สนใจจะซื้อเราไปเลี้ยงรึเปล่า?

ตอนที่ 35 : ตอนที่ 35 สนจะนั่งรถม้าไปด้วยกันรึเปล่า?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,216
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 166 ครั้ง
    20 ก.ค. 61


ไม่รู้ว่าตัวเองผล็อยหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่ รู้ตัวอีกที่ก็โดนแก้งคุณลุงสวมผ้าคลุมสีดำที่เบื้องล่างเต็มไปด้วยขนหน้าแข้ง มันมือมัดเท้าจนขยับตัวไม่ได้ ก่อนจะถูกโยนเข้าไปในห้องรถม้าเก่าๆ ได้ยินเสียงกึกๆ เหมือนไม้ผุๆ ที่พร้อมจะพังทลายได้ทุกเมื่อ

นอกจากคนที่รับหน้าที่เป็นสารถี พวกคุณลุงคนอื่นๆ ก็กระโดดขึ้นโดยในรถสารรถม้าด้วย ทำให้ข้างในค่อนข้างเบียดเสียด กลิ่นสาปคุณลุง กลิ่นอับเหงื่อลุง คลุกเคล้าผสมปนเปกันจนผมต้องยกมือขึ้นปิดจมูก 

แล้วรถม้าก็เคลื่อนตัว

โดนมัดมือมัดเท้าแบบนี้ชวนให้นึกถึงตอนที่ถูกคุณคางคกลักพาตัวมาครั้งแรก งั้นนี่ก็เป็นการถูกลักพาตัวครั้งที่สอง แต่ว่าการลักพาตัวของคุณคางคกน่ะระดับสูงกว่าเยอะ ถึงรถม้าจะเก่าเหมือนกัน แต่ก็ไม่เบียดเสียด นั่งเหยียดขาได้ แถมไม่มีกลิ่นสาปคุณลุงมาให้กวนใจด้วย

ในรถม้ามีคุณลุงนั่งอยู่ 9 คน รวมกับที่กำลังบังคับม้าก็ครบทุกคนที่เคยถูกโซระซัดน่วมจนสลบแต่ก็ไม่ถึงกับตาย 

ร่างกายมีบาดแผลหรืออาการบาดเจ็บหลายแห่ง แต่ก็ไม่ถึงกับบาดเจ็บสาหัสจนขยับไม่ได้ บวกกับที่ผมช่วยใช้เวทรักษาให้ตอนนี้ก็เลยอาการดีขึ้น

แน่นอนว่าในกลุ่มนั้นมีคนหัวหน้าซึ่งอาการสาหัสที่สุดอยู่ด้วย ถึงตอนนี้จะฟื้นตัวจนพอขยับร่างกายได้บ้างแล้ว แต่ก็ยังมีร่องรอยบาดแผลเต็มไปหมด มือทั้งสองข้างใช้การไม่ได้เพราะกระดูกหักเละเทะ ต้องหาเฝือกมาพยุงทั้งสองข้าง และลำคอที่ถึงจะไม่หักแต่ก็ปวดเคล็ดจนขยับไม่ไหว

อืม...จะว่าไป ที่ผมหลับไปนี่เพราะเหนื่อยจากการใช้พลังเวทเกินโควตารึเปล่านะ ...แบบนี้นี่เอง ปริศนาไขกระจ่าง

ระหว่างที่รถม้ากำลังเคลื่อนตัวไปอย่างช้าๆ เสียงเหมือนไม้หักลั่นออกมาจากตรงไหนสักแห่ง อืม...เป็นรถม้าที่โครงสร้างไม้ได้มาตรฐานเลยสักนิดเดียว

พอมองออกไปข้างนอกบรรยากาศก็มืดสนิท มองไม่เห็นอะไรที่อยู่ด้านหลังรถม้าเลยสักนิด ไม่รู้ว่ารถม้ากำลังเคลื่อนตัวไปไหน แต่คงไม่ใช่ที่ที่ดีแบบกรงนกขังทาสของคุณคางคกแน่ๆ

...โซระ...จะเป็นอะไรไหมนะ

รู้สึกเป็นห่วง

ถึงจะมั่นใจได้ว่าพ้นขีดอันตรายแน่นอนแล้วก็เถอะ แต่เล่นถูกโจมตีสะบักสะบอมขนาดนั้น ชวนให้อดเป็นห่วงไม่ได้

