สนใจจะซื้อเราไปเลี้ยงรึเปล่า?

ตอนที่ 40 : ตอนที่ 40 สนใจจะไปหาที่พึ่งรึเปล่า?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,319
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 179 ครั้ง
    28 ก.ค. 61

ให้ยูคาริกับคุณนกแก้วไฟเป็นแนวหน้าฝ่าทะลวงกองทหารยามจนขึ้นไปชั้น 1 ได้สำเร็จ

จำนวนของยามเกราะในคฤหาสน์หลังใหญ่ประมาณนี้ คิดว่าคงไม่เกิน 20 คน ตอนนี้น่าจะจัดการไปได้ครึ่งหนึ่งแล้ว ที่เหลือก็ให้ยูคาริกับคุณนกแก้วไฟจัดการต่อไป ส่วนผมก็พาเด็กผู้หญิง กับมอนเตอร์หนีไปยังทางออก

ระหว่างนั้นก็แวบเดินไปเอาเสื้อผ้าในห้องอาบน้ำระหว่างทางด้วย  อืม...ไหนๆ ก็ได้ชุดชั้นในสะอาดๆ ตัวใหม่เเล้ว อันที่สวมอยู่นี้ผมจะขอเก็บไว้เป็นที่ระลึกก็แล้วกัน ส่วนตัวเก่าจะทิ้งไว้นี่ก็น่าเสียดาย เลยขยำๆ แล้วซุกไว้ในกระเป๋าเสื้อ

ยูคาริกับคุณนกแก้วไฟที่จัดการพวกยาม 2 คนที่ไล่ตามมาจากทางด้านหลังเรียบร้อยแล้วเข้ามาสมทบ ก่อนจะพากันนำชาวคณะหนีออกไปยังทางออกที่อยู่ใกล้ที่สุด

ขณะที่กำลังฝืนร่างเดินไปยังทิศทางออกตรงนั้นก็มีคุณพ่อบ้านท่าทางคุ้นๆ ยืนรออยู่

"...ขอให้ทุกท่านเดินทางโดยสวัสดิภาพนะขอรับ"

คุณพ่อบ้านโค้งตัวให้ผม พร้อมกับเปิดประตูทางออกรอต้อนรับ

"...คุณพ่อบ้าน...มาด้วยกัน"

"ต้อขออภัยจริงๆ ขอรับ แต่ก่อนจะถูกนายท่านสวมปลอกคอทาส กระผมก็รับใช้ตระกูลเจ้าเมืองนี้มาหลายยุคสมัย ด้วยเหตุนี้เลยไม่อาจร่วมทางไปกับเหล่าคุณหนูได้ ...ถือว่าเป็นการชดใช้บาปกรรมที่ปล่อยปะละเลยเด็กสาวพวกนี้แล้วกันนะขอรับ ที่เหลือกระผมจะจัดการต่อให้เอง"

คุณพ่อบ้านพูดยิ้มๆ ก็จะโค้งตัวลงให้พวกผมอีกครั้ง

อีกฝ่ายตัดสินใจแบบนั้นจะไปดึงดันก็กระไรอยู่

"กระผมจะหยุดคนพวกนั้นไว้ให้เองเพราะฉะนั้นขอฝากด้วยนะครับคุณหนูน้อย"

"อืม...ไว้เจอกันนะ"

พูดจบผมก็วิ่งนำทุกคนออกมา

ขณะเดียวกันก็ได้ยินเสียงเจี๊ยวจ๊าวจากด้านในคฤหาสน์

พวกมันหนีไปเเล้ว ไปตามจับตัวมาเร็ว เฮ้ยอะไรวะ! อยู่ดีๆ ก็มีชายหญิงสองคนบุกเข้ามา! ไปหยุดมันเร็ว เเล้วพวกทาสที่หนีไปล่ะ ไม่ต้องสนแล้วกำจัดผู้บุกรุกก่อน’ ‘เฮ้ย! ท่านเจ้าบ้านกำลังโดนออร์คยำตูดอยู่ที่ชั้นใต้ดินล่ะ’ ‘ว่ายังไงน้า!’ เจ้าผู้บุกรุกนั่นเเข็งเเกร่งโคตรๆ เลยว่ะ!’ ‘ส่งคนมาทางนี้เร็ว พวกเเกเอาเธอไปซ่อนไว้ที่ไหน! มิ้—


—พวกเราหนีออกมาจากตัวคฤหาสน์ไกลพอสมควร ไม่ได้ยินเสียงเจี๊ยวจ๊าวอีกแล้ว ดูเหมืนคุณพ่อบ้านจะช่วยหยุดพวกที่ไล่ตามมาไว้ให้อย่างที่บอก

อืม...จะว่าไป รู้สึกเหมือนจะได้ยินเสียงโซระด้วยรึเปล่านะ? แต่บางทีคงจะหูแว่วไปเองก็ได้

ที่รั้วทางออกด้านหลังมียามเฝ้าอยู่สองคน เมื่อพบเป้าหมายยูคาริก็ออกวิ่งไปจัดให้ทันที

