สนใจจะซื้อเราไปเลี้ยงรึเปล่า?

ตอนที่ 41 : ตอนที่ 41 สนใจจะกลับบ้านเรารึเปล่า?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,469
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 187 ครั้ง
    29 ก.ค. 61

คุณหมาป่ากระโดดไปมาระหว่างหลังคาบ้านอย่างช่ำชอง และสอดส่องไปด้วยว่าแถวนี้มีกลุ่มคนกำลังล่าตัวผมอยู่รึเปล่า ถ้าเจอก็จะหลบซ่อน แต่ถ้าไม่ก็จะวิ่งผ่านไปเลย

ระหว่างที่ขี่คุณหมาป่าโดดดึ๋งๆ ก็เกือบตกไปหลายรอบ ดีที่คุณหมาป่ากระทำกับผมอย่างนุ่มนวลที่สุด เลยยังพอจับขนนิ่มๆ ดึงตัวเอาไว้ไม่ให้ตกได้

ขนคุณหมาป่านุ่มนิ่มๆ นุ่มนิ่มสุดๆ ขนสีขาวสะอาด อบอุ่น ไม่มีกลิ่นสาบ เป็นขนนุ่มนิ่มในฝัน อืม...แต่ตอนนี้ไม่มีเวลามาเสพความนุ่มนิ่ม ถ้าไม่ระวังดีๆ ก็อาจจะตกได้ง่ายๆ เลย

มองไปยังถนนด้านล่าง

 

“—เฮ้ย! ทางนั้นเจอมั้ย!” “หาไม่เจอเลย” “ไปอยู่ที่ไหนกันเนี่ย” “ดูเหมือนว่าล่าสุดจะหนีไปด้วยตัวเองแล้วล่ะ” “งั้นก็ต้องซ่อนตัวอยู่แน่” “หาตัวให้พบ!” “พวกเอ็งหมายเลข” “หมายเลข 152 รายงานตัว” “845 รายงานตัวครับผม” “112 รายงานตัวครับผม” “ไปหาเอล์ฟตัวน้อยของเราให้เจอ” “โอ้ววววว!!!”

 

มีคนมารวมกันเต็มไปหมด มีทั้งที่เป็นคนธรรมดาและนักผจญภัยชายหญิง อืม...ทุกๆ คน กำลังตามล่าตัวผมจริงๆ ด้วยสินะ

ฮึกเหิมเกินไปรึเปล่านะ

คนทั้งเมืองมาล่าตัวผมแบบนี้ รู้สึกขนลุกยังไงก็ไม่รู้ น่ากลัวอะ

ในเมืองไม่ปลอดภัยเลย

ต้องรีบกลับไปที่บ้าน ถ้าเป็นที่นั่นคงจะพออุ่นใจได้ ส่วนโซระถ้าหาผมไม่เจอจริงๆ เดี๋ยวก็คงเดาได้แล้วกลับมาบ้านเอง...คิดว่าน่าจะเป็นแบบนั้น

ผมขี่คุณหมาป่าทะยานผ่านสายลมเย็นๆ เพิ่งรู้ว่าการขี่อะไรสักอย่างที่เร็วมากๆ มันจะสนุกแบบนี้ พอจะเข้าใจความรู้สึกเด็กแว้นที่ชอบขับรถเร็วๆ จนเกิดอุบัติเหตุมานักต่อนักแล้วล่ะ ตายไปพร้อมกับความสนุกในการเร่งเครื่องคงจะมีความสุขน่าดู

รับสายลมไปเพลินๆ ในที่สุดก็มาถึงกำแพงเมือง คุณหมาป่าวิ่งไปบนหลังคาที่สูงที่สุดแถวนั้น ก่อนจะกระโดดสูง ข้ามกำแพงเมืองที่สูงจากจุดกระโดดประมาณ 20 เมตร อย่างสวยงาม

เหมือนกับมองเห็นเป็นภาพโสลว์โมชั่น ของทุ่งหญ้าและท้องฟ้าในมุมสูงอยู่วูบหนึ่ง ก่อนจะรู้สึกได้ว่าตัวเองกำลังจะร่วงหล่นไปพร้อมกับสัตว์ขี่

วินาทีนั้นจู่ๆ ร่างกายก็เบาขึ้น ดูเหมือนว่าคุณหมาป่าจะใช้เวทมนตร์อะไรสักอย่าง ก่อนจะร่อนลงมายังพื้นดินอย่างนุ่มนวล แล้วจากนั้นคุณหมาป่าก็ออกวิ่งต่อ

ไม่มีสิ่งกีดขวางให้หลบให้เวียนหัวอีกแล้ว ต่อจากนี้คือเวลาแว้น

อืม...ทางนั้น”

โฮ่ง!

