สนใจจะซื้อเราไปเลี้ยงรึเปล่า?

ตอนที่ 28 : ตอนที่ 28 สนใจจะบุกรังก็อบลินรึเปล่า?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,563
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 192 ครั้ง
    1 ส.ค. 61


“ปะ ประเสริฐยิ่ง...ทะ ท่านเทพธิดา! ท่านเทพธิดาลงมาโปรดแล้ว!

ไม่เข้าใจว่าทำไมในกลุ่มกองทัพก็อบลินถึงได้มีอัศวินผมหางม้ากำลังก้มกราบไปกับเขาด้วย คุณอัศวินน้ำตาไหลอาบแก้มเหมือนคนกำลังปลื้มปิติกับอะไรสักอย่าง อืม...จะว่าไป ก่อนหน้านี้ก็มีคนก้มกราบให้ผมเห็นบ่อยๆ แม้แต่ก็อบลินก็ยังก้มหัว คือ...ที่โลกนี้เขาไม่มีการทักทายกันแบบปกติกันเหรอ ผมแค่อยากจับมือทักแบบปกติเท่านั้นเอง หรือว่าโลกนี้ไม่มีวัฒนธรรมการจับมือกัน?

“...พอแล้ว...ไม่ต้องก้ม”

ผมย่อตัวแตะไหล่คุณก็อบลิน ให้เงยหน้าขึ้น จับมือสีเขียวหยาบกร้าบมากระกบเช็คแฮนด์กันอย่างผู้มีอารยธรรม 

สมัยนี้เค้าไม่ก้มหัวกราบให้กันแล้วรู้ไหม? แล้วก็ช่วยบอกให้คุณลูกน้องให้เงยหน้าขึ้นทีนะ สำหรับผมมันดูสูงส่งเกินไปหน่อยน่ะ

คุณก็อบลินน้ำตาเอ่อล้น จับมือผมเช็คแฮนด์อย่างยินดี อืม...ดูเหมือนว่าโลกนี้อาจจะไม่มีวัฒนธรรมเช็คแฮนด์จริงๆ หรือว่าผมควรจะเผยแพร่สิ่งนี้สักหน่อยนะ ให้ก้มกราบใส่กันตลอดแบบนี้ก็ไม่ไหว

“...ปู้มีป้ากุน...กี้”

“...ใช้ภาษาคน...ได้ด้วยเหรอ”

“...ฝึก...กี้”

“อืม...เก่งมาก...คุณก็อบลิน”

น้ำเสียงเนิบนานฟังไม่ค่อยชัด แต่ก็พอรู้เรื่อง

คุณก็อบลินค่อยๆ ยืนขึ้น ส่วนสูงเพิ่มขึ้นกว่าตอนนั้นมาก สูงกว่าผมไปไกลเลย ทั้งที่ตอนนั้นยังเป็นแค่ก็อบลินแห้งๆ แท้ๆ ผ่านไปไม่ถึงเดือนทำไมโตเร็วแบบนี้นะ หรือว่าเพราะเป็นก็อบลิน? อืม...ไม่สิ เหมือนโซระเคยบอกว่ามอนเตอร์ที่รอดชีวิตจากความตาย จะแข็งแกร่งขึ้นอย่างมาก อาจจะเป็นเพราะสาเหตุนี้ก็ได้ สุดยอดไปเลยะคุณก็อบลิน โตไวจนผมอิจฉาเลยล่ะ

“...ตาม...มา...ก้านๆ”

“...หมายถึง...บ้าน?

“กี้...กี้...บะ บ้าน”

คุณก็อบลินหันหลังให้ผม ชูมือข้างที่เพิ่งจับมือผมไปหมาดๆ หันไปหาเหล่าลูกน้อง ก่อนจะกู่ก้อง ก็อบลินตัวอื่นๆ ที่เห็นท่าทางของจ่าฝูง ก็ยืนขึ้นแล้วเฮลั่นครื้นเครงอย่างมีความสุข

อืม...การเช็คแฮนด์ได้ผลสินะ ภูมิใจจัง

“นี่มันเรื่องบ้าอะไรวะเนี่ย...”

