สนใจจะซื้อเราไปเลี้ยงรึเปล่า?

ตอนที่ 30 : ตอนที่ 30 สนใจจะรักษาความสงบรึเปล่า?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,566
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 193 ครั้ง
    17 มิ.ย. 61


ถึงผมจะเป็นคนร้องขอให้ช่วยก็เถอะ แต่ไม่นึกเลยว่าโซระจะคิดแผนไร้สาระแบบนี้ออกมา 

แผนก็คือ การแสดงละครลิงโดยให้ใครสักคนทำตัวเป็นเทพธิดา และออกไปพร้อมกับขบวนก็อบลิน ตบตาชาวบ้านให้คิดว่าก็อบลินที่อยู่ในป่าแถบนี้นั้นไม่มีภัย และสามารถอาศัยร่วมกันได้อย่างสงบสุข แฮปปี้เอนดิ้ง ตามคำสั่งของเทพธิดา 

...นั่นคือแผนทั้งหมด

อืม...ง่าย...ง่ายมาก เหมือนแผนการของเด็กประถมเลย

จะใช้ได้ผลจริงๆ เหรอ? 

ผมคัดค้านว่าแผนนี้เป็นไปไม่ได้ แต่เจ้าของแผนการสุดบรรเจิดกลับเอื้อมมือลูบหัวผม พร้อมทั้งเผยรอยยิ้มชั่วร้าย “ไม่มีวันสำเร็จหรอก ...แต่ถ้าเป็นมิ้นต์ล่ะก็ทำได้แน่”

...ไม่เอาความมั่นใจผิดๆ แบบนั้นมาจากไหนกันนะ แล้วที่บอกว่า ‘ทำได้แน่’ นี่หมายถึงผมเหรอ นี่ว่าตั้งใจจะส่งผมไปเล่นบทเทพธิดาอะไรนั่นสินะ เอาจริง?

“แผนเด็ดเลยนี่หว่า!”

“...กี้ๆๆ! กี้!”

คุณพี่ชายกับคุณราชาก็อบลินตบเข่าดังฉาดพยักหน้าเห็นพ้องต้องกัน 

ทำไมถึงได้คิดว่าแผนแบบนี้มันจะสำเร็จกันนะ อืม...ไม่เห็นจะเข้าใจเลย

ระหว่างที่ผมยังสับสน โซระก็เล่าแผนการของตัวเองให้คนอื่นๆ ฟัง 

...ฝูงก็อบลินจะต่อแถวเดินขบวนไปยังหมู่บ้าน โดยมีผมนั่งแห่ไปด้วย ขบวนนั้นจะต้องยิ่งใหญ่ และดูน่าเชื่อถือ ในทางกลับกันเองก็ต้องดูเป็นธรรมชาติ ซึ่งตัวผมที่รับบทเทพธิดาจะต้องแสดงท่าทางให้ทุกคนเชื่อว่ามนุษย์กับก็อบลินสามารถอยู่ร่วมกันได้

ว่าจบทุกคนก็พยักหน้าเห็นด้วย สนับสนุนความคิดนี้ แถมยังพากันเพิ่มเติมว่า “ถ้าเป็นมิ้นต์ล่ะก็ทำได้แน่นอน!”

จะไหวเหรอ?  ถ้าบทเทพธิดาล่ะก็ให้พี่อลิสเล่นก็ได้นี่นา ผมสีทองตาสีฟ้า บวกปีกสีขาวก็เหมือนนางฟ้าในเกมหื่นๆ หรือจะเป็นพี่ลิเวียก็ได้ ก็อย่าง เทพเจ้านมน๊ม โชว์เนื้อหนังวับๆ แวมๆ หน่อย ชาวบ้านเพศชายก็น่าจะยอมศิโรราบ อืม...ไม่สิ ของพี่ลิเวียนี่น่าจะเชิงปีศาจสาวพราวเสน่ห์มากกว่าเทพธิดารึเปล่านะ

อืม...ยุ่งยากจังเลย เอาเถอะ ช่างมันก็แล้วกัน

“สรุปว่าเอาตามนี้นะ โอเคมั้ยทุกคน”

““““““ โอ้! ””””””

ถ้าทุกคนจะร่วมใจกันขนาดนี้ก็คงถอยไม่ได้ 

ผมจะเล่นเป็นเทพธิดาอะไรนั่นให้ก็แล้วกัน

...โอ้

ไม่มีใครคิดจะคัดค้านกัน โซระไม่รอช้าประชุมแผนการกับคุณราชาก็อบลิน ก่อนจะแยกย้ายกันไปเตรียมงานทันที

ไม่นานทัพก็อบลินถูกจัดขบวนอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย โดยมีคุณราชาก็อบลินและคุณพี่สาวอัศวินเป็นหัวแถวตามมาเป็นผมที่นั่งอยู่บนที่ประทับแบกโดยเหล่าคุณก็อบลินกล้ามโต แต่งตัวด้วยชุดผ้าสีขาวหลวมๆ มัดด้วยเชือกสีทอง เหมือนชุดชาวยุโรปโบราณของโลกก่อน และมงกุฎดอกไม้บนหัว อารมณ์ประมาณเทพเจ้ากรีก - โรมันหรืออะไรทำนองนั้น

