สนใจจะซื้อเราไปเลี้ยงรึเปล่า?

ตอนที่ 37 : ตอนที่ 37 สนใจจะใช้วิชาลับรึเปล่า?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,290
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 174 ครั้ง
    24 ก.ค. 61


พอเห็นหน้าผมอาจารย์คณิตก็หายใจหอบแฮ่กๆ อืม...ไม่สิ ไม่ใช่อาจารย์สอนคณิตศาสตร์ในโลกเก่าสักหน่อยนี่นา ก็เเค่หน้าตาเหมือนหมูตอนเหมือนกันเฉยๆ

อาจารย์สอนคณิตของผมน่ะ ถึงจะเป็นพวกสั่งสอนเข้มงวด เเต่ก็มักจะคอยเอาใจใส่นักเรียนด้วยรอยยิ้มเสมอๆ โดยเฉพาะตัวผม ที่เขามักจะชอบเอ็นดูเป็นพิเศษมากกว่าคนอื่น ก็ไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกัน

มีอยู่ครั้งหนึ่งอาจารย์คณิตเคยลูบหัวผมอย่างอ่อนโยน บอกว่า 'สนใจจะไปเรียนพิเศษตัวต่อตัวกับครูที่บ้านคืนนี้ไหมจ๊ะ? เดี๋ยวครูจะสอนเรื่องน่าสนุกๆ ให้เอง เเถมเพิ่มเกรดให้ด้วยนะ ' แล้วยิ้มอ่อนๆ

เป็นอาจารย์ที่ใส่ใจในตัวนักเรียนมากๆ เลยล่ะ แถมจะเพิ่มเกรดให้ด้วย ถึงน้ำเสียงจะฟังดูหอบๆ แต่ผมก็ตอบตกลง ว่าเดี๋ยวคืนนี้จะไปเรียนเรื่องน่าสนุกกับอาจารย์ที่บ้าน

น่าเสียดายที่คืนนั้นไมว่าเลยไม่ได้ไป ทั้งๆ ที่ผมจะได้เรียนเรื่องน่าสนุกเเล้วเเท้ๆ

...หลังจากนั้นไม่นานอาจารย์สอนคณิตคนนั้นก็ถูกตำรวจจับจับข้อหาแอบมีอะไรกับเด็กนักเรียนชายที่ดูแลอยู่

ผมค่อนข้างช็อกทีเดียว ทั้งๆ ที่เป็นอาจารย์หมูที่เป็นคนใจดีมากแท้ๆ คิดว่าต้องมีเรื่องเข้าใจผิดเกิดขึ้นแน่ๆ

ถึงทุกวันนี้จะไม่ได้เจออาจารย์คณิตคนนั้นอีกเเล้ว เเต่สิ่งที่เคยสอนสั่งผมจะไม่มีวันลืมเลือน เพราะฉะนั้นคุณหมูตอนที่อยู่ที่นี่ไม่ใช่อาจารย์สอนคณิตผู้มีพระคุณ เเต่เป็นคุณหมูตอนที่กำลังพ่นลมให้ใจหอบแฮ่กๆ เหมือนหมู เเถมยังส่งกลิ่นตัวเหม็นเปรี้ยว

คุณหมูตอนแสดงความยินดีจนออกนอกหน้า เขายื่นถุงหนังขนาดใหญ่ที่มีเสียงกรุ้งกริ๊ง 6 ถุง ไปให้พวกคุณลุงที่มาส่งผม

พวกคุณลุงเปิดปากถุงดูของที่อยู่ด้านใน ก่อนจะยิ้มกว้าง น้ำลายไหล อืม...ขนมเหรอ?

“ที่จริงแล้ว งานนี้พวกเราเจ็บหนักเลยนา จะไม่เพิ่มให้หน่อยรึไง? ท่านเจ้านาย ดูพวกเราสิยับเยินกันหมดทุกคน”

“โลภมากเสียจริง ...แต่ตอนนี้ข้ากำลังอารมณ์ดี ...งั้นก็ได้ ข้าจะเพิ่มให้ แต่ว่ายังมีงานให้พวกเจ้าทำอีก ไปเฝ้าระวังรอบคฤหาสน์อย่าให้ใครเข้ามาก่อกวน แล้วข้าจะเพิ่มให้พวกเจ้าอีก 3 ถุง ตกลงไหม?”