โซระพูดด้วยรอยยิ้มเฝื่อนๆ

ดูเหมือนว่าโซระจะจำคุณก็อบลินไม่ได้ ผมเลยบอกไปว่าคุณ(ราชา)ก็อบลินที่อยู่ตรงนี้ คือคุณก็อบลินที่เคยช่วยพวกเราตามหาสมุนไพรในป่าจนเอาไปขายได้เป็นกอบเป็นกำก่อนจะปล่อยให้หนีไปเมื่อตอนนั้น

พอได้ยินแบบนั้นโซระก็ตกใจตาโต

“ไอ้ก็อบลินที่ปล่อยไปเมื่อตอนนั้นเรอะ!?!?

อืม...ผมเองก็แอบตกใจนิดๆ เหมือนกัน

หลังจากคุณก็อบลินส่งสัญญาณสื่อสารอะไรบางอย่าง ก็อบลินตัวอื่นๆ ที่กำลังกู่ร้องกี้ๆ ก็สงบลง ก่อนจะมีก็อบลินกลุ่มหนึ่งวิ่งออกมาพร้อมกับแบกบางอย่างมาด้วย ...เหมือนเป็นที่ไว้แห่อะไรสักอย่าง หรือว่าเป็นของคุณราชาก็อบลิน?

“...กึ้น...กี้”

“...ให้ขึ้นนั่ง...บนนั้น...สินะ”

คุณก็อบลินเชิญให้ขึ้นไปนั่งบนขบวนแห่ เนื่องจากผมเดินดุ่มๆ มาตั้งแต่เช้าจนเมื่อยขา บวกกับที่ท้องยังปวดจี๊ดๆ ไม่ยอมหายสักที  เลยยอมรับความหวังดีขึ้นไปนั่งบนเกวียนของพวกคุณก็อบลิน ส่วนคนอื่นๆ คงจะตัวใหญ่ไป พวกคุณก็อบลินน่าจะแบกไม่ไหวเลยส่ายหน้าไม่ยอมให้พวกเขาขึ้นมา เลยมีผมแค่คนเดียวที่นั่งอยู่จุดเหนือสุด

ที่นั่งตกแต่งได้สวยงามและเป็นธรรมชาติ ประดับประดาด้วยหินหลากสีดูสดใส

อืม...พอมีคนมาแห่แบบนี้แล้วรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นราชาเลย

“...ไปเลย”

“ดูสนุกจังเลยนะ มิ้นต์”

“อืม...สนุกดี...”

ว่าแล้วขนวนก็เคลื่อนตัวไปที่ไหนสักแห่ง ถ้าตามที่คุณราชาก็อบลินบอกก็คงจะเป็นบ้านของพวกเขา อืม...แต่จำนวนมากขนาดนี้คงจะเป็นหมู่บ้านก็อบลิน...ไม่สิ เมืองก็อบลินสินะ น่าตื่นเต้นจัง

โซระกับคนอื่นๆ ได้แต่เดินตามขนาบข้างขบวนอย่างไม่เต็มใจ

ด้านหลังมีฝูงก็อบลินเดินตามมาเป็นพรวน

ทุกๆ คนยกเว้นคุณอัศวินที่มีสีหน้าปลาบปลื้ม มีสีหน้าหมองแปลกๆ อืม...คงเพราะทีแรกพวกเราตั้งใจจะมาก็อบลินกันเต็มที่ แต่พอรู้ว่าอีกฝ่ายไม่ใช่ศัตรูก็คงจะรู้สึกประหลาดใจนิดหน่อยล่ะนะ แต่ผมว่าไม่ต้องสู้กันจนเลือดตกยางออกก็ดีแล้วล่ะ อยู่อย่างสีนติกันเถอะ

“คงมีแต่นายนั่นแหละ ที่สนุกสนานกับสถานการณ์แบบนี้ได้น่ะ...”