ส่วนโซระ พี่อลิส คุณพี่ชาย พี่ลิเวีย จะเดินตามมาขนาบข้างซ้ายขวา แต่งตัวเป็นชุดใบไม้สีเขียวผสมน้ำตาล ถืออาวุธ เหมือนเป็นองครักษ์อะไรสักอย่าง คล้ายๆ กับนักรบภูติไม้ โซระกับพี่อลิสอยู่ฝั่งขวา คุณพี่ชายกับพี่ลิเวียอยู่ทางซ้าย

อืม...พอทำไปเรื่อยๆ แบบนี้แล้วชักเริ่มสนุกเหมือนกันแฮะ ให้ความรู้สึกเหมือนกำลังจัดขบวนกีฬาสี ถึงช่วงนั้นผมจะโดดหนีกลับไปนอนบ้านเพราะอากาศมันร้อน แต่เอาเป็นว่ามันเริ่มน่าสนุกขึ้นมาก็แล้วกัน

แม้ในความคิดผมแผนการนี้มันจะไม่มีทางสำเร็จก็เถอะ คือ...สมมุติว่ามีกองทัพก็อบลินแห่ใครก็ไม่รู้มาป่าวประกาศว่า “สวัสดีค่ะชาวบ้าน ฉันเป็นเทพธิดา ก็อบลินเป็นคนดี มาอยู่ด้วยกันอย่างสันติเถอะค่ะ” ...แบบนั้นใครมันจะไปเชื่อ แหลเห็นๆ เด็ก 5 ขวบยังดูออกเลย

เปอร์เซนต์สำเร็จคือศูนย์

อย่างน้อยๆ ถ้าจะเพิ่มความน่าเชื่อถือล่ะก็ มันต้องมีอะไรมากกว่านี้สักหน่อย

อะไรที่มันใหญ่ๆ น่าเชื่อถือ และน่าเกรงขาม

อืม...

จริงสิ

...มีอยู่ตัวหนึ่งนี่นา

ผมเดินไปหาโซระที่กำยืนมองขบวนแห่โดยไม่ได้สนใจด้านล่าง ผมเลยดึงขอบเสื้อเรียกให้หันมามอง เงยหน้าอ้อนวอน

“โซระ...หมี...”

“ห๊า!? หมายความว่าไง อย่าเอาเรื่องแบบนั้นมาพูดข้างนอกสิ! ไว้กลับบ้านแล้วค่อย—”

โซระชะงักปาก รู้สึกได้ถึงใครบางคนตรงหางตา

“ค่อยอะไรเหรอคะ?” 

พี่อลิสที่กำลังขนของตกแต่งผ่านมาได้ยินพอดี จึงหันมาถามย้ำ 

“ปะ เปล่าครับ ไม่หมีครั๋บ เอ้ย! ไม่มีครับ!” 

“เอ...เหรอคะ?” พี่อลิสส่งสายตามองโซระแปลกๆ อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกลับไปเตรียมงานของตัวเองต่อ “พักนี้ดูแปลกๆ หรือว่าไม่สบายกันนะ”

พอพี่อลิสจาไปโซระก็ลอบถอนหายใจ

“ฟู่ว~ เกือบไปแล้ว...”

อืม...เข้าใจผิดอะไรอยู่รึเปล่านะ?

“โซระ...หมี”

“...หยุดเลย ถ้าคนอื่นมาได้ยินเข้าเดี๋ยวก็ซวยกันพอดีสิ!”

“...หมี”

“อะ อะไรเล่า เวลาแบบนี้เนี่ยนะ ...อึก ตะ แต่ ถ้าต้องการล่ะก็ ...เอ่อ ไว้กลับไปที่บ้านก่อนนะ”

โซระใบหน้าเขินอายม้วนตัวชูนิ้วชี้สองข้างมาประจบวนๆ กัน พร้อมบิดตัวไปมา 

อืม...เข้าใจผิดอะไรอยู่จริงๆ ด้วย

“เราหมายถึง...คุณแม่หมี...ต่างหาก”

“ไอ้นั่นหรอกเรอะ!”

“...คิดอะไร...อยู่เหรอ?”

“มะ ไม่ใช่นะ ไม่ได้คิดอะไรสักนิด คือ...เอ่อ นั่นสินะ! คุณแม่หมี คุณแม่หมีตัวเมื่อวานอย่างนั้นสินะ อย่างนี้นี่เอง ถ้าสามารถเอาตัวที่ได้ชื่อว่าเจ้าแห่งป่าที่เหล่าชาวบ้านเคารพนับถือมาด้วยล่ะก็ยิ่งน่าเชื่อถือเข้าไปใหญ่! ฉลาดมากมิ้น! ฮ่าๆๆ”

“...ไม่เนียน”

“อึก...”

“โซระ...ทะลึ่ง...”

“...”

“โรคจิต...ลามก...หื่นกาม...หมี...โลลิค่อน...”

