สนใจจะซื้อเราไปเลี้ยงรึเปล่า?

ตอนที่ 45 : ตอนที่ 43 ชั้นกับต่างโลก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,203
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 128 ครั้ง
    2 ส.ค. 61

จากไรท์ก่อนอ่าน Act 2 : หลังจากนี้จะเปลี่ยนค่าเงินในเรื่องเพื่อความเข้าใจง่ายเป็น 'รอน' เหรียญทองเเดงเท่ากับ 1 รอน เหรียญเหล็กเท่ากับ 10 รอน เหรียญเงินเท่ากับ 100 รอน เหรียญทองเท่ากับ 1,000 รอน เหรียญทองคำขาวเท่ากับ 100,000 รอน ค่าตัวของมิ้นต์คือ 10 ล้าน รอน หมายความว่าต้องใช้เหยีญทองคำขาว 100 เหรียญ เทียบง่ายๆ ว่า 1 รอน เท่ากับ 1 บาท จบหลักสูตร อนึ่ง รายระเอียดบางส่วนอย่างแรงค์ของโซระ(แรงค์ C)จะไม่ตรงกับส่วนของโซระในเรื่องออร์ค(แรงค์ A) เเละเรื่องไทมไลน์ระหว่างสองเรื่องยังมีส่วนขัดๆ กันอยู่นะครับเนื่องจากยังไม่ได้ปรับแก้ แต่หลังจากนี้เนื้อหารายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ จะใช้ของเรื่องนี่เป็นหลักครับผม)

 

+++

 

ในตอนที่ถูกส่งมายังต่างโลกครั้งแรก

ชั้นถูกส่งมาที่กลางป่าที่ไหนสักแแห่ง มองไปทางไหนเห็นแต่ป่าไม้รกทึบเต็มไปหมด

...ไม่ใช่ความฝันจริงๆ ด้วย

"ยังใส่ชุดนักเรียนอยู่แฮะ เอาเถอะ...ก็ดีกว่าโป๊ล่ะนะ"

ชั้นตายไปครั้งหนึ่งเเละถูกพระเจ้าส่งมายังโลกใบใหม่นี้ รู้สึกเป็นห่วงคนที่อยู่ข้างหลัง เเต่ชั้นไม่สามารถย้อนกลับไปแก้ไขอะไรได้เเล้ว ถึงจะอยากกลับไปมากเเค่ไหนก็มีเเต่ต้องเดินหน้าต่อไป

กว่าจะเลิกวิตกกังวลก็ใช้เวลาเป็นชั่วโมง โชคดีที่ที่เเถวนั้นไม่มีอันตรายอะไรให้ต้องเป็นห่วง ชั้นเลยสามารถนั่งตรวจสอบตัวเองได้

ก่อนอื่นเลยก็ค่าสถานะ

ดูเหมือนว่าชั้นจะสามารถเรียกข้อความสถานะของตัวเองขึ้นมาบนอากาศได้ และสามารถมองเห็นได้เเค่ชั้นคนเดียวเท่านั้น 

น่าเสียดายที่ไม่สามาารถมองค่าสถานะคนอื่นได้ แต่แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว ชั้นไล่อ่านค่าสถานะของตัวเอง

ชื่อ โซระ

ค่าความเเข็งเเกร่ง 80 (ขึ้นอยู่กับร่างกาย)

เผ่า มนุษย์

ธาตุประจำตัว [ไฟ] [น้ำ] [ลม] [ดิน] [แสงสว่าง] [ความมืด] [พิเศษ : ธาตุผสม]

สกิลพิเศษ [มานาไร้ขีดจำกัด : ความสามารถในการดึงพลังขึ้นอยู่กับภาชนะ หากดึงพลังเกินขีดจำกัดร่างกายจะเกิดผลกระทบ] [ไร้คำร่าย] [กระเป๋า 4 มิติ : เก็บสิ่งของได้ไม่จำกัด มิติหยุดเวลา ไม่สามารถใส่สิ่งมีชีวิตได้ ขนาดไม่เกินช่องมิติเส้นผ่าศูนย์กลาง 1 เมตร]

"เหมือนเกมชะมัด!"

