สนใจจะซื้อเราไปเลี้ยงรึเปล่า?

ตอนที่ 31 : ตอนที่ 31 สนใจจะบวกกันไหม?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,626
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 191 ครั้ง
    14 ก.ค. 61

พอรู้สึกตัวผมก็มุดหัวออกจากกองฟางช่อใหญ่ 

บรรยากาศมืดทึบมองเห็นแค่ลางๆ กำแพงกิ้งไม้เรียงตัวเป็นซี่ๆ ล้อมรอบเป็นวงกลม ด้านบนมุงใบไม้แห้งหลายชั้นรอยเรียงด้วยเถาวัลย์เป็นหลังคา กระต้อบไม้แบบง่ายๆ แต่ก็แข็งแรงพอจะแดดกันฝนและสร้างความอบอุ่น

อุ่นดีจัง...

อืม...จะว่าไปแล้ว ผมเป็นคนขอมานอนเองนี่นะ ถ้าจำไม่ผิดรู้สึกว่า หลังจากที่แผนละครลิงสำเร็จไปด้วยดี ก็รีบยกขบวนหนีกลับมายังเมืองก็อบลิน 

เสร็จธุระทุกอย่างแล้ว ผมเลยขอตัวไปหาที่พักผ่อน ในกระต้อบที่คุณราชาก็อบลินจัดไว้ให้ ซึ่งมีกองฟางปูไว้เป็นที่นอน

เห็นทีแรกก็คิดว่าจะนอนได้เหรอ แต่พอได้ลองดูจริงๆ ก็ดีกว่าที่คิด ถึงจะรู้สึกคันๆ นิดหน่อย แต่ก็นุ่มฟูและอุ่นสบาย แถมยังมีกลิ่นหญ้าฟางอ่อนๆ ให้นอนดมเคลิ้มๆ ด้วย สำหรับสถานที่ผ่อนคลายหลังเสร็จงานแล้วนับว่าไม่เลวทีเดียว

ผมรู้สึกอ่อนล้าไปทั้งตัวเลยทิ้งตัวนอนหลับไปทั้งอย่างนั้น 

การฝืนตัวเองอย่างการ พูดยาวเหยียด น้ำเสียงไพเราะ ตีสีหน้ายิ้มแย้ม  กริยามารยาทเป๊ะขั้นสุด ต้องตอบคำถามระดับนางงามจักรวาลว่าฉันรักเด็ก รักทุกสิ่งทุกอย่างบนโลก แถมต้องไปเป็นเป้าสายตาคนหมู่มาก ทั้งหมดนี่มันเหนื่อยจริงๆ นะ เหนื่อยทั้งกายเหนื่อยทั้งใจ เหนื่อยจนแทบไม่อยากจะทำอะไรอีกแล้ว อยากจะนอนเฉยๆ ปล่อยให้เวลาผ่านไปแบบนี้เรื่อยๆ ถ้ายังไงขอนอนในกองฟางนี้ตลอดไปเลยก็ยังได้

แต่ว่า...มีปัญหาอยู่นิดหน่อย

“...ปวดฉี่”

ทำไมต้องเป็นเวลานี้ด้วยนะ ช่วงเวลาที่แสนจะน่ารื่นรมย์ของผมต้องมาจบลง เพราะอาการเสียวตรงท้องน้อย 

ไม่อยากออกไปไหนเลย

เเต่จะอั้นไว้ก็เสียสุขภาพ

คงมีเเต่ต้องออกไปหาที่ปลดปล่อยข้างนอก 

ดูเหมือนว่าผมจะหลับไปนอนพอตัว จากในนี้มองไม่เห็นแสงภายนอกเลย ป่านนี้คงจะมืดแล้ว 

ไม่อยากจะออกไป ไม่อยากจะออกไปยังโลกภายนอกที่เเสนมืดมิดเเละหนาวเหน็บ ไร้ซึ่งความอบอุ่นจากแสงอาทิตย์ ถ้าออกไปตอนนี้ที่รอต้อนรับก็คงมีแต่กระแสลมเย็นๆ หนาวเข้ากระดูกดำ

อืม...ขอแค่ได้นอนในกองฟางแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ ไม่ได้เหรอ 

ผมแค่อยากนอน อยากพักผ่อนให้เต็มอิ่มหลังจากเหน็ดเหนื่อยจากงานที่แสนสาหัส

ทำตัวเป็นร่างทรงเทพธิดานี่มันไม่ง่ายนะ ถึงผมจะเข้าใจว่าทั้งหมดนั้นทำเพื่อพวกคุณก็อบลินก็เถอะ แต่เหนื่อยก็คือเหนื่อย

อืม...

ปล่อยในนี้เลยดีไหมนะ? 