ผมชี้นิ้วไปยังทิศทางของบ้าน

คุณหมาป่าเห่าตอบครั้งหนึ่งก่อนจะพุ่งทะยานไปราวสายลม

กลับมาถึงบ้านแล้ว ที่บ้านยังคงไม่มีใครอยู่ ไฟไม่ได้เปิด ประตูก็ล็อกไว้ ส่วนกุญแจบ้านอยู่ที่โซระ

จะนั่งรอข้างนอกก็ยังไงๆ อยู่ เลยเดินไปรอบๆ บ้าน หาทางที่พอจะเข้าไปข้างใน

อืม...ตรงนั้น”

ช่องเล็กๆ สูงขึ้นไป 3 เมตร หน้าต่างเล็กๆ สำหรับระบายอากาศตรงห้องครัวยังเปิดทิ้งไว้อยู่

ผมขอให้คุณหมาป่ามาช่วยเป็นแท่นเหยียบก่อนจะปีนขึ้นไป

ขนาดตัวผมลอดช่องระบายอากาศไอ้สบายๆ ...น่าจะเป็นแบบนั้น

ตอนแรกคิดไว้แบบนั้น แต่ดูเหมือนว่าจะไม่ใช่ กะขนาดตัวเองผิดไป

“...ติด...ก้น”

หัวกับลำตัวผ่านช่องระบายอากาศมาได้แล้ว แต่ว่าส่วนล่างตั้งแต่เอวลงไปยังตามมาไม่ได้ ก้นของผมติดอยู่ระหว่างช่องเล็กๆ อืม...ไม่ออกจริงๆ ด้วย ลองเอาแขนดันแล้วก็ไม่ออก พอจะมุดกลับไปก็ทำไม่ได้ ทำยังไงก็ไม่เขยื้อน

ติดแหง็กโดยสมบูรณ์...

พอลองขอความช่วยเหลือ คุณหมาป่าก็ดูเหมือนจะทำอะไรไม่ได้ เพราะปีนขึ้นมาไม่ถึง ผมเลยบอกให้คุณหมาป่าไปหาอะไรก็ได้มาทำแท่นเหยียบ จากนั้นคุณหมาป่าก็วิ่งออกไปเลย ส่วนผมก็ติดอยู่ที่เดิม เฝ้ารอให้คุณหมาป่ากลับมา

 

“—กำลังทำอะไรอยู่น่ะ...”

ขณะนั้นก็ได้ยินเสียงของคนที่แสนคุ้นเคย

“...ทำไมถึงไปอยู่ตรงนั้นได้ล่ะ มิ้นต์”

เสียงของโซระ น้ำเสียงฟังดูเหนื่อยๆ มาจากทางก้น  อืม...ไม่สิ ต้องบอกว่าจากทางด้านหลังที่ก้นผมติดอยู่

“...จะเข้า...ติด...ช่วยหน่อย”

อ่า...ได้สิ" โซระพูดเหมือนเหน่ื่อยหน่ามพร้อมกับเสียงฝีเท้าเข้ามาใกล้ๆ จากทางก้น "...ว่าแต่ว่านายเนี่ย ปล่อยให้คนอื่นตามหาแทบตายแต่ดันหนีออกมาด้วยตัวเองซะงั้น ให้ตายสิ จะเรียกว่าสุดยอดหรืออะไรดีล่ะ เฮ้อ~ พอเห็นนายอยู่ที่บ้านแล้วโล่งอกสุดๆ เลยล่ะ อืม...แต่จะคุยกันทั้งที่เห็นแค่ก้นแบบนี้คงไม่เหมาะเท่าไหร่แฮะ ...หืม?? ฮะ...เฮ้ย! " 

โซระร้องลั่น

"อะ อะ ไอ้กางเกงในลามกนั่นมันอะไรฟะ!!!”

อืม...คิดๆ ดูเเล้ว ตอนนี้ผมห้อยติดอยู่ระหว่างกำเเพงบ้าน ต่างแถมใส่มินิสเกิร์ต ทางด้านโซระคงจะมองเห็นด้านล่างที่เป็นชุดชั้นในลามกเต็มๆ อืม...ที่เห็นด้านล่างได้นี่แสดงว่าแอบเหล่สินะ โซระนี่ก็นิสัยไม่ดีเหมือนกันนะ

“...ของขวัญ”

ผมตอบไปตามตรง เป็นของขวัญที่คุณพ่อบ้านเอามาให้สวม เลยเก็บไว้เป็นที่ระลึกจากบ้านคุณหมูตอน

ของขวัญแบบไหนไม่ทราบ...!”

“...โซระ...เรื่องทำ...ไว้ก่อนนะ”

ไม่ทำหรอกเฟ้ย! แถมระยะนี้ก็ทำไม่ถึงด้วย!”