เผลอตบมุกจนได้ พระเจ้าคนนั้นจะบริการดีเกินไปเเล้ว แบบนี้ไม่เรียกว่าโกงแล้วเหรอ? 

ไม่สิ แทนที่จะเรียกอย่างนั้น ดูเหมือนว่าค่าสถานะคนทั่วไปที่ไม่เคยฝึกฝึนต่อสู้จะประมาณ 100 หน่วย งั้นชั้นก็อ่อนแอกว่าคนปกติอีกน่ะสิ ไอ้ที่ดูเป็นพลังโกงก็คงจะเป็นเจ้า [มานาไร้ขีดจำกัด] อะไรนั่น เเต่ดันมีคำว่า [ความสามารถในการดึงพลังขึ้นอยู่กับภาชนะ] นี่แปลว่าถ้าชั้นยังไม่แกร่งพอก็จะดึงพลังมาใช้สูงสุดไม่ได้เลยทันทีหรือถ้าฝืนใช้โดยที่ไม่พร้อมก็อันตรายต่อร่างกายสินะ ...ยุ่งยากชะมัด ที่จะดูดีก็คงจะเป็นเจ้า [ไร้คำร่าย] กับ [กระเป๋า 4 มิติ] ที่ยัดอะไรใส่ลงไปก็ได้ที่ไม่มีชีวิต เท่าไหร่ก็ได้ เเต่ขนาดไม่เกินช่องมิติที่กำหนด 

เอ...ไม่ว่าอันไหนก็ดูมีข้อจำกัดทั้งนั้นเลยแฮะ

ฟังดูขี้โกง แต่ก็ไม่ได้ง่ายดายไปเสียหมด

เอาเถอะ...อย่างน้อยๆ ก็มั่นใจได้ว่าในอนาคตจะต้องเก่งกว่าคนปกติล่ะนะ

เอาล่ะ เท่านี้ก็พอเข้าใจความสามารถตัวเองเเล้ว ยังไงก็อื่นก็ขอไปลองของหน่อยสักตั้งก็แล้วกัน!

 

"---ไม่เห็นเป็นแบบที่คิดไว้เลยนี่หว่า!"

ชั้นกำลังวิ่งหน้าตั้งหนีสัตว์ประหลาดที่หน้าตาเหมือนเห็ด

"ต้องเรียนเวทมนตร์ก่อนถึงจะใช้ได้งั้นเรอะ!"

ก่อนหน้านี่ระหว่างที่กำลังเดินไปตามป่าเขา ก็พบกับสัตว์หลาดที่หน้าเหมือนเห็นเดินได้กำลังเดินอยู่แถวๆ แม่น้ำ ด้วยความเปรี้ยวอยากลองของ ชั้นก็เลยวิ่งเข้าไปบวกพร้อมกับใช้เวทมนตร์ เเต่ว่า ไม่เห็นจะมีอะไรออกมาเลย ไม่มีเเม้เเต่ไฟสักก้อน

เจ้าเห็ดนั่นขอเรียกว่ามอนเตอร์แบบในเกมก็คงจะได้สินะ

เจ้าเห็นนั้นเเค่โดดเอาหัวกระเเทกท้องก็รู้สึกเจ็บจุกจนน้ำตาไหล ล้มลงไปอาเจียน 

น่ากลัวเป็นบ้า สิ่งมีชีวิตที่หลุดไปจากโลกที่เคยอยู่น่ากลัวกว่าที่คิดเอาไว้ซะอีก

ประมาทเกินไป คิดอะไรตื้นๆ เกินไปเเล้ว

ดูเหมือนว่าเเค่ชูมือพร้อมกับตะโกน 'ย้าาา!' หรือ 'ไฟจงมา!!' แค่นั้นจะยังใช้เวทมนตร์ไม่ได้ ดูเหมือนว่าถ้ายังไม่เคยเรียนรู้วีธีการใช้ก็ยังไม่สามารถใช้ได้ ทั้งที่เป็นพลังโกงแท้ๆ แต่ไหงมันยุ่งยากแบบนี้เนี่ย!?! ไม่สิ จะโทษความสามารถของสกิลก็ไม่ได้ เพราะกระจอกเองมากกว่าแฮะ ยังไงก็วิ่งหนีก่อนเเล้วกัน