อืม...งานเร็ว

ถึงจะเป็นโรคจิตโป๊เปลือยแต่ก็มีประโยชน์ในสถานการณ์คับขัน

ผ่านรั้วไปก็จะพบกับเส้นทางถนน เเต่เนื่องจากเป็นทางด้านหลังที่ไม่ค่อยมีใครผ่าน แถมยังเป็นย่านชุมชนขุนนางที่คนทั่วไปไม่อยากจะมาเหยียบ ก็เลยไม่ต้องกังวลว่าจะมีใครเห็นพวกเรากับขบวนมอนเตอร์ที่กำลังขนย้ายเด็กผู้หญิงแก้ผ้าข้ามท้องถนน

ผมนำทุกคนวิ่งอ้อมเข้าไปในตรอกแห่งหนึ่งที่อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล ไม่รู้ทำไมที่นั่นถึงได้มีสภาพเละเทะ เหมือนกับเพิ่งผ่านสมรภูมิการต่อสู้มา คราบเลือดติดอยู่บางแห่ง 

แต่ผมไม่มีเวลามาสนใจเลยผ่านไปทั้งแบบนั้น

 

"—เฮ้ย ได้ข่าวเเล้ว ดูเหมือนว่าจะอยู่ใกล้ๆ แถวนี้แหละ" "ตามหาให้เจอเลยพวกเรา!" "ตามหาเอล์ฟผมสีเงินตาสีทองให้เจอ!" "ต้องพาตัวนางฟ้ากลับมาให้ได้!" “เอล์ฟผมสีเงิน!” “ไปหาตัวมาให้ได้” “แยกกันไปหาซะ!” “ได้เลย” “ตามหาให้เจอนะพวกเรา” "อย่าไปยิมเเพ้พวกสมาชิกใหม่" "รักษาหน้าสมาชิกเเรกเริ่มไว้ให้ได้" "โอ้วววววววววววว...!!!"

 

"—ไอ้พวกบ้านั่นมันอะไรกันเนี่ย... กำลังตามล่าพวกเราอยู่งั้นเหรอ!? เมื่อกี้ก็รอบนึงแล้ว นี่ไอ้เจ้าเมืองหมูนั่นมีพรรคพวกกี่คนกันเเน่เนี่ย"

"...ไม่รู้"

ผมกับยูคาริและคนอื่นๆ กำลังติดแหง็กอยู่ในตึกร้างไหนสักแห่ง

หลบซ่อนตัวจากการตามล่าของพวกคนน่ากลัว ที่ไม่รู้ว่าโผล่หัวมาจากไหนเยอะแยะ 

ถ้าให้นับนี่ก็รอบที่ 5 แล้ว ตั้งเเต่หนีออกมาจากคฤหาสน์คุณหมูตอน เเถมแต่ล่ะกลุ่มก็ไม่ซ้ำหน้ากันสักคน เยอะเเยะเต็มไปหมด อย่างกับว่าผู้คนทั้งเมืองกำลังตามล่าตัวผมอย่างนั้นแหละ

"นี่เอล์ฟ เอาไงดีล่ะ เจ้าพวกนั้นโคตรน่ากลัวเลยอะ อย่ากับพวกลัทธิคลุ้มคลั่งอะไรเทือกนั้นเลยอะ แล้วแบบนี้พวกเราจะหนีรอดจากการตามล่ามั้ยเนี่ย"

"อืม...น่ากลัว"

ผมพูดเสียงสั่น แค่หักกระบี่กับปล่อยให้ไวท์ออร์คปู้ยี่ปู้ยำ คุณหมูตอนโกรธแค้นผมถึงขนาดสั่งให้คนทั่วเมืองมาตามล่า อืม...แบบนี้ก็รับมือไม่ไหวเหมือนกันนะ

สเกลมันจะใหญ่เกินไป แค่พวกผมไม่กี่คนเอาชนะกลุ่มคนจำนวนมหาศาลที่ท่าทางคลุ้มคลั่งแบบนั้นไม่ไหวหรอก 

อือ...ทำไงดี 

ถ้าโซระอยู่ด้วยก็ดีสิ ก็ไม่อยากจะใช้คะนี้เท่าไหร่ แต่...โซระช่วยเราด้วย รหัสฉุกเฉิน SHM (Sora Help Me)

คนพวกนี้น่ากลัว น่ากลัวกว่าคุณหมูตอนหรือยัยปีศาจดูดเลือดที่พยายามจะขืนใจผมซะอีก

ที่คนประเภทนี้ไม่ค่อยน่ากลัวสำหรับผมเท่าไหร่ก็เพราะว่ายังพอหาทางโต้กลับด้วยตัวเองได้ 

แต่กับกลุ่มคนที่เหมือนกับกลุ่มลัทธิคลุ้มคลั่งนี่ยังไงก็ตอบโต้ด้วยตัวคนเดียวไม่ไหว

อืม...น่ากลัวสุดๆ

"เอ เเต่บางอย่างมันก็แปลกๆ อยู่นะ ทั้งที่ตอนอยู่คฤหาสน์พวกมันบอกว่าให้จับ 'พวกเรา' แท้ๆ แต่พอออกด้านนอกไหงถึงกลายเป็นเหลือเเค่ 'เอล์ฟสาวผมเงิน' ไปได้ล่ะ แถมยังได้ยินใครพูดขึ้นว่า เทพธิดา ไม่ก็น่างฟ้าตัวน้อยด้วย ฉันว่ามันแหม่งๆ อยู่นะ?"