อืม...นี่แสดงว่าถ้าถึงก็จะทำเหรอ ตั้งใจจะทำอะไรแบบนั้นกับตัวผมที่ติดอยู่ในกำแพง

...โซระนี่ก็ใจกล้าไม่เบา

“ดะ ดึงจากข้างนอกไม่ไหว เดี๋ยวจะไปพาลงมาจากด้านในแล้วกัน”

อืม...”

เพราะได้ยินแค่เสียงก็เลยไม่เห็นสีหน้า บางทีคงจะกำลังเขินอยู่

จากนั้นก็ได้ยินเสียงฝีเท้าเดินไปทางหน้าบ้าน ก่อนจะไขกุญแจเปิดประตูดังแกร๊ก ก่อนจะเดินเข้ามาทางห้องครัว ผมมองโซระที่วิ่งเข้ามาหาผมอย่างเร่งรีบ

จะช่วยออกมาเดี๋ยวนี้แหละ”

โซระหยิบเก้าอี้มาวางไว้แล้วเหยียบขึ้นมาหาตัวผมที่ติดอยู่ด้านบน

จับมือผมทั้งสองข้างก่อนจะเริ่มดึง

“...อือ...โซระ...ตรงนั้น...แน่น...เจ็บ”

ทนหน่อย เอาล่ะ จะดึงละนะ!”

โซระออกแรงดึงร่างเข้าไปทีเดียว จนหลุดออกมาจากหน้าต่าง ขณะเดียวกันผมก็พุ่งเข้าใส่อ้อมแขนของโซระก่อนจะ พากันล้มลงไปดังตึ่ง

ไม่เป็นไรนะ”

โซระกำลังนั่งกอดผมจากทางด้านหน้า

อืม...”

ผมพยักหน้า เพราะถูกโซระกอดรับไว้ก็เลยไม่เป็นอะไร

โซระเงยหน้าถอนหายใจยาวทั้งที่ยังกอดผมไว้แน่นราวกับว่าไม่ต้องการให้หายไปไหนอีกแล้ว

อ่า...เป็นห่วงซะแทบแย่”

“...ขอโทษ”

ผมช้อนตามองอีกฝ่าย ขณะนั่งบนตักฝ่ามือทาบบนอกของโซระ ได้ยินเสียหัวใจเต้นตึกตัก

ชั้นต่างหากล่ะที่ต้องขอโทษ ...ขอโทษนะที่ตอนปล่อยให้นายถูกพอตัวไป ทั้งๆ ที่ชั้นต้องเป็นคนปกป้องนายแท้ๆ ทั้งที่สาบานไว้แล้ว

แต่กลับทำพลาด ปล่อยให้นายถูกลักพาตัว ปกป้องนายไม่ได้ ...กระจอกชะมัดเลยแฮะ ตัวชั้นเนี่ย...”

อืม...โซระผิด...แย่มาก...โซระ...ผิดเต็มๆ”

อ่า...ถึงจะเตรียมใจไว้แล้วก็เถอะ แต่รู้สึกแย่ชะมัด อ่า...อยากจะร้องไห้”

ผมดันตัวออกจากหน้าอกของโซระ ก่อนจะมองหน้าโซระตรงๆ

“...โซระ...ผิด...ที่ปกป้องเรา”

“....”

“...โซระ...คิดแต่...ปกป้องเรา...ขังเราไว้...ไม่ให้เราช่วย”

ในตอนที่โซระต่อสู้กับพวกคุณลุงชุดดำ โซระขังผมเอาไว้ในโล่แสง แล้วออกไปสู้ตัวคนเดียว ไม่คิดจะให้ผมไปช่วย ตัวผมที่ได้แต่นั่งดูโซระบาดเจ็บโดยที่ตัวเองทำอะไรไม่ได้ รู้รึเปล่าว่ามันรู้สึกแย่แค่ไหน

เราน่ะ...ปกป้อง...ตัวเองได้...แล้วก็...อยากช่วย...โซระด้วย”

ผมยอมรับว่าตัวเองน่ะอ่อนแอ ...แต่ว่า ผมเองก็มีเรื่องที่ตัวผมเองทำได้อยู่ อาจจะเเค่น้อยนิด แต่นั่นก็เป็นสิ่งที่ผมทำได้ 

โซระเอาแต่คิดว่าต้องปกป้องผมให้ได้ แต่ไม่เคยคิดกลับกันว่าผมเองก็อยากจะปกป้องโซระด้วยเหมือนกัน การที่โซระขังผมเอาไว้ในโล่เเสง เเล้วออกไปเผชิญกับอันตรายคนเดียว ทิ้งผมเอาไว้เบื้องหลัง เอาแต่คิดว่าต้องปกป้องผม ปกป้องปม ปกป้องผม แบบนั้นผมไม่ชอบ

“...เราเองก็อยากปกป้อง...โซระ...อยากช่วย”

“...แต่ว่า นั่นมัน”

“...โซระ...เราไม่ได้ไร้ทางสู้...ไม่ได้อยากเอาเเต่ให้โซระมาปกป้อง”

ถึงจะอ่อนแอแต่ก็ปกป้องตัวเองได้

เราหนีมาด้วยตัวเอง...ไม่ต้องรอให้โซระมาช่วย...เราปกป้องตัวเองได้...เห็นไหม?”

