สนใจจะซื้อเราไปเลี้ยงรึเปล่า?

ตอนที่ 44 : ตอนพิเศษ ช่วยซื้อชั้นไปเลี้ยงทีเถอะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,214
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 141 ครั้ง
    1 ส.ค. 61

 

"ช่วยซื้อชั้นไปเลี้ยงทีเถอะ"

ตัวชั้นที่ถูกขังอยู่ในกรง และชายผู้กำลังมองหาทาสของตน

ต้องขอเล่าย้อนกลับไปไกลสักเล็กน้อย 

ชั้นชื่อ โซระ เป็นวัยรุ่นชายธรรมดาๆ ไม่ได้มีอะไรโดดเด่นหรือพิเศษ ล่าสุดกำลังศึกษาร่ำเรียน ชั้น ม.6 ในโรงเรียนแห่งหนึ่ง ค่อนข้างชอบงานอดิเรกพวกหนังอนิเมะ และการ์ตูน แต่ก็ไม่ถึงขั้นโอตาคุ ขอเล่าประวัติโดยย่อเท่านี้แล้วกัน

กลับสู่ปัจจุบัน

"ที่นี่มันที่ไหนกันเนี่ย!?"

รู้สึกตัวอีกทีก็มาอยู่กลางป่ากลางเขาที่ไม่รู้จัก จำไม่ได้เลยว่าก่อนหน้านี้เกิดอะไรขึ้น เเล้วตัวเองมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง

ขณะที่กำลังสับสน ตัวชั้นก็สัมผัสได้ถึงความรู้สึกเเปลกประหลาด สายลมพัดผ่านชวนวูบ จนสั่นสะท้านไปทั้งตัว

เพราะมัวเเต่ตกตะลึงเรื่องที่โผล่มากลางป่า เลยไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองกำลังอยู่ในสภาพเปลือยล่อนจ้อน

แต่ว่านั่นไม่ใช่ปัญหาเลยสักนิด เมื่อเทียบกับ

"ชะ ชะ ชะ ชะ ช้างน้อยหายไปแล้ว!!!"

บ้าน่า! หายไปได้ยังกัน นี่มันเกิดบ้าอะรขึ้น ช้างน้อยของชั้นหายไปไหน!? เเล้วไหงผมสีดำของชั้นมันยาวแบบนี้ล่ะ แล้วนี่มันอะไร หู!? หูงั้นเหรอ!ทำไมหูชั้นถึงได้แหลมยาวเหมือนหูเอล์ฟล่ะ มันเกิดอะไรขึ้นกับร่างกายของชั้นกันเนี่ย!!

ข้างๆ เป็นแม่น้ำ ชั้นวิ่งไปที่นั่น มองดูตัวเองที่สะท้อนกับผืนน้ำ ในนั้นมีเด็กผู้หญิงผมสีดำขลับเป็นลอน ดวงตาสีดำ โครงหน้ามีเค้าคล้ายๆ กับตัวชั้นตามปกติ แต่เป็นเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ในสภาพโป๊เปลืยกำลังมองกลับมา...ใช่ นั่นคือตัวชั้นเอง

ระหว่าที่กำลังคุกเข่าน้ำตกใน อยู่ดีๆ ชั้นก็ถูกชายร่างอวบเข้ามาตะคลุบจากทางด้านหลัง ก่อนจะจับชั้นมัดมือมัดเท้า ตัวชั้นที่ไม่อาจสู้แรงขัดขืนถูกลักขึ้นรถม้า แล้วพาเข้าไปในเมืองที่ไหนสักแห่งที่มีหน้าตาคล้ายๆ กับยุโรปยุคกลาง

ถึงตอนนั้นชั้นก็ได้รู้ว่าตัวเองถูกส่งมาต่างโลกซะเเล้ว

ชั้นถูกคนที่หน้าตาเหมือนกบ...ไม่สิ ต้องเรียกว่าคางคกมากกว่า ชั้นถูกเจ้าคางคกจับสวมปลอกคอทาส เเละใส่ชุดวาบหวิบ ก่อนจะถูกพามาขังไว้ในกรง ไม่ต่างอะไรจากสัตว์ 

