สนใจจะซื้อเราไปเลี้ยงรึเปล่า?

ตอนที่ 49 : บทนำ Atct 2 สนใจจะดำเนินชีวิตประจำวันรึเปล่า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,076
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 127 ครั้ง
    5 ธ.ค. 61


*สวัสดีครับ คุมะคุมะคุมครับ ขอโทษที่หายไปนาน(อีกแล้ว)นะครับ คิดถึงกันไหมเอ่ย ฝ่าฟันสงครามเฟรชชี่เขตรั้วสีบลูมาอย่างยาวนานในที่สุดก็ come back กลับมาจนได้ พอดีปรับเส้นเรื่องนิดหน่อย 4 ตอนก่อนหน้าจะขอถือว่าเป็นตอนพิเศษ ส่วนบทนำก็เปลี่ยนมาเป็นตอนนี้แทน เอาล่ะ อย่ามัวยืดยาดเสียเวลา Act 2_Stard!


------------------------------------------------------------


ช่วงเช้าที่แสนสดใส ...สดใสเกินไปด้วยซ้ำ อากาศร้อนระอุรู้สึกเหมือนกำลังจะถูกย่างสด หากออกไปนอกบ้านตอนนี้ร่างกายของผมก็คงจะมอดไหม้เหลือเพียงเถ้าธุลี

"...ร้อนอ่า"

ดวงอาทิตย์ทำหน้าที่ได้ดีเกินไปแล้ว 

 เหงื่อไหลไคลย้อยเหนียวเหนอะไปทั้งตัว ผมทิ้งร่างลงนอนบนโซฟานุ่มๆ เหมือนร่างกายกำลังละลายยังไงอย่างนั้น

"โซระ...ขอแอร์...เปิดแอร์หน่อย"

ผมพูดเอื่อยๆ เรียกหาคนที่กำลังแต่งตัวอยู่อีกฝากของห้อง

"จะไปมีได้ไงล่ะของเเบบนั้น"

ได้ยินเสียงเนือยๆ ตอบกลับมา

ผมพลิกตัวนอนคว่ำแล้วลากตัวไปตรงขอบโซฟา มองไปยังโซระที่กำลังเดินออกมาจากห้องแต่งตัว  หลังจากที่สวมชุดเกราะเตรียมไปทำงานนักผจญภัยหาตังค์เหมือนทุกวัน

เฮ้ย..."

ขณะที่กำลังเดินมาทางห้องรับแขก พอโซระก็ผงะ ส่งเสียงแปลกๆ ออกมา 

"ก็เข้าใจนะว่าร้อน..."

ทำสีหน้าปั้นยาก ใบหน้ากลายเป็นสีแดงจางๆ ยกมือกุมหัว พลางถอนหายใจ

"...แต่ยังไงก็ช่วยใส่เสื้อผ้าให้มันเรียบร้อยได้มั้ย!"

"...ก็มัน...ร้อน"

ผมบ่นอุบอิบอย่างช่วยไม่ได้ ก็มันร้อนนี่นา การที่ผมจะถอดเสื้อผ้าให้เปลือยล่อนจ้อน เหลือแต่กางเกงใน มานอนกลิ้งบนโซฟา ก็ถือเป็นเรื่องปกติ

"อย่างน้อยๆ ก็ปิดๆ ท่อนบนหน่อยเถอะ ไหว้ล่ะ" 

โซระแสดงสีหน้าเขินอายที่มีให้เห็นได้ทุกวันมา

"...อายทำไม...เห็นออกบ่อย"

ทั้งๆ ที่ เปลือยล่อนจ้อนให้เห็นแทบทุกคืน เห็นกันทุกซอกทุกมุม ทุกรูขุมขน 

ทั้งยังทำเรื่องนู่นนั่นนี่ ทำศึกสงครามเปลือยแบบนั้นมาแบบนี้มาตั้งขนาดนั้น ใส่เข้ามาในตัวผมตั้งขนาดนั้น ป่านนี้ยังจะมาเขินอายอะไรอีกล่ะ

"ปัญหาไม่ได้อยู่ตรงนั้นสักหน่อย ไปใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อยเดี๋ยวนี้เลยนะ"

โซระเถียงคำไม่ตกฟาก แถมยังไล่ให้ไปใส่เสื้อผ้า ผมได้เเต่เอียงคอตั้งคำถามในหัวอย่างไม่เข้าใจ

"...หรือว่า...เเข็งแล้ว?"