ก็แบบว่า ตรงนั้นของผมมันสอดผ้านุ่มๆ ที่ซึมซับน้ำได้ดีไม่ใช่เหรอ?  

ก่อนหน้าที่ผมจะขอตัวไปนอน พี่ลิเวียก็รั้งผมไว้ แล้วพาผมเข้าไปเปลี่ยนผ้ารองสีแดงเถือก เป็นผ้าสะอาดผืนใหม่ เธอบอกว่าควรเปลี่ยนทุกๆ 6 ชั่วโมง ไม่งั้นมันจะอับชื้น จนรู้สึกคันยุบยับ แถมยังทำให้คุณน้องสาวติดเชื้อด้วย 

ที่แย่ที่สุดคือการไม่เปลี่ยนอาจทำให้ดำ  

อืม...ลำบากจัง ผมไม่ได้มีปัญหาเรื่องคุณน้องสาวผิวแทนหรอกนะ แต่ถ้าไม่เปลี่ยนมันก็จะหมักหมม ยังไงก็ต้องเปลี่ยน แม้ผ้าขาวมันจะนิ่มๆ และอุ่นๆ ดีก็เถอะ แต่ในทางกลับกันมันก็รู้สึกเกะกะนอนลำบากเหมือนใส่กางเกงทบกันหลายๆ ชั้น

ผมลองถกกระโปรงขึ้นแล้วแหวกส่องดูข้างใน มีผ้าสีขาวแปะอยู่ ...ไม่สิ เคยเป็นสีขาวต่างหาก ตอนนี้กลายเป็นสีแดงเถือกอย่างกับฉากในหนังคดีฆาตกรรม 

ดูเหมือนว่าจะไม่ไหวนะ มันแดงสุดๆ เลยอะ ทั้งที่เห็นในโฆษณาทีวีมันเป็นสีฟ้าใสสะอาดตาแท้ๆ แต่ในความเป็นจริงกลับตรงกับข้ามจนน่ากลัว

แบบนี้คงจะปล่อยน้ำเสียในนี้ไม่ได้สินะ...น่าเสียดาย 

อืม...เเต่ยังไงก็ไม่สมควรแต่แรกอยู่แล้วนี่นะ ถ้าปล่อยเลยตามเลยในนี้ก็คงจะฉุนน่าดู แถมเปียกๆ ชื้นๆ ด้วย แบบนั้นคงจะนอนไม่ค่อยสบายเท่าไหร่...

สุดท้ายคงมีเเต่ต้องออกไปปล่อยข้างนอก ไปหาที่ปลดปล่อย 

ผมลากสังขารร่างกายที่ถูกความขี้เกียจเข้าครอบงำ ให้หลุดออกจากกองฟางหนานุ่ม 

ลุกขึ้นปัดเศษแห้งตามตัว เเขน ขา ลำตัว เเล้วก็ก้นแปะๆ ก่อนจะเลื่อนประตูไม้ ออกไปเผชิญโลกภายนอกที่ท้องฟ้าถูกปกคลุมด้วยความมืดมิดและแสงดาวระยิบระยับ 

มองเห็นดวงจันทร์อยู่ในตำแหน่งที่ไม่สูงนัก ดูเหมือนว่าจะเพิ่งมืดได้ไม่นาน คงสักประมาณทุ่มสองทุ่ม

สายลมเย็นๆ ตีเข้าใบหน้า รู้สึกจั๊กจี๊จมูกจนจามออกมาเบาๆ ตั้งสองครั้ง เพราะเเบบนี้ถึงไม่ค่อยชอบอากาศหนาว 

ผมใช้นิ้วชี้ถูกจมูก เดินออกห่างตัวกระต้อบ

จังหวะนั้นก็ได้ยินเสียงเพลงบรรเลงเข้ามา

กลองหนัง ขลุ่ยเขาสัตว์ ไม้เคาะจังหวะ เสียงดนตรีบรรเลงรอบกองเพลิงโชดช่วงราวกับกำลังเต้นระบำ เสียงครึกครื้นของฝูงก็อบลินที่มีกลุ่มคนผสมโรงอยู่ด้วยท่าทางจะสนุกไม่หยอก 

โดยเฉพาะคุณพี่ชายที่หน้าขึ้นสีแดงแจ๋ในมือขวาถือกระบอกใส่น้ำอะไรบางอย่าง ส่วนมือขวาก็โอบคอคุณราชาก็อบลินที่หน้าแดงไม่ต่างกัน 

ต่างฝ่ายต่างกอดคอดื่มกรึ้บๆ เข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ย

“เหล้านี่อร่อยใช้ได้เลย! ก็อบคิจิ ฮ่าๆๆ”

“กี้ๆ พริมอีกกี้”