ยูคาริหันมามองทางนี้ด้วยสายตาค้านคั้น

ผมส่ายหน้าไม่รู้สุดชีวิต

ไม่เห็นจะจำได้เลยว่าเคยไปก่อเรื่องส่วนตัวอะไรไว้ ให้พวกคลั่งลัทธิต้องออกตามล่าผมทั่วทั้งเมือง ที่ทำไปก็มีแต่เคล็ดวิชาหักกระบี่คุณหมูตอนเท่านั้นเอง อืม...ไม่สิ...มีเรื่องที่ไปทำหลอกลวงชาวบ้าน เทพธิดามินเนเรสด้วยนี่นา 

หรือว่าตอนนี้ความจะแตก ผู้คนที่รู้ความจริงก็เลยโกรธแค้น แล้วออกมาตามล่าผม ยิ่งบวกกับที่ผมใบ้หวยไปมั่วๆ แล้วอาจจะถูกกินเรียบลยก็ได้

"อืม...ไม่ใช่ว่าเธอถูกกล่าวหาว่าเป็นแม่มด แล้วพาไปตรึงกางเขนก่อนจะเผาย่างทั้งเป็นหรอกนะ"

"...อย่าพูด...น่ากลัวสิ"

อืม...น่ากลัว...คนพวกนี้น่ากลัว

"นี่ ถ้าเกิดว่าฉันเอาตัวหล่อนไปส่งให้พวกนั้นบางทีอาจจะรอดกันหมดนี่เลยก็ได้นะ ก็เจ้าพวกนั่นมันน่าจะต้องการแค่เธอคนเดียวนี่นา"

"...หยุดเลย"

เจอเรื่องแค่นี้ก็คิดจะทรยศหักหลังทิ้งกันได้ลงคอเลยเหรอ เลือดที่ผมกลั่นกรองเป็นพลังให้น่ะ หัดสำนึกบุญคุณบ้างสิ บุญคุณน่ะ เพราะงั้นถ้าถูกหาว่าเป็นแม่มดเเล้วถูกเผาทั้งเป็น เธอนั่นแหละที่ผมจะพาไปคนเเรก

"ล้อเล่นน่าๆ อย่าทำสายตาเย็นชาแบบนั้นสิ แล้วก็เลิกบีบไหล่ฉันสักที ไม่หนีไปไหนหรอกน่า..."

"อือ..."

"แต่ว่ายังไงก็เถอะ ทีนี้จะเอายังต่อ แผนที่วางไว้ว่าจะไปขอความช่วยเหลือจากพวกกิลด์นักผจญภัยหรือนายท่านอะไรของเธอล่มไม่เป็นท่าแล้วนะ มีแผนสำรองมั้ย ที่อื่นที่พอหลบซ่อนจากเจ้าพวกอันตรายที่เหมือนกองทัพหมีหลุดจากกรงสวนสัตว์แบบนั้นน่ะ"

ผมลองคิดๆ ดู

ความจริงใกล้ๆ ละแวกนี้ก็มีที่เหมาะๆ อยู่ที่หนึ่ง เป็นสถานที่พึ่งสุดท้ายของพวกผมในเวลานี้สถานที่ที่ดีที่สุดแห่งเดียวที่ผมนึกออก

"...อืม...มีที่นึง...ดีมาก"

"งั้นก็รีบพาไปด่วนๆ เลย!"

โชคดีที่ระหว่างทางไม่เจอฝูงหมีท่าทางหน้ากลัว เลยลัดเลาะไปตามทางซอยเปลี่ยวมืดได้อย่างสะดวก

ทางที่จะไปต้องถอยกลับจากตึกที่เคยอยู่ไปสองสามซอย จากนั้นก็เดินตรงไปยาวๆ ก็น่าจะถึง

 สถานที่ที่ถูกซ่อนอยู่ในเงามืดแต่กลับมีผู้คนแวะเวียนเข้ามาตลอด สถานที่ที่จะถามว่าคิดถึง? ก็คงจะตอบว่าแอบคิดถึงอยู่หน่อยๆ เพราะเป็นสถานที่แห่งความทรงจำของผมกับโซระ 

ถ้าจะหาที่ซ่อนคงมีแต่ที่นั่นเท่านั้น


[ร้านค้าทาสปิดทำการ]


อืม...ดูเหมือนว่าจะปิดทำการไปแล้วล่ะ

"นี่..ใช่ที่นี่จริงๆ นะเหรอ?"

"อืม..."

ผมยังไม่ยอมแพ้ แค่ป้ายหน้าร้านหยุดผมไม่ได้หรอกนะ

เดินเข้าไปเคาะประตูหน้าร้าน ก๊อกๆ เผื่อว่าจะมีใครเปิด

แล้วความหวังก็มาทันใด

"ขอรับๆ ไม่ทราบว่ามีธุระอะไรกับกระผมงั้นรึขอรับ บอกไว้ก่อนนะว่าทาสน่ะไม่มีให้ซื้อแล้ว ถ้าอยากซื้อก็ไปร้านอื่—ธะ เธอคือ...!"