“....”

ไม่อยากให้โซระต้องไปต่อสู้เพื่อปกป้องผม ไม่อยากให้โซระเอาชีวิตไปเสี่ยงเพื่อผม ไม่อยากจะเห็นโซระต้องบาดเจ็บจนกระอักเลือดเพื่อผม ไม่อยากเห็นภาพแบบนั้นอีกแล้ว

ผมอยากจะช่วยโซระ อยากจะสนับสนุนโซระเท่าที่ทำได้ ไม่อยากให้โซระต้องมาเป็นคนปกป้องผมอยู่ฝ่ายเดียว ผมเองก็สู้ได้ สามารถต่อสู้ร่วมไปกับโซระได้ 

ผมไม่ได้เป็นนางเอกละครโศกที่ต้องรอให้คนอื่นมาช่วย ไม่ใช่เจ้าหญิงพีชที่ต้องรอให้มาริโอ้มาช่วยจากปราสาททุกภาค แม้ร่างกายจะกลายเป็นแค่เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ แต่ข้างในก็ยังมีความเป็นลูกผู้ชายอยู่เต็มเปี่ยม จะให้มาร้องวี๊วว๊าย ตะโกนให้ใครก็ได้ช่วยฉันด้วยค่ะ ผมทำไม่ได้

แค่สักเล็กน้อยก็ยังดี

อยากช่วยโซระ

อยากสนับสนุนโซระ

อยากจะปกป้องโซระ

อยากทำทุกอย่างเพื่อโซระ

ให้มองดูโซระออกไปสู้เสี่ยงชีวิต แล้วผมทำได้แค่นั่งดูเฉยๆ น่ะ ทนไม่ได้หรอก

“...เพราะงั้น...ห้ามทิ้งเราไว้ด้านหลัง...เราไมชอบแบบนั้น”

ไม่เอาอีกแล้ว ไม่อยากถูกทิ้งไว้ด้านหลัง เรื่องเเบบนั้นผมไม่ต้องการอีกแล้ว ไม่อยากเห็นอีกเเล้ว ไม่อยากเป็นตัวถ่วงอีกแล้ว ผมเองก็อยากจะปกป้องโซระเหมือนกัน

ที่โลกเก่า ในวันที่โซระหายไป ภายในบ้านช่างเงียบเหงา ส่งเสียงเรียกก็ไม่มีใครตอบกลับมา ไม่มีใคร ไม่มีใครเลย มีเเค่ผมคนเดียว แต่เเล้วก็ได้เจอกันอีกครั้ง ได้พูดคุยกันอีกครั้ง ได้อยู่ด้วยกันอีกครั้ง ได้ไปเที่ยวเล่นด้วยกัน ได้หยอกล้อ ได้ทำเรื่องต่างๆ ด้วยกัน 

ถ้าต้องสูญเสียโซระไปอีกครั้งล่ะก็ ผมก็ไม่รู้เเล้วว่าจะใช้ชีวิตต่อไปยังไง

ไม่อยากจะเสียโซระไปอีกเป็นครั้งที่สอง ไม่อยากจะสูญเสียอีกแล้ว เเค่เรื่องนั้นเท่านั้นที่ยังไงก็ยอมไม่ได้

"...เรา...ไม่อยาก...เสีย...โซระ...อีกเเล้ว"

ดวงตาร้อนผ่าว

รู้ตัวอีกทีก็มีหยดน้ำไหลออกมาจากดวงตาทั้งสองข้าง

โซระเบิกตากว้างมองผมด้วยแววตาสำนึกผิดยิ่งหว่าครั้งไหนๆ

“...ขอโทษนะ มิ้นต์” 

โซระเอ่ยออกมา ก่อนจะค่อยๆ เลื่อนมือปาดน้ำตาของผมที่ไหลอาบแก้ม 

ทำเรื่องไม่ดีลงไปซะแล้วสิ”

อือ...”

“...ชั้นไม่ได้เรื่อง คิดเองเออเองคนเดียว คิดแต่ว่าอยากจะปกป้องจนไม่ได้คำนึงถึงความรู้สึกของนาย ...ขอโทษกี่ครั้งก็คงไม่พอสินะ”

อือ...”

อ๊า...อย่าร้องไห้สิ”

“...โซระ...บ้า”

ผมแก้มป่อง ยกมือทุบหน้าอกของโซระปังๆ ด้วยความโมโห ก่อนจะโน้มหน้าผากชนหน้าอกของโซระเงียบๆ ระบายความอัดอั้นที่สั่งสมเอาไว้ทั้งหมด

"...สัญญาสิ"

"...."