โซระบ่นเอื่อมๆ เปรยสายตามองสมาชิกคนอื่นๆ ที่สภาพจิตใจไม่ค่อยอยู่กับเนื้อกับตัวเท่าไหร่

“อ่า...ฮะ!ๆ ฮ่า!ๆๆ ความฝัน ความฝันสินะ ฮ่าๆๆ!!” คุณพี่ชายหัวเราอย่างบ้าคลั่งราวกับคนเสียสติ

“...หนูอยากกลับบ้าน...หนูอยากกลลับบ้าน...หนูอยากกลับบ้าน...หนูอยากกลับบ้าน” พี่ลิเวียทำหน้าเหมือนคนอมทุกข์พึมพัมประโยคเดิมซ้ำไปซ้ำมา

“อ่า...ท่านพระผู้เป็นเจ้า โปรดดลบันดาลให้ชีวิตของฉันผ่านพ้นไปได้ด้วยดี หลีกหนีจากภัยอันตรายใดๆ ทั้งปวง ปัดเป่าผีร้ายที่สิงสู่ ขจัดภาพลวงที่อยู่ตรงหน้า นำพาฉันไปสู่ภพภูมิที่ดีกว่า อ่า...ท่านพระผู้เป็นเจ้า” พี่อลิสเดินตัวสั่นสั่นงึกๆ พร้อมกุมมือท่องบทสวดอ้อนวอนพระเจ้าของโลกนี้

คนสุดท้ายคือคุณพี่อัศวินที่หลั่งน้ำตาตื้นตันไม่หยุกสักที เดินนำขบวนพร้อมกับคุณราชาก็อบลิน ร้องตะโกนลั่นป่าว่า “ท่านเทพธิดา! ลงมาจุติแล้ว! ช่างเป็นบุญของเรายิ่ง!” ไม่ยอมหยุด

อืม...ทุกๆ คนดูเหนื่อยๆ นะ พักผ่อนสักหน่อยดีไหม?

 ขบวนแห่ผ่านพ้นต้นไม้ใหญ่ไปเรื่อยๆ พร้อมกับเสียงร้องรำทำเพลงของพวกก็อบลินที่ฟังดูสนุกสนาน เสียงกระทบไม้ ขลุ่ยเขาสัตว์ เหมือนมีวงดุริยางค์มาเดินเล่นอยู่กลางป่า

ผมที่อยู่บนที่นั่งเอนตัวซ้ายขวาตามจังหวะเสียงเพลงไปพลางๆ

ไม่นานขบวนก็อบลินก็หลุดพ้นออกมาจากเขตป่าทึบ

ภาพหน้าผาหินสูงชันตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้า มองลงมาด้านล่างคือทุ่งกว้างเขียวขจีที่มีแม่น้ำเส้นเล็กไหลตัดผ่าน บนทุ่งราบนั้นมีกระต้อบเล็กๆ ทำจากต้นไม้และใบไม้แห้งเรียงรายเหมือนเป็นที่อยู่อาศัย แน่นอนว่ามีก็อบลินตัวเขียวๆ เต็มไปหมดเลย

คุณราชาก็อบลินหันกลับมามองผมอย่างภาคภูมิด้วยแววตาเหมือนจะสื่อว่า ที่นี่คือบ้านของผมเอง

“...สุดยอด...เลยนะ”

“กี้ๆๆ”

คุณราชาก็อบลินหัวเราะ

อืม...เวลาเพิ่งผ่านไปไม่นานเลื่อนขั้นจากก็อบลินกระจอกๆ กลายเป็นราชาก็อบลินได้ คุณก็อบลินนี่สุดยอดเลยนะ

ขนวนเข้าเทียบท่า ผมกระโดดลงจากแคร่ก่อนจะบิดตัวยืดเส้นยืดสาย ถึงจะนั่งพักจนหายเหนื่อย แต่อาการปวดท้องก็ยังไม่หาย คงได้แต่ทนๆ ไปล่ะนะ ...เป็นผู้หญิงนี่น่ารำคาญจัง

ผมมองไปทางสมาชิกคนอื่นๆ ที่สีหน้าเหมือนจะขาดใจได้ทุกเมื่อ อืม...ถึงผมที่ถูกแบกมาตลอดทางจะต่อว่าใครไม่ได้ก็เถอะ แต่การเดินทางมาที่นี่มันเหนื่อยขนาดนั้นเลยเหรอ?