ชั้นวิ่งหนีสุดชีวิต กลัวจนไม่อยากจะเหลียวหลัง วิ่งผ่านพุ่มไม้ ล้มลุกคุกคลาน ร่างกายสะบักสะบอมมีร่องรอยแผลจากกิ่งไม้ครูดผิวกับคราบโคลนเลอะเมอะไปหมด

รู้ตัวอีกทีก็วิ่งผ่านออกมาจากป่าแล้ว

คิดว่ามาไกลขนาดนี้คงจะปลอดภัย

เเต่แล้วทันใดนั้น สายตาก็พลันไปเห็นสิ่งแปลกประหลาด

ตรงหน้าชั้นมีชายร่างใหญ่ในชุดเกราะ กำลังจับสัตว์ประหลาดยักษ์สี่แขนหน้าตาเหมือนลิงทุ่มย้อนศรไปด้านหลังดัง ตึ่ง!

"ยะ เยอรมันซูเพร็กซ์!?"

ชั้นเผลออุทานอย่างช่วยไม่ได้ ว่าไงดีล่ะ ก่อนหน้านี้ก็พบพระเจ้า ถูกส่งมาต่างโลก ได้รับพลังโกง โดนเห็ดวิ่งไล่ มีเเต่เรื่องชวนให้น่าตกใจทั้งนั้น พอมาเห็นฉากคนที่กำลังจับมอเตอร์ตัวเบิ้อเริ่มทุ่มไปด้านหลังจนคอหักตายคาที่ก็อดเผลออุทานชื่อท่าไม่ได้

อ๊ะ คนๆ นั้นหันมามองนี้แล้ว ทำไงดีล่ะเนี่ย นี่ชั้นคงดูแปลกในสายตามากเลยสินะ ทำไมการเปิดตัวในต่างโลกของชั้นมันถึงได้น่าอนาถใจแบบนี้นะ

ชายร่างใหญ่ทิ้งร่างของมอนเตอร์สี่แขนที่คอหักตายคาที่ไว้ตรงนั้นก่อนจะเดินเข้ามาหาชั้น แค่มองผ่านๆ ก็เดาออหกว่าแข็งแกร่งสุดๆ ชั้มเริ่มรู้สึกระแวงขึ้นมา ถ้าถูกโจมตีตอนนี้จะทำยังไง ชั้นที่ยังเป็นไอ้อ่อนอยู่ คงเอาชนะชายสวมเกราะดำน่ากลัวคนนี้ไม่ได้ลล

ร่างสูงใหญ่เกินสองเมตร เงาดำที่ทาบทับทำเอารู้สึกผวานิดหน่อย

ขณะที่ชั้นกำลังเตรียมตัวเผชิญหน้า พูดชายคนนั้นก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบลึก

"ท่าเมื่อกี้นะ ‘เยอรมันซูเพล็กซ์' งั้นรึ?"

ถามคำถามไม่น่าเชื่อออกมาซะงั้น... เหม่อไปวูบหนึ่งเลยทีเดียว ชั้นพยายามเรียกสติให้กลับมา ตอบกลับอย่างกระอักกระอ่วน

อะไรกันเนี่ย คนๆ นี้

"อะ อ่าครับ"

"อื้ม...พอดีข้าเพิ่งเคยลองใช้ท่านี้ครั้งแรกน่ะ ไม่นึกเลยว่าจะมีชื่อด้วย"

"เยอรมันซูเพล็กซ์เหรอครับ?"