"...สัญญาว่าจะไม่ทิ้งเราไว้ด้านหลัง"

"...."

"...สัญญาว่าจะเลิกเอาเเต่ปกป้องเรา ...เราเองก็อยากจะปกป้องโซระด้วยเหมือนกัน ...ไม่อย่างนั้นเราไม่ยอม"

ฝ่ามือหยาบกร้านเลื่อนลมมาลูบหัวศีรษะของผมอย่างแผ่วเบา

"เฮ้อ...ชั้นเนี่ยไม่ไหวเลยแฮะ เป็นพี่ชายที่ไม่ได้เรื่องจริงๆ ด้วย" 

ผมเงยหน้าขึ้นช้อนตามองดวงตาโอนอ่อนของอีกฝ่าย

"ชั้นสัญญา ไม่สิ...ขอสาบาน สาบานต่อฟ้าดินเเละเทพพระเจ้า ว่าจะไม่ปล่อยทิ้งนายไว้ด้านหลัง ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม"

โซระพูดยิ้มๆ ลูบหัวผมอย่างอ่อนโยน

"ไม่ใช่เเค่ให้ฝ่ายใดปกป้อง เเต่จะปกป้องซึ่งกันเเละกันสินะ เข้าใจเเจ่มเเจ้งเลยล่ะ"

"อือ... "

โซระปล่อยมือลงจากหัวผม ยันตัวไปด้านหลัง ก่อนจะแหงนหน้ามองเพดาน พลางถอนหายใจยาว

"เฮ้อ...ชั้นน่ะมันพวกคิดมากเเถมขี้ลังเล พอได้เห็นมิ้นต์ที่แสดงออกมาขนาดนั้นแล้ว ทางชั้นก็คงทนเฉยต่อไปไม่ได้ล่ะนะ"

โซระพูดเหมือนตัดสินใจอะไรได้บางอย่าง ก่อนจะก้มกลับมามองผมที่กำลังนั่งพับขาอยู่บนหน้าตักตัวเอง โซระมองผมด้วยใบหน้าเรียบเฉย ก่อนจะค่อยๆ โน้มตัว เคลื่อนใบหน้าเข้าหาผม ทันใดนั้นสัมผัสอ่อนละมุ่นประทับลงบนริมฝีปาก ความรู้สึกอ่อนนุ่มเเต่ก็หวานอย่างบอกไม่ถูก

...เอ๊ะ

โซระถอนใบหน้าออกมาด้วยใบหน้าที่ขึ้นสีเล็กน้อยก่อนจะเบือนหน้าหนีไปทางอื่น

...เมื่อกี้

ผมเเตะที่ริมฝีปากของตัวเอง ความรู้สึกวูบวาบยังคงตกค้าง

...จูบเเรก

รับรู้ได้ถึงสิ่งนั้น

คิดอะไรเเทบไม่ออก

ภายในหัวโล่งขาวโพลนไปหมด

ริมฝีปากสั่นพูดติดๆ ขัด

"...ซะ ซะ ซะ ซะ ซะ"

ใบหน้าร้อนผ่าวกลายเป็นสีเเดง

ผมสบสายตากับโซระ

โซระใบหน้าขึ้นหลับตาสีเกาหัวแกรกๆ เหมือนพยายามเเก้เขิน ก่อนจะเอือนเอ่ยความใจออกมา

"ตลอดเวลาที่ผ่านมาชั้นเอาเเต่คิดเรื่องนี้มาตลอดเลยล่ะ ว่าความสัมพันธ์ของพวกเรามันยังไงกันนะ รู้สึกว่ามันไม่ถูกต้อง มันค้างคาในหัวจนบางครั้งก็นอนไม่หลับเลยล่ะ เลยคิดว่าจะปล่อยให้แบบนี้ต่อไปไม่ได้ เเต่สุดท้ายก็มัวเเต่ลังเลจนไม่ได้พูดออกไปสักที ...เพราะฉะนั้นครั้งนี้จะขอพูดแบบจริงจังเลยก็แล้วกัน"

โซระสูดลมหายใจเข้าไปในปอดลึกๆ พร้อมกับหยิบบางอย่างออกมาจากกระเป้า

ที่อยู่ตรงหน้านั้นคือแหวน

"จะช่วยเเต่งงานกับชั้นได้รึเปล่า? "

โซระพูดออกมาด้วยโทนเสียงเเละใบหน้าที่จริงจัง

อะ อะ อะ อะ”

ผมพูดไม่ออก แค่เรียบเรียงความคิดยังทำไม่ได้ ข้างในหัวมันโล่งไปหมด กับเหตุการณ์ไม่คาดฝันตรงหน้า พยายามดึงสติกลับมาให้มากที่สุด ...นี่ผมถูกขอ...ถูกขอ...