"...."

"...เสี้ยน?"

"กรุณาไปใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อยด้วยครับ"

อืม...เอางั้นก็ได้ ผมพยักหน้า พอเห็นสีหน้าโซระปล่อยร้อยยิ้มเหี้ยมแบบนั้นออกมา ผมก็ยอมถอยโดยว่าง่าย ...ยังบอบช้ำจากครั้งล่าสุดอยู่น่ะ จะให้ละเลงแต่หัววันก็ไม่ไหวนะ เดี๋ยสก็กลายเป็นพวกหมกมุ่นเรื่องกามพอดี

อีกอย่างโซระต้องไปทำงานด้วน หยอกเล่นนิดๆ หน่อยๆ หอมปากหอมคอก็พอ

หลังจากเหตุการณ์ในวันนั้น ก็ผ่านมาแล้วสองอาทิตย์ ชีวิตประจำวันของผมกับโซระก็ไม่ได้แตกต่างจากเดิมเท่าไหร่ จะมีก็แค่มีหมาเฝ้าบ้านเพิ่มมาเป็นสมาชิกตัวนึงก็เท่านั้น นอกนั้นก็ไม่ได้มีอะไรเปลี่ยนแปลง

"งั้นชั้นไปล่ะนะ

ก่อนจะเปิดประตูออกไปโซระก็เหลียวบอกก่อน

"...โซระ...เดี๋ยวก่อน"

ผมที่จัดการแต่งตัวเรียบร้อยแล้วรีบวิ่งออกจากห้องครัว พร้อมกับหิ้วของที่เจ้าตัวลืมไว้ที่โต๊ะไปมอบให้

"...ข้าวกล่อง"

ผมยืนกล่องข้าวให้คนตัวสูง ลืมข้าวกล่องที่คนเขาอุตส่าห์ทำไว้ให้แต่เช้านี่เซ่อซ่าจังนะ

"...อย่าลืมสิ"

"อ๊ะ โทดทีๆ ขอบใจนะ"

โซระรับข้าวกล่องจากมือผม ด้วยสีหน้าอมยิ้ม ก่อนจะเอะใจได้ว่ามีอะไรแปลกๆ บนคัวผม

เพ่งสายตามายังชุดที่ผมใส่

"ไอ้ชุดนั่นมันอะไรน่ะ..."

ผมก้มมองตัวเองอยู่แวบนึง แล้วเงยหน้าตอบตรงไปตรงมา

"...ผ้ากันเปื้อน"

"ไอ้นั่นน่ะแค่มองก็รู้แล้ว แต่ที่สงสัยคือทำไมถึงใส่มาแค่ผ้ากันเปื้อนต่างหาก"

"...น้องลิง...ก็ใส่นะ"

"ไม่ได้ช่วยให้ดีขึ้นเลย"

"...โซระ..บอก...ให้ปิด..ก็ปิด"

ผ้ากันเปื้อนสีขาวกับกางเกงลิงสีชมพูปกปิดทั้งท่อนบนท่อนล่างตามคำสั่งนายท่านเด๊ะๆ เลยล่ะ

"ที่ว่ามาก็ใช่แหละว่าว่าปิด แต่ใส่มาแค่ผ้ากันเปื้อนมันไม่เรียกว่าปิดมิดชิดได้หรอกนะ"

"ก็...มันร้อน..."

ได้ยินแล้วโซระก็เกาหัวแกรกๆ ถอดใจยอมแพ้ในที่สุด เห็นไหมล่ะ บอกแล้วว่าทำตามที่บอก ไม่เห็นจะผิดตรงไหน

"ถ้าไม่มีอะไรแล้วชั้นไปก่อนนะ ล็อกบ้านดีๆ ล่ะ ต่อให้ใครจะขอเข้ามา ถ้าไม่ใช่ชั้นก็ห้ามเปิดประตูเด็ดขาด เข้าใจนะ"

"อืม..." 

