สนใจจะซื้อเราไปเลี้ยงรึเปล่า?

ตอนที่ 39 : ตอนที่ 39 สนใจจะหาพวกรึเปล่า?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,231
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 168 ครั้ง
    27 ก.ค. 61

คุณโป๊เปลือยโรคจิตแก้ผ้าหื่นกาม(ที่ฉายาชักจะเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ) เดินกลับเข้ามาหาผมที่กำลังนั่งพักหายใจอย่างเหนื่อยหอบ

“ยังไหวมั้ย?”

เอ่ยถามพลางยื่นมือมาให้ผม

“...เหนื่อย”

“โทษทีนะ ดูเหมือนจะดูดมาเยอะไปหน่อย อื้ม ก็เธอออกจะรสชาติดีนี่นะ”

พูดพร้อมกับเลียริมฝีปากไปด้วย

“...ตลกตาย”

ดูเหมือนว่าที่ถูกดูดไปจะไม่ใช่แค่เลือด แต่เป็นพลังเวทในร่างด้วย ตอนนี้ก็เลยเหนื่อยสุดๆ แค่โดนดูดเลือดไปก็ก็กลัวจะเป็นโลหิตจางแล้ว แถมยังเสียพลังเวทที่มีไปอีก...คงจะใช้เวทมนตร์อีกไม่ไหวแล้ว

“อย่าทำสีหน้าเย็นชานักสิ เร็วเข้า ยื่นมาซะสิ”

อีกฝ่ายส่งมือมาให้อีกครั้ง

“...”

ผมจับมือที่ยื่นมาพยุงร่างตัวเองให้ลุกขึ้นอย่างช่วยไม่ได้

“เธอช่วยฉัน ฉันช่วยเธอ เท่านี้ก็หายกันแล้วเนอะ”

“...ไม่เห็น...คุ้มเลย”

“ไม่เกี่ยวว่าคุ้มไม่คุ้มสักหน่อย แค่ผลลัพธ์ออกมาดีก็พอแล้ว!

รู้สึกไม่พอใจ

เหนื่อยก็เหนื่อย

ไม่คุ้มกับสิ่งที่เสียไปเลยสักนิด

อืม...

แต่มาถึงขั้นนี้แล้วก็ช่วยไม่ได้

 “...เรายัง...ไม่เชื่อใจ...หรอกนะ”

“เอาเถอะ ยังไงได้แหละ ว่าแต่ต่อไปจะเอายังไงต่อดี เอล์ฟ ไม่สิ ต้องเรียกมิ้นต์สินะ ถ้าจะหนีไปข้างนอกก่อนอื่นอยากจะหาเสื้อผ้าใส่ก่อนน่ะ”

คนที่โป๊เปลือยมาตลอดเวลาจนถึงตอนนี้ยังมีสิทธิ์จะมาพูดเรื่องเสื้อผ้าอีกเหรอ

“...ไม่...เราจะพาคนอื่น...ไปด้วย”

“หา เดี๋ยวสิ นี่หล่อนเอาจริงเหรอ ถึงชั้นจะมั่นใจว่าตัวเองเก่งพอตัวเพราะเป็นปีศาจดูเลือดก็เถอะ แต่ให้ปกป้องคนเยอะแบบนั้นน่ะไม่ไหวนะขอบอก แถมสภาพของพวกเธอตอนนี้น่ะยับเยินเกินเยียวยาแล้ว...”

คุณโป๊เปลือยหันไปมองทางด้านกรงขังเด็กผู้หญิง สีหน้าของพวกเราราวกับคนตายที่ยังคงหายใจ อย่างหวาดๆ แต่ผมก็ยังยืนกราน

“...เรา...อยากช่วย”

“ฉันน่ะถูกจับมาในฐานะของตัวอันตรายหายาก ก็เลยไม่เคยถูกทำให้เป็นตำหนิ หรือถ้าถูกทำร้ายก็พร้อมจะฆ่ามันและตายไปพร้อมกับปลอกคอทาส เจ้าอ้วนนั่นเลยไม่กล้าแตะต้องตัวฉัน แต่ว่าผู้หญิงพวกนั้นน่ะต่างกัน พวกเธอต่างถูกเจ้าหมูตอนซื้อมาเป็นทาสกาม ฉันถูกจับมาที่นี่เป็นอาทิตย์แล้ว มองเห็นทุกสิ่งที่อย่างที่พวกเธอต้องเผชิญ บางทียอมตายๆ ไปทั้งแบบนี้อาจจะมีความสุขกว่าก็ได้...”