พอเห็นหน้าผม คุณลุงตัวอ้วนกลมก็แสดงสีหน้าเหวอเล็กน้อย

ผมยิ้มบางๆ ทักทายกลับไป

"...สวัสดีค่ะ...คุณลุง"

ไม่ได้เจอกันตั้งนาน แต่ดูไม่ค่อยแตกต่างจากเดิมเท่าไหร่เลยนะ อืม...จริงๆ ก็แค่เกือบเดือนเองนี่นะ

อีกฝ่ายแสดงสีหน้าอ้ำอึ้งเหมือนพูดไม่ออก ขณะเดียวกันสายตาก็เหลือบไปเห็นกล่มเด็กผู้หญิงที่ผมพามาด้วย อยู่ในสภาพอิดโรย และมอนเตอร์หลายชนิดที่กำลังนั่งรอเหมือนลูกหมาเชื่องๆ ทั้งๆ ที่บางตัวเป็นจระเข้ กับอะไรที่คล้ายกับโจโคโXะ

"...ไม่รู้ว่าไปเจอเรื่องอะไรมา แต่รีบๆ พากันเข้ามาในร้านของกระผมก่อนเถอะขอรับ"

คุณลุงคางคกทำความเข้าใจในทันที อืม...สมแล้วที่เป็นคุณลุงคางคกช่วยหน่อยนะ

 

ภายในห้องรับแขกของคุณลุงคางคก

จากที่เด็กสาวผมสีดำผู้นั้นว่ามา คงลำบากกันแย่เลยสินะขอรับ”

ผมใช้ให้ยูคาริเป็นคนเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดให้ฟังแทนตัวเอง ทั้งเรื่องที่ถูกจับ เรื่องทาสสาว เรื่องมอนเตอร์ และเรื่องท่พวกเรากำลังหาทางหนี แต่ดันไปพบกับฝูงมีคลุ้มคลั่งที่กำลังออกตามล่าตัวผมไปเผาไฟ

ยัยไงเธอก็ชอบพูดมาอยู่เเล้ว

ระหว่างนั้นผมก็ไม่นอนพักบนโซฟา รอให้พลังเวทที่โลลิโป๊เปลือยดูดไปแทบไม่เหลือได้ฟื้นฟู

“ยังไงก็เชิญทุกคนหลบซ่อนอยู่ที่นี่ได้ตามสะดวก เอ่อ ไม่สิ...ท่านหญิง”

คุณคางคกหันมามองทางผมด้วยสีหน้าเหมือนนึกอะไรขึ้นได้

อืม...ท่านหญิงที่ว่านี่หมายถึงผมเหรอ? ว่ากันตามตรงไม่ต้องเรียกกันสูงส่งขนาดนั้นก็ได้นะ จะเรียกว่า เอล์ฟสินค้าราคางาม แบบเมื่อก่อนก็ไม่เป็นไร

“เด็กสาวพวกนี้จะให้ผมเป็นคนดูแลพวกเธอได้รึเปล่าขอรับ”

คุณลุงคางคกถาม พลางมองไปยังอีกด้านของกำแพงที่มีห้องอีกหนึ่ง ห้องพักรวมที่มีเด็กสาวที่ถูกผมพาหนีออกมากำลังนอนพักผ่อนอย่างสบายใจหลังจากเพิ่งล้างคราบสกปรกและหาเสื้อผ้าสะอาดๆ ให้ใส่เรียบร้อย

แน่นอนว่ายูคาริเองก็จัดการทำความสะอาดร่างกายเเล้วเรียบร้อยเหมือนกัน 

แต่ตอนนี้เธอกำลังนั่งอยู่บนเก้าอีกใกล้ๆ ผม แทนที่จะไปนอนพักกับพวกเด็กผู้หญิง

ส่วนผมน่ะคุณพ่อบ้านขัดสีฉวีวรรณให้มาตั้งแต่ก่อนหน้านี้แล้ว ที่ต้องทำก็แค่ล้างมือให้สะอาดหลังจากที่ไปจับเห็ดสกปรกที่ขนาดไม่ได้มาตรฐานเท่านั้นเอง

"กระผมจะจัดการให้เองขอรับ"

“...ได้เหรอ?”

“ขอรับ กระผมจะขอรับฝากพวกเธอทั้งหมดไว้ดูแลเอง ก่อนหน้านี้กระผมได้ทำการตรวจสอบบัญชีทาสเด็กสาวภายในเมือง ดูเหมือนว่าพวกเธอทั้งหมดทุกคนจะไม่เหลือพ่อแม่และญาติพี่น้องอีกแล้ว พวกเธอไม่มีที่ให้ไป เพราะฉะนั้นได้โปรดไว้วางใจ ให้กระผมเป็นคนดูแลเด็กๆ เหล่านี้ได้รึไม่ขอรับ”

“อืม...ได้”

“ดะ เดี๋ยวก่อน! ขอเวลานอก!

จู่ๆ ยูคาริก็ขัดคอขึ้นมา

“ที่นี่มันดูยังไงก็เป็นโรงค้าทาสไม่ใช่เหรอ!? ทำไมถึงได้วางใจฝากพวกเด็กผู้หญิงไว้กับคนๆ นี้ล่ะ คนที่มีหน้าตาละม้ายคล้ายคลึงกับคางคกเนี่ยนะ”

“...เสียมารยาท...คุณลุงคางคง...ไม่ใช่คางคก...แต่เป็น...คุณลุงคางคกต่างหาก”

“แต่มันต่างกันตรงไหนเนี่ย สุดท้ายมันก็คางคงเหมือนกันไม่ใช่รึไง”

“เอ่อ...กระผมว่าพวกคุณหญิงเข้าใจผิดอยู่นะขอรับ กระผมไม่ได้ชื่อคางคก แต่ชื่อ—”

“...คุณลุงคางคก...ใจดีนะ...ถึงจะชอบ...อื้อๆ อ๋าๆ กับ...พี่สาวนมใหญ่...แต่ก็ใจดี...กับเด็ก”

“นั่นมันในแง่ของโลลิค่อนแล้วยะ ยัยเอล์ฟปากสั้น!