ผมพยักหน้า ชูสองนิ้วหายห่วง

"...เจ้าเล็ก...ก็อยู่"

นอกจากผมกับโซระแล้ว ยังมีเจ้าเล็ก หมาป่าขนขาวตัวโตที่เป็นสมาชิคใหม่ของบ้าน เพราะตัวใหญ่เกินไปเลยเอาเข้ามาเลี้ยงในบ้านไม่ได้ โซระเลยสร้างกระต้อบให้อยู่ข้างบ้าน 

"ก็จริง มีหมาตัวใหญ่แบบนั้นเฝ้าบ้านให้ก็น่าอุ่นใจ แต่ระวังตัวไว้ก็ดีกว่าไม่ใช่เหรอ"

โซระให้เหตุผล ดูเหมือนว่าตั้งแต่เรื่องที่ผมโดนลักพาตัว โซระก็เจ้ากี้เจ้าการเรื่องความปลอดภัยสุดๆ ทั้งๆ ที่บอกไปแล้วว่าไม่เป็นไรแท้ๆ

ก็เข้าใจอยู่หรอกว่าเป็นห่วง แต่ว่าผมเองก็โตแล้ว ดูแลตัวเองได้หรอก 

"เข้าใจนะ"

"อืม..."

โซระหันมาย้ำอีกรอบ ผมพยักว่าง่าย อืม...ยังไงก็ไม่กะจะเปิดประตูให้ใครเข้าบ้านนอกจากโซระอยู่แล้ว

ว่าจบโซระก็หันไปเปิดประตูออกจากบ้าน

"...เดี๋ยวก่อน"

ผมพูดรั้งไว้ทำให้อีกฝ่ายหันกลับมามองด้วยสายตาสงสัยว่ามีอะไรอีกเหรอ 

ผมกวักมือเรียกโซระให้เข้ามาใกล้ๆ โดยไม่พูดอะไร 

เจ้าตัวแสดงสีหน้างงๆ แต่ก็ค่อยๆ โน้นตัวลงมาตามที่บอก ก่อนจะ

ประทับริบฝีปากลงบนแก้ม---จุ๊บ

ก่อนจะผละใบหน้าออกมา วาดรอยยิ้มบางๆ

"...ไปดี...มาดี...นะ"

"อึก...."

โซระนิ่งไปพักหนึ่ง ยกมือลูบแก้มที่มีร่องรอยของผมประทับลงไปเมื่อครู่ ก่อนจะทำสีหน้ามุ่งมั่นเหมือนตัดสินใจแน่วเเน่

"โอเค วันนี้อยู่บ้านไม่ไปทำงานดีกว่า"

"อืม...แบบนั้น...นิสัยไม่ดีนะ"

"ก็นั่นสิน้า~"

โซระเปลี่ยนท่าทีกระทันหัน ย่อตัวคุกเข่าลงมือทั้งสองข้างสาวจับไหล่ผมแแน่น

"มิ้นต์ รักนะ แต่งงานกันเถอะ"

"...แต่งแล้วนี่?"

"ก็นั่นสิน้า~"

โซระยิ้มหน้าบาน จู่ๆ ก็อารมณ์ดีพุ่งพล่านขึ้นมาซะอย่างนั้น

"แบบนี้เนี่ยเหมือนสามีภรรยาเลยเนอะ"

"...ก็เป็น..แล้วนี่...พูดแปลกๆ"

"ก็นั่นสินะ ก็นั่นสิน้า~"

"อืม...โซระ..."

"ครับ"

"...ไม่ไปทำงาน?"

"อื้ม อย่างที่คิดจริงๆ นั่นแหละ ไม่ไหวจริงๆ ด้วย ไม่อยากไปทำงานแล้วอะ"

"...นิสัยไม่ดี"

"ปฏิเสธไม่ได้เลยแฮะ แต่ว่านะ---"

ผมยื่นนิ้วชี้เรรยวเล็กทาบบนริมฝีกปากของโซระก่อนที่จะพูดอะไออกมามากกว่านี้

"...อดทน...ไว้ถึงบ้าน...นะ"

โซระทำหน้าตะลึงอยู่ครู่ ก่อนจะพยักรุนเเรง

"รับทราบแล้วครับ!"