“ข้าล่ะชอบคนเถรตรงเช่นท่านจริงๆ ท่านเจ้านาย”

คุณลุงหัวหน้ายิ้มออกเมื่อการเจรจาเป็นไปอย่างง่ายดาย

“ ...เป็นตกลง ยินดีที่ได้ร่วมงาน”

ทั้งสองตกลงกันเรียบร้อง จากนั้นกลุ่มคนลุงก็แยกย้ายกันไป ทิ้งไว้ให้ผมอยู่กับคุณหมูตอนตัวอ้วนเหม็นตามลำพัง

“ตอนนี้เจ้าเป็นของข้าแล้ว”

คุณหมูตอนพูดพร้อมหัวเราะร่า

จำได้ว่าก่อนหน้านี้เคยเจอกับคุณหมูตอนอยู่ครั้งหนึ่ง รู้สึกว่าจะเป็นที่งานประมูลล่ะมั้ง ตอนนั้นคุณหมูตอนเป็นหนึ่งในผู้ลงประมูลแข่งขันกับโซระเพื่อชิงตัวผม แต่สุดท้ายก็ยอมแพ้โซระที่เปย์ตัวผมจนหมดหน้าตัก

ดูเหมือนว่าคุณหมูตอนคงจะต้องการผมมากเลย ถึงขั้นไปจ้างพวกลุงๆ มาลักพาตัวผม

ถ้าอยากได้ตัวผมขนาดนั้นทำไมไม่ลงเงินให้เยอะกว่านี้ล่ะ คุณหมูตอนแพ้แล้วพาลจัง อย่าทำตัวเป็นเด็กสิ ไม่ดีเลยนะ แพ้แล้วก็ยอมรับว่าแพ้สิ

“แต่ก่อนอื่นคงต้องให้เจ้าไปล้างเนื้อล้างตัวก่อน”

คุณหมูตอนตะโกนเรียกคนรับใช้ จากนั้นก็มีคุณลุงร่างสูงโปร่งใส่ชุดสูทยาวเดินออกมาจากคฤหาสน์ เขาโค้งตัวให้คุณหมูตอนก่อนจะถามว่า ‘มีอะไรให้รับใช้หรือขอรับ’

...นี่มัน พ่อบ้านพ่อบ้านสินะ พ่อบ้านของแท้

เท่...เท่ระเบิด

“พาเด็กสาวไปอาบน้ำแต่งตัวซะ ข้าจะไปรอที่ห้องใต้ดิน ...อ้อ แล้วก็ขอชุดที่ดีที่สุดด้วย”

คุณหมูตอนออกคำสั่งก็จะหันหลังเดินเข้าประตูไป

“รับทราบแล้วขอรับ”

คุณพ่อบ้านโค้งตัวอีกครั้ง ก่อนจะเดินเข้ามาหาตัวผมที่ถูกเชือกมัดแขนมัดขา จับผมอุ้มแบกขึ้นบ่า พาเดินเข้าไปในคฤหาสน์ อืม...พักนี้ผมจะโดนหิ้วตัวบ่อยเกินไปแล้วนะ ตัวผมมันเบาหวิวหิ้วง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ?

“ต้องขอเสียมารยาท”

“...สุภาพจังนะ”

“ก็พ่อบ้านนี่ขอรับ”

อืม...เท่อะ แม้แต่น้ำเสียงยังแหบลึก คุณพ่อบ้านโคตรคูล

ระหว่างโดนหิ้วตัวเป็นลูกแมวขัดขืนไม่ได้ ก็สังเกตข้าวของในคฤหาสน์ไปเรื่อยเปื่อย ตั้งแต่ผนังไปจนถึงเครื่องเรือนต่างประดับประด้วยทองคำและเพชรพลอย ของสะสมวิ้งๆ อย่างพวกโคมระย้า รูปภาพแปะผนัง แจกันลายวิจิตร และรูปปั้นทองคำชมความสวยงาม

เป็นบ้านที่สว่างวิ้งๆ จนรู้สึกแสบตา

ถ้าผมต้องมาอยู่อาศัยในสถานที่แบบนี้นานๆ มีหวังสายตาเสียแน่ๆ

จากที่สังเกตของแต่ละอย่างที่อยู่ที่นี่แล้ว ถ้าขโมยไปขายได้สักชิ้นล่ะก็ คงจะมีกินมีใช้เป็นเดือนๆ เลยล่ะ ถ้าเอาไปขายทั้งหมดก็น่าจะมีใช้เป็นปีๆ อืม...แต่การขโมยมันไม่ดีล่ะนะ แถมผมเองก็ถูกมัดมือมัดเท้าอยู่ ทำอะไรไม่สะดวกเท่าไหร่ คนที่นี่ก็เยอะด้วย

มีคนอื่นๆ อยู่ด้วย เป็นพ่อบ้านเหมือนกัน ดูเหมือนว่ากำลังทำงานอย่างแข็งขัน นอกนากนั้นยังมีกลุ่มคนสวมเกราะเหล็กถืออาวุธเดินเฝ้าอยู่ด้วย ดูเหมือนว่าจะเป็นยามของที่นี่

แต่ว่า...ไม่เห็นคุณเมด ไม่ยักกะมีสาวสวยใส่ผ้ากันเปื้อน และกระโปรงสั้นวับๆ แวมๆ ...น่าผิดหวัง อุตส่าห์ต้องตารอแท้ๆ ว่าคุณหมูตอนจะมีคุณเมดแต่งตัวโป๊ๆ คอยอารักขานู่นนี่นั่น ตั้งแต่เช้าสายบ่ายเย็น แต่ก็ไม่เห็นจะมีคุณพี่สาวเมดเลยสักคน น่าผิดหวังๆ

คุณพ่อบ้านพาผมเข้าไปในห้องน้ำขนาดกว้างขวาง วางผมลงบนพื้นก่อนจะแก้มัดเชือกออกให้

ปลดเสื้อผ้าของผมออกทีละชิ้น เสื้อผ้าที่โซระเคยซื้อให้ถูโยนทิ้งไม่ต่างอะไรจากขยะ

ร่างกายเปลือยเปล่าไร้สิ่งปกปิด ผิวพรรณถูกเผยให้เห็นชัดเจนทุกสัดส่วนแม้กระทั่งจุดซ่อนเร้น

...เหมือนหน้าอกของผมมันนูนๆ ขึ้นรึเปล่านะ?

