สนใจจะซื้อเราไปเลี้ยงรึเปล่า?

ตอนที่ 33 : ตอนที่ 33 สนใจจะจัดการด้วยตัวเองรึเปล่า?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,314
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 170 ครั้ง
    20 ก.ค. 61


โซระเดินเข้ามาหาผมด้วยร่างกายที่อ่อนล้าเต็มทน เดินโซซัดโซเซอย่างไร้เรี่ยวแรง แถมยังชุมโชกไปด้วยเลือด ถึงบาดแผลจะถูกรักษาจนหมดแล้ว แต่อาการบาดเจ็บก็ยังตกค้างอยู่โดยเฉพาะตรงจุดหน้าท้อง

ระหว่างทางที่เข้ามาใกล้โซระก็เหมือนจะหมดเรียวแรงกลางคัน

ร่างกายค่อยๆ โน้มตัวลงอย่าช้าๆ

ผมรีบวิ่งเข้าไปตั้งใจจะไปรับตัวอีกฝ่ายที่ค่อยร่วงลงมาจนหัวเข่าแนบกับพื้นดิน

ผมโอบกอดโซระแน่น

“...ไม่เป็นไรแล้วนะ”

โซระพูดอย่างอ่อนแรง เสียงแหบแห้ง

เสื้อผ้าขาดวิ่นแถมยังมีคราบเลือดเต็มไปหมด แค่จะยืนหรือขยับแขนก็ยังจะไม่ไหวอยู่แล้ว ยังจะมาทำเป็นเท่อยู่ได้ คิดว่าตัวเองเป็นพระเอกนิยายรึไงกัน

“...บ้า...คนบ้า”

ไม่รู้ทำถึงค่อยไหลออกมา

“โทษทีๆ...”

โซระยิ้มหัวเราะแหะๆ

ผมค่อยๆ ถอยตัวออกมาให้โซระลงไปนอนบนพื้นอย่างนิ่มนวลที่สุด

ใช้หน้าตักของตัวเองต่างหมอนให้อีกฝ่ายหนุน

พลางสาวมือไปบนเส้นผมสีดำที่ยุ่งเหยิง

“แต่ก็ชนะนะ”

“...อย่าทำอีกนะ...ขอร้องล่ะ”

“อ่า...ไม่ทำ....แลว...”

จู่ๆ โซระก็เงียบไป

“...โซระ?”

....

“...โซระ..ไม่ตลก”

....

“...อย่านิ่งสิ...”

....

”โซระ...ตอบสิ...ตอบเราที...ขอร้อง”

....

“อย่าทิ้งเราไว้คนเดียว...ได้โปรด...”

กุมมือหยาบกร้านที่ไม่แม้แต่จะกระดิกแนบกับแก้มของตัวเอง

พยายามร่ายเวทรักษาเเต่ก็ไร้ผล

ทำไม

ทำไมล่ะ

มันไม่ควรเป็นเเบบนี้นี่

ดวงตารู้สึกร้อนผ่าว

ผมร้องไห้

รู้ตัวอีกทีน้ำตามันก็ไหลออกมาไม่ยอมหยุด

หยดน้ำตาลวงลงไปบนใบหน้าของอีกฝ่าย

ไม่รู้ว่าตัวเองสมควรจะทำยังไงต่อ

กลัว

กลัวที่จะต้องสูญเสีย

กลัวที่จะต้องอยู่โดดเดี่ยวลำพัง

เรื่องเเบบนั้นไม่เอานะ ไม่เอาเด็ดขาด

เเต่เเล้วก็ยินเสียงเล็กๆ เล็ดลอดออก

 

คร่อก~

 

เสียงกรน?