"ใช่ๆ นั่นแหละ ข้าชอบชื่อนี้นะ ได้ยินแล้วฮึกเหิมดี ถ้าไม่ว่าอะไรข้าขอเอาชื่อนี้ไปใช้ได้รึไม่ จะเอาไว้ใช้เวลาทุบศัตรูกลับหลังน่ะ"

อีกฝ่ายเอ่ยด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นเหมือนเด็กที่ได้ของเล่นใหม่ผิดกับรูปร่าง

เอ่อ...คนๆ นี้เป็นคนแปลกๆ นิดหน่อยสินะ

“เอ่อ…เชิญตามสบายเลยครับ”

"---นั่นเป็นครั้งเเรกที่ชั้นได้พบกับอาจารย์น่ะ"

"...คุณลุง...ชุดเกราะ?"

"ใช่ๆ คนนั้นเเหละ มิ้นต์ก็เคยเเล้วครั้งหนึ่งนี่ ตอนที่ไปร้านอาวุธด้วยกันครั้งแรงไง"

"อืม...จำได้"

ขณะที่กำลังเดินไปในเมืองกับมิ้นต์ชั้นก็เล่าเรื่องช่วงที่เพิ่งถูกส่งมาต่างโลกหมาดๆ 

เหตุการณ์หลักจากที่ชั้นกับชายร่างใหญ่ในชุดเกราะสีดำทั้งตัวพูดคุยกันอย่างออกรสเรื่องท่าไม้ตายเยอรมันซูเพล็กซ์ ชั้นก็ขอติดตามเขาเข้ามาในโซลา เมืองที่ได้ชื่อว่าเป็นเมืองเริ่มต้นของเหล่านักผจญภัย 

"---หา? ไม่รู้จักวิธีใช้เวทมนตร์? นี่เจ้าไปอยู่หลังวัดหลังเขาไหนมากัน เวทมนตร์มันคือพื้นฐานของคนทั่วทั้งโลกนะ"

"เอ่อ...พอดีผม มีเรื่องนิดหน่อยนะครับ แฮะๆ"

"อืม...เจ้าเองก็ดูหน่วยก้านดีใช้ แต่ว่ากล้ามยังไม่พอหรอกนะ อยากจะเป็นนักผจญภัยใช่ไหม? งั้นเดี๋ยวข้าจะเเนะนำอะไรให้ก็แล้วกัน"

"จริงเหรอครับ จะช่วยเหรอครับ"

"เออ มาสิ เจ้าหนูบ้านนอก  เดี๋ยวข้าจะเป็นคนเเนะนำให้กับคนที่ไม่ตาสีตาสาโลกแบบเจ้าให้เอง ก่อนอืนเลยไปเพิ่มกล้ามซะ! กล้ามของเจ้ามันยังไม่เพียงพอ! กล้ามเนื้อที่เเม้จริงน่ะมันต้องเเบบนี้!!!"

ยกเเขนเบ่งกล้ามทั้งๆ ที่ยังสวมเกราะเหล็กอยู่ เกราะสีดำกรีดร้องเหมือนจะแตกสลายเพราะกล้ามเนื้อที่ใหญ่เกินไป

"กล้ามเนื้อที่ยอดเยี่ยม ต่อให้ถูกบดบัง ก็จะเปล่งประกายในความมืด"

"อะ อ่า ครับ"

คิดถูกมั้ยนะที่ให้คนๆ นี้ช่วย

"มาสร้างกล้ามเนื้อที่ยอดเยี่ยมกันเถอะ เจ้าหนู"

การฝึกรวบรัดสร้างกล้ามฉบับนรกเเตกก็เริ่มขึ้น

ยังดีที่ชั้นรอดมาได้

ทุกวันนี้ยังสงสัยอยู่เลยว่าตัวเองรอดมาได้ไง

จากนั้นก็มีเรื่องราวต่างๆ เกิดขึ้นมากมาย ชั้นได้ผู้ชายคนนั้นช่วยสั่งสอนเรื่องราวต่างๆ เกี่ยวกับโลกใบนี้เยอะเเยะ รวมทั้งยังคอยช่วยชั้นสอนต่อสู้และใช้เวทมนตร์อีกด้วย เเม้ว่าจะรู้สึกตะขิดตะข่วงใจกับตัวตนที่ซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากเหล็กนั่น แต่สำหรับชั้นตอนนี้เเล้วเรื่องนั้นจะยังไงก็ช่างเถอะ