ขณะที่กำลังดูตัวเองเปลือย คุณลุงพ่อบ้านหน้านิ่งก็ตักน้ำมาราดหัวผม

น้ำเย็นๆ กระทบผิวจนผมตัวสั่นคราง ร่างกายเปียกปอน หยาดน้ำไหลรินไปตามผิวกายเนียนนุ่ม ...เย็นอา

คุณพ่อบ้านเคลื่อนไหวเร็วมาก ไม่ยอมปล่อยให้ผมได้พัก เขานำผ้าขาวสะอาดชุดสบู่ ก่อนจะนำมาถูเนื้อตัวผมทุกซ่อนทุกมุม ขัดคราบไคลจนสะอาดเอี่ยมอ่อง

อืม...เป็นคฤหาสน์ที่บริการดีนะ ถูตัวให้ไม่พอยังสระผมให้ด้วย ผมนั่งลงบนเก้าอี้เล็กให้คุณพ่อบ้านสระผมให้จากทางด้านหลัง ลูบไล้เส้นผม แล้วก็นวดๆ

ขนาดโซระยังไม่บริการผมขนาดนี้เลย

แบบนี้ก็ดีเหมือนกันนะ วันๆ ไม่ต้องทำอะไร ให้คนอื่นทำแทน สบายจัง รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นลูกคุณหนู

ตักน้ำราดล้างคราบขาวๆ ลื่นออกจากผิว คุณพ่อบ้านก็หยิบผ้าเช็ดตัวมาถูให้ จากนั้นก็พาไปเป่าผมให้แห้ง บริการให้ครบครัน

ผมยาวๆ น่ะดูแลลำบาก บ้างครั้งผมเองก็รู้สึกอยากจะตัดทิ้งออกไปบ้างเหมือนกัน เเต่ว่านะ การไว้ผมยาวน่ะ มันเป็นความฝันและความอัดอั้น ของนักเรียนชายที่เคยถูกสั่งให้ตัดผมแทบทุกอาทิตย์ เพราะงั้นก็เลยไม่ตัด ปล่อยให้ยาวไปเรื่อยๆ ถึงมันจะดูแลยากก็เถอะ

ขัดสีฉวีวรรณเรียบร้อย ก็ถึงเวลาเเต่งตัว ผมยืนกางแขนให้คุณพ่อบ้านนำชุดมาสวมใส่

ชุดชั้นในลามกสีขาว ปกปิดเฉพาะจุดซ่อนเร้นนิดหน่อย เเง้มหน่อยเดียวก็เห็นปลายสีชมพู กางเกงในมีช่องระบายลมหน้าหลัง รู้สึกเย็นดี แค่รู้สึกว่ามันรัดติ้วเกินไปหน่อยเท่านั้นเอง

ผมมองดูตัวเองในกระจก อืม...น่ารัก ผมน่ารักแหละ เป็นครั้งเเรกทีรู้สึกว่าตัวเองน่ารักขนาดนี้

ผิวดูใสขาวเนียนนุ่ม ผมสีเงินที่ปกติก็วิ้งๆ อยู่แล้วมาตอนนี้ดูเปล่งประกายมีออร่ามากกว่าเดิมสุดๆ น่ารักจนถึงขนาดอยากขอแต่งงานเลย อืม...แต่นี่มันตัวของผมเองนี่นา ช่วยไม่ได้ๆ

ลองทำท่าโพสแบบพวกนางแบบนิตยสารดูหลายๆ ท่า แต่เนื่องจากขนาดตัวไม่อำนวย เลยเหมือนเด็กแก่แดดที่พยายามทำตัวเซ็กซี่ซะมากกว่า

"คุณหนูนี่ประหลาดคนดีนะขอรับ"

"...เหรอ"

"เด็กสาวคนอื่นๆ ที่ถูกพามาที่นี่น่ะ มักจะพยายามขัดขืนอย่างเต็มที่ กาทางหนีเอาตัวรอด แต่คุณหนูนั้นไม่ใช่ กลับทำตัวสบายๆ ราวกับอยู่บ้าน ทั้งที่หนทางข้างหน้าเต็มไปด้วยความโหดร้ายทารุณ"

คุณพ่อบ้านพูด ก่อนจะมองผมด้วยเเววตาโศกเศร้า

"ต้องกราบขออภัยจริงๆ ขอรับ ที่กระผมช่วยเหลืออะไรไม่ได้"

คุณพ่อบ้านก้มหัวลงต่อหน้าผม วินาทีนั้นก็มองเห็นปลอกคอเหล็กสีดำที่คอของคุณพ่อบ้า อืม...พอจะเข้าใจทุกอย่างแล้วล่ะ

"คุณพ่อบ้าน...เป็นคนดี..."