ตอนนั้นโชคดีที่พี่สาวอัศวินโผล่ออกมาช่วยทัน ไม่อย่างนั้นโซระก็ตายไปแล้ว 

อืม...นึกๆ ดูแล้ว มาตอนเรื่องเกือบจะจบ คุณพี่สาวอัศวินนี่เหมือนพวกคุณตำรวจในละครหลังข่าวเลยนะ ถ้ามาไวกว่านี้สักหน่อยล่ะก็คงไม่ลำบากขนาดนี้

...แต่จะว่าคุณพี่สาวก็ไม่ได้

ที่เธอมาช้าก็น่าจะเป็นเพราะวิ่งวุ่นหาพวกเราไปทั่วป่า แถมยังเป็นคนๆ เดียวที่รู้สึกเอะใจกับหายไปของผม เลยออกมาจากงานรื่นเริงมาตามหา

ที่ควรจะอารมณ์เสียน่ะ ไม่ใช่คุณพี่สาวหรอก แต่เป็นกลุ่มคุณลุงตัวเหม็นที่กำลังนั่งล้อมผมต่างหาก

กลุ่มคุณลุง 8 คน นั่งล้อมผมที่ถูกมัดไว้ตรงกลาง 

เป็นภาพที่ให้ความรู้สึกคลับคล้ายคลับคลา หนังฝรั่งเรื่องไหนสักเรื่องที่มีคุณลุงผิวดำไม่ใส่เสื้อ 4 – 5 คน กำลังยืนล้อมรอบ เด็กผู้หญิงผิวขาสผมสีทองที่กำลังนั่งยิ้มกว้างอยู่บนโซฟา

อืม...ผมคงจะไม่โดนจู่โจมใช่ไหม?

คงไม่โดนพวกคุณลุงรุมหัวกันบังคับขืนใจสินะ?

อย่างน้อยๆ ถ้าทุกคนช่วยกันไปอาบน้ำล้างตัวให้สะอาดล่ะก็จะเป็นพระคุณอย่างมากเลยล่ะ ...แต่ถ้าเป็นทางปากล่ะก็อันนี้ขอปฏิเสธนะ พอดีผมเป็นคนอนามัยจัด ไม่กล้าใช้ปาก แม้แต่กับโซระก็ไม่เคย

อืม...แต่ถ้าเลือกได้ขอไม่เอาอะไรแบบนั้นดีกว่า

ไม่อย่างนั้นเดี๋ยวผมก็ถูกหาว่าเป็นยัยร่านกันพอดี

ร่างกายเอล์ฟโลลินี้ขอแค่คนๆ เดียวก็พอแล้ว ไม่อยากได้ของคนอื่น

รถม้าเคลื่อนตัวไปเรื่อยๆ ระหว่างนี้ก็ยังไม่มีอะไรเกิดขึ้น คิดว่าผมคงไม่ได้แขกลงในเร็วนี้ เพราะงั้นสิ่งที่ดีที่สุดที่ผมจะทำได้ก็คือ การเป็นเด็กดีและไม่คิดจะขัดขืน วอนให้ผู้คนเห็นใจ

 “ไม่คิดจะขัดขืนหน่อยรึ?”

ขณะที่กำลังนั่งนิ่งเป็นเด็กดี คุณลุงคนหัวหน้าก็พูดขึ้น สายตาจับจ้องมาทางผมเขม็ง

“อืม...”

ผมพยักหน้า

การขัดขืนไม่ใช่ความคิดที่ดี จะมีแต่ทำให้อีกฝ่ายรู้สึกพึงพอใจมากขึ้น เพราะงั้นการทำตัวนิ่งๆ เป็นเด็กดีเชื่อฟังผู้ใหญ่ถึงเป็นเรื่องที่เหมาะสม ขัดขืนไปก็ไร้ประโยชน์ ยังไงผมก็เอาชนะคุณลุงหน้าแข้งดก 9 คนไม่ได้อยู่แล้ว แถมไม่รู้ว่าจะถูกทำอะไรบ้าง

“...เป็นเด็กที่แปลกกว่าที่คิดเสียอีกนะนี่ มิน่าท่านเจ้านายถึงต้องการตัวเจ้านัก”

คุณหัวหน้ายื่นคอมองผม ไม่สิ...ขยับคอไม่ได้มากกว่า เพราะแบบนั้นเลยได้แต่ยื่นคอมองผมที่นั่งอยู่ใจกลางสินะ

ว่าแต่...ท่านเจ้านายที่ว่านี่ใครกันนะ?