“ที่จริงกระผมมีชื่อว่า—”

“อืม...คุณลุงคางคก...ใจดี...เมื่อก่อน...อาบน้ำให้เราทุกวัน...”

“นี่หล่อนสมองเพี้ยนไปแล้วแน่ๆ ตาลุงหน้าตาเหมือนคางคกเนี่ย ดูยังไงมันต่อก็ดูเป็นโลลิค่อนหื่นเด็กไม่ต่างอะไรจากไอ้เจ้าเมืองอ้วนนั่นเลยสักนิด ถ้าเอาเด็กผู้หญิงพวกนั้นมาไว้ที่นี่มีหวังได้พังยับเยินกว่าเดิมกันพอดีน่ะสิ ”

"กระผม...เอ่อ คือว่า ชื่อของกระผม..."

“...อย่าใส่ร้ายคุณลุงคางคก...คุณลุงคางคก...คือคุณลุงคางคก...คุณลุงคางคกเลี้ยงดูเราดีออก...ถึงตอนแรก...ตั้งใจจับเราขายเอาตัง...ไม่สิ...ตอนนี้ขายเอาตังไปแล้ว”

“นั่นไงเล่า ฉันว่าประสาทรับรู้การเชื่อใจคนอื่นของหล่อนต้องมีปัญหาแน่ๆ คุณลุงคางคกนี่เป็นคนจับหล่อนมาเป็นทาสแล้วขายใช่มะ ไม่มีทางเป็นคนดีไปได้หรอก! เนอะ! คุณลุงคางคก!

"ถึงจะพูดแบบนั้นก็เถอะนะ...ขอรับ เเต่ช่วย"

“...คุณลุงคางคกใจดี...ทำข้าวต้ม...ขาวๆ ...เหนียวๆ ...ใสๆ ...ข้นๆ ...ให้กินบ่อยๆ ...คุณลุงคางคกสุดยอด”

“โอ๊ย ไอ้ข้าวต้มที่หล่อนว่ามามันชวนน่าสงสัยสุดๆ ไปเลยไม่ใช่รึไงยะ! ถึงได้บอกไงว่าประสาทการเชื่อใจมนุษย์ของเธอน่ะมีปัญหาแน่ๆ ! คุณลุงคางคกเนี่ยนะคนดี ต่อให้เป็นคุณลุงคางคกดีเลิศเลออย่างที่เธอว่าฉันก็ไม่เชื่อ!

“...ถ้าไม่เลิกว่า...คุณลุงคางคก...เราจะโมโหนะ”

“แล้วไงยะ คุณลุงคางคก คุณลุงคางคก คุณลุงคางคกอยู่นั่นแหละ บอกไว้ก่อนนะว่าฉันน่ะไม่ใช่คนที่จะเชื่อใจใครง่ายๆ แม้แต่เธอ หรือคุณลุงคางคกนี่ก็ด้วย ที่ยอมตามมาด้วยก็เพราะว่าใช้ประโยชน์ได้หรอก เนอะ คุณลุงคางคก”

“...โลลิชีเปลือย...คุณคางคก...มีข้อดีเยอะแยะ...เกาก้นเวลาทำงาน...เวลาอาบน้ำเสร็จ...ก็นุ่งผ้าเช็ดตัว...เปิดผ้าตากเป้า...ใส่เครื่องพัดลมเวท...แล้วก็...ชอบกันนมรสจืดด้วย...เพราะคุณลุงคางคกคือคุณลุงคางคกล่ะ!

"เอ่อ...ทั้งคู่ใจเย็นหน่อยสิขอรับ...แล้วทำไมท่านหญิงถึงได้รู้เรื่องของกระผมนัก---"

“คำก็คางคก! สองคำก็คางคก คางคกนั่นคางคกนี่อยู่ได้ แล้วไอ้นั่นมันข้อดีตรงไหน ก็แค่การนุ่มผ้าขนหนูตากลมเป็นพวกคุณลุงแก่ๆ ขนหน้าแข้งยาวเฟื้อยชอบทำกันเท่านั้นเองนี่”

“เอ่อ...คะ คือว่า เรื่องชื่อของกระผมน่ะ ช่างๆ มันไปเถอะขอรับ ยะ ...ยังไงก็ช่วยหยุดพูดก่อนที่กระผมจะถูกเผาไปมาก—”


“...คุณลุงคางคก...เงียบไปเลย!

“คุณลุงคางคกน่ะเงียบไปเลย!


ผมกับยูคาริหันไปแยกเขี้ยวกับคุณลุงคางคกพร้อมกัน


“คางคกก็ได้ขอรับ...”