ที่พูดก็มีเหตุผลอยู่หรอก แต่ว่า

“...ความตาย...ไม่มีความสุข”

ความตายก็คือความตาย ที่ว่า ตายไปทั้งแบบนี้อาจจะมีความสุขมากกว่า นั่นนะผมรู้สึกรับไม่ได้ ถ้าเกิดปล่อยให้พวกเธอตายไปทั้งแบบนี้ล่ะก็พวกเธอจะตายไปพร้อมกับความสิ้นหวัง ตายไปอย่างไร้ความรู้สึก ตายไปพร้อมกับความว่างเปล่า แบบนั้นมันโหดร้ายออกไม่ใช่เหรอ

“...มีชีวิต...ยังหาความสุขได้...ตายตอนนั้นไม่สาย”

“นี่ๆ เคยมีใครบอกหล่อนมั้ยว่าไอ้ความคิดนั่นมันสวยหรูเกินไปน่ะ”

“...โซระ...บอกบ่อย”

“โซระ?”

“อืม...นายท่านน่ะ”

“นายท่านที่รับกับนิสัยของหล่อนได้งั้นเหรอ นึกภาพไม่ออกเลยเนอะ”

“...นายท่าน...ชอบจู่โจม...เวลาอาบน้ำ...แต่ก็...ใจดี”

“ดูยังไงนั่นมันก็ไอ้หื่นโลลิค่อนตัวพ่อไม่ใช่รึไงยะ!?”

คนที่ดูดเลียนิ้วผมอย่างเอร็ดอร่อยน่ะไม่มีสิทธิ์มาวิจารณ์โซระหรอกนะ แถมที่ถูกโจมตีบ่อยๆ ตอนอาบน้ำนั่นเป็นเพราะผมชอบไปแหย่โซระเล่นด้วยแหละ

“เรื่องนายท่านอะไรของเธอนั่นไว้ก่อนก็แล้วกัน กลับมาที่เรื่องเดิมก่อน หล่อนแน่ใจนะว่าอย่างจะช่วยเด็กพวกนั้น? พวกเธอแต่ละคนสภาพดูไม่ได้ แค่เดินยังไงไม่รู้เลยว่าจะไหวรึเปล่า”

“...ไม่มีปัญหา”

ผมเดินไปทิศทางที่ใช้ขังสัตว์ร้ายหายากตามที่คุณพ่อบ้านบอก แต่ละกรงมีมอนเตอร์ที่ไม่เคยเห็นอยู่เต็มไปหมด หมูป่ายักษ์ที่มีผิวสีซีดเหมือนกระดาษ  หมาป่าขนสีขาวตัวเบ้อเริ่ม นกแก้วที่มีเปลวเพลิงห่อหุ้มตัว จระเข้เกร็ดสีรุ้ง นกยักษ์ขนสีส้มยืนสองข้าที่หน้าตาเหมือนหลุดมาจากเกมไฟนอลXXX และลูกหมีขนสีดำสนิทที่หน้าตาคุ้นๆ อย่างบอกไม่ถูก อืม...นั่นใช่ลูกคุณแม่หมีรึเปล่านะ

ขณะนั้นลูกหมีดำก็ลอดจมูกผ่านลูกกรงยื่นมาทางผมพร้อมทำจมูกฟุดฟิดๆ ก่อนจะบอกประมาณว่า ได้กลิ่นเหมือนของคุณแม่อืม...แบบนี้แสดงว่าเป็นลูกคุณแม่หมีที่หายไปจริงๆ ด้วย ถูกจับมาอยู่นี่เองสินะ รีบกลับบ้านได้แล้ว คุณแม่เป็นห่วงใหญ่แล้วรู้ไหม?

ผมถอยออกมาจากทางลูกกรงเหล็ก มองดูเหล่าสัตว์ที่ถูกกักขังอยู่ภายใน

“...นี่...มาทำข้อตกลง...กันหน่อยมั้ย?”