การหลุดข้อมูลที่คาดไม่ถึง

อืม...ดูเหมือนว่าเป้าหมายของพวกคุณลุงคือการพาตัวผมไปให้ท่านเจ้านาย ที่ว่าแบบเป็นๆ นั่นหมายความว่าผมคงจะไม่โดนพวกคุณลุงแขกลงในรถม้าใช่ไหม?

...ถ้าเป็นแบบนั้นล่ะก็  ลองยืนยันดูหน่อยดีไหมนะ?

“...คือว่านะคะ...คุณลุง...ถ้ายังไงล่ะก็...ช่วยเข้ามาทีละคน...ได้ไหมคะ?”

ผมพูดเสียงสั่น

ริมฝีปากสั่นระริกๆ ชูนิ้วขึ้นมาหนึ่งนิ้ว

“....”

บรรยากาศภายในรถม้าเงียบเป็นเป่าสาก

คุณลุงคนหัวหน้า ไม่สิ ทุกๆ คนในรถม้าเบิกตามองผมอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปทางอื่นแล้วกระแอมไอสำลักพร้อมกัน ยกเว้นคุณลุงคนหัวหน้าที่กำลังยิ้มเจื่อนๆ ใส่ผม

“เอ่อ...คือ ถึงพวกเราจะเป็นพวกนอกกฎหมาย แต่ก็ไม่ได้มีรสนิยมหื่นเด็กหรอกนะ...”  

คุณลุงหัวหน้าพูดไปพลางเหล่ตาไปหาคุณลุงชุกคลุมอีกคนที่นั่งอยู่ข้างๆ ฟังจากเสียงแล้ว น่าจะเป็นคนที่ข่มขู่ฆ่าโซระก่อนหน้านี้

“...ใช่มะ?”

“ทำไมถึงมองกันแบบนั้นล่ะ หัวหน้า!?”

“ก็เอ็งดูเป็นคนที่เข้าเค้าที่สุดนี่หว่า...”

“ที่ชอบคือสาวหูสัตว์นมโตๆ ต่างหาก!!!

“แน่เร้อ...”

“หลังจากเสร็จงานนี้ก็จะรีบไปซื้อทันทีเลยขอบอก!

หลังจากนั้นก็มีหนึ่งในนั้นหัวเราะออกมา ก่อนจะส่งเสียงหัวเราะดังไปทั้งคันรถ พอได้ประเด็นพวกคุณลุงคนอื่นๆ ก็เปิดปากพูดบ้าง บ่งบอกถึงรสนิยมของตัวเองบ้าง ชอบสาวอวบๆ ชอบแม่ม้าย ชอบคุณพี่สาวโนตม  ชอบผอมแห้ง ชอบผู้หญิงผมสั้น ชอบหญิงแก่ชรา หรือแม้แต่ชอบผู้ชาย โดยเฉพาะเด็กหนุ่มผมสีดำคนนั้นนี่ถูกเสปกสุดๆ ถ้าเกิดว่าไม่ต้องปะทะกันล่ะก็ คงจะหาช่องทางจับหม่ำไปแล้ว อะไรประมาณนั้น

...ไม่มีใครมีรสนิยมโลลิค่อน

เท่านี้ก็ยืนยันได้แล้วว่าคงไม่โดนกระทำขืนใจ

แต่กลับกันทางด้านโซระค่อนข้างน่าเป็นห่วงนิดหน่อย

อืม...ที่จริงผมน่ะไม่ชอบพวกคุณลุงสุดๆ แต่พอมานั่งอยู่จุดๆ นี้แล้ว รู้สึกเหมือนกำลังนั่งกลางวงล้อมของกลุ่มคุณลุงขี้โม้แถวบ้านที่ชอบมาก้งเหล้ากันตอนบ่ายๆ

พอไม่ได้สู้กัน ก็ไม่ต่างจากแก้งคุณลุงจริงๆ

อืม...ก็คุณลุงนี่นะ

ที่จริงแล้วเป็นคนดีกว่าที่คิดรึเปล่านะ?