...เมานี่เอง

ดูเหมือนว่าเพราะเเผนการนั้นสำเร็จไปได้ด้วยดี ทุกๆ คนเลยจัดงานฉลองที่แผนสำเร็จสินะ 

ว่าแต่ไม่สนิทกันเร็วเกินไปหน่อยเหรอ? ก่อนหน้านี้คุณพี่ชายกับคุณราชาก็อบลิบยังจ้องตาเหมือนจะฆ่ากันอยู่เลย มาตอนนี้เหมือนเป็นเพื่อนสนิทกันซะงั้น อืม...เหมือนเคยได้ยินว่า ลูกผู้ชายเหล้าเข้าปากเดี๋ยวเดียวก็ซี้ปึ้ก เป็นอะไรประมาณนั้นเหรอ?

“ฉลองให้เต็มที่เลยพวกเรา! แด่มิตรภาพระหว่างมนุษย์และก็อบลิน! เอ้า! ดื่ม!

“กี้!!!

คุณพี่ชายเป็นหัวหอกโดยสมบูรณ์ ต่อให้ถูกึนอื่นๆ พยามยามห้ามปรามยังไงก็ไม่หยุด 

ภาพลักษณ์ลูกผู้ชายกับขวานยักษ์สุดเท่ในฝันของผมเหมือค่อยๆ กำลังเลือนรางยังไงก็ไม่รู้

ดื่มเหล้ามันไม่มีต่อสุขภาพนะ คุณพี่ชาย

“ดื่มล่ะน้า~

พี่ลิเวียที่นั่งอยู่ข้างๆ เองก็ดูเหมือนว่าจะดื่มไปบ้างเหมือนกัน 

ใบหน้าขึ้นสีเข้ม ร่างกายร้อนรุ่มมีเหงื่อไหลออกมา ชุดนักเวทสีดำหลุดลุ่ยนิดๆ หน่อย เปิดเผยสัดส่วนอวบอูมพออีโรติก กลุ่มก็อบลิบที่อยู่รอบๆ จ้องเธอตาเป็นมันเลยทีเดียว

เป็นการเมาในทางที่ดี

ส่วนอีกสองคนที่ไม่ได้ดื่มคือพี่อลิสกับพี่สาวอัศวิน 

ทั้งคู่แยกตัวไปให้ห่างจากวงเหล้า นั่งดื่มน้ำผลไม้แทน 

เพราะเป็นนักบวชกับอัศวินก็เลยดื่มของมึนเมาไม่ได้รึเปล่านะ 

หรือไม่ก็ไม่อยากจะไปคลุกคลีกับกลุ่มคนเมา 

ความจริงเเล้ว ผมก็คิดอยากจะลองดื่มของแบบนั้นดูบ้างเหมือนกัน แต่ถ้าต้องมีสภาพแบบนั้นของผ่านดีกว่า 

เมื่อก่อนสมชายก็มักจะพร่ำบอกผมเสมอว่าของเเบบนี้มันไม่ดีนะ อย่าไปยุ่ง (เเต่ตัวเองดื่มได้)

ภายในงานเลี้ยงฉลอง ทุกคนจะอยู่กันครบเลยสินะ

อืม...แต่ไม่ยักกะเห็นโซระ

ไปไหนของเขานะ?

จะว่าไปก็ไม่เห็นคุณหมีเหมือนกันดูเหมือนว่าจะกลับไปแล้วสินะ ยังไม่ทันได้บอกลาเลย น่าเสียดายจัง 

ไม่สิ...ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาสนใจเรื่องนี้สักหน่อย 

...จะกลั้นไม่ไหวแล้ว 

ผมต้องไปฉี่

เดินออกห่างจากเสียงครื้นเครงไปทางทิศที่มีต้นไม้ปกคลุมหน้าเเน่น ภายในป่าดูมืดครึ้มยังดีที่มีเเสงจากดวงจันทร์ช่วยนำทางให้

ทิ้งห่างออกมาสักระยะก็ได้ยินเสียงน้ำไหลทางข้างหน้า 

พอผ่านพุ่มไม้ไปก็มองเห็นเป็นธารน้ำสายใหญ่ ผืนน้ำสะท้อนภาพของแสงดาวและดวงจันทร์ยามค่ำคืนราวกับว่ามีอีกโลกอยู่ภายในนั้น 

ที่ฝั่งมีกองเสื้อผ้าของใครบางคนตั้งอยู่ข้างต้นไม้ หันสายตาไปไม่ใกล้ไม่ไกลก็มองเห็นร่างของใครบางคนที่กำลังยืนแช่อยู่ในน้ำ

ร่างสูงโปร่งในสภาพเปลือยเปล่า ผิวกายเต่งตึงเคลือบผิวใสเป็นเงาแสงขับเน้นสัดส่วนกล้ามเนื้อที่ได้รับการฝึกฝนมาอย่างดีให้เด่นทัด มือทั้งสองข้างลูบเสยเส้นผมสีดำเปียกปอนลู่หลัง พลางเงยใบหน้าคมขึ้นมองฟากฟ้ายามราตรี แสงดาวนับล้านสาดสะท้อนลงบนนัยน์ตาสีดำชวนน่าหลงใหล เเววตาคู่นั้นราวกับกำลังมองออกไปยังที่ไหนสักแห่ง

โซระหรอกเหรอ...