ทุกๆ วัน ราวกับตกนรกทั้งเป็น เสียกรีดร้อง กลิ่นคาวสกปรก สภาพน่าอดสู่ของเหล่ทาสในกรงขัง

เคยคิดจะหนี เเต่สุดท้ายก็ไม่รอด สุดท้ายก็ถูกจับมาเคี่ยนตีเป็นการลงโทษ ตัวชั้นที่กลายเป็นเด็กผู้หญิงอ่อนแอ ไม่เหมือนกับเมื่อก่อนที่เป็นผู้ชายสุขภาพดีเป็นได้แค่ทาสที่ต้องทำตามคำสั่งเจ้าของ เป็นสินค้าที่รอวันขายให้พวกขุนนางหื่นกาม

ชั้นกลัว กลัวมากๆ ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมตัวเองถึงต้องมาอยู่ในสภาพนี้ นี่ชั้นทำอะไรผิดกัน คิดถึงบ้าน คิดถึงครอบครัวที่ 

ไม่เหมือนกับการผจญภัยในต่างโลกที่ตัวเองเคยวาดฝันหรือเคยอ่าน 

กลัว กลัว กลัว ไม่เอาเเล้ว ไม่อยากมีสภาพแบบนี้แล้ว รู้สึกอยากตายขึ้นมา อยากจะกัดลิ้นตายมันตรงนี้ ถ้าต้องกลายเป็นทาสให้ไอ้พวกเลวบัดซบย่ำยี่ล่ะก็ ขอตายในฐานะลูกผู้ชายยังจะดีเสียกว่า

ในตอนที่กำลังตัดสินใจเช่นนั้น อยู่ดีๆ ก็มีใครคนหนึ่งเดินเข้ามาในโรงค้าทาส

"อืม...?"

ร่างสูงโปร่งยืนอยู่ต่อหน้าชั้น

ชายหนุ่นรูปงาม ที่แม้แต่ผู้ชายด้วยกันยังต้องเผลอรู้สึกหลงใหล ร่างสูงโปร่ง ผมสีเงินเปร่งประกายโดดเด่น นัยน์ตาสีทองเย็นเยือกใบหน้าเฉื่อยชาเหมือนไร้อารมณ์ตลอดเวลา 

นั่นมัน...แม้ภายนอกจะเปลี่ยนไปมาก แม้ว่าร่างกายจะสูงขึ้น หรือสีผมกับสีตาจะไม่เหมือนเดิม แต่ใบหน้าและสายตานั้นชั้นยังจำมันได้ดี ครอบครัวของชั้นที่เคยอยู่อาศัยด้วยกันในโลกเก่า

"...มิ้นต์ นะ นั่นนายใช่มั้ย"

"...รู้จัก...ด้วยเหรอ? อืม...เรามิ้นต์"

"ชะ ใช่นายจริงๆ ด้วยสิ! นี่ชั้นไง! โซระ โซระไงล่ะ! จำได้มั้ย ดูสิ!"

"...โซระ?...แต่โซระ...เป็นผู้ชาย"

"จริงๆ นะ เชื่อชั้นเถอะ รู้ตัวอีกทีก็ถูกส่งมาที่โลกนี้แล้ว แถมยังมีสภาพเด็กผู้หญิงแบบนี้อีก ก็ไม่รู้ว่ามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง เเต่ขอร้องล่ะ เชื่อชั้นเถอะ จะให้เล่าเรื่องในอดีตให้ฟังก็ได้! ชั้นคือโซระจริงๆ"

"อืม...เชื่อ"

"อ๊า นั่นสินะ จู่ๆ ก็มาพูดแบบนั้นใครมันจะไปเชื่--- เอ๋!!! นี่เชื่อจริงๆ เหรอ"

"อืม...จำได้"