“...”

“...ไอ้พี่กินน้อง”

“...ขอโทษครับ ช่วยหยุดทีเถอะครับ จะรับไม่ไหวแล้วครับ”

เข้าใจผิดกับเรื่องแบบนั้นเราว่าโซระหมีเกินเยี่ยวยาแล้วล่ะ

โซระหน้าแดงไปถึงหูใบหน้าร้อนผ่าวจนแทบจะมีไอน้ำพุ่งออกมา อืม...ไว้แค่นี้ก่อนแล้วกันเนอะ

กลับมาที่เรื่องหมี เหมือนที่โซระพยายามจะพูดตลบเกลื่อนแต่ไม่เนียนเมื่อกี้ จากที่คุณยายเคยพูดให้ฟัง ดูเหมือนคุณแม่หมีจะเป็นมอนเตอร์ที่เป็นเจ้าป่าที่คอยกันไม่ให้มอนเตอร์ตัวอื่นเข้ามาใกล้หมู่บ้าน ทำให้ชาวบ้านในหมู่บ้านต่างหวั่นเกรงในตัวคุณแม่หมี ถ้าเกิดว่ามีคุณแม่มาช่วยด้วยล่ะก็ แผนการเล่นละครลิงก็จะน่าเชื่อถือยิ่งขึ้นไปอีก แต่ปัญหาก็คือจะให้คุณแม่หมีมาช่วยได้ยังไง 

อืม...ถ้าคุณแม่หมีอยู่ใกล้ๆ แถวนี้ก็คงจะดี


—โฮกกกกกกกกกกกกก!!!


ทันทีที่คิดแบบนั้น เสียงคำรามก็ดังลั่นสนั่นทั่วป่า คุณราชาก็อบลินยกมืออกคำสั่งให้ลูกน้องเตรียมอาวุธขึ้นมาพร้อมต่อสู้กับภัยอันตรายที่กำลังเข้ามาใกล้เมืองก็อบลิน

ผมหันไปตามเสียงร้องคำรามของอะไรบางอย่างที่กำลังย่ำกลายออกมาจากเงามืดของป่าทึบอย่างช้าๆ

...พูดถึงก็มาพอดีเลย

ผมบอกให้คุณราชาก็อบลินวางอาวุธลง ก่อนจะเดินไปหาหมียักษ์สีดำที่จู่ๆ ก็โผล่มา แล้วยิ้มทักทาย

“...รู้สึกเหมือน...มีโดนเรียก...เลยมา? อืม...ไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่...แต่บังเอิญจังนะ”

คุณแม่หมีก้มหัวมาเลียแก้มผมอย่างเชื่องๆ รู้สึกจักจี๊แปลกๆ ผมเลยลูบขนสีดำนุ่มๆ ของคุณแม่หมีกลับไป อืม...นุ่มนิ่มๆ ถึงจะได้กลิ่นสาปสัตว์นิดหน่อย แต่ก็นุ่มนิ่ม ให้คนอื่นลองมาจับด้วยดีไหนนะ นุ่มนิ้มดีจัง อยากเอากลับไปกอดเล่นที่บ้าน

จะหันไปถามว่าจะลองจับขนดูบ้างไหม ก็เห็นโซระที่มีสีหน้าเลื่อนลอยเหมือนวิญญาณออกจากร่าง ก่อนจะหันไปมองรอบๆ ทุกๆ คน รวมทั้งเหล่าก็อบลินที่ทำสีหน้าคือๆ กัน โซระมองพวกเขาด้วยแววตาเหมือนจะสื่อว่า ‘...เดี๋ยวก็ชิน’ 

เท่านี้ก็ได้องค์ประกอบสำคัญมาแล้ว คุณแม่หมีช่วยเดินนำทีนะ

อืม...แต่ขอนุ่มนิ่มๆ อีกสักนิดแล้วกัน คงไม่มีมีใครว่าเนอะ


หลังจากจัดขนวบเรียบร้อย พวกเราก็ออกเดินทางมุ่งตรงสู่หมู่บ้าน

ที่ตรงนั้นมีมีเหล่าชาวบ้านมายืนรออยู่ก่อนแล้ว คงเพราะเห็นว่ามีขบวนแห่กำลังมุ่งตรงสู่หมู่บ้าน พวกเขาก็เลยรีบมาดูว่าเกิดอะไรขึ้น

ผู้ชมออกมากันแล้ว ที่เหลือก็แค่เล่นตามบท

“สวัสดีค่ะ ชาวบ้านทุกท่าน  นามของเราคือ ‘มินเนเรส’ เป็นผู้ดูแลแห่งผืนป่าค่ะ ไม่ทราบว่าจะขอพูดคุยกับพวกท่านทั้งหลายสักหน่อยได้รึไม่คะ?”