คุณลุงคางคกหน้าซีดเผือด น้ำตาตกใน

 

—หลังจากนั้นผมก็โลลิโป๊เปลือย ก็เถียงลากยาวกับไปอีกสักพัก แต่แล้วในที่สุดก็ปรับทำความเข้าใจกันได้ว่าคุณลุงคางคกน่ะ เป็นคนดี ที่ดูแลเด็กๆ ในร้านด้วยความเอาใจใส่

ถึงจะไม่รู้ว่าเพราะอะไรหลังจากที่โซระซื้อตัวผมไปจากร้าน คุณคางคกก็ปิดร้านนี้ทิ้งทันที ก่อนจะย้ายไปเปิดบริษัทใหม่เกี่ยวกับการดูแลทาสที่ไร้ที่พักพิง ทาสคนเก่าๆ ก็ถูกพาไปที่นั่นหมดแล้ว นอกจากนี้ยังได้รับการเลี้ยงดูแลจากคุณคางคกอย่างดี ดูเหมือนว่าจะใช้เงินจากการประมูลตัวผมที่โซระเป็นคนจ่าย มาจัดการในเรื่องนี้ แน่นอนว่าเด็กผู้หญิงที่ผมพามาก็จะได้รับการดูแลตามนั้นเหมือนกัน

ผมนับถือใจคุณลุงคางคกเลยล่ะ

“เพราะท่านหญิงคือผู้มีพระคุณที่ทำให้กระผมตาสว่าง โปรดไว้ใจได้เลย”

คุณลุงคางคกว่างั้น

อืม...ถึงจะไม่ค่อยเข้าใจว่าทำไม แต่เท่านี้ก็สามารถยืนยันความบริสุทธิ์ของคุณคางคกได้แล้ว ที่เหลือก็ปล่อยให้คุณคางคกจัดการไป

ผมคงหมดหน้าที่แล้วล่ะ

 

ผมฟื้นฟูร่างกายจนพลังเวทกลับมาเต็มหลอด ขณะที่ผมกำลังเตรียมตัวออกไป จู่ๆ ก็รู้สึกเหมือนมีใครกำลังยืนกอดอกอยู่ทางด้านหลัง พอหันไปดูก็พบว่าเป็นโลลิโป๊เปลือย

“นี่เธอ จะไปแล้วงั้นเหรอ?”

“อืม...ไม่รีบกลับ...เดี๋ยวโซระ...เป็นห่วง”

ผมจัดตัวเองให้เรียบร้อย(ความจริงมีแต่ขนมหวานที่คุณลุงคางคกมอบให้เป็นของขวัญ) อยู่ที่หน้าประตูทางออกของร้านคุณคางคก ที่รอบๆ นี้ไม่เหลือกรงไว้สำหรับกักขังทาสอีกแล้ว

ดูเหมือนว่าที่คุณลุงคางคกมาเอาเอกสารที่ทิ้งไว้ร้านนี้กลับไป ก่อนจะปิดตัวลงโดยสมบูรณ์ จังหวะนนั้นก็ได้ยินเสียงเคาะประตูของผมเข้าพอดี 

ดูเหมือนว่าคราวนี้โชคก็จะเข้าข้างผมอีกแล้ว ดีจริงๆ ที่คุณลุงคางคกอยู่ที่นี่ ไม่งั้นเรื่องก็คงจะจบไม่ง่ายๆ แบบนี้

ส่วนพวกมอนเตอร์ที่มาด้วยกันผมสั่งไว้แล้วว่าให้ทำตัวเชื่องกับคุณคางคกไว้ คุณคางคกจะเลี้ยงไว้ หรือปล่อยไปก็ตามสะดวก เว้นเเต่ลูกหมีขนสีดำที่ผมบอกให้นำไปมองให้กับคุณพี่อัศวินที่ชื่อฟราน

“แล้วเจ้าพวกหมีคลั่งที่กำลังตามล่าเธออยู่ในเมืองล่ะ พวกมันมีอยู่แทบจะทุกที่ คงไม่ยอมปล่อยให้เธอหลุดรอดไปได้ง่ายๆ หรอกนะ ไม่ใช้ฉันไปด้วยจะดีเร้อ”

“...เป็นปัญหา...ของเรา”

ผมยืนขึ้นพร้อมกับบอกอีกฝ่ายด้วยความรู้สึกจริงจัง

ดูเหมือนว่าพวกลัทธิหมีคลั่งกำลังต้องการตัวผม ใช่ แค่ตัวผมคนเดียว เพราะงั้นถึงไม่อยากให้ใครเข้ามายุ่งเกี่ยวด้วย แม้แต่โลลิเปลือยที่กำลังทำสีหน้าลำบากใจก็ด้วย

“ชิ...”

ยูคาริเดาะลิ้น ก่อนจะมองผมเหมือนไม่พอใจ

“ทำเป็นเท่ไปได้นะหล่อน ไม่ถูกโฉลกกับคนแบบเธอเลยให้ตายสิ รู้แบบนี้ฉันยอมไปดื่มเลือดยามตัวเหม็นแต่แรกอาจจะดีกว่าก็ได้ อืม...แต่เลือดของเธอก็รสชาติไม่เลว อันนี้ขอยอมรับ”

“อืม...คิดเหมือนกัน”

พวกผมมองหน้ากันก่อนจะเผลอยิ้มออกมาเล็กน้อย

“...จะเอาไงต่อ”

“หมายถึงฉันสินะ? อืม...หลังจากนี้ฉันจะลองไปกับอีตาลุงคางคกอะไรนั่นดู และหาทางถอนคำสาปจากไอ้ปลอดคอบ้าๆ นี่ด้วย ส่วนเธอคงจะกลับไปหานายท่านสุดที่รักสินะ น่าอิจฉาจังนะ พวกมีบ้านรอให้กลับเนี่ย”

“...ไม่มีบ้าน?”