"คะ ค่อยยังชั่ว ถ้างั้นขอร้องล่ะช่วยพาชั้นออกไปจากที่นี่ที เพราะปลอกคอนี่ก็เลยทำอะไรไม่ได้ จะหนีก็ไม่ได้ ไม่สิ...ช่วยซื้อชั้นไปเลี้ยงทีเถอะ พาชั้นออกไปจากที่นี่ที"

"อืม...รอเดี๋ยว"

มิ้นต์พยักหน้า หลังจากนั้นก็ทิ้งชั้นไว้ เดินหายเข้าไปในโรงค้าทาส ก่อนจะกลับมาพร้อมกับเจ้าคางคกที่เคี่ยนตีลงโทษชั้นที่ไม่ยอมเชื่อฟัง หลายต่อหลายครั้ง

"ต้องการซื้อทาสคนนี้นั้นหรือขอรับ อืม เเต่ว่า ราคาค่อนข้างสูงนะขอรับ..."

"...เท่าไหร่"

"อย่างต่ำ ก็น่าจะ 1 ล้าน ไม่สิ 2 ล้านละมั้งขอรับ"

"...ซื้อเลย"

"แต่ว่ากระผมตั้งใจนำเธอไปประมูลด้วยสิ เธอเป็นสินค้าพิเศษ ราคาจริงอาจสูงกว่านี้..."

"...5 ล้าน...ซื้อตอนนี้"

"หะ หะ ห้าล้าน!? นี่นมาจากเดิมเกือบสามเท่าเลยนะขอรับ"

"อืม...ขายไม่ขาย"

"จะเอาไปวันประมูลก็ไม่รู้ว่าราคามันจะสูงถึงขั้นนี้รึเปล่า เอ่อ...คือ...เอ่อ"

"...6 ล้าน"

"เอ่อ..."

"8..."

"ขายเลยขอรับ!"

หลังจากวันนั้นชั้นก็ถูกมิ้นต์ซึ่งเป็นเพื่อนสนิทในโลกเก่าซื้อตัวมา ปลอกคอทาสไม่สามารถถอดออกได้ มีเพียงจอมเวทเก่งๆ เท่านั้นที่ทำได้ ชั้นเลยต้องยอมกลายเป็นทาสใต้อาญัติของมิ้นต์ไป...ทั้งที่เป็นพี่ชายเเท้ๆ น่าอนาถจริงๆ

ดูเหมือนว่ามิ้นต์เองก็ไม่รู้ว่ามาอยู่ที่นี่และมีร่างกายเเบบนี้ได้ยังไง แต่ดูเหมือนว่าจะได้รับในสิ่งที่ชั้นไม่มีซะงั้น นั่นก็คือพลังโกง พลังที่ราวกับไร้ขีดจำกัดและใช้เวทมนตร์ได้ทุกธาตุ

ดูเหมือนว่ามิ้นต์จะใช้ความสามารถที่ได้รับใช้ชีวิตชิวๆ ไปเรื่อยๆ แบบไม่สนใจสิ่งรอบข้าง ส่วนเรื่องเงินดูเหมือนว่าจะมีมากมายพอตัว ไม่ต้องกลัวว่าจะอดอยาก

ชีวิตความเป็นอยู่แตกต่างจากชั้นโดยสิ้นเชิง

ถึงจะรู้สึกคับเเค้นในโชคชะตาแต่ก็ช่วยไม่ได้

ชั้นกับมิ้นต์อยู่อาศัยในบ้านหลังหนึ่งใจกลางเมืองที่มิ้นต์เป็นคนซื้อไว้

ทุกๆ วันเเทบไม่ต้องทำอะไรเลย นอนอยู่บ้านเฉยๆ เพราะมิ้นต์ที่กลายเป็นหนุ่มหล่อไม่เหลืออะไรให้ชั้นทำเลย ไม่ว่าจะพวกงานบ้านงานเรือน ทำอาหาร หรือเเม้เเต่เรื่องเงิน มิ้นต์จัดการให้หมดทุกอย่าง 

ด้วยความที่กลายเป็นหนุ่มหล่อตอนเดินเล่นอยู่ในเมืองก็มีผู้หญิงมารุมตอมตลอด สมบูรณ์แบบสุดๆ สมบูรณ์แบบจนน่าอิจฉา ...ถ้าไม่นับเรื่องที่ในมีผู้ชายมาจีบด้วยล่ะก็นะ

ชั้นทำก็แค่นอนเฉยๆ รออาหารแต่ละมื้อมาเสิร์ฟเท่านั้น

"...เราดูแล...โซระเอง"

เทคเเคร์ดีเกินไปเเล้ว!