...ปกติฉากบังเอิญมาเห็นตอนแก้ผ้าอาบน้ำ นี่มันควรจะเป็นผู้หญิงน่ารักๆ ชวนให้หายใจหอบไม่ใช่เหรอ

ทำไมถึงกลายเป็นหนุ่มหน้าใสในสภาพเปลือยเปล่าได้ล่ะ เเต่...ดูๆ ไปก้นของโซระก็ดูหนาแน่นใช้ได้ จะยอมถือว่าเจ๊าก็เเล้วกัน

“นั่นใครน่ะ!

โซระที่รู้สึกได้ถึงตัวผมตะโกนขึ้น 

ผมเลยค่อยๆ เผยตัวออกมาจากด้านหลังต้นไม้

“เหวอ!” พอเห็นผมโซระก็กรีดร้อง ยกแขนสองข้างขึ้นปกปิดจุดสำคัญด้วยความเขินอาย ก่อนจะจุมตัวลงน้ำ “มาตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย!

“...สักพัก"

ก็ไม่ได้ตั้งใจะแอบส่องหรอกนะ ก็บรรยากาศมันพาไป แถมไม่อยากรบกวนด้วย เลยหปหลบหลังพุ่มไม้ส่องดูมาสักพักแล้วล่ะ

“แอบดูเรอะ!?"

อืม...ไม่เห็นต้องอายกันขนาดนั้นเลยนี่นา ปกติก็เห็นออกบ่อยไม่ใช่เหรอ? อีกอย่างผู้ชายเขาไม่ต้องยกแขนปิดท่อนบนท่อนล่างพร้อมกันเหมือนผู้หญิงก็ได้นะ 

ถ้ารู้สึกอายเพราะมีคนมาเห็นตอนโป๊ล่ะก็ อย่ามาแก้ผ้าอาบน้ำในลำธารสิ 

“...ไม่เห็น...ต้องอายเลย”

“ระ รู้แล้วน่า ยังไงก่อนอื่นช่วยหลบๆ ไปหน่อยเถอะ เดี๋ยวจะขึ้นไปแล้วล่ะ รีบออกไปเลย”

ผู้ชายที่ทำท่าเขินอายเหมือนสาวน้อยมันชวนน่าขนลุกนะ รู้ตัวไหม?

โซระส่ายหน้าทำจิตใจให้สงบ สลัดความเขินอายให้ออกไป

จะว่าไปทำไมโซระถึงได้มาเเก้ผ้าอาบน้ำในลำธารล่ะ? พอถามไปเจ้าตัวก็บอกว่าไม่มีชุดมาเปลี่ยน ก็เลยต้องลงไปเเช่ทั้งเเบบนั้น

จะว่าไปเเล้วก็จริงล่ะนะ

ระหว่างนั้นผมก็ถอดเสื้อผ้าออก

โซระเบิกตากว้าง

“เฮ้ย!

ผมไม่สนใจเสียงร้อง โยนชุดทิ้งก่อนจะกระโดดลงไปใกล้ๆ อีกฝ่าย

เสียงตู้ม ระเบิดน้ำขนาดใหญ่สาดกระเซ็นเข้าใส่โซระที่ยกมือขึ้นบังสายตา

พื้นน้ำเย็นเฉียบจนริมฝีปากสั่น ข้างใต้ผิวน้ำค่อยๆ อบอุ่นจนรู้สึกสบาย ผมมุดตัวออกจากผิวน้ำที่ตื้นระดับอก นอนหงายตัวลอยตุ้บป่องๆ ทั้งยังเปลือย 

...สบายดีจัง ผ่อนคลาย ปลอดโปร่ง โล่งสบายในหลายๆ ความหมาย

“ทำบ้าอะไรเนี่ย...”

“...นิดหน่อย”

“ไม่เห็นจะเข้าใจเลย ...เดี๋ยวนะ ทำไมจู่ๆ น้ำแถวนี้มันอุ่นแปลกๆ หว่า? รู้สึกอุ่นๆ แฮะ...เฮ้ยๆ อย่าบอกนะว่า

“...ก็...นิดหน่อย”

“จะปล่อยในน้ำก็บอกกันก่อนสิเฟ้ย! โอ๊ย! พอเลย ขอตัวก่อนล่ะ”

“...จะไปแล้วเหรอ?