"อืม...ตั้งใจ...ทำงาน"

หลังจากนั้นโซระก็ออกจากบ้านไปพร้อมกับดวงตาที่ลุกโชน

"ไฟเต็มเปี่ยมเลยเฟ้ย!"

ได้ยินเสียงโหวกเหวกมาแต่ไกล

อืม...ก็นะ โซระน่ะอุตส่าห์ขยันทำงานหาเงินอย่างเหน็ดเหนื่อยในทุกๆ วัน ถ้าไม่ใส่เชื้อเพลิงไปบ้าง อาจจะเฉาตายก็ได้ 

การซับพอร์ตช่วยเหลือโซระคือหน้าที่ของผมนี่นา ถ้าแรงดีขนาดนี้อาจจะรุนแรงถึงกลางคืน เตรียมตัวไว้หน่อยดีกว่า

ผมเองก็ยังมีงานต้องทำอยู่ ให้อาหารเจ้าเล็กแล้วไปทำงานบ้านต่อ จากนั้นก็ไปฝึกเวทมนตร์เพิ่มเติมตามปกติ

เงียบสงบดีจัง


...ทั้งที่คิดแบบนั้น

ตกดึกวันนั้นโซระกลับบ้านช้ากว่าเดิม

ปกติจะรีบมำงานให้เสร็จแล้วกลับก่อน 6 โมง แต่วันนี้ประหลาดมาก กลับมาช้ากว่าปกติ กว่าจะกลับมาถึงก็ 2 ทุ่ม ข้าวที่เตรียวไว้ตั้งแต่ช่วงเย็นเย็นชืดหมดแล้ว 

"...ไปไหนมา"

ผมยืนจังก้ารอคนที่กำลังเข้ามาใบบ้านด้วยท่าทางเจี๋ยวเจี้ยม

คงด้วยเพราะต้องนั่งรอใครบางคนเป็นชั่วโมงๆ แถมยังหิวปวดกระเพาะสุดๆ เพราะอยากรอกินพร้อมกัน ทำให้ผมแอบรู้สึกฉุนกึ้กนิดๆ

"เอ่อ...กะ กลับมาแล้วจร๊ะ"

"...ถามว่า...ไปไหนมา...กลับช้า"

"ก็แบบว่างานมันเยอะๆ ยุ่งๆ นิดหน่อยน่ะวันนี้ ไม่ต้องใส่ใจหรอก"

คนที่ถ้าเอาจริงก็สามารถเป่าฝูงมอนเตอร์อ่อนๆ ให้หายไปได้ในพริบตากำลังบอกว่างานยุ่ง ทำให้มาสายใฟ้ผมรอกินข้าวตั้ง 2-3 ชั่วโมงเนี่ยนะ ...เเน่ใจ?

"...สะ สาบานได้ ไม่มีอะไรจริงนะ! ไม่มีๆๆ ไม่ต้องใส่ใจหรอก"

"อือ..."

ผมเพ่งสายตาไร้อารมณ์มองท่าทีดูลุกลี้ลุกลนอยู่สักพัก

"...แน่นะ"

"แน่นอนจร๊ะ..."

"งั้น...ก็ได้"ผมละแต่โดยดี ก่อนจะว่าต่อ "...รีบอาบน้ำ...แล้วกินข้าว"

"เยสเซอร์!"

โซระยืดหลังตรงทำท่าวันทยาหัตถ์ให้ ก่อนจะรีบสาวเท้าเข้าห้องน้ำ

อืม...รู้สึกได้กลิ่นตุๆ ยังไงก็ไม่รู้ ท่าทางน่าสงสัยสุดๆ นั่นมันอะไรกัน โซระต้องปิดบังอะไรอยู่เเน่ๆ

ด้วยความรู้ขุ่นมัวในใจ หละงจากที่โซระเขเาไปอาบน้ำได้พักหนึ่ง ผมก็เเอบย่องตามไป 

ขณะที่กำลังฟังเสียงอาบน้ำ ผมก็เหลือบไปเห็นตะกร้าผ้า หน้าประตูห้องน้ำจะมีตะกร้าผ้าวางไว้อยู่ ในนั้นมีเสื้อเชิ้ตกับกางเกงขายาวสีน้ำตาลของโซระกองไว้ก่อนไปอาบน้ำ