อ่า...ศักดิ์ศรีความเป็นพี่ชาย และความเป็นลูกผู้ชายของชั้นค่อยๆ ป่นปี่ไปทีละนิด 

อีกฝ่ายจะดูแลชั้นมากเกินไปแล้ว เห็นร่างกายกลายเป็นเด็กผู้หญิงแบบนี้ เเต่ชั้นก็แมนเต็มร้อยนะ ให้ทนนอนเฉยๆ ให้คนอื่นป้อนข้าวป้อนน้ำ ชั้นรับไม่ได้ โดยเฉพาะมิ้นที่สำหรับชั้นเป็นทั้งเพื่อนเเละเป็นเหมือนน้องชาย ชั้นในฐานะพี่ชายต้องทำอะไรบางอย่างบ้าง

พอบอกความต้องการของตัวเองให้ฟัง มิ้นต์ก็ตอบตกตง

"...ถ้างั้น...ใส่ชุดนี้"

...ก่อนจะรับรู้ได้ว่าตนเองคิดผิด

"เอ่อ...คุณมิ้นต์ครับ นี่มันชุดเมดมินิเสกิร์ตสั้นจุ๊ดจู๋ไม่ใช่เหรอ เอ่อ...ทำไมต้องให้ชั้นใส่ชุดสั้นๆ แบบนี้ด้วยล่ะ มันน่าอายนะ ถึงจะรู้สึกว่าภาพในกระจกค่อนข้างดูน่ารักก็เถอะ เเต่พอคิดว่าที่เห็นเป็นตัวเองแล้วมันรู้สึกขนลุกชอบกลน่ะ"

ชั้นถูกมิ้นต์จัดสวมเสื้อผ้าเด็กผู้หญิง ที่คล้ายๆ กับชุดเมดมินิเสกิร์ต เเม้เเต่กางเกงในก็กลายเป็นแบบของเด็กผู้หญิง 

"กระโปรงนี่มันไม่สั้นเกินไปหน่อยเหรอ?"

ชั้นพยายามเอามือปกปิดส่วนล่างไม่ให้อะไรขาวๆ เเพล่งออกมาด้วยใบหน้าเขินอาย 

"เอ่อ...ไอ้นี่มันหมายความว่าไงเหรอ จู่ๆ ก็ถูกจับใส่ชุดผู้หญิง แล้วไปเอาไอ้ชุดกระโปรงสั้นเกินไปแบบนี่มาจากไหน ทำไมตอนอยู่บ้านไม่เคยเห็นเลยล่ะ "

ชายหนุ่มรูปงามผู้มีเรือนผมสีเงินเปล่งประกาย เดินเข้ามาหาชั้นช้าๆ เเลบลิ้นเลียลิมฝีปากของตนเอง 

อยู่ดีๆ ชั้นก็ขนลุกซู่ไปทั้งตัว

"เอ่อ...คิดจะทำอะไรน่ะ"

"...ทดสอบ"

ไอ้การลูบเนื้อตัวชั้นนี่มันเป็นการทดสอบเเบบไหนงั้นเหรอ ช่วยหยุดลูบไล้ต้นขาชั้นสักทีเถอะ เลิกเเตะหน้าอกสักที!

"ยะ อย่านะ"

ชั้นเริ่มผวาเดินถอยห่าง แต่อีกฝ่ายกอดเอวเเละลำคอไม่ให้หนี เรี่ยวเเรงต่างกันเยอะมาก จนชั้นเริ่มสั่นไปทั้งตัว

"โซระ...นุ่มนิ่ม"

"เอ๋... ดะ เดี๋ยวสิ ตั้งใจจะทำอะไรน่ะ อ๊ะ เเล้วนายมาจับก้นชั้นทำไมเนี่ย ปะ ปล่อยเดี๋ยวนี้เลยนะ! ...ละ เเล้วจะสอดนิ้วเข้ามาทำไม! หยุดเดี๋ยสนี้เลยนะ!"