โซระทำท่าหัวฟัดหัวเหวี่ยง หันหลังให้ผมแล้วเดินจ้ำน้ำขึ้นฝั่ง 

ผมเลยกลับตัวว่ายน้ำไปใกล้ๆ แล้วจับแขนขวาโซระมากอดแน่นรั้งไว้ไม่ยอมปล่อยให้หนี 

เงยหน้าช้อนตาหวานใส่อีก

“...อยู่เล่นกันก่อน...นะ”

เห็นแบบนั้นแล้วสีหน้าของโซระก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยกลับมาสีหน้าเฝื่อนๆ เอ่ยด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหน่าย

“ปีศาจรึไง นายเนี่ย

“...แกล้ง...โซระ...สนุกดี”

“ชั้นจับนายกดลงตรงนี้เลยก็ได้นะรู้ตัวรึเปล่า?

“...กล้าเหรอ”

ว่าแล้วผมก็กดแขนให้แน่นขึ้น ถึงที่จริงจะไม่ค่อยมีหน้าอกก็เถอะ แต่ดูจากสีหน้าเเล้วได้ผลเกินพอ ลองเลือนมือให้ต่ำลงกว่านี้ดูดีไหมนะ?

“เเหม... ก็แค่พูดไปงั้นๆ แหละ อึก... ละ ล้อเล่นน่ะ ล้อเล่น ล้อเล่น ...ขะ ขอโทษครับ! ได้โปรดปล่อยเเขนผมเถอะ!

“...งั้นเล่น”

ผมปล่อยแขนของโซระแล้วหงายตัวนอนลอยคออีกรอบ

โซระถอนหายใจบ่นพึมพัม “ไม่ใช่เทพธิดาแล้ว...ปีศาจชัดๆ”

“...ได้ยินนะ”

“เชิญเล่นได้ตามสะดวกเลยขอรับ”

“...ดีมาก”

ว่าจบผมก็กลับตัวยืน แล้วตีแขนสาดน้ำใส่หน้าอีกฝ่าย

“เฮ่ยๆ อย่าสาดดิ—”

ไม่ทันพูดจบก็โดนผมสาดเข้าหน้าอีกรอบ

“เอางี้ใช่ไหม ได้!

อืม...เข้ามาได้เลย

 

“อือ...ฮะ ฮะชิ้!

“นั่นไงจามแล้วเห็นมั้ย? ก็บอกแล้วว่าให้รีบขึ้น ...เอานี่" 

หลังจากขึ้นมาแต่งตัวเรียบร้อย โซระก็ถอดเสื้อคลุมสีดำของตัวเองมาคลุมไหลตัวผมที่กำลังกำลังนั่งกอดเข่าพิงต้นไม้ปากสั่นงึกๆ

"รีบสวมซะ เดี๋ยวก็ได้เป็นหวัดหรอก”

โซระย้ำก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ

พอไม่ได้ใส่เสื้อนอกจึงเหลือแต่เพียงเสื้อกล้ามแขนกุดสีครีมเผยหัวไหล่และท่อนแขนที่มียังมีหยาดน้ำติดอยู่นิดๆ 

เหนือขึ้นไปเป็นใบหน้าเปียกปอน เส้นผมลู่ลงบดบังสายตา โซระจึงเสยขึ้นไปด้านหลัง 

...โซระที่ดูน่อมแน้มคนนั้นมีกลายเป็นผู้ชายดิบเถื่อนไปซะแล้ว

“...โซระล่ะ”

“ชั้นน่ะร่างกายแข็งแรงกว่านายเยอะน่า อากาศเย็นแค่นี้เรื่องขี้ประติ๋ว”

โซระโอ้อวดร่างกายของตัวเองอย่างเต็มปากทั้งที่ริมฝีปากแอบสั่นนิดๆ อืม...ทำเป็นเท่ชะมัด แต่ไหนๆ ก็ให้มาแล้วจะไม่เอาก็คงไม่ได้ ไม่เกรงใจเลยก็เเล้วกัน

ผมจับเสื้อคลุมสีดำของโซระมาคลุมทับชุดของตัวเอง สอดมือเข้าไปในแขนเสื้อ แต่ควานหายังไงก็ไม่ถึงปลายทางสักที เเขนสั้นเกินไปเลยปล่อยไว้ทั้งอย่างนั้น

“คราวหน้าคราวหลังอย่าเชียวล่ะ”

“ก็พักนี้...ไม่ค่อยได้เล่นกับโซระ...นี่นา”