พอผมพูดจบบรรยากาศก็เงียบสนิท

อืม...ดูเหมือนว่าจะไม่ได้ผลจริงๆ ด้วย ...ก็นั่นสินะ แผนการหลอกเด็กแบบนี้ ใครมันจะไปเชื่อกันล่ะ เทพธิดาที่ว่านั่นมันมีจริงที่ไหน

...ทั้งที่คิดแบบนั้นแท้ๆ 

“ทะ ท่านเทพธิดา!” “จุติ ลงมาจุดติแล้ว!” “สวรรค์...สวรรค์มาโปรด!” “ได้โปรดช่วยเหลือพวกเราด้วย” “ลูกแกะผู้หลงทางผู้นี้ขอสรรเสริญ!” ”ท่านเทพธิดา!” “แค่นี้ลูกช้างก็ตายตาหลับแล้วล่ะ” “แม้แต่เจ้าแห่งป่าหรือก็อบลินก็ยังเชื่อฟังท่านเลย” “เทพีลงมาโปรด” “ขอเลขงวดหน้าสักตัวเถอะ” “มีคนช็อคสลบไปแล้ว! ” “ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อ ท่านเทพธิดาตัวจริงเสียงจริง” “ท่านเทพธิดา!” “ท่านเทพธิดา!” “ท่านเทพธิดา!” “โอ้ว...ท่านเทพธิดา!” “เทพธิดาได้ลงมาจุติบนผืนโลกแล้ว!” ฯลฯ

ทำไมพวกคุณชาวบ้านถึงทำท่าคุกเข่าสรรเสริญบูชาแบบนั้นล่ะ 

นี่เชื่อกันจริงๆ เหรอ ว่าผมเป็นเทพธิดาน่ะ หรือว่าคนบนโลกนี้เขาไม่ค่อยฉลาดกัน? ทุกคนโง่เหรอ? ได้กินปลากันบ้างรึเปล่า

อืม...นึกๆ ดูแล้ว เมื่อโลกเก่าก็พอมีให้เห็นข่าวมาบ้าง ชาวบ้านงมงายที่นับถือบูชาอะไรไปเรื่อย ตั้งแต่แม่ชีลอยน้ำ(อ้วนเฉยๆ) ควายวิเศษสามขา(พิการ) หรือ บ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์ที่ความจริงแล้วเป็นน้ำซึมจากส้วมข้างบ้าน อะไรประมาณนั้น

แม้แต่โลกนี่เองก็เชื่อเรื่องงมงายงี่เง่าแบบนั้นกัน?

ทุกๆ คน จะเชื่อมั่นเกินไปรึเปล่า ไม่คิดจะสงสัยหน่อยรึไง แบบนี้ก็เหมือนกับว่าผมมาหลอกลวงกันเลยน่ะสิ เหมือนกับพวกร่างทรงที่ชอบอวดอ้างอิทธิฤทธิ์หลอกเอาเงินจากผู้คนอย่างไงอย่างงั้น อืม...ไม่สิ พวกผมเองก็ตั้งใจมาหลอกพวกเขาเหมือนกันนี่นา ต้องดึงหน้าให้ดูแก่ๆ เหมือนร่างทรงหน่อยดีไหมนะ อือ...เมื่อยอะ พอแค่นี้ดีกว่า ดึงหน้าพอประมาณก็พอ

“พอเถอะค่ะ พวกท่านไม่จำเป็นต้องคุกเข่าต่อหน้าเราเลยแม้แต่น้อย ได้โปรดยืนขึ้นเถอะค่ะ”

พูดเยอะๆ แล้วเหนื่อยจัง อยากกลับบ้านอ่ะ

“ช่างประเสริฐอะไรเยี่ยงนี้!” “ไม่ได้ถือตัวเลยแม้แต่นิดเดียว สมเป็นเทพธิดา” “คุกเข่า คุกเข่าลง” “งวดนี้ขอเด็ดๆ เถอะ” “ตายตาหลับแล้ว” “เฮ้ย! ตามหมอมาเร็ว ไอ้หมอมีความสุขจนแน่นิ่งไปแล้วโว้ย!” “น่าเลื่อมใสอะไรเช่นนี้” “ท่านเทพธิดาได้โปรดช่วยพวกเราด้วย” “ท่านเทพธิดา” “ท่านเทพธิดา!” ฯลฯ

คนพวกนี้เขาเป็นอะไรกันนะ เชื่ออะไรกันง่ายกันจัง

“พอเถอะค่ะ ได้โปรดเรียกเราว่า ‘มินเนเรส’ ก็พอแล้ว”

“””””ครับ/ค่ะ! ท่านเทพธิดามินเนเรส!””””””

 อืม...คนพวกนี้คุยกันไม่ค่อยรู้เรื่องเลยนะ แบบนี้ทั้งวันจะคุยกันรู้เรื่องรึเปล่า

ได้ยินเสียงกระซิบมาตามลมว่า “ทำไมเทพธิดามินเนเรสถึงได้สวมปลอกคอสีดำแบบนั้นล่ะ มันดูเหมือนปลอกคอทาสเลย”

ได้ยินแบบนั้นผมก็หันไปหาเจ้าของเสียงนิทาด้วยรอยยิ้มพิมใจ

“ปลอกคอนี้เป็นหลักฐานว่าตัวเรานั้นได้ฝูกมัดไว้กับดินแดนแห่งนี้ค่ะ หากว่าไร้ซึ่งสิ่งนี้แล้ว เราคงต้องถูกส่งตัวกลับไปยังที่จากมาเป็นแน่ สำหรับเราแล้วสิ่งนี้ไม่ใช่ปลอกคอ แต่เป็นหลักฐานยืนยันว่าตัวเรานั้นได้ถูกส่งมาเพื่อดูแลที่แห่งนี้ค่ะ”

“เช่นนี้เอง! ขออภัยในความขลาดเขลาของข้าพเจ้าด้วย!”