“...งานแบบนี้....สนุกเหรอ?”

ผมพูดเอียงคอ ถามอย่างไม่เข้าใจ งานดีๆ ก็มีให้ทำตั้งเยอะแยะ แต่ทำไมถึงได้เลือกมาทำงานผิดกฎหมายอย่างการลักพาตัวไปได้ หรือว่าเพราะทำแล้วมันได้เงินดีอย่างนั้นเหรอ โลกของพวกใหญ่นี่เข้าใจยากจัง

คุณลุงคนหัวหน้าหรี่ตา ไม่สบตาผม ก่อนจะพูดขึ้น

“...สนุกสิ”

น้ำเสียงนั้นแฝงปนไปด้วยความรู้สึกแปลกๆ ที่ยากเกินกว่าจะอธิบาย แต่ผมก็เลือกที่จะไม่ใส่ใจ

ผมยิ้ม

ถึงผมไม่ค่อยชอบขี้หน้าพวกคุณลุงก็เถอะ แต่การที่คนเราได้ทำงานที่รู้สึกสนุกก็คงจะเป็นเรื่องที่ดีล่ะมั้ง? ถึงการกระนั้นจะเป็นการทำร้ายผู้อื่นจนบาดเจ็บเจียนตายก็เถอะ

“...ถ้าแบบนั้น...ก็ดีแล้วล่ะ”

ผมตีสีหน้าพูดยิ้มๆ ใช้รอยยิ้มแบบธุรกิจ แผงไปด้วยความรู้สึกแดกดัน แต่ไม่แสดงออก

เนื่องจากผมไม่อยากทำอะไรที่มันขัดใจพวกคุณลุง เพราะผมเป็นเด็กดี ว่านอนสอนง่าย

คุณลุงเบิกตากว้าง มองผมอย่างอึ้งๆ ก่อนเบือนหน้าไปทางอื่น

หรือจะเข้าใจที่ว่าผมแอบประชดก็เลยรู้สึกฉุนขึ้นมา เลยส่ายหน้าหนี

อืม...แต่ว่านะ ถ้าเกิดจู่ๆ ดันหันคอแบบนั้นทั้งที่เคล็ดอยู่ล่ะก็

—กร๊อบ!

เสียงรถม้าผุๆ ถูกกลบด้วยเสียงกรีดร้องของคุณลุงวัยกลางคน

ท่าทางเจ็บสุดๆ

หลังจากนั้นคนอื่นๆ ก็พากันเช็คดูอาการหัวหน้ากันยกใหญ่

ผมเลยสามารถนั่งรถม้าต่อไปได้ชิลๆ โดยก็ไม่ถูกแก้งคุณลุงบังคืบขืนใจหรือทำอันตรายที่ส่งผลต่อร่างกายและจิตใจ

แต่ถึงผมจะไม่ถูกกระทำอะไรใดๆ ก็เถอะ ยังไงกลิ่นสาปคุณลุงมันก็เหม็นอยู่ดี อันนี้แหละที่แย่

...อยากกลับบ้านจัง

...โซระกำลังทำอะไรอยู่นะ?

ระหว่างที่กำลังคิดเช่นนั้นรถม้าก็จอดเทียบท่า

ด้านนอกรถม้า ได้ยินเสียงคนคุยกัน เป็นเสียงของคุณลุงที่เป็นคนบังคับมา กับอีกเสียงคุ้นๆ เหมือนเคยได้ยินที่ไหนมาก่อน เสียงเหมือนคุณน้ายามตรวจคนเข้าเมืองที่ผมผ่านหน้าบ่อยๆ

วินาทีที่นึกขึ้นได้ว่าต้องร้องขอความช่วยเหลือก็มีเศษผ้ามาอุดที่ปาก

หลงเหลือไว้เพียงเสียอู้อี้

“อ้า...อู้...อื้อ...”

“เงียบๆ ซะ”

...ผ้าขาว

อย่างน้อยๆ ก็มั่นใจได้ว่าสะอาดในระดับหนึ่ง

จากนั้นผมก็ถูกห่อด้วยผ้าคลุมสีดำขาดๆ แบบเดียวกับพวกคุณลุง

“ขนอะไรมารึ?”

