หายไปแถมนิยายก็ยังบินหายไปเข้าสู่หลุมดำอันมืดมิดหายไปตลอดกาล ไม่สามารถที่จะไปตามหากลับมาได้ชั่งเศร้าเสียจริง แต่เรื่องนี้ก็ยังหวังว่าจะมีประกายแสงแห่งความหวังว่าจะได้อ่านไปพร้อมๆกับอีกเรื่องน่ะครับ
      #145-1
  9. #144 wichuda917 (@wichuda917) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2560 / 15:32
    รอออออออ
    #144
    0
  10. #143 yokai333 (@yokai333) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2560 / 09:06
    สนุกดี แต่จะให้ดีกว่านี้คือ ช่วยอัพบ่อยๆที่เถอะค่ะ
    #143
    0
  11. #142 Alliance (@zerulaw) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2560 / 08:46
    อ่านการคำนวณแล้วรู้สึกไม่อยากเดินอีกเลย 5555
    #142
    0
  12. #141 1boss (@1boss) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2560 / 05:09
    กว่าจะมารอเป็นซาติเเต่ก็ติดตาม
    #141
    0
  13. #140 thenovar13srafzx (@thenovar13srafzx) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2560 / 00:15
    นานจุง
    #140
    0
  14. #139 ZEAL3IX (@ZEAL3IX) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2560 / 23:08
    ... ลากคนแต่งไปฆ่าทิ้งข้อหาทิ้งนิยายมา 3 เดือน
    #139
    0
  15. #138 Rujdanai U (@_writer_) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2560 / 22:52
    ท่านปู่หมีกลับมาแล้ววว
    #138
    0
  16. #137 sunza987 (@sunza987) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2560 / 22:44
    ความน่ารักนี้อ่าส์อบอุ่นหัวใจยิ่งนัก
    #137
    0
  17. #136 baimon2003 (@baimon2003) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2560 / 22:41
    รอนานมากครับขออีกตอน!!!
    #136
    0
  18. #135 wwesa (@wwesa) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2560 / 22:26
    รอนานมากกกกกสนุกดีค่ะ
    #135
    0
  19. #134 mybrand222 (@mybrand222) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2560 / 22:26
    มาแล้วๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #134
    0