 

—หลังจากเริ่มเจรจา ผมก็วนกลับมาหา คุณโป๊เปลือยที่กำลังทำสีหน้างงๆ อืม...ไม่เปลือยแล้วนี่นา ดูเหมือนว่าจะเดินไปเอาผ้าคลุมที่นอนจากในห้องที่คุณหมูตอนนอนหักอยู่มาคลุมตัว ไม่มีสวนของเธอหรอกนะ บอกไว้ก่อนเธอว่างั้น แต่เอาเถอะ เพราะเดี๋ยวไงผมก็มีชุดใส่อยู่แล้ว

“...ทุกตัว...ตอบตกลง...หนีได้เลย”

ถึงจะมีอยู่ตัวหนึ่งที่บอกว่า จะไม่ช่วยพาเด็กผู้หญิงหนี แต่ขอให้ช่วยเปิดประตูให้หน่อยถึงคำของร้องจะดูแปลกๆ แต่รู้สึกว่าอีกฝ่ายไม่ได้ประสงค์ร้าย ก็เลยตอบตกลง

“ดะ เดี๋ยวก่อนสิ ฉันไม่เห็นจะเข้าใจ นี่หล่อนกำลังจะบอกว่าสามารถคุยกับพวกสัตว์ในกรงรู้เรื่องงั้นเหรอ!?”

“...ใช่สิ...สมองตายเหรอ”

“อย่ามาทำเป็นหลอกด่านะ ยัยเอล์ฟหน้าตาย นี่ยังไม่หายแค้นเรื่องที่ถูกดูดพลังอีกรึไง ”

“อืม...”

พยักหน้า โดนไปขนาดนั้นไม่โกรธสิแปลก พูดเอาแต่ใจเพราะเหตุผลที่ไม่ต้องการดื่มเลือดของพวกตาลุง ถึงผลมันจะออกมาดี แต่ก็แอบเคืองไม่ได้

“กับพวกสัตว์อสูรคุยกับแปบเดียวก็เป็นตกลงเป็นพวก แล้วไหงทีกับฉันถึงระหวาดระแวงนักเล่า ไม่แปลกไปหน่อยเหรอ!

“...สัตว์เข้าใจง่าย...ไม่เหมือนคน”

พวกมอนเตอร์น่ะเข้าใจง่ายกว่ามนุษย์หรือปีศาจอย่างคุณโป๊เปลือย เพราะสิ่งที่สื่อออกมาน่ะมีแค่ ถ้าเกลียดก็จะฆ่า ถ้าเฉยๆ ก็จะยอมคุยด้วย ถ้าชอบก็จะเข้ามาคลอเคลีย

ความสามารถในการรับรู้เข้าใจน่ะ ดูเหมือนจะใช้ได้แค่กับสิ่งมีชีวิตที่ไม่ซับซ้อนมากนัก สรุปก็คือสิ่งมีชีวิตที่ตอแหลไม่เป็น ผิดกับใครบางคนก็ไม่รู้ที่ตั้งใจหลอกลวง ข่มขู่ ขืนใจ แถมดูดเลือดคนอื่นจนหมดเรี่ยวแรง

“ไม่เหมือนคน? ไม่เห็นจะเข้าใจเลย ช่วยอธิบายให้มันเป็นรูปธรรมหน่อยสิ”

“อืม...แบบนั้นแหละ”

“แล้วแบบนั้นมันแบบไหนกันเล่า เห็นหล่อนเอาแต่ อืม...แล้วมันจะมีใครเข้าใจที่เธอพูดกันล่ะยะพูดมาตรงๆ สิ เอาแต่ใช้ประโยคสั้นๆ ขาดๆ เกินๆ แบบนี้มันชวนฟังแล้วหงุดหงิดนะ พูดแบบคนปกติเค้าพูดกันไม่ได้รึไง? ให้มันเข้าใจง่ายๆ น่ะ”

“อืม...ขนาด...โซระ...ยังเข้าใจ”

“โอ๊ย! ฉันล่ะเหลือเชื่อกับนายท่านของเธอจริง!ๆ นี่พวกหล่อนใช้ชีวิตกันยังไงห๊ะ!

“อืม...”

“คุยกับหล่อนนานๆ มีหวังได้ประสาทเสียแน่ๆ”

“อืม...”

“ตั้งใจสินะ หล่อนตั้งใจกวนประสาทฉันใช่ไหม!

“...”