...หลับหรอกเหรอ

รู้สึกหงุดหงิด

รู้สึกอับอายกับสิ่งที่ตัวเองเพิ่งทำไปอย่างบอกไม่ถูก

เอาน้ำตาแห่งความโศกเศร้าของผมคืนมาเดียวนี้เลยนะ

ผมรีบปาดออกไป

น่าอาย

ไม่เคยรู้สึกอับอายเเบบนี้มาก่อน

ถ้ายังไม่ตายก็บอกกันก่อนสิ

ทำไมถึงได้หลับอย่างสบายใจเเบบนั้นได้กัน

เเล้วทั้งหมดนี่ผมจะดึงดราม่าไปเพื่ออะไรกัน

“...โซระ...บ้า”

ความผิดของโซระนั่นเเหละที่ทำให้คนอื่นเขาต้องเป็นขนาดนี้

ความโกรธเเค้นจากการต้องอับอายนี้ต้องเเก้เเค้นให้สาสม

หยิกแก้มซะเลย

ดีดหน้าผากแถมให้ด้วย

อืม...ทำขนาดยังไม่ตื่นอีก ร่างกายคงไม่ไหวแล้วจริงๆ สินะ

จะยอมปล่อยให้นอนดีๆ ก็ได้

แค่ครั้งนี้

...ครั้งนี้เท่านั้นที่จะไม่แกล้ง

 ผมอมยิ้ม เฝ้ามองใบหน้ายามหลับด้วยความรู้สึกอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก

อยากอยู่เเบบนี้ต่อไปอีกสักพัก

 

"น่าเสียดาย เวลาหวานชื่นจบลงเเล้วล่ะ เเม่หนูน้อย"


ใบดาบสีเงินเข้ามาจ่อที่ลำคอ

ผมค่อยๆ หันกลับไปมองด้านหลังอย่างไม่เชื่อสายตา

ที่ตรงนั้น ด้านหลังของผม ชายในชุดคลุมสีดำกำลังเล็งปลายดาบจ่อลำคอของผม

“ถึงจะเอาชนะพวกเราทุกคนได้ แต่การไม่ฆ่าทิ้งนี่ยังถือว่าอ่อนประสบการณ์อยู่นะ ...ไอ้น้องชาย ดูจากหนังหน้าโง่ๆ นั้นเเล้วคงจะยังไม่เคยฆ่าคนสินะ”

หนึ่งในพวกลูกน้องที่นะจะถูกโซระอัดจนสลบไปแล้วเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก

“อ๊ะ อย่าคิดขยับเชียวล่ะ แม่หนูน้อย ถ้าคิดจะเล่นตุกติกเพียงสักนิดล่ะก็ได้หัวหลุดจากบ่ากันคู่ทั้งแน่”

ผมกัดริมฝีปาก

“...ต้องการ...อะไร”

“โอ้ว เข้าใจอะไรง่ายดีนะแม่หนูน้อย ค่อยคุยกันง่ายหน่อย...” ชายในชุดคลุมเหยียดยิ้ม ก่อนจะลดดาบลงจากคอของผม แล้วเล็งไปหาโซระแทน “...จะมากับพวกเราดีๆ หรือจะให้ข้าดับลมหายใจของไอ้หมอนั่น ไอ้ชั้นมันก็ไม่ได้เป็นคนใจจิตใจดำอะไร ถ้าหนูยอมไปกับพี่ดีๆ พี่จะยอมไว้ชีวิตนายท่านสุดที่รักของหนูให้ก็ได้”

“...ใครจะไปยอม”

“โอ๊ะๆ อย่ามองพี่ด้วยแววตาอาฆาตแบบนั้นสิ ไม่ใช่คำถามว่าจะเลือกทางไหน แต่เป็นคำสั่งให้ทำตามแต่โดยดีต่างหาก แกไม่มีสิทธิ์เลือกหรอกนะ...”

“....”

ผมขบกรามแน่น รู้สึกโมโหในความไร้พลังของตัวเอง

อ่อนแอ

ทำอะไรไม่ได้เลยสักอย่าง

ได้แต่รอให้คนอื่นมาปกป้อง

เป็นได้แค่ตัวถ่วง

แต่ถ้าไม่ทำก็ถูกฆ่าตายทั้งคู่ แบบนั้นไม่เอาด้วยหรอก ให้ผมตายคนเดียวเสียยังจะดีกว่า

โซระหมดสภาพไปแล้ว จะให้ลุกขึ้นมาต่อกรอีกฝ่ายน่ะ ไม่ไหวหรอก

มีแต่ต้องทำตามที่มันสั่งเท่านั้น

“เอาๆ...รีบตอบมาซะ ว่าจะไป หรือจะตาย”

“ถ้าเราไป...ห้ามฆ่านะ...”