“เข้าใจก็ดีแล้วค่ะ”

อืม...เกือบไปแล้ว

ลืมเรื่องปลอกคอทาสไปสนิทเลย

แบบนี้จะไปต่อรอดไหมนะ อือ...ไม่ได้สิ จะยอมแพ้ไม่ได้ มาถึงขั้นนี้แล้วต้องไปให้สุด เพื่อคุณราชาก็อบลินจะได้ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขพร้อมกับเมืองของเขา มาเข้าประเด็นกันเลยดีกว่า

“ที่เรามาในวันนี้พร้อมกับเหล่าผู้พิทักษ์ ก็มาเพื่อพูดคุยกับพวกท่านถึงเรื่องสำคัญค่ะ”

“พูดคุยงั้นหรือขอรับ” เสียงชาวบ้านชายคนหนึ่งดังออกมาจากฝูงชน

“ใช่แล้วค่ะ อย่างที่ทุกท่านเห็น เราและเหล่าผู้พิทักษ์นั้นมา พร้อมกับเหล่าก็อบลิน และอสูรทมิฬ ผู้คอยปกปักรักษาดูแลผืนป่าแห่งนี้น่ะค่ะ ความจริงแล้วพวกเขามีหน้าที่ในการปกป้องดูแลดินแดนแห่งนี้ แน่นอนว่ารวมถึงหมู่บ้านของพวกท่านทั้งหลายด้วย แต่แล้วดูเหมือนว่าจะมีหนึ่งในบริวารของเราได้สร้างปัญหาให้พวกท่านอย่างมาก เราจึงได้มาที่นี่เพื่อขอโทษทุกๆ ท่านค่ะ” 

ผมค่อยๆ ลงจากที่นั่ง ลงมาเหยียบย่ำพื้นดิน ก่อนจะค่อยกุมมือไว้ที่อกแล้วค่อยๆ โน้มตัวลงอย่างช้าๆ

“ต้องขอกราบอภัยด้วยจริงๆนะคะ ที่สร้างความเดือดร้อนให้ ในฐานะผู้ดูแลแล้ว ช่างน่าอับอายเสียจริง”

“เดือดร้อนอะไรกันครับ! ก็แค่แปลงผักนิดๆ หน่อยๆ ไม่ได้เป็นปัญหาอะไรเลย!” “ท่านเทพธิดาได้โปรดอย่าก้มหัวไปเลยเจ้าค่ะ ท่านไม่จำเป็นต้องทำเลยแม้แต่น้อย” “พวกเราผิดเองที่ไม่ดูแลหมู่บ้านให้ดี” “บางทีพวกก็อบลินอาจจะแค่หิวนาะครับ พืชผักแค่นั้นพวกเราเต็มใจให้ครับ!” “หยะ หยุดเถอะครับ ท่านไม่จำเป็นต้องทำอะไรแบบนี้ ท่านไม่จำเป็นต้องขอโทษหรอกครับ!” ฯลฯ

ชาวบ้านเริ่มอยู่ไม่สุขเมื่อเห็นผมก้มหัวให้

เห็นดังนั้นผมก็รีบบีบน้ำตา พร้อมกับรอยยิ้มเล็กๆ แบบยิ้มสวยเข้าว่า

“...พวกท่านช่างเป็นผู้มีเมตตาเหลือเกิน เรารู้สึกดีใจจริงๆ ที่มีผู้คนดีๆ เฉกเช่นพวกท่าน”

พอเห็นผมที่แสดงท่าทางแบบนั้นออกมาพวกชาวบ้านก็มองด้วยความตกตะลึง

 “เมตตา ทรงมีเมตตาเหลือเกิน!” “ได้โปรดให้เราได้เทิดทูลท่านด้วยเถอะ” “โอ้ว!” “เอาไปเลยครับ! จะก็อบลินหรืออะไรถ้าอยากได้พืชผักในสวนล่ะก็เอาได้ได้เล้ยย!” “จะมอนเตอร์หรืออะไรก็ช่าง! ยังไงก็เป็นสิ่งมีชีวิตที่คิดได้และเจ็บเป็นเหมือนกัน ไม่ใช่ปัญหาเลยแม่แต่นิดเดียว” ”ท่านเทพธิดาช่างโปรดเมตตา” “ระ รู้สึกเหมือนโดนอะไรปักเข้ากลางอกเลยว่ะ”  ฯลฯ

“ไม่ต้องเทิดทูลเราถึงเพียงนั้นหรอกค่ะ แค่เห็นพวกท่านคิดเช่นนั้นเราก็ดีใจมากแล้ว”