พวกเราถูกคุณราชาก็อบลินพามานั่งตรงลานกว้าง ไม่รู้ทำไมที่นั่งของผมถึงดูพิเศษกว่าใครเพื่อน แต่ก็ช่างมันแล้วกันเนอะ เพราะที่น่าสนใจคือ รอบๆ นี้มีก็อบลินมามุงดูเพียบเลย 

พวกเขามาอย่างเห็นมิตร ไม่ได้จับอาวุธหรือแผ่รังสีฆ่าฟันใส่กัน ถ้าให้บรรยายความรู้สึกก็คงจะประมาณ กลุ่มนักท่องเที่ยวที่เข้าไปในหมู่บ้านของชนเผ่าพื้นเมืองในแอฟริกาละมั้ง อืม...แต่ผมไม่เคยไปเที่ยวแอฟริการหรือหมู่บ้านชนเผ่าพื้นเมืองหรอกนะ ก็แค่คิดว่าความรู้สึกน่าจะราวๆ นี้

ก็อบลินกลุ่มใหม่เดินเข้ามา

พวกเขาก็นำผลไม้นานาชนิดมาวางกองไว้ให้ตรงหน้า อืม...คงจะกลัวว่าพวกเราจะหิวสินะ ก็อบลินนี่นิสัยดีกว่าที่คิดไว้เยอะเลย ทำไมคนเราถึงต้องกำจัดก็อบลินด้วยนะ ไม่เข้าใจจริงๆ

เวลานี้นอกจากผมที่กำลังแกะเปลือกกล้วยสีเหลืองนวล ก็ไม่มีใครเเตะต้องผลไม้อะไรสักอย่าง ทุกคนนั่งนิ่งก้มหน้าไม่พูดไม่จาก ไม่หือไม่อืออะไรทั้งนั้น แม้แต่โซระก็ด้วย 

อืม...ทำไมทำหน้าเหมือนกำลังเหนื่อยใจกันขนาดนั้นล่ะ

พวกคุณก็อบลินเค้าอุตส่าห์เอาผลไม้มาให้ ถ้าไม่กินสักหน่อยจะดูไม่ดีต่อเจ้าบ้านนะ

ขณะที่กำลังเเทะเล็มกล้วยไปทีละนิดทีล่ะหน่อย

ผมก็คุยถามเรื่องราวเกี่ยวกับคุณราชาก็อบลินไปพร้อมกัน

อยากรู้ว่าคุณก็อบลินไปเจออะไรมาถึงได้กลายมาเป็นเเบบนี้ได้

คุณราชาก็อบลินทำท่าลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เเต่เเล้วก็ยอมเล่าออกมาจนได้

เรื่องมันมีอยู่ว่า ตั้งแต่ที่ผมกับโซระรักษาบาดแผลและปล่อยให้หนีไป ผมได้ให้มีดกับคุณก็อบลินไปเล่มหนึ่ง เพื่อใช้ป้องกันตัว จากนั้นคุณก็อบลินก็ออกเดินทาง ฝึกฝนและพัฒนาตัวเอง เพราะประสบการณ์ก่อนหน้าทำให้เขารับรู้ว่าตัวเองนั้นช่างอ่อนแอและกระจ้อยร่อย หากไม่ถูกช่วยเหลือไว้โดยพวกผม เขาก็คงตายง่อยๆ ไม่ต่างอะไรจากก็อบลินตัวอื่น