"...โซระ...น่าอร่อย"

"มะ ไม่นะ! เดี๋ยวสิ พวกเราเป็นเพื่อนกันนะ เป็นพี่น้องกันนะ ถึงจะไม่ใช่พี่น้องแท้ๆ เเต่ก็เป็นพี่น้องนะ! อีกอย่าง ชั้นเป็นผู้ชายมาก่อนด้วย น่าขนลุกออกไม่ใช่เหรอ! ยังไงก็ช่วยเอามือออกไปจากกระโปรงทีเถอะ อย่าล้วงเข้ามาในชุดสิ!! ไม่นะ ยะ อย่าลูบตรงนั้น มะ มันรู้สึกแปลกๆ"

มิ้นต์เข้ามากอดชั้นเต็มรักก่อนจะโอบอุ้มไปที่โซฟา

"ขอ...หน่อยนะ"

"หยะ หยุดนะ อย่าเข้ามานะ ไม่! ม่ายยยยยยยยยยย!!!!"

....

...

..

.

"อึก...กระซิกๆ"

"...อย่าร้อง"

"นายมันเลวที่สุด... อึก..."

"...โซระ...เกลียดเรา?"

"...ยะ ทำหน้าตาเศร้าเหมือนจะร้องไห้แบบนั้นสิ ชั้นต่างหากที่ควรร้องนะ ...คะ คือว่า ก็ไม่ได้เกลียดมิ้นต์นะ เอ่อ...คือ... อะ อาจจะเป็นเเค่อารมณ์ชั่ววูปก็ได้ ตะ เเต่ว่า..."

"อืม...งั้น...อีกรอบนะ"

"อ๊ะ ไอ้ตีหน้าเศร้าเมื่อกี้ทำหลอกเรอะ! เดี๋ยวสิเเค่นี่ชั้นก็จะไม่ไหวเเล้วนะ ไม่ ไม่นะ ม่ายยยยยยยยยยยยยยยยยย—!"

....

...

..

.

"—ว้ากกกกกกก"

โซระดีดตัวขึ้นจากเตียงด้วยร่างกายที่เต็มไปด้วยเหงื่อ

ลมหายใจหอบถี่ หายใจไม่ทั่วท้อง

รีบเเตะสำรวจร่างกายตัวเอง

ผมสั้น

หูปกติ

ร่างกายสูงใหญ่

กล้ามเนื้อแน่หนา

ยังล่ำอยู่

ยังเป็นผู้ชาย

เจ้าช้างน้อยที่แสนภาคภูมิใจก็ยังอยู่ดี

...ค่อยยังชั่ว

ดูเหมือนเมื่อกี้จะเป็นเเค่ฝันร้าย...

ใช่...เเค่ฝันร้าย

"...โซระ...เป็นไรเหรอ"

"มะ ไม่มีอะไร ไม่ต้องใส่ใจหรอก"

โซระหันไปหาคนที่กำลังนอนอยู่ข้างๆ

...แต่ทว่า

"...ทำไม?"

ชายหนุ่มรูปงามผู้มีเรือนผมสีเงินออร่าจับ กำลังนอนเท้าศีรษะตะแคงข้างหันมามองโซระ ดวงตาสีทองวาวโรจน์จับจ้องโซระตาเป็นมัน

สภาพที่ต่างฝ่ายต่างล่อนจ้อนทั้งคู่

ชายหนุ่มรูปร่างดีสองคนนอนอยู่บนเตียงเดียวกันในสภาพเปลือยเปล่าทั้งคู่

โซระรู้สึกปวดแสบที่ก้นตะหงิดๆ

หนุ่มรูปงามจับจ้องโซระพร้อมกับเลียริมฝีปาก

"...น่าอร่อย"

"กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดด—!!!"

....

...

..

.