...เมื่อไหร่จะเสร็จสักทีนะ อยากกลับบ้าน

“ท่านเทพธิดาเจ้าขา พอมีอะไรที่เราพอจะทำให้ท่านได้บ้างหรือ” 

เสียงของหญิงแก่ดังออกมาจากฝูงชน พอหันไปมองเห็นเป็นคนยายเทียร่า คุณยายที่เคยให้ที่พักผม เธอมองมาที่ผมด้วยใบหน้ายิ้มๆ จากที่เธอมองไปยังคุณแม่หมี บางทีเธอคงพอจะเข้าใจสิ่งที่ผมกำลังทำแล้ว แถมยังตามน้ำไม่คิดจะขวางเลยด้วย 

“นั่นสินะคะถ้าเช่นนั้นล่ะก็...ไม่ทราบว่าเราจะขออะไรพวกท่านสักอย่างได้หรือไม่คะ?”

“เชิญว่ามาได้เลยค่ะ ท่านเทพธิดา” คุณยายผู้ใหญ่บ้านเดินออกมาด้านหน้าเป็นตัวแทนของชาวบ้าน “ไม่ว่าจะเรื่องใดพวกเราก็สามารถทำให้ท่านได้ ...ใช่ไหมพวกเรา?”

”””””””ใช่ครับ/ค่ะ!”””””””

อืม...ขอบคุณนะคุณยาย

“ถ้าเช่นนั้นล่ะก็ เราอยากขอให้พวกท่านช่วยอยู่ร่วมกับก็อบลินเหล่านี้ในดินแดนแห่งนี้จะได้ไหมคะ”

“จะดีหรือแม่ ไม่สิ...ท่านเทพธิดามินเนเรส”

“ค่ะ ก็อบลินพวกนี้นิสัยดี ถ้าได้ทำความคุ้นเคยกันล่ะก็ต้องสามารถอยู่อาศัยร่วมกันได้อย่างแน่นอน”

ผมหันไปมองหน้าคุณราชาก็อบลินที่อยู่ด้านหลัง เขาพยักหน้ารู้ว่าผมต้องการอะไรจึงเดินมายืนข้างผม จับจ้องใบหน้าของพวกกลุ่มชาวบ้านทุกคน แล้วยกมือออกคำสั่งให้ก็อบลินลูกน้องที่อยู่ด้านหลังคุกเข่าลงพร้อมกับตัวเขา แสดงท่าทางเคารบด้วยใจจริง

“...เก๋า...ก้องการ...สงบกุข...กี้...ไก้...โกรดเกอะ...กี้!”

ถึงจะไม่ค่อยชัดแต่ก็พอฟังรู้เรื่อง สิ่งที่ต้องการมีเพียงความสงบสุข เพียงแค่สถานที่ที่สามารถใช้ชีวิตอย่างสบายใจ และทานอาหารได้อย่างมีความสุข สถานที่ที่เรียกว่าบ้าน

ทันใดนั้นก็มีชายชาวบ้านคนหนึ่งเดินออกมาจากกลุ่ม เดินตรงเข้าไปหาคุณราชาก็อบลิน

“นะ นายคือก็อบลินที่เคยช่วยชั้นเอาไว้สินะ”

“กี้...”

“อืม...เคยมีเรื่องแบบนั้นด้วยสินะคะ”

“ชะ ใช่ครับ ท่านเทพธิดา อ่า...ผะ ผมชื่ออาร์คครับ เอ่อ...คือตอนนั้นผมถูกหมูป่าโจมตี แล้วก็มีก็อบลินมาช่วยผมไว้...คือ คงเป็นเขาสินะครับ”

“กี้ๆ ...กี้ๆ”

“ดูเหมือนว่าเขาจะจำคุณได้นะคะคุณอาร์ค ตอนนั้นเขากำลังล่าสัตว์มาทำอาหารพอดี เลยได้เขาไปช่วยคุณไว้โดยบังเอิญ”

“ถ้าไม่ได้มาช่วยผมตอนนั้น บางทีผมอาจจะตายไปแล้วก็ได้ เพราะงั้นคือ อย่างน้อยๆ ...ผม...ผม...”

“อยากจะขอบคุณสินะคะ”

“สะ สมกับเป็นท่านเทพธิดาจริง...คะ คะ คือว่า” คุณชาวบ้านมองคุณราชาก็อบ ก่อนจะพูดต่อ ”ขอบคุณนะ ที่ช่วยชีวิตผมเอาไว้ ขอบคุณ ขอบคุณจริงๆ”

“กะ กี้ๆ กี้” 

คุณราชาก็อบลินผุดยิ้มกว้าง ดูเหมือนว่าเจ้าตัวจะไม่คิดว่าจะได้รับคำขอบคุณจากมนุษย์เหมือนกัน

“...ดูไม่มีพิษมีภัยจริงๆ ด้วยนสินะ”

“กี้ๆ กี้ๆ กี้ๆๆๆ”

“เอ่อ...นี่เขาพูดว่าอะไรเหรอครับ”

“เขาว่า ถามว่าช่วยเป็นเพื่อนกับเขาหน่อยได้รึเปล่าน่ะค่ะ”

“งะ งั้นเหรอครับ!?” 