ผมพูดยิ้มๆ

"เพราะงั้น...อย่าเศร้าไปเลยนะ..."

คุณพ่อบ้านเบิกตาเล็กน้อย ก่อนจะว่าต่อ

"ขออภัยจริงๆ ขอรับ"

"อืม...ไม่เป็นไร"

จัดการธุระทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย คุณพ่อบ้านพาผมเดินออกไป คงเพราะรู้ว่าผมไม่คิดจะขัดขืนก็เลยไม่มัดตัวอุ้มเหมือนก่อนหน้านี้

ก็นะ ขัดขืนไปตอนนี้ก็ไร้ประโยชน์

ใช่...ตอนนี้ ก็แค่ตอนนี้เท่า  ใช่ว่าผมจะอยากมีเพศสัมพันธ์กับคุณหมูตอนสักหน่อยนี่นา

ผมเดินตามคุณพ่อบ้านไปตามโถงคฤหาสน์เงียบๆ ในที่สุดก็มาถึงหน้าประตูบานหนึ่ง

"ด้านล่างนี้เป็นชั้นใต้ดิน กรุณาเตรียมใจไว้ด้วยขอรับ"

"อืม..."

ผมพยักหน้า

พอผ่านประตูเข้าไปในห้อง ทุกๆ อย่างก็กลับตาลปัด ไม่มีของวิ้งๆ ให้ดูเพลินๆ อีกเเล้ว

ภายในนั้นค่อนข้างมืดมีเพียงเเสงเปลวเทียนที่คอยส่องเเสงอยู่ตามผนังอิฐ

มองเห็นเป็นบรรไดลงไปยังชั้นล่าง คิดว่าน่าจะเป็นชั้นใต้ดิน

สังหรณ์ว่าถ้าลงไปในนั้นเเล้วอาจจะไม่ได้กลับขึ้นมาเห็นแสงเดือนแสงตะวันอีกเลย

ภายในคฤหาสน์มียามเยอะเเยะเต็มไปหมด ผมที่ถูกจับตัวมาคงจะไม่มีทางเลือกนอกเสียจากเดินเข้าไปในปากถ้ำมืดมิดนั้น

คุณพ่อบ้านถือตะเกียงเดินนำผมลงบรรไดไป

ขณะที่เดินลงไปทีละขั้นๆ ก็ได้กลิ่นเชื้อราอับชื้นเเละกลิ่นสาปคาวลอยฉุนจมูก

ขอเดาว่าที่ระบายอากาศของที่นี่ต้องมีปัญหาแน่ๆ ไม่ก็ไม่มีใครคิดจะทำสะอาดเลยสักครั้ง ถึงได้ปล่อยให้มีกลิ่นเหม็นเหมือนบ้านแมลงสาบแบบนี้

อือ...ถ้าผมต้องจมปลักอยู่ที่นานๆ คงได้เสียสติเพราะกลิ่นเเน่ๆ ไม่มีความอนามัยเลยสักนิด

สิ้นสุดทางบันไดก็มองเห็นเป็นทางโถงโล่งๆ ทางซ้ายเป็นกำเเพงอิฐที่มีเเสงไฟจากตะเกียงประดับ

ส่วนทางขาวก็เป็นซี่กรงเหล็กเรียงยาวไปจนสุดทางเดิน เหมือนกับห้องคุกชั้นใต้ดินที่มีไว้เพื่อคุมขังนักโทษ

ทว่าที่อยู่ภายในนั้น ไม่ใช่นักโทษท่าทางอันตราย เเต่เป็นเด็กผู้หญิงที่รูปร่างส่วนสูงน่าจะพอๆ กับผม ดูผ่านๆ แล้วก็น่าจะสัก 20 คน ถูกขังเเยกห้องคละกันไป อืม...อยู่ในนั้นกันคงจะอึดอัดเเย่เลยสินะ ไหนจะเรื่องกลิ่นอีก

สภาพของพวกเธอแต่ละคน ดูไม่ค่อยจะน่ารักสักเท่าไหร่ ไม่ได้ใส่เสื้อผ้า ผมเฝ้ากระเซอะกระเซิง ดวงตาเหม่อลอยเหมือนไร้ชีวิต มีคราบของเหลวเหนียวๆ ติดตามตัว บางคนมีหูสัตว์เหมือนแมวไม่ก็หมาป่าด้วย คิดว่าถ้าได้อยู่อาศัยในสถานที่ที่ดีกว่านี้จะต้องดูน่ารักมากแน่ๆ

นอกจากนี้พวกเธอทุกคนล้วนเเล้วเเต่ใส่ปลอกคอสีดำ ปลอกคอทาสที่ทำให้ผู้สวมใส่ตกอยู่ภายใต้อาญัติของผู้เป็นนาย