"..ไม่...ไม่...กระทันหัน....ไป...หน่อย..."

"ไม่ล่ะ ต้องเป็นตอนนี้เท่านั้น อยากจะจัดการเรื่องนี้ให้เร็วที่สุด อยากให้ทุกอย่างมันชัดเจนสักที ไม่อย่างนั้นชั้นก็คงเดินหน้าต่อไปไม่ได้ ชั้นตัดสินใจเเล้ว ...ชั้นรักมิ้นต์ เพราะงั้นถึงได้ขอแต่งงานไงล่ะ"

"แต่...แต่ว่า...เรา...เรา...เป็นผู้ชายนะ...เคย...เคยเป็นผู้ชาย...ผู้ชายเเท้ๆ ด้วย...ถะ...ถึงจะเป็นผู้หญิง...แต่ก็เคยเป็นผู้ชายนะ อะ อะ อือ...ผู้...ผู้ชาย..."

"ใครสนกันล่ะ"

"เเต่...เเต่ว่า...สักวัน...เราอาจจะกลับไปเป็นผู้ชายก็ได้...คือว่า...เรา..เรา...เราอยากมีกล้ามล่ำๆ ด้วย...เรา...คือ...เรา ..เรา"

ไม่ไหว นึกอะไรต่อจากนี้ไม่ออกเลย คำพูดที่จะพูดต่อจากนี้ก็นึกไม่ออก ปากมันสั่นระริกๆ ไปหมด

"ฟังนะ ชั้นน่ะไม่สนหรอกนะว่านายจะเคยเป็นผู้ชาย หรือต่อให้กลายเป็นผู้ชายล่ำบึ้กกลามโตหรือกอลิล่าก็ช่าง ชั้นรักมิ้นต์ มิ้นต์ที่เป็นมิ้นต์ ตัวตนของมิ้นต์ที่อยู่ที่นี่ตอนนี้ มิ้นต์ที่เฉื่อยชาไม่ชอยเเสดงสีหน้า พูดน้อย ไม่ชอบไตร่ตรอง ไม่สนใจรอบข้าง สามัญสำนึกไม่เหมือนชาวบ้าน นิสัยร้ายลุกสุดเเสบ เเต่กลับกันก็ว่านอนสอนง่าย ชอบช่วยเหลือคนอื่น ใส่ใจชีวิตผู้คนมากกว่าใครๆ มิ้นต์ที่เป็นแบบนั้นต่อให้เปลี่ยนภายนอกไปยังไงก็ยังรักอยู่ดี"

เเบบนี้บางทีใบหน้าของผมคงเเดงไปถึงหูแล้ว

"เอ่อ...เเต่ถ้าจะกลายเป็นผู้ชายกล้ามล่ำหรือกอลิล่าจริงๆ อย่างน้อยๆ ขอเวลาเตรียมใจสักอาทิตย์ล่ะนะ"

โซระพูดเอียงคอพลางยิ้มแหย่ๆ ใส่ ทำให้รู้สึกผ่อนคลายลงเล็กน้อย

เพิ่งมาสังเกตถึงเดี๋ยวนี้ โซระน่ะไม่ว่าเมื่อไหร่ก็เรียกผมว่า 'นาย' เเบบผู้ชาย ไม่เคยใช้คำเรียกแบบผู้หญิงว่า 'เธอ' เป็นสิ่งที่ยืนยันว่าโซระยังคงมองผมเป็นผมไม่เคยเปลี่ยนจากเมื่อก่อน ...คล้ายๆ กับผมที่ชอบคิดเเทนตัวเองด้วยคำว่า 'ผม' เพราะเป็นการยืนยันว่าคนที่อยู่ตรงนี้คือ'ตัวผม' ไม่เคยเปลี่ยนไป 

"ชั้นน่ะอาจจะเป็นพวกคิดมาก ชอบคิดเล็กคิดน้อยกับเรื่องไม่เป็นเรื่อง บางครั้งก็ทำตัวงี่เง่าน่าสมเพจ  ...เเต่ถ้านายไม่ว่าอะไร ชั้นจะขอถามนายอีกครั้งนะ"

โซระสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ ก่อนจะเอือนเอ่ยประโยคถ้อยคำนั้นอีกครั้ง


"จะช่วยแต่งงานกับชั้นได้รึเปล่า? ...มิ้นต์"


สายตานั้นจับจ้องเฝ้ามองผมพร้อมกับแหวนในมือราวกับจะเค้นเอาคำตอบให้ได้ตอนนี้เดี๋ยวนี้

อือ...ขี้โกงนี่นา

ผมเหม่อมองใบหน้าของโซระสลับกับแหวน

พยายามบีบเค้นริมฝีปากให้ส่งเสียงครางในลำคอ พร้อมกับพยักหน้าช้าๆ


"อือ..."


ผมตอบตกลง




"เยส!!!"