คุณชาวบ้านอึ้งไปพักหนึ่ง ทำท่าทางเหมือนกำลังลังเลอะไรบางอย่าง

เห็นดังนั้นคุณก็อบลินก็ยื่นมือไปให้เขา เขามองมือนั้นอย่างสงสัยว่ามันหมายถึงอะไร แต่แล้วก็ตัดสินใจว่าจำเป็นต้องทำอะไรสักอย่าง จึงยืนมือกลับไปหาอีกฝ่าย ก่อนจะสอดประสานเข้าหากันเป็นการจับมือเช็คแฮนด์อย่างผู้มีอารยธรรม ที่ผมเป็นคนสอนเองกับมือ

ในวันนั้นมนุษย์และก็อบลินได้จับมือกันอย่างแท้จริง

เมื่อได้เห็นการกระทำนั้นชาวบ้านบางคนที่ยังรู้สึกหวาดกลัวในก็อบลินก็ค่อยๆ เปิดใจอย่างช้าๆ ความคิดที่ว่า ก็อบลินนั้นไม่ได้เลวร้ายอย่างที่คิดกระจายไปสู่ผู้คน

...เท่านี้หน้าที่ของผมก็จบลงแล้ว

“ถ้าเช่นนั้นแล้ว เกรงว่าจะทำให้ทุกท่านต้องเสียเวลาไปมากกว่านี้ ฉะนั้นเราขอตัวก่อนนะคะ”

ผมกลับหลังไม่สนคำค้านเรียก ‘ท่านเทพธิดาๆ’ ของพวกชาวบ้าน ปีนขึ้นที่ประทับแล้วออกคำสั่งให้คุณแม่หมีรีบนำขบวนออกจากหมู่บ้านทันที

ชาวบ้านบางคนพยายามจะไล่ตามพวกเรามา แต่ก็ถูกคุณยายหยุดเอาไว้ “ไม่ควรไปรบกวนท่านเทพธิดานะ” ให้พวกเราได้ถอนกำลังกลับไปอย่างสงบ เหลือทิ้งไว้แต่ชาวบ้านตาดำๆ และชื่อของท่านเทพธิดาองค์ใหม่สลักไว้

ก่อนจะไปก็ได้ยินเสียงตะโกนไล่หลังมาว่า “ท่านเทพธิดา อย่างน้อยก็ขอเลขดีๆ สักตัวเถอะ!”ผมเริ่มรู้สึกรำคาญเลยรีบตอบไปส่งๆ ก่อนจะให้คุณก็อบลินเร่งฝีเท้าวิ่งหนีให้เร็วที่ที่สุด

อืม...เท่านี้ก็ได้พักผ่อนสักที


+++


—ในภายหลัง หมู่บ้านแห่งนี้ก็กลายมาเป็นหมู่บ้านที่มีชื่อเสียงดังกระฉ่อนไปทั่วทั้งอาณาจักร เนื่องจากเป็นหมู้บ้านที่มนุษย์และก็อบลินอาศัยร่วมกัน พึ่งพาอาศัยกัน ไม่ใช่ก็อบลินทุกที่จะเหมือนที่นี่ มีเพียงก็อบลินที่นี่เท่านั้นที่ใช้ชีวิตร่วมกับมนุษย์อย่างสันติ นั่นทำให้เหล่านักเดินทางผู้อยากรู้อยากเห็นหมู่บ้านในข่าวลือได้เดินทางมายังที่นี่เพื่อดูก็อบลินที่อาศัยร่วมกับมนุษย์ ทั้งยังมีตำนานกล่าวขวัญล่ำลือเกี่ยวลัทธิเทพธิดาของหมู่บ้าน ผู้คอยดูแลพิทักษ์ผืนป่าในดินแดนแห่งนี้ เทพธิดาผู้ได้ชื่อว่าโฉมงามเสียยิ่งกว่าสตรีใด งดงามหาใดเปรียบเกินกว่าจะพรรณนาเป็นคำพูด ชื่อของเทพธิดาถูกสลักไว้ใต้รูปปั้นของสาวน้อยร่างเล็ก ผู้มีปีกสีขาวแผ่กว้างอลังการ อยู่จุดเหนือสุดของฐานรูปปั้น โอบล้อมด้วยเหล่าองครักษ์ทั้ง 4 ที่คอยปกปักปกป้องเทพธิดาโดยมีบุรุษสองคน และสตรีเลอโฉมสองคน 