ปลอกคอทาสของผมยังมีโซระเป็นเจ้าของอยู่ ยังไม่ได้เป็นของคุณหมูตอนเต็มร้อยซะทีเดียวหรอก สบายใจหายห่วง

อืม...ว่าแต่ว่า คุณหมูตอนนี่ดูเเลทาสได้ไม่ดีเอาซะเลย สู้คางคงไม่ได้สักนิด

คุณคางคงน่ะถ้ากรงหรือทาสสกปรกหรือมีคราบอะไรล่ะก็จะพาไปอาบน้ำทันทีเลย ความอนามัยต่างจากที่นี่ลิบลับ ถึงบางครั้งจะมีคุณพี่สาวที่มีคราบขาวๆ ติดมาด้วน เเต่ก็ยังถือได้ว่ามีความอนามัยในระดับหนึ่ง

แถมดูจากสภาพซูบผอมเเละผิวเเห้งกร้านแล้ว อาหารการกินก็ดูไม่ค่อยจะได้เรื่องได้ราวเท่าไร่

จานอาหารที่วางอยู่บนพื้นถูกราดไปด้วยซอสสีขาวเหนียวๆ ที่หน้าตาดูไม่น่าอร่อย

ถ้าโลกนี้มีกรมสาธารณสุขล่ะก็ ผมขอเเนะนำให้มาจัดการที่นี่เป็นที่แรก เพราะความอนามัยต่ำเตี้ยเรี่ยดิน ต้องมีการปรับปรุงด่วนๆ

ไม่ใช่แค่เด็กสาวที่ถูกขังในกรง เลยส่วนที่คุมขังเหล่าเด็กสาวไป ก็พบกับห้องกรงอีกส่วนที่มีสัตว์อสูรหลายชนิด ถูขังแยกเอาไว้ คุณพ่อบ้านบอกว่าทั้งหมดนี้คือสัตว์หายากใกล้สูญพันธ์ ที่กำลังการประมูล ส่วนกลุ่มเด็กผู้หญิงก็เป็นทาสที่ถูกคุณหมูตอนซื้อมาบำบัดกามอารมณ์

คุณหมูตอนนิสัยไม่ดี ต้องลงโทษ

มาถึงประตูที่อยู่ลึกที่สุด ข้างหน้าห้องนั้นมียามสวมเกราะคนหนึ่งยืนเฝ้าอยู่ พอเห็นคุณพ่อบ้านเขาก็หลีกทางเปิดประตูให้ผมเดินเข้าไป

"กระผมมาส่งได้เพียงเท่านี้...ขออภัยด้วย"

คุณพ่อบ้านก้มหัว ใบหน้านั้นเหมือนคนที่กลืนอาหารไม่ลง ผมเลยโบกมือบ๊ายบายคุณพ่อบ้าน

คุณพ่อบ้านจากไปเเล้ว ยามชุดเกราะเปิดประตูพาผมเข้าไปด้านใน ก่อนจะเดินออกไป ทิ้งผมไวกับคุณหมูตอนที่กำลังทำหน้าหื่นกระหาย สองต่อสอง

เเสงไฟในห้องมืดสลัว สว่างกว่าด้านนอกนิดหน่อย แต่กลิ่นคาวยังคงอยู่

มองเห็นเเค่คุณหมูตอนพุงพลุ้ย นั่งเเก้ผ้ารอผมอยู่บนเตียงนอน

บรรยากาศช่างโรเเมนติก...ล้อเล่นน่ะ ความจริงเหมือนฉากในหนังสยองขวัญมากกว่า

"เข้ามาสิ เเม่สาวน้อย ข้าจะเป็นคนดูแลเจ้าเอง มาสนุกกันเถอะ"

ไม่มีทางเลือกนัก ผมเดินเข้าไปหาคุณหมูเปลือยอย่างเนิบนาน

ผ่อนปรนลมหายใจ

ต่อจากนี้คงจะเหนื่อยนิดหน่อย

...เพราะผมคือทาสที่กำลังถูกขืนใจไงล่ะ

คณหมูตอน มาสนุกกันเถอะ

"สวัสดีค่ะ นายท่าน ไม่ทราบว่าต้องการให้หนูบริการท่วงท่าสุดเร้าใจเเบบไหนอย่างนั้นเหรอคะ"

"เอ๊ะ..."