“ช่างฉันเถอะน่า เธอน่ะสนใจแค่เรื่องของตัวเองก็พอแล้ว ...ขอตัวล่ะ ดูเหมือนว่าเด็กผู้หญิงที่พามาคนหนึ่งจะยอมบริจาคเลือดให้ฉันแลกกับการพามาที่นี่น่ะ... ลักกี้~”

ยูคาริกำลังเดินหันหลังจากไป

“...เดี๋ยว”

ผมรั้งเธอไว้เรียกให้หันกลับมามอง ก่อนจะยืนมือเข้าไปหาอีกฝ่าย

“อะไรของเธอเนี่ย”

ผมสูดลมหายใจ

“พอมีคนยืนมือมาให้จับก็จับตอบ นี่ถือเป็นมารยาทพื้นฐานนะ การจับมือเพื่อแสดงน้ำใจไงล่ะ”

“...” 

ยูคาริทำสีหน้าเหมือนอึ้งๆ เล็กน้อยแต่ก็ยื่นมือมาจับมือผม

“...ทำสีหน้ากับวิธีการพูดแบบนี้เป็นเหมือนกันไม่ใช่รึไงยะหล่อน ...ไม่สิ เวลานี้ต้องเรียกว่า มิ้นต์สินะ”

“อื้ม ยูคาริ”

“ไว้เจอกันนะ ยัยเอล์ฟหน้าตายด้าน”

“เธอก็ด้วย ผีดูเลือดโป๊เปลือย"

ผมพูดด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

การได้เถียงกับใครบางคน บางครั้งก็สนุกดี รวมถึงเรื่องที่ช่วยพากันหนีออกมาด้วย เพราะงั้นนี่ถือเป็นการขอบคุณ แบบไม่เสแสร้งด้วย

ที่จริงก็อยากจะถามชวนอยู่หรอกว่า อยากไปอยู่ด้วยกันมั้ย?

แต่โซระไม่ได้รับอนุญาติให้สร้างฮาเร็ม

เพราะงั้น อด


บอกลากับยูคาริเรียบร้อย ผมก็เดินออกมายังนอกร้าน มองซ้ายมองขวาไม่มีใครอยู่ ทางสะดวก 

จากนี้ไปคงต้องหาทางหนีโดนไม่ถูกใครพบตัว เเล้วก็ตามหาโซระ อืม...ไม่สิ ไปนอนรอที่บ้านเดี๋ยวโซระก็มาหาเองนั่นแหละ

—โฮ่ง!

ผมสะดุ้งนิดหน่อย ก่อนจะหันไปมองสิ่งที่เห่าเรียกจากทางด้านหลัง ร่างใหญ่สูงกว่าเมตรครึ่ง ว่าง่ายๆ คือสูงกว่าผม 

ใบหน้าแหลมยาว ขาทั้งสี่ยืนเหยียดตรง ขนสีขาวยาวปกปิดทั่วทั้งตัวพลิ้วตามลม หางด้านหลังสบัดไปมาอย่างระริกระรี้

“...คุณหมาป่า?”

—โฮ่ง!

“...อยากไป...กับเราเหรอ?”

โฮ่ง! โฮ่ง!

คุณหมาป่าเชิดใบหน้าน่าเกรงขาม บอกผมว่าอยากจะไปด้วย ประมานว่าติดใจในตัวผมอะไรแบบนั้นเหรอ? 

อืม...ทั้งที่หน้าตาหน้ากลัว แต่กลับเป็นตัวที่เชื่องและเชื่อฟังผมมากที่สุดในกลุ่ม แต่จะพาหมาตัวใหญ่แบบนี้กลับไปด้วย ไม่รู้ว่าจะได้รึเปล่า

อืม...


...ไม่ใช้ผู้หญิงนี่นะ


อืม...โอเค ผ่าน


—โฮ่ง!


คุณหมาป่าเห่าร้องอย่างมีความสุข

จากนั้นคุณหมาก็ให้ผมขึ้นขี่หลังก่อนจะกระโดดสูงทยานขึ้นไปบนหลังคา

ถ้าเป็นเเบบนี้ล่ะก็ไม่โดนจับเเน่ๆ

สุดยอดเลยคุณหมาป่า

เอาล่ะ กลับบ้านกันดีกว่าเนอะ


+++


ในขณะเดียวกันนั้นเอง

"มิ้นต์!!! มิ้นต์อยู่ไหน! บอกมาหรือจะให้ชั้นเผาคฤหาสน์นี่ให้วอด! ห๊ะ!!?"