“แหมๆ ก็อย่างที่บอกใจ ไอ้ตัวฉันมันก็คนรักษาคำพูดพูดแล้วไม่คืนคำ จะเชื่อหรือไม่ก็แล้วแต่ ...คิดว่าตัวเองมีสิทธิ์ต่อรองรึไงวะ!? นังเด็กทาส!!!

“...เราจะไป...แต่อย่าทำเขา...ขอร้อง...แค่เรื่องนี้เท่านั้น”

“ดีนี่ข้าชอบเด็กว่าง่าย ถ้าอย่างนั้นก่อนอื่น...” 

ชายสายตามองไปทางกลุ่มคนในชุดคลุมสีดำและตัวหัวหน้า 

“...ใช้เวทรักษาได้สินะ ไปรักษาพรรคพวกที่ถูกนายท่านของหนูทำร้ายหน่อยสิ พวกเขาดูเจ็บหนักมากๆ เลยล่ะ แหมๆ ก็ช่วยไม่ได้ล่ะนะ ก็นายท่านของหนูแข็งแกร่งอย่างกะปีศาจขนาดนั้น ...นั่งบื้ออยู่ทำซากอะไรเล่า!! รีบไปรักษาสิโว้ย!!!

ผมวางศีรษะของโซระลงจากตักขอกตัวเองอย่างแผ่วเบา

โซระปกป้องผมมามากเกินพอแล้วล่ะ

ที่เหลือให้ผมจัดการเองนะ

ยันตัวให้ลุกขึ้น

ผู้ชายคนนั้นชี้มีดไปทางพรรคพวกของตัวเองไล่รักษาไปทีละคน ทีละคน จนกระทั่งถึงคนที่เป็นหัวหน้าซึ่งมีอาการบาดเจ็บร้ายแรงมาที่สุด กระดูกมือแหละทั้งสองข้าง กระดูซี่โครงหักไปประมาณ 5 ซี่ กระดูกไหปลาร้าก็น่าจะหัดด้วย น่าเสียดายที่คอไม่หักๆ ไปซะเลย ไม่อย่างนั้นล่ะก็

การรักษาของผมอาจไม่ดีเท่าของโซระแต่ก็ยังพอใช้เป็นการปฐมพยาลเบื้อต้นได้

ผ่านไปสักพักหนึ่ง พวกลูกน้องที่ไม่ได้บาดเจ็บร้ายแรงก็ลืมตาตื่นขึ้น

เหลือเพียงตัวหัวหน้าเท่านั้นที่ยังไม่สามารถทำอะไรได้แต่ก็อาการดีขึ้น

พวกมันทุกคนต่างมองโซระด้วยสายตาอาฆาต

...ท่าไม่ดีแล้ว

“เอายังไงกับได้เด็กเวรนั่นดี”

“ฆ่าทิ้งสิวะ ดูที่มันทำกับหัวหน้าสิ”

“ฆ่าทิ้งซะ”

ผมหันไปหาคนสั่งที่กำลังเล็งดาบไปที่คอของโซระ

“...ได้โปรด”

ผมขอร้อง อ้อนวอน ขอเพียงแค่นั้น แค่นั้นเท่านั้น ช่วยหยุดที

ทันทีที่เห็นท่าทางของผมผู้ชายคนนั้นก็แสยะยิ้ม หัวเราะอย่างสนุกสนาน

“เอ๋เอายังไงดีนะ ฉันมันพวกเรารักษาคำพูดด้วยสิ แต่การจะมองข้ามความเห็นของเพื่อนพ้องที่ต้องการจะล้างแค้นก็ยังไงๆ อยู่ล่ะนะ อืม...ไอ้หมอนี่มันเป็นตัวอันตรายด้วยสิ การจำ”

“...แต่...สัญญาแล้ว”

“อืม...”