คุณหมูตอนที่อารมณ์หื่นกำลังพุ่งปรี๊ด หยุดกึ้ก กลายเป็นสีหน้ามึนงง

"เอ่อ...อะไรน่ะ"

"อย่าทำหน้าไม่น่ารักแบบนั้นสิ ก่อนอื่นเลยจะให้หนูนวดกระปู๋ หรือจะให้ทำไปพร้อมกับปากดีล่ะ อ๊ะ หรือนายท่านชอบหน้าอกมากกว่าเหรอ เเต่ว่าน้า หนูไม่ค่อยมีหน้าอกเท่าไหร่ เเต่ก็จะพยายามเพื่อนายท่านเยอะๆ นะ ไม่ทราบว่าชอบท่าเบสิค หรือท่ายากๆ เหรอคะ"

"เอ่อ...งั้น ช่วยทีนะ ...ขะ ขอเบสิคก็เเล้วกัน"

คุณหมูตอนทำสีหน้าลังเล เเต่ก็บอกสิ่งที่ต้องการ อื้ม...เบสิคสินะคะ

"ค้า รับทราบเเล้วค่า เดี๋ยวหนูคนนี้จะบริการนายท่านให้ถึงใจไปเลย มาม๋ะ ไหนอ้าขาให้หนูดูหน่อยสิคะ ว้าว ขนาดใหญ่แถมรูปร่างดูดีใช้ได้เลยนะเนี่ย อยากเอาเข้ามาในร่ายน้อยๆ จนตัวสั่นเลยล่ะ"

"แหม่ ไม่ต้องชื่อชมกันขนาดนั้นก็ได้ ฮ่าๆ"

พอคุณหมูตอนปรับตัวได้แล้ว ผมก็หมอบครานไปที่ระหว่างขา

"ถ้าอย่างนั้นจะเริ่มจากใช้มือ หน้าอก แล้วก็ตามด้วยปากนะคะ นายท่านเจ้าขา"

"อะ โอ้ว..."

ก่อนอื่นเลยต้องเช็คสภาพรูปร่างหน้าตาของอีกฝ่ายก่อน หมูน้อยรูปทรงอ้วนสั้น เทียบกับของโซระไม่ติดเลยสักนิดเดียว กะด้วยสายตาน่าจะสัก 2 - 3 นิ้ว เล็กกว่าโซระเกือบ 3 เท่า

อืม...อาจเป็นเพราะโซระเกินมาตรฐานด้วยรึเปล่านะ?

ทั้งๆ ที่คุณหมูตอนตัวอ้วนกลม เเต่คุณหมูน้อยกลับดูผอมเพรียวบาง ผิดกับของโซระที่กล้ามเเน่นเต่งตึงไม่ต่างจากเจ้าของ อืม...เเต่ยังไงก็เป็นน้องชายเหมือนกัน วิธีการทำให้อีกฝ่ายกรีดร้องนั้นคงจะไม่เเตกต่างกัน

ทำให้เหมือนกับที่ทำให้โซระประจำก็พอ

เริ่มจากจับไว้ทั้งสองมือ จากนั้นก็บีบสุดเเรง

คุณหมูครางออกมา 

ดูเหมือนว่าจะได้ผล

รู้สึกดีไหมคะ นายท่าน ของจริงมันต่อจากนี้นะ 

...หักไปทางซ้าย โยกไปทางขวา โน้มตัวไปด้านหน้า หักเลี้ยวไปด้านหลัก ตะหวัดขึ้นเป็นเส้นเเทยงมุม หมุนหัว 360 องศาตามเข็มนาฬิกา ก่อนจะหมุนทวนกลับตามเข็มนาฬิกา 360 องศาอีกรอบ หมุนควงสว่าง จากนั้นก็ดึงยืดออกมา บีบเค้นหายจนใจไม่ออก หักไปทางซ้าย หักไปทางขวา ดันกลับไป แล้วกระชากกลับมาอีกรอบ บิดงอหมูน้อยให้เเด้ดิ้นทุรนทุราย เเละท่าสุดท้ายเผด็จศึก—กร๊อบ!!!

"จ้ากกกกกกกกกกก!"

"ว้าย! อย่าดิ้นสิค้า คุณหมูตอน เดี๋ยวจะได้แผลเอาน้า~"

พร้อมกับเสียงครวญครางของคุณหมูตอน

ทันใดนั้นของเหลวก็พุ่งกระฉูดออกมา

โชคดีที่ผมหลบทันทำให้หลุดพ้นจากของเหลวไปอย่าฉิวเฉียด

ของเหลวพุ่งปรี๊ดๆ

แต่ว่านะ ไม่รู้ทำไมของเหลวที่ออกมาไม่ใช้ของเหลวสีขาวที่พุ่งมาจากส่วนปลาย เเต่เป็นของเหลวสีเเดกเถือกที่กระฉูกออกมาจากลำท่อนที่หักงอและช้ำม่วง ตรงนั้นของคุณหมูตอนมีของเหลวสีแดงๆ กระฉูดออกมาเเทนที่จะเป็นของเหลวสีขาวขุ่น

ว้าย...ทำหักซะเเล้วล่ะค้า!

รู้สึกเสียววาบที่ท้องน้อยอย่างบอกไม่ถูก ขนาดผมไม่มีคุณน้องชายเเล้วยังรู้สึกเจ็บแทนเลย

พอลุกขึ้นไปเช็คสีหน้าเปี่ยมสุขของคุณหมูตอน ก็พบว่าคุณหมูตอนตอนนี้หน้าซีดเหมือนกระดาษ ดวงตาเหลือกขึ้นเหลือเเต่ตาขาว ป้าปากค้างน้ำลายฟองฟอด

คงจะอยู่ในสภาพนี้ไปอีกนานเลย

นี่ผมทำผิดไปเหรอ ปกติก็ทำกับโซระเเบบนี้นี่น่า

เเหม๋ คุณหมูตอนเนี่ยล่ะก็ อ่อนแอจังเลยนะค้า ขนาดโซระยังทนได้มากว่านี้เลยรู้เปล่า เเถมตัวไม่หักด้วยด้วย

อืม...