โซระที่หน้ามือวิ่งไปทั่วพร้อมทั้งอัดยามที่อยู่ ที่นั่นอย่างไม่เลือกหน้า เเม่เเต่พ่อบ้านหลายสิบคนที่ไม่เกี่ยวก็ถูกหามส่งโรงพยาบาลในโบสถ์

"สงบสติหน่อยสิไอ้ติ๊งต๊องนี่ เล่นอัดพวกมันจนปากยัดแล้วมันจะพูดได้ไงเล่า"

"อ๊ะ จริงด้วย"

โซระเพิ่งรู้สึกตัวว่าตัวเองเผลอทำมากเกินไป รู้ตัวอีกทีก็มาอยู่ในสถานที่ที่ไม่คุ้นเคย ดูราวกับห้องคุกชั้นใต้ดิน

ฟรานได้เเต่ส่ายหน่าเอือมระอา

"เพราะเจ้าดันหน้ามืดวิ่งไล่อัดเค้าไปทั่วสุดท้ายก็มาจบที่ห้องนี้ไงล่ะ"

"งะ งั้นเหรอครับ อ๊ะ ว่าเเต่เจอตัวมั้ย!"

"น่าเสียดายนะ ยังหาตัวไปเจอ"

"อ้ากก โถ่โว้ย!"

"อย่าหุนหันนักสิ ถึงจะตัวไม่พบ แต่เราว่าไม่ต้องเป็นห่วงอะไรแล้วล่ะ"

"หา ไม่ต้องเป็นห่วง? จะไปทำแบบนั้นได้ไงเล่า"

โซระเริ่มโมโห เเต่พอเห็นฟรานที่กำลังหน้าเสียชี้นิ้วไปยังห้องๆ หนึ่ง เข้าก็ชักสงสัย เลยหันไปมอง

ผ่านประตูบานนั้น

หมูสองตัวกำลังกระหน่ำซ้ำแทงอย่างเมามัน

"อร๊าง~"

โซระอ้วกออกมา

"ฝีมือท่านเทพธิดาสินะ?"

"...เป็นไปได้สูง"

"ดูจากรูปการแล้ว น่าจะหนีออกไปก่อนพวกเราจะเข้ามาแปบเดียว คลาดกับเเล้วล่ะ ป่านนี้คงกำลังเเอบซ่อนตัวอยู่ที่ไหนสักแห่งในเมืองนี้ อ๊า ท่านเทพธิดาผู้น่าสงสาร เจ้าเมืองอู๊ดๆ นี่ได้รับการลงโทษอย่างสาสมโดนไม่ต้องพึ่งพากฎหมายไร้ค่าเลยแม้แต่น้อยนิด อะ อ้าว แล้วนั่นเจ้าจะไปไหนน่ะเจ้าหัวดำ"

"กลับบ้านน่ะสิ!

"เเล้วเรื่องท่านเทพธิดาล่ะ อย่าเพิ่งไปสิ นี่คิดจะทิ้งเราไว้กลางฉากสมสู่ของหมู่เช่นนี้เลยรึ รอด้วยสิ"

...ต้องกำลังรออยู่ที่นั่นแน่ โซระคิดเช่นนั้นพร้อมกับวิ่งเร็วเต็มอัตราแบบลืมความเจ็บปวด วิ่งกลับบ้านทั้งอย่างนั้น


---หลังจากวันนั้นท่านเจ้าเมืองก็ถูกขังอยู่ในชั้นใต้ดินร่วมกับไวท์ออร์คเป็นเวลา 3 วัน 3 คืนติด อย่างไม่มีวันได้หยุดพัก เหตุการณ์ในวันนั้น ไม่เหลือหลักฐานที่ไว้ใช้เอาผิดเจ้าเมือง เนื่องจากทาสเด็กสาวที่ถูกทารุณไม่หลงเหลืออยู่ในห้องแม้แต่คนเดียว กฎหมายของโลกนี้ช่างเบาหวิว 

ทว่าเหตุการณ์ในครั้งนั้นก็ทำให้รสนิยมของท่านเจ้าเมืองแปรเปลี่ยนไปตลอดกาล


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 179 ครั้ง

770 ความคิดเห็น

  1. #670 thenovar13srafzx (@thenovar13srafzx) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2561 / 15:21
    555555555+ ไม่รู้จะพูดไงแล้ว! ถถถถ+
    #670
    0
  2. วันที่ 29 กรกฎาคม 2561 / 21:26
    อยากรู้ชื่อของคุนลุงคางคกอะ
    #637
    0
  3. #614 wakure (@wakure) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2561 / 05:53

    เอ่อเจ้าเมืองเปลี่ยนไป สงสารคุณคางคกแม้แต่ชื่อยังไม่อาจเอ่ยออกมาได้ ที่สุดคือมิ้นต์ไม่อนุญาตให้โซระมีฮาเร็ม

    ช่างน่าเศร้า

    #614
    0
  4. #612 YuiHime (@pramote2023) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2561 / 19:05

    รสนิยมเปลี่ยน0.0

    #612
    0
  5. #611 Ziolp (@ployvspraew) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2561 / 18:28
    อห5555555555รสนิยมของเจ้าเมืองเปลี่สนไปตลอดกาล
    #611
    0
  6. #610 polarpanda2 (@PolarPanda) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2561 / 16:42
    โครตคิโม่ย รสนิยมถึงกับเปลี่ยน 5555
    #610
    0
  7. #608 ชากับกาแฟ (@luckyazaz) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2561 / 15:06
    โฮ่ยๆ..ฮิโด้ยโย่...
    #608
    0
  8. #607 มิงาเนะ (@hiphop464) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2561 / 15:06
    เพราะ เป็นคุณลุงคางคกยังไงละ
    #607
    0