"วิชาการต่อสู้ส่วนใหญ่ชั้นก็เรียนรู้และพลิกเเพลงมาจากคนๆ นั้นมากมายเลยล่ะ ทั้งยังเคยช่วยชั้นเอ้าไว้หลายๆ อย่าง ทั้งเรื่องกิลด์นักผจญภัย เวทมนตร์ มอนเตอร์ และก็วิถีแห่งกล้าม เป็นคนที่ชั้นนับถือสุดๆ ไปเลย"

"อืม...คุณลุง...ชื่ออะไรแล้วนะ"

"อ้าว ลืมไปเเล้วงั้นหรอกเหรอ"

"...นานเเล้ว"

ดูเหมือนว่ามิ้นต์จะจำชื่อเขาไม่ได้ซะงั้น ทั้งๆ ที่ชั้นกำลังบรรยายความสุดยอดของเขาอยู่แท้ๆ เลยนะ

"ชื่อของเขาคือทริก อาจารย์ของชั้นไงล่ะ"

ชั้นพูดด้วยรอยยิ้มตื่นเต้น เนื่องจากว่าช่วงนี้ไม่ค่อยได้พบกับอาจารย์เท่าไหร่เเล้ว เเต่ตอนนี้ได้ยินข่าวมาจากคุณพนักงานกิลด์ผมสีฟ้าว่าคนๆ นั้นกลับมาที่เมืองนี้ ดูเหมือนว่าจะทำธุระอะไรบางอย่าง

"เพราะงั้นวันนี้ก็เลยคิดว่าจะไปหาคุณทริกน่ะ ดูเหมือนว่าเขากำลังทำอะไรสักอย่างอยู่แถวๆ ดันเจี้ยน เลยคิดว่าน่าจะไปเยี่ยมสักหน่อย"

วันนี้พวกเราสองคนจะไปหาคุณทริกที่ดันเจี้ยนกัน

ต้องสนุกแน่ๆ

ชั้นก้มลงมองใบหน้าของมิ้นต์ที่กำลังเดินกุมมือชั้นอยู่เงี่ยบๆ มือเล็กๆ ของมิ้นต์พอได้จับเเล้วก็รู้สึกดีมากอย่างบอกไม่ถูก ให้กุมมือกันไว้แบบนี้ไปทั้งชีวิตเลยก็ยังได้

ที่นิ้วนางข้างซ้ายของพวกเรามีเเหวนถูกสวมอยู่

ดีจังเลยน้า

ไม่รู้ทำไมระหว่างที่กำลังเดินไปในเมืองก็รู้สึกได้ถึงสายตาขุ่นเคืองแปลกๆ มองมาไม่หยุด เอ…แต่บางทีชั้นอาจจะคิดมากไปเองก็ได้ ชาวเมืองในเวลานี้ต่างกำลังวุ่นอยู่กับการจัดเตรียมงานเทศกาลที่กำลังใกล้เข้ามาถึง ถ้าจำไม่ผิดจะชื่อว่า งานเทศกาลผู้กล้า ที่จะจัดกันในอาทิตย์หน้า เพื่อลำลึกแก้ผู้กล้าที่โค่นล้มราชาปีศาจเมื่อ 25 ปีก่อน เทศกาลที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเมืองเลยต้องรีบเตรียมการตั้งแผงลอยกับบูทงานต่างๆให้เสร็จก่อนถึงวันงานจริงๆ เพราะงั้นไม่มีใครมาว่างมองดูพวกเราด้วยสายตาเคืองๆ หรอก 

"เดินจับมือมือกันเเบบนี้ก็เขินๆ อยู่เหมือนกันแฮะ"

"...โซระ...ป๊อด"

"พูดงั้นก็เถอะ แต่เเบบนี้เหมือนพวกคู่รักเลยเนอะ"

"...ก็...เป็นเเล้ว...นี่นา"

"อ๊ะ นั้นสิน้า~ ชั้นเนี่ยบางทีอาจจะเป็นผู้ชายที่มีความสุขที่สุดในโลกก็ได้นะ"

"อือออ..."