ชื่อของเทพธิดาองค์นั้นคือ ‘มินเนเรส’ เทพธิดาผู้คอยปกปักรักษาโลกใบนี้เอาไว้ เทพธิดาผู้มีเมตตาเหนือกว่าผู้ใด เทพธิดาผู้ต้องการให้โลกอยู่ในความสันติ ให้ทุกเผ่าพันธุ์อยู่อาศัยร่วมกันได้อย่างสงบสุข ตำนานของเทพธิดามินเนเรสถูกเล่าขานส่งต่อจากบ้านสู่หมู่บ้าน จากหมู่บ้านสู่เมือง จากเมืองสู่อาณาจักร จากอาณาจักรสู่อารยประเทศ และได้แพร่กระจายสู่ทั่วโลก ถูกแต่งเสริมเติมแต่งเรื่องราว ตำนาน หลักคำสอน จนแผ่ขยายเป็นวงกว้าง อีกหลายร้อยปีหลังจากนี้ ‘มินเนเรส’ จะถูกกล่าวขวัญในฐานะของเทพธิดาองค์ใหม่ขงโลก และกลายเป็นหนึ่งในศาสนาที่มีผู้คนนับถือมากมายที่สุดในโลก

ตำนานของเทพธิดามิเนเรสมีอยู่มากมาย แต่ทว่าตำนานที่แปลกประหลาดที่สุดของเทพธิดาองค์นี้ก็คือ หลังจากตำนานแรกเริ่ม ที่ชาวบ้านได้พบกับเทพธิดาเป็นครั้งแรก ชาวบ้านในเมืองแห่งนั้นก็กลายเป็นมหาเศรษฐีกันทุกคนเลยทีเดียว ...ว่ากันว่าเทพธิดาองค์นี้ให้หวยแม่นมาก





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 193 ครั้ง

770 ความคิดเห็น

  1. #605 เมจิกโคโค (@09956324) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2561 / 12:49
    เหอะๆ555
    #605
    0
  2. #506 Tiosphere (@Tiosphere) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2561 / 18:42
    กาวท่านแรงดีจริงๆ
    #506
    0
  3. #505 wakure (@wakure) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2561 / 08:42

    กาวยันระดับประเทศเลยวุ้ย แถมตอนท้ายยังคุ้นๆ อีกแน่ะ

    #505
    0
  4. #504 Sirayu Manachot (@3468) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2561 / 00:57

    ของสัก6ตัวตรงๆไม่มีกลับทีเหอะ

    #504
    1
  5. #503 YuiHime (@pramote2023) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2561 / 21:16

    นี้ขนาดตอบส่งๆนะ 5555

    #503
    0
  6. #502 ICECHYWINNY (@silvernigth) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2561 / 20:33
    แม่นมากก5555
    #502
    0
  7. #501 ragunaH (@ragunaH) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2561 / 16:27
    ฮาตรงหวยอะ 555555
    #501
    0
  8. #500 strides (@strides) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2561 / 15:50
    ขอ 3 ตัวตรงๆเลยครับ(เดี๋ยวนะโลกนั้นมีหวยด้วย!!)
    #500
    0
  9. #499 Alliance (@zerulaw) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2561 / 15:43
    นี่มันประเทศไทยแต่ก่อนเก่าหรืออย่างไร เหตุไฉนจึงมีการละเล่นทำนายทายเลข(หวย)อยู่เล่า 5555
    #499
    0
  10. #498 Lovenovel_>o< (@LoveStampberryGG) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2561 / 15:34
    อ่าา.. ท่านเทพธิดามินเนเรสให้หวยแม่นรึนี่.. อืมๆๆ ง่าา งวดหน้าออกเลขอะไรนะเจ้าคะ *-*
    #498
    0
  11. #497 ปูโพธาราม (@souwanee) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2561 / 15:17
    พออ่านถึงให้หวยแม่นนี่เจ็บจี๊ด เมื่อวานเพิ่งถูแดรกไปหมาดๆ
    #497
    0
  12. #496 risblack (@samae2546) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2561 / 15:13

    สมัยนั้นมีการเล่นหวยแล้วเหรอครับท่าน!!

    #496
    1
  13. #495 m3417 (@m3417) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2561 / 15:04
    อยากได้เลขเด็ดบางซื้อที่ไรถูก(กิน)ทุกที่
    #495
    0
  14. #494 tomtam333 (@tomtam333) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2561 / 15:01

    โอ้โฮเฮะ สตั้นเลยตูอ่านตอนท้ายเนี่ย

    #494
    0
  15. วันที่ 17 มิถุนายน 2561 / 14:34
    คณะรักษา&#8203;ความสงบ&#8203;แห่งหมู่บ้าน(คสบ.)?!?
    #493
    0
  16. วันที่ 17 มิถุนายน 2561 / 14:04
    เอิม .....มิ้นขอเลขหวยบ้างสิ..!

    //หยิบกระดาษเเละปักกามาเตรียมจด
    #492
    0
  17. #491 นายผักดอง (@bank0048789) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2561 / 14:02
    ขอหวยสักงวดสิครับ
    #491
    0
  18. #490 ชากับกาแฟ (@luckyazaz) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2561 / 14:02

    อะไรคือหวยแม่นมาก

    #490
    0
  19. #489 Ziolp (@ployvspraew) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2561 / 13:57
    5555555555การตอบส่งๆของมิ้นนั้นมาเข้าฝันรีดสักคืนสิเทพธิดา
    #489
    0