“การแก้ผ้าเล่นน้ำนี่ดูจะเป็นอะไรที่รุนแรงต่อจิตใจเกินไปหน่อยนะ”

“...เราเบื่อ...เหนื่อยด้วย...อยากพักเล่นบ้าง”

“งั้นสินะ แสดงบทบาทให้คนเชื่อทั้งหมู่บ้านก็น่าเหนื่อยจริงๆ นั่นแหละ ขนาดชั้นมีหน้าที่แค่ยืนดูเฉยๆ ยังรู้สึกกดดันเลย”

“...ใช่ไหมล่ะ”

“คร้าบๆ เข้าใจแล้วคร้าบ คงเหนื่อยมากเลยนะคร้าบ ท่านเทพธิดา”

“...ไม่ชอบ”

“จริงดิ? ขนาดไม่ชอบยังเล่นได้สมบทบาทสุดๆ ไปเลยไม่ใช่รึไง ตีบทแตกเลยนะนั่นน่ะ”

“...มันไม่เท่”

อย่างน้อยๆ ขอชื่อเทพเท่ๆ อย่าง ทูตสวรรค์มิคาเอง อัครเทวดาราฟาเอล หรือไม่ก็เทพตกสวรรค์ลูซิเฟอร์ก็ได้นี่นา ทำไมต้องเป็น เทพธิดามินเนเรสด้วยล่ะ ชื่ออย่างกะยี่ห้อขวดน้ำแร่ของโลกเก่า ไม่เห็นจะดูดีตรงไหน ทำไมโซระต้องบอกให้ผมใช้ชื่อนี้ด้วยล่ะ

“โอเค เข้าใจแจ่มแจ้งเลยล่ะ อืม...แต่ก็นะ เรื่องที่นายเล่นเป็นเทพธิดาได้สมจริงสมจังสุดๆ น่ะ ป่านนี้คงดังกระฉ่อนทั่วหมู่บ้านแล้วละมั้ง เเบบนี้ตอนเดินทางกลับหมู่บ้านมีหวังถูกคนจับได้แล้วความแตกชัวร์ๆ คงต้องปิดบังตัวตนกันสักหน่อยล่ะนะ โดยเฉพาะเส้นผมสีเงินเด่นๆ นั่นน่ะ”

โซระมองค้อน ชี้มายังเส้นผมสีเงินของผม

จะว่าไปนอกจากเส้นผมสีดำของโซระเเล้ว สีผมสีเงินวิ้งๆ ของผมก็ไม่ค่อยมีให้เห็นเหมือนกันกัน เป็นสีหายากงั้นเหรอ? ทั้งๆ ที่โลกนี้มีคนผมหลายสีเยอะเเยะเต็มไปหมดอย่างกับชุมนุมคอนเสิร์ตเด็กพังค์ เเต่สีผมของผมกับโซระยังถือได้ว่าหายากสินะ

“...คุณชาวบ้าน...โง่จัง”

“อย่าพูดงั้นดิ เล่นเอาเจ้าแห่งป่าที่เขานับถือกับกองทัพก็อบลินมาเป็นสักขีพยาน ไม่เชื่อก็แปลกแล้วล่ะ”

“...เป็นแผนโซระ”

“ก็จริง ทั้งหมดมันเป็นไปตามแผนอย่างไม่น่าเชื่อเลยล่ะ ว่ากันตามตรง ขนาดชั้นยังไม่นึกเลยว่าคนจะเชื่อกันเป็นตุเป็นตะกันขนาดนั้นด้วยซ้ำ แต่ก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอ? เป็นแบบที่นายต้องการเลยนี่ ให้ก็อบลินกับมนุษย์อยู่ร่วมกัน ดูอย่างคุณพริมเป็นตัวอย่างสิเข้ากันกับฝั่งนั้นได้ดีสุดๆ บางทีสักวันหนึ่งมนุษย์กับก็อบลินอาจสามารถอาศัยร่วมกันอย่างสงบสุข โดยไม่แบ่งแยกได้จริงๆ ก็ได้”

โซระยิ้มแหย่ ดูเหมือนว่ากำลังนึกภาพของคุณพี่ชายที่ตอนนี้น่าจะกอดคอคุณราชาก็อบลินมัวหัวราน้ำอยู่

ที่โซระพูดก็มีความเป็นไปได้อยู่ล่ะนะ

พูดถึงมนุษย์กับก็อบลินแล้ว ผมเคยอ่านในหนังสือบันทึกเกี่ยวกับมอนเตอร์ ว่าก็อบลินเป็นสิ่งมีชีวิตที่มีอันตราการกำเนิดสูงมาก ทั้งยังสามารถผสมพันธุ์กับมนุษย์หรือเผ่าอื่นๆ เพื่อสร้างลูกหลานก็อบลิน