"—ว้ากกกกกกกกกก!!!!!!"

โซระดีดตัวขึ้นจากเตียงด้วยร่างกายที่เต็มไปด้วยเหงื่อ

ลมหายใจหอบถี่ หายใจไม่ทั่วท้อง

ข้างๆ มีมิ้นต์ในสภาพเปลื่อยเปล่ากำลังหลับใหลอย่างมีความสุข

ดูเหมือนว่าจะยังไม่ตื่น

"โซระ...อือ...ฟี้~"

มิ้นต์ในสภาพของเด็กสาวผู้น่ารักนอนกอดเเขนโซระแนบเเน่นต่างหมอนข้าง

เบียดเสียดร่างกายนุ่มนิ่มขับเน้นสัดส่วนเข้ากับเเขนของโซระ

สัมผัสได้ถึงความนุ่มนิ่มตั้งเเต่เนินอกน้อยๆ ลามไปจนถึงฝ่ามือที่แนบอยู่ระหว่างต้นขาเปลือยเปล่า

หยิกแก้มตัวเองก็รู้สึกเจ็บ

ไม่ใช่ความฝันสินะ

ไม่ใช่สินะ

เรื่องจริงสินะ

“คะ...ค่อยยังชั่ว”

โซระถอนหายใจโล่งอก

หลังจากคืนนั้นโซระก็ได้รับรู้ว่าตนยังเตรียมตัวเตรียมใจไม่มากพอ

แหวนแต่งงานที่เตรียมไว้ก็ยังไม่ได้ใช้งานกระทั่งเวลาผ่านล่วงเลยมาจนถึงปัจจุบัน

อย่างน้อยๆ ให้มิ้นต์กลายเป็นหนุ่มหล่อก็ยังดีกว่ากอลิล่ากล้ามโต

โซระพยายามคิดในแง่ดีถึงที่สุดของที่สุด เเม้ว่าจะรู้สึกแหยงๆ ก็ตาม

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 141 ครั้ง

770 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 4 สิงหาคม 2561 / 01:42
    ว๊าววววว ชอบเเบบชายชายอ่า
    #697
    0
  2. วันที่ 31 กรกฎาคม 2561 / 22:17
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดด โซระ ดูโมเอะมากค่ะ!!! ชอบบมากกก!!~
    #676
    0
  3. #673 Tiosphere (@Tiosphere) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2561 / 16:52
    ตอนนี้เป็นเชอร์วิสแบบครบสมบูรณ์//ได้ทุกเพศสิน่ะ 5555
    #673
    1
    • #673-1 (@tanakar8523) (จากตอนที่ 44)
      31 กรกฎาคม 2561 / 17:03
      ขาดแค่ยูริแล้วครับ55555
      #673-1
  4. วันที่ 31 กรกฎาคม 2561 / 09:41

    Ha Ha Ha ถ้าเป็นแบบที่สองสาววายคงกรี๊ดน่าดู

    #662
    0
  5. #661 มิงาเนะ (@hiphop464) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2561 / 02:20
    เกือบเศร้าใจแล้วไอดอลผมลุงคางคก เกือบหลงผิดแล้ว!!
    #661
    0
  6. #660 wakure (@wakure) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2561 / 01:22

    โอยขำจนปวดท้องเลยโซระเอ๋ย

    #660
    0
  7. #656 baimon2003 (@baimon2003) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2561 / 00:36
    55+ >*<
    #656
    0
  8. #655 ชากับกาแฟ (@luckyazaz) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2561 / 00:27
    ใจเย็นพ่อหนุ่ม เร้าว่ากันว่าความฝันมักเป็นเรื่องจริงนะ
    #655
    0
  9. #654 CNK3544jinNoir (@CNK3544jinNoir) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2561 / 00:13
    อุฟ 5555 ชักน่าสนใจแล้วสิถ้าสลับกันขึ้นมา ฮ่ะๆๆๆ
    #654
    0
  10. #653 sunza987 (@sunza987) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2561 / 00:10
    เอาแบบนี้ก็ได้อยู่ 5555
    #653
    0