แก้มของอีกฝ่ายขึ้นสีชมพูจางๆ พลางจับมือชั้นเเน่นขึ้น แม้สีหน้าจะไม่เปลี่ยน แต่พักนี้มิ้นต์เริ่มแสดงออกทางอารมณ์มากขึ้น เขินได้น่ารักสุดๆ เลยล่ะ!

ถึงจะยังไม่มีแผนจัดการงานแต่งจริงๆ จังๆ เเต่อยากจะเอาเรื่องนี้ไปโม้ให้คุณทริกฟังจังเลยน้า~

“นี่ก็ใกล้ถึงวันงานเทศกาลแล้ว ไว้วันนั้นมาเที่ยวด้วยกันนะ ไม่สิ ต้องเรียกว่าเดทสิน้า”

“โซระ…ขี้เห่อ"

“ช่วยไม่ได้ ก็ชั้นมีความสุขนี่นา”

“อือ…”

น่ารักจังน้า

ชั้นเองก็เพิ่งได้รู้เดี๋ยวนี้ว่ามิ้นต์ที่ชอบรุกเข้าหาด้วยสีหน้านิ่งตลอด พอถูกชั้นรุกใส่มากๆ เข้าก็ทำอะไรไม่ถูกเหมือนกัน ไม่ค่อยถนัดการที่ถูกชั้นรุก เเถมตอนที่มิ้นต์เเก้มขึ้นสีเลือดฝาดด้วยความเขินอายน่ะ น่ารัก น่ารักโคตรๆ น่ารักจนอยากเข้าไปกอดเดี๋ยวนี้เลย

เพราะความสัมพันธ์ของพวกเราตอนนี้มันชัดเจนมากมายขนาดนั้น เลยสามารถทำเรื่องรักๆ ใคร่ๆ ได้เเบบไม่ต้องแคร์สื่อ อยากจะระบายออกมาให้เต็มที่ ก็เลยตั้งใจจะเอาข่าวคราวเรื่องนี้ไปอวดให้คนที่ตัวเองนับถือได้รู้

อยากเอาไปโม้ให้ฟังสุดๆ!



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 128 ครั้ง

770 ความคิดเห็น

  1. #711 Risejustice (@Risejustice) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2561 / 08:27
    โซระมีสกิลโกงมาตลอดจนกระทั่งโดน nerf ปักหัวเข่า
    #711
    0
  2. #667 มิงาเนะ (@hiphop464) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2561 / 12:56
    อยากอ่านตาลุงกับแวมไพร์โลลิต้า ทั้งที่ตัวเองบอกไม่เป็นโลลิค่อนเองมันฝืนธรรมชาติ!!!
    #667
    1
    • #667-1 (@tanakar8523) (จากตอนที่ 45)
      31 กรกฎาคม 2561 / 16:47
      อีกสักพักแหละครับ
      #667-1
  3. #666 wakure (@wakure) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2561 / 12:47

    ให้ฝูงมอนไล่หลังโซระซะทีก็คงดีอิจฉาคนมีคู่เฟ้ย!

    #666
    0
  4. #665 321ยิ้ม~ (@A4306117211) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2561 / 12:42
    ถ้าโลกนั้นมีเฟสบุ๊ค โซระคงโพสรูปรัวๆ จนเพื่อนๆรำคาญ 555
    #665
    0
  5. #664 Issr☆ss (@soulelynn) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2561 / 12:34
    สองคนนี้เป็นส่วนผสมที่ลงตัวที่สุดเลยค่ะ ถึงจะแอบหมั่นไส้โซระนิดหน่อยก็เถอะนะ 555
    #664
    0
  6. #663 baimon2003 (@baimon2003) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2561 / 12:26
    รอตอนตอไป
    #663
    0