“อย่าเงียบสิยะ! โอ๊ย พอเลย! จะทำอะไรก็รีบทำ จะเปิดกรงสัตว์ก็รีบๆ เลย จะได้ไปจากที่บ้าๆ เหม็นสาบกลิ่นคาวนี่สักที”

ทั้งที่ตัวเองเป็นคนชวนหาเรื่องออกทะเลแท้ๆ ทำไมถึงมาทำเป็นสั่งล่ะ อืม...ช่างเถอะ ยังไงต่อนี้ก็รีบไปเปิดกรงขังดีกว่า

ผมเดินไปเปิดไขกุญแจประตูห้องขังปลดปล่อยมอนเตอร์ทุกตัวออกมา ที่ผมขอร้องไปก็คือขอให้ช่วยพาเด็กผู้หญิงที่ถูกขังอยู่ที่นี่หนีไปยังสถานที่ที่ปลอดภัยตามที่ผมบอก โชดดีที่ทุกตัวคุยกันรู้เรื่องแถมไม่ค่อยจะดุร้าย เลยยอมตอบตกลงแลกกับอิสรภาพ

...แต่ก็ยกเว้นอยู่ตัวหนึ่ง

พอกรงขังถูกเปิดออก ร่างใหญ่ยักก็วิ่งออกมาทันที หมูป่าตัวใหญ่ยืนสองขาคล้ายกับสิ่งที่เรียกว่าออร์ค ใบหน้าคลุ้มคลั่งนั้นเต็มไปด้วยความอย่างกระหาย มันยิ้มแสยะอย่างยินดี เมื่อได้รับอิสรภาพ สิ่งที่มันสื่อออกมามีเพียงความรู้สึกหื่นกามที่ต้องการจะระบายความใคร่

ทีแรกก็รู้สึกว่ามองคุณหมูขาวผิดไป

ทว่าเป้าหมายนั้นไม่ใช่พวกผม

...แต่เป็นคนหมูตอนที่กำลังนอนแผ่หลาภายในห้องลึกสุด

คุณหมูขาววิ่งผ่านพวกผมไปอย่างไม่แยแส พุ่งเข้าไปหาคุณหมูตอนที่กำลังนอนแผ่หลาอยู่ในห้องลึกสุด ก่อนจะยิ้มแสยะน้ำลายสอจรดเขี้ยว จับร่างคุณหมูตอนที่ไม่ได้สติ ถกกางเกงออก ก่อนจะยัดท่อนไม้ขนาดมหึมาเข้าทางด้านหลังคุณหมูตอน เกินเป็นฉากที่ไม่ดีต่อวัยพันธุ์ แต่ถ้าบอกว่าเป็นสารคดีการสืบพันธุ์แบบไม่อาศัยเพศของหมูสองตัวก็พอจะหยวนๆ กันได้

แล้วคุณหมูตอนก็กรี๊ดร้องออกมา

“เจ้านั่นคือ ไวท์ออร์คน่ะ”

ขณะที่กำลังดูฉากที่ไม่ค่อยส่งผลดีต่อการศึกษาอย่างไม่สะทกสะท้าน คุณโป๊เปลือยที่คลุมผ้าปิดเรียบร้อยก็พูดขึ้น

“...ไวท์ออร์ค?” ผมถามย้ำ

ออร์คในความทรงจำของผมคือ คนกล้ามล่ำตัวเขียวเขี้ยวใหญ่ยักษ์ที่ชอบจับคุณพี่สาวเอล์ฟหน้าอกโตๆ ไปทำการขยายพันธุ์แบบตรงคอนเซ็ป เกมโป๊ที่เคยเห็นบ่อยๆ แต่ไม่ยักกะเคยรู้จักไวท์ออร์ค

พอเห็นสีหน้างงๆ อีกฝ่ายก็อธิบายต่อ

“มันคือออร์คสายพันธุ์หายากที่ใกล้จะสูญพันธุ์ ความพิเศษของมันคือผิวขาวเผือกและใบหน้าที่เหมือนหมูป่ากว่าออร์คปกติ ...และที่สำคัญ พวกมันชอบผู้ชาย”

“อืม...แบบนั้น...ลูกหลาน...”

“นั่นแหละเหตุผลที่พวกมันใกล้จะสูญพันธุ์ล่ะ”

“อ้อ...”

อย่างนี้นี่เอง ไม่น่าถามเลยเนอะ

“แต่พวกมันก็มีข้อดีอยู่นะ พวกมันค่อนข้างนิสัยดีกว่าออร์คตัวเขียวทั่วไป ถึงจะหื่นจัดเหมือนกันแต่เวลาทำเรื่องอย่างว่าก็จะอ่อนโยนและนุ่นนวล แน่นอนว่ากับเพศผู้ด้วยกันล่ะนะ”