โซระกำหมัดแน่น

กุมมือซ้ายของผมขึ้นมาบรรจงสวมแหวนที่นิ้วนาง เป็นการยืนยันครั้งสุดท้าย เเหวนสีเงินเงางามที่ขนาดพอดีกับมือผมพอดิบพอดี

ไม่รู้ว่าโซระไปเตรียมการมาตั้งเเต่ตอนไหน เเต่ดูเหมือนจะคิดมากเกินจนไปซื้อแหวนมาเก็บไว้

เเต่เรื่องพวกนั้นช่างมันเถอะ

"...โซระ...คือว่า...คือว่านะ..."

"ถ้ามิ้นต์ต้องการล่ะก็จะอะไรก็ว่ามาเลย"

โซระเอ่ยออกมาด้วยสีหน้าเบิกบานแบบที่ไม่เคยเห็นมาก่อน

"...เรา...ขอ...จูบ...เเบบ...เมื้อกี้...ได้มั้ย...นะ"

ผมช้อนตามองโซระ ทั้งๆ ที่ใบหน้ายังร้อนผ่าว 

โซระไม่เคยจูบผมมาก่อน แม้จะเคยทำเรื่องอย่างว่ากัน เเต่นี้เป็นครั้งเเรกที่รู้สึกดีขนาดนั้นทั้งๆ ที่เป็นแค่การจูบแต่กลับรู้สึกอิ่มเอมอย่างน่าพิศวง ไม่เคยรู้สึกดีมากเท่านี้มาก่อนทั้งชีวิต 

โซระชะงักไปครู่หนึ่งเเต่ก็ไม่พูดอะไรต่อจากนั้น

เขาเลื่อนใบหน้าเขามาประทับริมฝีปากของผมอย่างนุ่มนวล สัมผัสอ่อนนุ่มแผ่ซ่าน รู้สึกวูบวาบไปทั้งตัว ราวกับมีมีผีเสื้อมาบินวนในท้อง ผมเอื้อมมือกอดคอโซระเเน่น กดทับร่างจนแนบชิด รุ่มร้อนไปทั้งตัว ประกบปากแลกเปลี่ยนลมหายใจ ก่อนจะสอดลิ้นเข้าพัลวัน ลิ้มรสชาติของกันเเละกัน โซระโอบกอดรัดเอวผมไว้ โอบกอดจูบแลกลิ้นราวกับจะกลืนกลิ่น รสชาติอันหอมหวานละมุ่นจนไม่อาจหักห้ามใจ ปลดปล่อยร่างกายไปตามความรู้สึก วนเวียนเช่นนั้นตราบนานเท่านานเท่าที่จิตใจปรารถนา

พวกเราถอนริมฝีปากออกจากกัน 

น้ำลายผสมปนเปของเราสองเหนียวหนืดกลายเป็นเส้น

ต่างฝ่ายต่างหายใจหอบถี่ด้วยใบหน้าเเดงซ่าน

"...โซระ...รักนะ"

"ชั้นเองก็รักมิ้นต์นะ"

คำพูดที่ไม่เคยพูดให้แกกันเลยสักครั้งความรู้สึกที่อัดอั้นถูกเอือนเอ่ยออกมาราวกับภูเขาไฟปะทุ

"...ขอ...อีกรอบ...นะ"

"อื้ม..."

พวกเราจูบกันอีกครั้ง โอบกอดจูบแลกลิ้นอย่างเร่าร้อนครั้งแล้วครั้งเล่า

จนในที่สุดก็ย้ายไปที่เตียงนอน

ชุดชั้นในตัวใหม่ดูเหมือนจะได้ใช้แล้วล่ะ

...

..

.

ขณะเดียวกันนั้นเอง เจ้าหมาป่าผู้ออกไปตามหาแท่นเหยียบเพื่อเจ้านายตัวน้อยคนใหม่ที่ความจริงกลับมาตั้งนานแล้ว เลยแอบส่องสักหน่อย ค่อยๆ เดินย่องออกประตูไป นอนนอกบ้านอย่างรู้งาน

แม้ตอนนี้จะเพิ่งเที่ยงวัน แต่หากดูจากสภาพของทั้งคู่ ก็คงจะเป็นเช่นนี้ต่อไปยันเช้าวันถัดไปเป็นแน่ เจ้าหมาป่าจอมรู้งานผู้รู้สึกถูกชะตากับเด็กสาวผู้พาตนออกมาจากกรงขังหาวฟอดใหญ่ ก่อนจะหมอบตัวลงกับพื้นหญ้าใต้เงาร่มไม้

ได้เวลานอนกลางวันของมันเเล้ว ส่วนเจ้าของใหม่ตัวน้อยก็ให้เร่าร้อนกับสุดที่รักตามใจชอบ