ได้กลิ่นตุๆ อย่างบอกไม่ถูก

ผมหยิบเสื้อเชิ้ตใส่แล้วของโซระขึ้นมาดู เสื้อเชิ้ตสีขาวเปียกชุ่มไปก้วยเหงื่อ กลิ่นตัวของโซระอบอวนลอยขึ้นจมูก เป็นกลิ่นของโซระไม่ผิดแน่ แต่ว่า มีบางอย่างที่ไม่ใช่ บางอย่างที่ต่างออกไป 

กลิ่นหอมๆ เหมือนดอกไม้ ที่ไม่น่าจะหาได้ในตัวของผู้ชาย แม้จะเบาบางแต่ก็ได้กลิ่น...กลิ่นน้ำหอม เหมืแนกลิ่นน้ำหอมของพวกคุณพี่สาวไม่มีผิด 

และที่ร้ายไปกว่านั้น

มีคราบสีแดงๆ ติดอยู่ตรงใต้ปกคอเสื้อ ถ้าไม่พลิกดูก็คงไม่เห็น ถ้าเป็นคราบสีแดกปกติก็ว่าไปอย่าง...แต่คราบสีแดงนี้เป็นรูปร่างคล้ายริมฝีปากของคน...มันคือรอยลิปสติก

อืม...ดูเหมือนเราจะมีเรื่องต้องคุยกันนะ

...คุณนภากร...






















ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 127 ครั้ง

770 ความคิดเห็น

  1. #732 LNW_AONG (@LNW_AONG) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 18 มกราคม 2562 / 00:12
    คิดถึงนิยายเรื่องนี้จัง ขอต่อๆๆๆๆ
    #732
    0
  2. #731 mnmnmenmen (@mnmnmenmen) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2561 / 08:30
    เกมละ โซระกูวว
    #731
    0
  3. #729 Akonin (@Akonin) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2561 / 18:34
    คิดถึงและเฝ้ารอมาเสมอและจะเฝ้ารออ่านต่อไปครับ
    #729
    0
  4. #728 wakure (@wakure) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2561 / 17:43

    ได้เวลาเปลี่ยนพระเอกสินะมิ้นต์เอ๋ย

    #728
    0
  5. #726 baimon2003 (@baimon2003) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2561 / 10:45
    ชดเชยที่หายไปนานมาซร้าาา
    #726
    0
  6. #725 baimon2003 (@baimon2003) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2561 / 10:45
    บอกตรงๆว่าลืมเรื่องนี้ไปเลย
    #725
    0
  7. #724 Frozen_Prince (@NaotoQwQ) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2561 / 10:11
    จบแล้วว
    #724
    0
  8. #723 (@Luciferce) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2561 / 07:43

    ข้าวใหม่ปลามัน!!!

    #723
    0
  9. #722 ชากับกาแฟ (@luckyazaz) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2561 / 06:43
    มีเมียแล้วเอ็งยังมีกิ๊กอีกเรอะ!!! ไอหมากินผัก!!!
    #722
    0
  10. #721 YuiHime (@pramote2023) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2561 / 05:14

    สู่สุคตินะโซระ~

    #721
    0
  11. #720 Don't (@tnail156) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2561 / 03:09
    เดียวนะทำใหมมันมีเสียงม้านริเก้​ในหัว​ เตง​ เต่ง​ เต้ง และคำว่าตายเป็นตัวจบม้าน
    #720
    0
  12. #719 0612577031 (@0612577031) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2561 / 03:06

    ตายยยยยย

    #719
    0
  13. #718 save sahassawat (@practicewrite) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2561 / 02:48
    จบละ มาทั้งชื่อจริง
    #718
    0
  14. #717 faza205317 (@faza205317) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2561 / 01:55
    โซระเอ๋ยยย ซวยแล้ว
    #717
    0
  15. วันที่ 5 ธันวาคม 2561 / 01:53
    เห็นลางซวยมาเเต่ไกล
    #716
    0
  16. วันที่ 5 ธันวาคม 2561 / 01:48
    ท่านกลับมาเเล้ว. เย้
    #715
    0