ผู้ชายคนนั้นกอดอกเอียงคอครุ่นคิดก่อนพักหนึ่ง ก่อนจะเปรยตามองผม เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเฉียบ

”...สัญญาอะไรงั้นเหรอ?”

จังหวะพูดขึ้นดาบในมือของผู้ชายคนนั้นก็ยกสูงขึ้น

ก่อนจะสับลงมาใส่ร่างที่หลับใหลไม่ได้สติ หมายจะฟันลำคอให้ขาดสะบั้น ปลิดชีพในครั้งเดียว

อย่านะ!!!

....

..

.


เคร้ง!

 

เสียงดาบกระทบกับกับอะไรบางอย่างดังลั่น

แต่สิ่งนั้นไม่ใช่เนื้อหนังหรือกระดูกของมนุษย์

"ถ้าเราจะไม่ค่อยชอบเจ้าหน้าจืดนี่ เเต่ในฐานะอัศวินคงปล่อยให้ประชาชนตายไม่ไห้หรอกนะ"

แต่เป็นดาบยาวเข้ามาแทรกป้องกัน

“ก็ครั้นนึกอยู่ว่าเหตุใดท่านเทพธิดาของเราถึงได้หายตัวไปนาน ที่แท้ก็คุกคามโดยสวะเช่นพวกเจ้าหรอกรึนี่”

เพียงเธอตวัดดาบเพียงครั้งเดียวดาบก็หลุดออกจากมือของอีกฝ่าย

ที่ยืนอยู่อยู่ตรงนั้นคุณคุณพี่สาวในชุเกราะอัศวินสีเงินเปล่งประกาย เรือนผมสีน้ำตาลซึ่งรวบไว้ด้านหลังพลิ้วไหวไปตามสาย ท่วงท่าการจับดาบนั้นช่างองค์อาจราวกับอัศวินผู้พิทักษ์ที่เคยเห็นในหนังสือ

ฟรานเชสก้า ลอเดร่า อยู่ที่นี่แล้ว! เข้ามาได้เลยไอ้พวกสวะ”

ถึงจะแอบรู้สึกเจ็บใจเล็กๆ แต่ก็มีคนมาช่วยจนได้

แต่ว่า

อีกฝ่ายไม่ได้คิดแบบนั้น

เขาบาอะไรบางอย่างลงไปบนพื้น ก่อนจะส่งเสียงระเบิด ปลดปล่อยม่านควันดำบดบังทัศนวิสัย

 “พวกเราถอย!!

“หนอย ไอ้พวกขี้ขลาด!

เสียงตะโกนของคุณพี่สาวอัศวินดังออกมาจากในม่านควัน

“จะพูดอะไรก็พูดไปท่าอัศวิน แต่ศึกนี้ผู้ชนะคือพวกเรา”

จังหวะที่ระเบิดควันพุ่งออกมา ร่างของผมก็ถูกหนึ่งในคนชุดคลุมสีดำแบกขึ้นบ่า ส่วนคนที่เหลือก็พากันแบกร่างของพรรคพวกที่บาดเจ็บ ก่อนจะพากันหนีหายเข้าไปในมุมมืดป่า

ระหว่างที่กำลังถูกพาตัวไป แวบหนึ่งสายตาของผมเข้าไปสบกับแววตาของคุณพี่สาวอัศวิน

เธอพยายามวิ่งมาช่วยผมแต่ก็ไม่ทันการ

มือที่พยายามเอื้อมมานั้นไม่มีวันถึง

“...ฝากโซระ...ด้วยนะ”

สายตาของเธอแฝงไปด้วยความรู้สึกสิ้นหวัง

หายวับไปพร้อมกับเสียงกรีดร้องของเธอ


 “ท่านเทพธิดา!!!