อื้ม...น่ายินดี๊...น่ายินดี









ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 187 ครั้ง

770 ความคิดเห็น

  1. #744 Souiji (@Souiji) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 23 มกราคม 2562 / 17:01
    ของโคตรดี โดนกี่hitเนี่ย
    #744
    0
  2. #733 WolfstarTH (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 18 มกราคม 2562 / 20:55

    F.B.I. open!!!!! เจ้าผู้ชายผมดำคนนั้น!!!!ข้าตามล่าเจ้าจากโลกเก่าถึงนี่เจ้าโดนจับแล้ว วะ 55555

    #733
    0
  3. #704 pun101 (@pun101) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2561 / 13:44
    เดี๋ยวโดนหน่วยซิว
    #704
    0
  4. #671 thenovar13srafzx (@thenovar13srafzx) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2561 / 15:27
    แฮ๊ปปี้เอนดิ้ง! ขอบคุณสำหรับภาค 1
    #671
    0
  5. #657 wakure (@wakure) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2561 / 00:46

    มาไม่นานก็รู้งานแล้วว่าแต่คุณหมาใช่หมาป่าธรรมดาจริงรึว่าแต่ตอนนี้หวานจนมดตอมเลย

    #657
    0
  6. #628 Fe-Chan (@feles059) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2561 / 16:25
    เป็นคุณหมาที่รู้งานสิน๊า~!
    #628
    0
  7. #627 โจโจ (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2561 / 15:16

    ตัดจบไปเลยก็ได้นะ

    #627
    1
  8. #626 มิงาเนะ (@hiphop464) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2561 / 12:39
    เป็นหมาที่ดี ดีมากเลย
    #626
    0
  9. #625 Ran18 (@Ran18) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2561 / 11:40
    ภาพสวยมากมาย อย่างฟิน
    #625
    0
  10. #624 baimon2003 (@baimon2003) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2561 / 11:39
    รอตอนต่อไป
    #624
    0
  11. #623 Ziolp (@ployvspraew) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2561 / 10:56
    หมาป่าช่างรู้งานดีจริงๆ555555555
    #623
    0
  12. #622 ชากับกาแฟ (@luckyazaz) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2561 / 10:50
    ฮว๊ากกกกกกกกกกก ไม่ต้องแต่งแล้ววว มีลูกไปเล้ยยยยย
    #622
    0
  13. #621 YuiHime (@pramote2023) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2561 / 08:48

    หว่า~ สื่อความรู้สึกได้สุดๆเลย~

    #621
    0
  14. #620 sunza987 (@sunza987) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2561 / 08:08
    ลูกศิษย์มันนำหลวงพี่ไปโคตรไกลแล้วววววววว
    #620
    0
  15. #618 Tiosphere (@Tiosphere) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2561 / 07:54
    Happy Ending ขอบคุณที่แต่งนิยายดีๆมาให้//อ้าว.. ยังไม่จบหรอ
    #618
    3
    • #618-1 คุมะคุมะคุมหมี (@tanakar8523) (จากตอนที่ 41)
      29 กรกฎาคม 2561 / 07:54
      อยากให้จบมั๊ยล่ะ
      #618-1
    • #618-3 คุมะคุมะคุมหมี (@tanakar8523) (จากตอนที่ 41)
      29 กรกฎาคม 2561 / 08:06
      ก็ตอนจนจริงๆ นั่นแหละครับ เเต่ถ้ากะๆ ดูก็ตอนจบนิยยายเล่ม 1 อะไรประมาณนั้นน่ะครับ(ถึงจะไม่รู้ว่าสักวันจะมีรูปเล่มกับเค้ารึเปล่าก็เถอะ หรือเนื้อหามันพอสำหรับนิยาย 1 เล่มรึเปล่าก็เถอะ ฮา) แน่นอนว่ามีบทส่งท้ายด้วยครับ หลังจากนั้นจะเป็นช่วงบนยาวๆ กับตอนพิเศษ เดี๋ยวค่อยว่ากันอีกทีแล้วกันครับ
      #618-3
  16. #617 -bookworm-2 (@-Bookworm-) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2561 / 07:15
    สนุกสุดๆเลยยยยย
    #617
    0
  17. #616 wasawat28 (@wasawat28) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2561 / 07:13

    ดุไว้ซะหลวงพี่!!! ดูเป็นวิทยาทาน ศึกษาจากศิษย์ไปให้เยอะๆ เขาได้เสียแต่ก่อนจบมาพักนึงละ ของหลวงพี่นี่ยังไม่ได้ซักครั้ง หลวงพี่นี่หลวงพี่จริงๆ

    #616
    1
    • #616-1 m3417 (@m3417) (จากตอนที่ 41)
      29 กรกฎาคม 2561 / 09:00
      รายนั้นยังไม่จบ แค่ต้องรอภาคต่อ
      #616-1
  18. #615 Shiromiyuki (@brongamer) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2561 / 07:00
    สุดยอดดด~~~
    #615
    0