พอดีกว่าเนอะ

"อ่า...เหนื่อยอ่า"

เท่านี้ก็เรียบร้อย

ใช้พลังงานเยอะเกินไปแล้ว

ผมถอนหายใจมองมือที่เปื้อนเลือดอยู่นิดหน่อย รีบเช็ดตราบเลือดกับเตียงก่อนจะติดเสนียด

ขอตั้งชื่อว่า เคล็ดวิชาหักกระบี่

"...คิดว่า...แอ้มเรา...ง่ายๆ เหรอ?"

ผมหันหลังให้คุณหมูตอน

ทิ้งหมูน้อยที่หักงอไว้เบื้องหลัง

ความรู้สึกหงุดหงิดระบายออกไปเล็กน้อย

ผมน่ะ อ่อนแอ ถึงได้ถูกลักพาตัวมาง่ายๆ แต่ว่า จะให้มาทำตัวเป็นเจ้าหญิงพีชที่รอมาริโอ้มาช่วยจากปราสาทคูป้าคงไม่ได้ เอาเเต่พึ่งพาโซระหรือรอให้คนอื่นมาช่วยน่ะทำไม่ได้หรอก เพราะงั้นอย่ามาดูถูกกันดีกว่านะ คุณหมูตอน

เอาล่ะกลับบ้านดีกว่า

ป่านนี้โซระคงจะเป็นห่วงเเย่

ผมเดินไปที่ประตู จังหวะนั้นก็มีเสียงเคาะประตูจากด้านนอก

"ข้าได้ยินเสียงร้อง ไม่ทราบว่าเป็นอะไรรึเปล่าครับ ท่านเจ้าบ้าน"

จะว่าไป ข้างนอกนั่นมีคุณทหารยามเฝ้าอยู่ด้วยนี่นา

“ผมขอเข้าไปนะครับ”

คุณทหารยามทำท่าจะเข้ามาด้านในแล้ว ถ้าเห็นคุณหมูตอนในสภาพนี้ล่ะก็เเย่แน่

ผมสูดลมหายใจ

"...อ๊ะ อ๊า! อ๊า! อร๊าง~ มันเข้ามาข้างในเเล้ว ข้างในตัวของหนู อ๊า...ใหญ่จัง รุนเเรงเกินไปแล้ว อ๊าๆๆ ไม่นะ ได้โปรดหยุดเถอะค่ะ ถ้ามากไปกว่านี้ล่ะก็หนูต้องคลั่งตายแน่ๆ อื้อ...นะ ในหัวมันขาวโพล่นไปหมด คะ คิดอะไรไม่ออกแล้ว ...ระ เเรง แรงกว่านี้ กระเเทกใส่หนูแรงๆ เลย!!! อ๊าาา อื้อออ ไม่ไหวเเล้ว ไม่อยากให้ใครเห็นสภาพหน้าอายนี้เลย! หนูไม่ไหวเเล้ว!"

"...."

ไม่มีเสียงตอบรับจากด้านหลังประตู ดูเหมือนว่ายามข้างนอก จะรู้แล้วว่าข้างในเกิดเรื่องร้อนแรงอะไรขึ้น เลยไม่กล้าเปิดประตูเข้ามา

"ยะ อย่าหักโหมมากนะครับ...ท่านเจ้าบ้าน"

ค่อยยังชั่ว

เอาล่ะ จะหนีไปยังไงดีนะ

ก่อนอื่นเลยต้องจัดการยามก่อน เเต่คนตัวเล็กๆ อย่างผมจะเอาอะไร ไปสู้ผู้ชายตัวใหญ่ใส่เกราะล่ะ

ผมเริ่มร่ายเวทมนตร์

"....เกราะแห่งเเสง"

ก่อนหน้านี้ไม่มีเวลาร่ายเพราะมีคนเยอะเกินไป เเต่ตอนนี้ทางสะดวก คุณหมูตอนก็น็อกไปแล้ว มีเวลาร่ายเต็มที่

เวทมนตร์เกราะเเสงทรงกลมปรากฎขึ้นบนอากาศ ก่อนจะถูกย่อส่วนให้เล็กลง ขนาดเท่าฝ่ามือ อากาศภายในโล่เเสงถูกควบเเน่น ไม่ต่างจากลูกโป่งใกล้เเตก

เปิดประตูเเง้มนิดๆ จากนั้นก็ Fire in the Hole~ (ข้างระเบิดไปแล้ว~)

—กริ้ก

ตู้มมมม

ผมใช้ยันประตูเป็นตัวกั้นแรงระเบิด

ได้ยินเหมือนมีอะไรล้มลง ผมเลยเปิดประตูออกไปดูผลงาน มองเห็นคุณยามใส่เกราะนอนหงายท้องตาเหลือกอยู่ เเน่นอนว่าเเค่สลบ

ผมปรับระดับความเเรงไว้ที่กะไม่ให้ถึงตาย เเต่ก็เจ็บพอดู ถ้าโดนเต็มๆ ก็น่าจะกระดูกหักสัก 2 - 3 ท่อน อืม...เเต่คุณยามใส่ชุดเกราะอยู่ คงไม่ได้รับดาเมทถึงขั้นนั้นหรอก...มั้ง

จังหวะนั้นผมก็สังเกตเห็นรอยบุ๋มอยู่ตรงเป้าเหล็ก

...ไประเบิดใกล้ๆ ตรงนั้นหรอกเหรอ?