...หรือก็คือมนุษย์กับก็อบลินสามารถมีลูกด้วยกันได้ 

ถ้าเอากันแล้วได้ลูก ก็หมายความว่า มนุษย์กับก็อบลินก็เป็นสิ่งมีชีวิตในวงศ์ตระกูลสปีชีส์เดียวกันไม่ใช่รึเปล่านะ? ก็ผสมพันธุ์กันได้นี่นา

หรือก็คือก็อบลินเองก็เป็นมนุษย์ชนิดหนึ่ง แล้วที่คนเราจัดหมวดหมู่ให้ก็อบลินเป็นมอนเตอร์ที่สมควรกำจัดนี่เป็นเรื่องที่ถูกต้องรึเปล่า 

แบบนั้นมันไม่ต่างอะไรจากคนขาวเหยีดคนดำ หรือคนไทยเหยีดคนลาวคนพม่า อืม...เเต่ว่ากันตามตรงที่เป็นเเบบนั้นก็เพราะก็อบลินส่วนใหญ่สร้างปัญหาให้มนุษย์มาหลายทศวรรษด้วย จะว่าคงเป็นฝ่ายผิดอย่างเดียวก็ไม่ถูก

ทั้งที่เป็นสิ่งมีชีวิตที่เอากันแล้วได้ลูก เป็นสัตว์ในวงศ์ตระกูลเดียวกัน ทำไมต้องต่างฆ่าฟันกันด้วยนะ  ไม่เห็นจะเข้าใจเลย นี่ยังไม่รวมถึง เผ่าปีศาจที่ผู้คนเกลียดนักเกลียดหนา หรือเผ่าออร์คที่ชอบป่ำป้ำคุณพี่สาวอกใหญ่ๆ อีกแหน่ะ มีเรื่องให้ครุ่นคิดเต็มไปหมด 

อืม...คิดเยอะแล้วปวดสมองจัง ยังไงตอนนี้มันก็ไม่เกี่ยวกับผมสักหน่อย ช่างเถอะ

“โซระ...ไม่ร่วมวง...ด้วยเหรอ?

“ขอผ่านดีกว่า เบียร์หรือลาเกอร์เย็นๆ น่ะพอไหว แต่เหล้านี่ขอผ่าน รสมันแรงไปน่ะ”

“...อ่อนด๋อย”

“พูดเหมือนตัวเองเป็นผู้มีประสบการณ์ในสิ่งมึนเมาจังนะ ดื่มเป็นกว่าชั้นรึไง?

“...ไม่...แต่...โซระอ่อนด๋อย”

“อย่าพูดว่าอ่อนด้วยนะเฟ้ย! ก็แค่ไม่ชอบกลิ่นเหล้าเท่านั้นเอง ไม่ได้บอกว่ากินไม่ได้สักหน่อย อย่ามาดูถูกกันนะ ถ้าอยากเห็นนักล่ะก็เดี๋ยวจะดื่มโชว์ให้ดูก็ได้”

ผมเงยหน้ามองโซระที่ปฎิเสธเสียงแข็ง ไปจี้จุดอะไรเข้าให้รึเปล่านะ หรือว่ามีประวัติไม่ดีกับการดื่มสุรา?

“...ไม่ดื่ม...ดีแล้ว...เสียสุขภาพ”

จากสภาพคุณพี่ชายที่ผมเห็นมาก่อนหน้านี้ คิดว่าอย่างโซระไม่น่าจะไหว

“อะไรเล่า จู่ๆ ก็ใช้วิธีการพูดเหมือนเป็นห่วงเป็นใยแบบนั้นน่ะ”

“อืม...” ผมพยักหน้ามองอีกฝ่าย “...ก็เป็นห่วงนี่”

“...”

“...เป็นไรเหรอ?

“ปะ เปล่า ไม่มีอะไร ...ไม่ดื่มน่ะดีแล้วอย่างนั้นสินะ”

“อืม...ดีแล้ว”

“เข้าใจแล้วล่ะ...”

โซระไม่ได้พูดอะไรต่อหลังจากนั้น ผมเองก็ไม่ค่อยมีเรื่องให้พูดด้วย

ผ่านไปพักหนึ่งโซระก็ถามว่าจะกลับกันเลยไหม แต่ผมบอกว่าขอนั่งเล่นแบบนี้อีกสักพัก

ว่ากันตามตรงผมไม่ค่อยชอบบรรยากาศวุ่นวายแบบนั้นเท่าไหร่ 

พวกเราสองคนเลยเลือกที่จะนั่งกินลมชมบรรยากาศกลางค่ำกลางคืนของป่าใหญ่ สายน้ำ และแสงดาวนับล้านกระจายตัวทั่วท้องฟ้าห้อมล้อมเเสงจันทร์

“ภาพแบบนี้ไม่ค่อยได้เห็นกันหรอกนะ”

“อืม...”