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 170 ครั้ง

770 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 6 ธันวาคม 2561 / 03:59
    ได้ข่าวว่านายมีสกิลทานอสนิโซระ ทำไมนายไม่ดีดนิ้ว
    #730
    0
  2. #688 namsai557 (@namsai557) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2561 / 22:07
    อ่อนแอ จริงๆ ....ลำเอียง
    #688
    0
  3. #538 ICECHYWINNY (@silvernigth) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2561 / 00:33
    ก็อ่อนหัดจริงๆนั่นแหละ
    #538
    0
  4. #537 ชากับกาแฟ (@luckyazaz) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2561 / 07:28
    เผามันซะ
    #537
    0
  5. #536 wakure (@wakure) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2561 / 00:17

    โดนจับตัวจนได้ งานนี้มีล้างบางแน่ๆ

    #536
    0
  6. #534 YuiHime (@pramote2023) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2561 / 19:53

    โอ้ว ตอนหน้าจะมีมาม่ารึป่าวน่า~

    #534
    0
  7. #533 Nagatoyori (@Nagatoyori) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2561 / 18:04

    ใกล้จะได้โชร์เทพเเล้วนะโซระ

    #533
    0
  8. #532 thenovar13srafzx (@thenovar13srafzx) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2561 / 17:51
    อีกเดียวเจอแบบเดียวกันกับออร์คหมูโดนไฟช็อตสลบแล้วโซระมาช่วยใช่มะ?!
    #532
    0
  9. #531 โจโจ (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2561 / 15:23

    นี่ในแดนก็อปลินไม่ใช่เหรอทำไมไม่มีใครรู้ตัวเลย ตั้ง3ตอนแล้วนะ


    #531
    0
  10. #530 ThaipaKing (@ThaipaKing) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2561 / 12:46
    . . . ไม่ระเบิดละ? เวทที่ใช่กับธนูใช้ระเบิดประชิดก็รอดละ ตัวกินเวทกินไม่ทันก็เท่านั้น -.-
    #530
    3
    • #530-1 (@tanakar8523) (จากตอนที่ 33)
      14 กรกฎาคม 2561 / 12:52
      มาๆ ผมจะเเถ เเค่กๆ อธิบายให้ฟัง ที่เพิ่งนึกขึ้นได้สดๆ หนูมิ้นต์เเค่ลุกมาฉี่เลยไม่ได้อาวุธมา ส่วนหัวระเบิดจำเป็นต้องใช้เวลาร่าย+การควบคุมบีดอัดขนาด จำเป๋นต้องใช้เวลาเล็กน้อยในการตั้งกระสุน ซึ่งหนูมิ้นต์ในตอนนี้ต้องใช้เวลาอย่างน้อย 10 วิครับ ด้วยเหตุนี้เอง อีกฝ่ายที่เป็นสายรอบสังหารคงไม่ปล่อยให้ร่ายเสร็จ ครับผม จบการเเถ
      #530-1
    • #530-3 คุมะคุมะคุมหมี (@tanakar8523) (จากตอนที่ 33)
      14 กรกฎาคม 2561 / 12:54
      เซอร์เยสเซอร์ ไม่มีคนมากระตุ้นนึกไม่ออกหรอดนะครับ
      #530-3
  11. #529 LittleBear42 (@little-bear42) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2561 / 12:09
    ค้างมากท่าน
    #529
    0
  12. #528 save sahassawat (@practicewrite) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2561 / 12:07
    ไม่นะอาจารย์สอนคณิตรออยู่นะมิ้น555+
    #528
    0
  13. #527 CodeNamE (@codename-alpha) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2561 / 11:55
    ฮ่าๆ
    งานนี้ได้แต่ลุ้นแล้วล่ะ
    //ทันไม่ทัน
    //ท่าจะไม่ทัน
    #527
    0
  14. วันที่ 14 กรกฎาคม 2561 / 11:55
    และแล้วก็เกิดเหตุการณ์หน้าโง่อีกจนได้
    #526
    0
  15. #525 Ziolp (@ployvspraew) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2561 / 11:52
    55555 โซระผู้นอนเป็นผักรีบไปช่วยมิ้นเร็วววววววว
    #525
    0