ผมมองใบหน้าของคุณทหารยามที่ตาเหลือกกลั้ว ปากน้ำลายฟองฟอด หมดสติไปอีกคนแล้ว

“อืม...ขอโทษนะ...คุณยาม”

ผมขอโทษอย่างใจจริง เผลอทำเละกว่าของคุณหมูตอนซะแล้วล่ะ เดี๋ยวผมจะรักษาให้นะ แม้บางทีมันอาจใช้การไม่ได้แล้วก็เถอะ

ขณะที่กำลังใช้เวทรักษา ก็มีเสียงตะโกนเรียกเรียกจากทางห้องขัง

"นี่! เธอคนนั้นน่ะ"

พอหันไปมองก็พบกับเด็กผู้หญิงที่ถูกโซ่ตรวนติดกับกำเเพง

"ช่วยพาฉันออกไปจากที่นี่ด้วยสิ!"

เด็กผู้หญิงผู้มีผมสีดำเเล้วนัยน์ตาสีเเดงก่ำราวกับเลือด

 




 

 

 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 174 ครั้ง

770 ความคิดเห็น

  1. #703 pun101 (@pun101) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2561 / 12:06
    ขนาดมาโซยังไม่น่ากลัวเท่านี้
    #703
    0
  2. #587 เหมียวขนฟู (@bloodytea) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2561 / 09:03
    น่ากลัว..
    #587
    0
  3. #583 Tiosphere (@Tiosphere) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2561 / 17:20
    //ลงไปนอนแทนเลย
    #583
    0
  4. #582 thenovar13srafzx (@thenovar13srafzx) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2561 / 09:19
    ทำหักสะแล้ว!!!!
    #582
    0
  5. #581 wakure (@wakure) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2561 / 01:29

    ท่าโชริวเคนเหรอหนูมิ้นต์น่ากลัวว่าโซระไปถึงเมื่อไหร่หนูมิ้นต์คงนั่งจิบชาพร้อมพ่อบ้านข้างกายรอไปรับแหงๆ

    #581
    0
  6. #580 save sahassawat (@practicewrite) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2561 / 00:38
    ต้องอย่างงี้ 55555+ มิ้นสุดในรุ่น
    #580
    0
  7. #578 Jace kero (@jacekero) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2561 / 21:05
    เป็นเคล็ดวิชาที่รุนแรงสุดๆ
    #578
    0
  8. #577 YuiHime (@pramote2023) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2561 / 19:42

    จะช่วยทุกคนที่ถูกขังกลับไปไหมน่า~

    #577
    0
  9. #576 CNK3544jinNoir (@CNK3544jinNoir) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2561 / 18:00
    นั่นเป็นคำพูดที่ใช้ขอร้องคนอื่นให้ช่วยเหรอ? ดูเหมือนสั่งมากกว่า รู้สึก...ไม่ชอบใจเลยแฮะ ฮ่ะๆๆๆ
    #576
    1
    • #576-1 CNK3544jinNoir (@CNK3544jinNoir) (จากตอนที่ 37)
      24 กรกฎาคม 2561 / 18:01
      แต่มีคำว่าช่วยอยู่... คงไม่เป็นไรละมั้ง์
      #576-1
  10. #575 (@luckyazaz) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2561 / 17:55

    หนูแม่งสตรอง แต่มือมีมลทินแล้ว ต้องตัดทิ้งแล้วหามาใส่ใหม่


    #575
    0
  11. #574 มิงาเนะ (@hiphop464) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2561 / 17:07
    แสดงว่สของโซระต้องไม่ต่ำกว่า 6 นิ้วแน่นอน
    #574
    0
  12. #573 Shiromiyuki (@brongamer) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2561 / 16:57
    ท่าอย่างโหด "หักกระบี่ขนาด3นิ้ว"
    #573
    0
  13. #572 Ziolp (@ployvspraew) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2561 / 16:53
    หาฮาเร็มให้โซระหรอมิ้น555555
    #572
    0
  14. #571 miki-12345 (@miki-12345) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2561 / 16:40
    โครตสตรอง
    #571
    0
  15. #570 sunza987 (@sunza987) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2561 / 16:38
    เดาไม่เคยผิดจริงๆหนูมิ้นที่แสบโคตรๆคนนั้นจะยอมโดนแอ้มง่ายๆรึ =^=
    #570
    0