ผมรีบเดินไปปิดประตูก่อนจะเสียสุขภาพสายตาไปมากกว่านี้ แถมล็อกประตูห้องให้ด้วย

ไม่ค่อยจะอยากขัดจังหวะความสุขของพวกหมูเท่าไหร่

อืม...บนโลกใบนี้ก็มีสิ่งที่ไม่ควรรู้ไม่ควรเห็นอยู่

ขอจบสารคดีสัตว์โลกไว้เท่านี้

"สำหรับเจ้าอ้วนนั่น บางทีอาจจะน้อยเกินไปด้วยซ้ำ"

เเต่ผมว่าเเค่นั้นก็หนักหนาสำหรับคุณหมูตอนสุดๆ แล้วนะ ปล่อยไว้เเบบนั้นแหละ

ผมเข้าไปหาเด็กผู้หญิงคนอื่นๆ ที่ถูกกักขังเอาไว้ ก่อนจะพาไปขันหลังสัตว์แต่ล่ะตัว ข้างในนี้มีทาสเด็กผู้หญิงอยู่ 18 คน บางคนก็ยังพอมีสติอยู่บ้าง บางคนบอกว่ายังมีความต้องการที่จะมีชีวิตต่อ...แค่นั้นก็พอแล้วล่ะ

ผมแบ่งเด็กผู้หญิงขึ้นไปขี่หลัง คุณหมาป่า คุณจระเข้ คุณนกโจโคโXะ และก็คุณลูกหมี คนที่พอเดินไหวก็ใช้มานาอันน้อยนิดที่เหลืออยู่ช่วยรักษา ส่วนคุณนกแก้วไฟก็ให้คอยบินนำทางเพราะแบบใครไม่ได้

อ๊ะ...

...อยู่ดีๆ ก็รู้สึกเหมือนภาพมันเบลอๆ ขึ้นมาซะอย่างนั้น

 “เกือบไปแล้ว ...นี่เธอ ล้าขนาดนี้ยังกล้าใช้เวทรักษาคนอื่นอีกนะ”

 “...คิดว่าเรา...เหนื่อยมาก...เพราะใคร”

“เออ ขอโทษทีก็แล้วกันยะ”

ผมมองใบหน้าของคนที่ให้ยืมไหล่ช่วยพยุงตัวผมที่เกือบจะล้มเพราะใช้เวทมนตร์มากเกินไป

“...ไม่ชอบขี้หน้า...สุดๆ”

“คิดเหมือนกันเลยเนอะ ฉันเองก็ไม่ชอบขี้หน้ายัยเอล์ฟหน้าตายนิสัยแสบสันอย่างหล่อนเหมือนกัน ตรงท้องน้อยฉันยังปวดจี๊ดๆ อยู่เลยรู้มะ? ถ้าสาวพรหมจรรย์อย่างฉันเกิดพังจริงๆ ขึ้นมาจะรับผิดชอบยังไงห๊ะ!”

“...ไม่สน”

“ยัยเอล์ฟหน้าตายด้านเอ๊ย!

“...โรคจิตโป๊เปลือย

ระหว่างนั้นก็ได้ยินเสียงฝีเท้าหลายเสียงเคลื่อนเข้ามา บางทีพวกข้างขนคงจะเริ่มสงสัยกันแล้วว่าพวกที่อยู่ด้านล่างไม่ยอมขึ้นมารายงานสักทีก็เลยลงมาดู

ไม่มีเวลามาเล่นตลกเเล้ว

เป้าหมายคือกลุ่มยามสวมเกราะที่กำลังวิ่งลงมายังชั้นใต้ดิน

“...ฝ่าออกไปเลย”

ผมออกคำสั่ง 

ยูคาริกับคุณนกเเก้วไฟพุ่งไปโจมตี













ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 168 ครั้ง

770 ความคิดเห็น

  1. #669 thenovar13srafzx (@thenovar13srafzx) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2561 / 15:13
    โอ้!! คู่กัดกันแบบนี้!! ชอบ!!!!
    #669
    0
  2. #602 Ziolp (@ployvspraew) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2561 / 11:55
    โซระอยู่หนายยยยย
    #602
    0
  3. #586 wakure (@wakure) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2561 / 07:12

    คู่หูตัวแสบคู่ใหม่รึโซระคงปวดหัวแย่เลย

    #586
    0
  4. #585 ICECHYWINNY (@silvernigth) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2561 / 06:26
    โห!! มาเบิ้ล!!!!
    #585
    1
    • #585-1 (@tanakar8523) (จากตอนที่ 39)
      27 กรกฎาคม 2561 / 06:28
      ความดูตกใจนี่มันอะไรกันครับ!!!
      #585-1