“อ้อ พวกทาสน่ะ”

ระหว่างนั้นคุณลุงคนอื่นๆ ก็นั่งเบียดๆ กัน บังผมไว้

คุณทหารเดินมาทางด้านหลังรถม้า

เปิดแง้มผืนผ้าใบอยู่แวบหนึ่ง ก่อนจะปิดไป

เหมือนตรวจไปงั้นๆ

“พวกนี้เป็นทาสสินะ?”

“ใช่ครับ เป็นทาสจากหนีสิ้นน่ะ แต่ละคนสภาพดูไม่ได้เลยใช่ไหมล่ะ อ้อ...แล้วนี่บัตรยืนยันครับ ถ้ายังไงพวกเราขอตัวเลยได้ไหม?”

 “อืม...ถึงจะตะหงิดๆ ที่มีเด็กสาวเผ่าเอล์ฟผมสีเงินหน้าตาน่ารักโดนมัดมือมัดเท้าแถมมีผ้าอุดปากอยู่ด้านในด้วย แต่บัตรนี่เป็นของจริง แถมยังเป็นบัตรผ่านระดับสูงเยอะมากๆ ด้วย งั้นโอเค! ไม่มีอะไรหรอกมั้ง ผ่านได้!

...หละหลวมเกินไปแล้ว

เพราะบ้านเมืองสงบสุขก็เลยหย่อยยานเหรอ?

จะว่าไป เหมือนได้ยินเสียงกริ้งๆ เสียงเหมือนเศษเหล็กจำนวนมากถูกห่อรวมไว้ในอะไรสักอย่าง อืม...เกี่ยวข้องกันรึเปล่านะ?

ระหว่างที่กำลังคิดอยู่รถม้าเคลื่อนตัวอีกครั้ง

น่าเสียดายที่โดนปิดปากเลยร้องขอความช่วยเหลือไม่ได้

แต่อย่างน้อยๆ ก็รู้แล้วว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ที่ไหน

เมืองที่ได้ชื่อว่าเป็นเมืองแห่งการเริ่มต้น ดินแดนของเหล่านักผจญภัย

ถูกกลับพามาที่เมืองตัวเอง เเต่ไม่รู้ว่าที่ไหน คงมีเเต่ต้องนั่งรอไปเรื่อยๆ จนกว่าจะถึงที่หมาย

ผ่านไปพักหนึ่ง รถม้าก็เข้าจอดเทียบท่าอีกครั้ง

ร่างที่ถูกพัธนาการ ถูกหนึ่งในเเก้งคุณลุงหามขึ้นบ่า ก่อนจะถูกพาออกไปนอกรถม้า

ภาพเเรกที่เห็นคือคฤหาสน์หลังใหญ่โตโออ่า เเละผู้ที่กำลังยืนรอต้อนรับอยู่

คนที่มีลักษณ์รูปร่างเหมือนหมู ยิ้มเเย้มอย่างดีอกดีใจเมื่อเห็นผม

อืม...ไม่เจอกันนานเลยนะ ...อาจารย์สอนคณิต

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 166 ครั้ง

770 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 24 กรกฎาคม 2561 / 22:57
    ลุงในโรงประมูลนิ
    #579
    0
  2. #560 CNK3544jinNoir (@CNK3544jinNoir) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2561 / 22:16
    ลักพาตัวมางี้ แพ้แล้วพาลนี่หว่า...😡
    #560
    0
  3. #559 PNeanman (@PNeanman) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2561 / 20:30
    555555อาจารย์สอนคณิต โอ้ยยยยลูก ม่ายช่ายยยยย
    #559
    0
  4. #558 ชากับกาแฟ (@luckyazaz) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2561 / 13:40

    ไหนลุงว่าจะเป็นคนดีไง ไม่ใช่ว่าจะลักพาตัวมาทำสถานรับเลี้ยงทาสหรอกนะ? แล้วไอคำบรรยายช่วงที่แล้วๆนี่มันอารายยยย

    #558
    1
  5. #557 thenovar13srafzx (@thenovar13srafzx) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2561 / 11:15
    โอ้คนตอนประมูลนี่เอง
    #557
    0
  6. #555 มิงาเนะ (@hiphop464) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2561 / 09:19
    มันจะสุดยอดมากถ้าลุงคางคกมาช่วย
    #555
    0