ผมพยักเบาๆ

เป็นภาพที่ไม่เลวเลยทีเดียว

ขณะที่กำลังเหม่อมองท้องฟ้าดูดาวไปเรื่อยอยู่นั้น ทันใดนั้นผมก็รู้สึกได้ถึงความแปลกประหลาด ความรู้สึกวูบวาบเหมือนมีบางอย่างกำลังเข้ามา

ระหว่างที่อีกฝ่ายไม่รู้ตัวผมก็ค่อยๆ คืบคลานเข้าไปแนบชิด

สัมผัสได้ถึงอุณหภูมิอบอุ่นของร่างกาย โซระที่กำลังสับสนหยุดนิ่งไม่ไหวติ่งเหมือนทำตัวไม่ถูก กว่าจะรู้ตัวผมก็คลานขึ้นไปบนตักของโซระ หันหน้าเข้าหาอีกฝ่าย มือทั้งสองข้างจับกับแก้มของอีกฝ่ายด้วยความรู้สึกจริงจัง สัมผัสได้เเม้กระทั่งลมหายใจ

“ดะ เดี๋ยว! ...ยะ อย่างน้อยๆ ก็ขอเตรียมใจ—” ผมยกนิ้วชี้ขึ้นแตะปิดริมฝีปากของโซระไม่ให้พูดต่อ ก่อนจะค่อยๆ ยืนใบหน้าเข้าไปใกล้กับใบหน้าของอีกฝ่ายจนสัมผัสได้ถึงความร้อนผ่าวที่แผ่ออกมา

โซระหลับตาปี๋

ทันใดนั้น

“...เงียบก่อน”

ผมก็เข้าไปกระซิบข้างหูของโซระ

“...มีคนมา”

พูดจบแววตาของโซระก็ถามขึ้นอย่างงงๆ เหมือนไม่เข้าใจ

“ก็อบลิน?

“...เสียงเท้าคน...เเต่...ไม่ใช่พวกเรา”

ได้ยินดังนั้นน้ำเสียงของโซระก็เปลี่ยนไป กลายเป็นน้ำเสียงจริงจัง

“มีกี่คน”

“น่าจะ...เก้า...ไม่สิ...สิบ...

“...เข้าใจแล้ว”

โซระพยักหน้า อุ้มผมลงจากตัก ก่อนจะยืนขึ้น 

“อย่าอยู่ห่างชั้นนะมิ้นต์”

”อืม...สู้ๆ นะ”

โซระเหวี่ยงแขนยืดเส้นยืดสาย ก่อนจะเค้นมือทั้งสองข้างประสานกันหักข้อนิ้วดังกร๊อบๆ พลางยิ้มอ่อนแต่แววตาไม่ได้ยิ้มด้วย

สีหน้าฉุนกึ้ก เส้นเลือดปูดโปนขึ้นตรงขมับ อืม...ก็ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงโมโหร้ายขนาดนั้น ไปหงุดหงิดเรื่องอะไรกันนะ

“อ่า...เอาล่ะ ไอ้เวรหน้าไหนกันนะที่เสร่อมารบกวนชาวบ้านชาวช่องเขาเวลานี้น่ะ!?!

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 191 ครั้ง

770 ความคิดเห็น

  1. #515 YuiHime (@pramote2023) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2561 / 04:46

    คนกำลังสวีทก้นโดนขัดนี้ถึงตายเลยนะ555

    #515
    0
  2. #514 ICECHYWINNY (@silvernigth) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2561 / 00:19
    จัดมันเลยโซระ!!!!
    #514
    0
  3. #513 แอลเดซึงะ (@Luciferce) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2561 / 18:53

    ด้อยเปลี่ยนเป็นด๋อยนะครับ

    #513
    1
  4. #512 Ziolp (@ployvspraew) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2561 / 11:29
    555555555มารองตีนโซระซะดีๆ
    #512
    0
  5. #511 ปูโพธาราม (@souwanee) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2561 / 09:38
    กำลังสวีทเสร่อเข้ามาตายศพไม่สวยแน่
    #511
    0
  6. #510 thenovar13srafzx (@thenovar13srafzx) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2561 / 08:11
    ใครหว่า...
    #510
    0
  7. #509 CodeNamE (@codename-alpha) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2561 / 08:10
    ท่าจะศพไม่สวยแหงมๆ
    #509
    0
  8. #508 Shiromiyuki (@brongamer) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2561 / 05:24
    GJ คนแรก
    #508
    0