คุณราชาก็อบลินฟันฝ่าอุปสรรคมากมาย ต่อสู้กับกลุ่มนักผจภัยด้วยตัวคนเดียว สังหารมอนเตอร์สุดแกร่งที่นักผจญภัยบางคนยังสู้ไม่ได้เพียงลำพัง ทำสิ่งที่ไม่มีก็อบลินธรรมดาตัวไหนเคยทำครั้งแล้วครั้งเล่า ฟันฝ่าอุปสรรคมากมายเเละได้รับประสบการณ์มาอย่างโชกโชน

แต่แล้ววันหนึ่งก็พลาดท่าจนได้

โชคยังดีที่คุณราชาก็อบลินสามารถหนีเอาชีวิตรอดหลับมาได้ เเต่ทว่าบาดเเผลนั้นสาหัสร้ายเเรงอย่างมาก ร่ายกายร่อแร่จะตายแหล่มิตายแหล่ 

ในจังหวะที่กำลังคิดว่าก็อบลินอย่างเราคงมาได้แค่นี้สินะ’ นั้นคุณก็อบลินก็ถูกมนุษย์หนึ่งพบตัวเข้า ร่างกายบาดเจ็บสาหัส แถมยังถูกมนุษย์พบตัวเข้าพอดี ไม่เหลือหนทางรอดชีวิตอีกแล้ว

คุณก็อบลินหลับตาลงเเล้วเฝ้ารอความตายที่กำลังจะมา สมองหวนคิดถึงใบหน้าผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตเขาเอาไว้ หากรอดกลับไปได้เขาสาบานว่าสักวันจะกลับไปตอบเเทนให้จงได้

...เเต่เเล้วเรื่องไม่น่าเชื่อก็เกิดขึ้นอีกครั้ง

คุณก็อบลินหยุดเล่าไปเเค่นั้น ก่อนจะส่งสายตาออกไปไกลราวกับกำลังหวนนึกถึงความทรงจำเก่าๆ 

อืม...ที่เล่ามานี่เพิ่งผ่านไปเกือบๆ เดือนจริงเหรอ?

"...ไงต่อ...เล่าต่อสิๆ"

ผมที่กำลังฟังเรื่องที่คุณก็อบลินเล่าพร้อมแปลให้คนอื่นๆ ฟังด้วย รบเร้าให้เล่าต่อเร็วๆ เพราะรู้สึกค้างคาใจสุดๆ

"มิ้นต์อย่าเพิ่งหยุดสิ ราชาก็อบลินว่ายังไงต่อ! เจอชาวบ้านเเล้วยังไงต่อ! เรื่องไม่น่าเชื่อคืออะไร!?" 

"ก็อบลินเองก็พบเจอเรื่องลำบากมาเยอะสินะ ...ข้าชักรู้สึกผิดกับเหล่าก็อบลินที่เคยสังหารไปเเล้วสิเนี่ย ...เเล้วต่อจากนั้นเกิดอะไรขึ้น เจ้าตัวเล็กเเปลต่อทีสิ"

"อย่าเพิ่งหยุดสิยะ กำลังระทึกเลยนะ!"

"อึก...บ้าจริงช่างเป็นชีวิตที่น่าสงสารอะไรเช่นนี้ เราไม่อาจหยุดน้ำตาที่เอ่อล้นนี้ได้เลย ท่านมิ้นต์ได้โปรดเเปลความต่อสิ สรุปว่าเรื่องราวมันยังไงกันเเน่"

"เอ่อ...ทุกคนคะ ใจเย็นๆ ก่อนสิ"

ไม่รู้อีกท่าไหนทุกคนถึงได้อินกับเรื่องราวสุดๆ

เว้นเเต่พี่อลิสที่ทำสีหน้าเหมือนบอกว่า 'อ่า..คนพวกนี้ไม่ไหวเเล้วล่ะค่ะ' อะไรประมาณนั้น

อืม...เเต่ก็ดีกว่านั่งหมองๆ หม่นๆ กันล่ะนะ เเบบนี้ค่อยครื้นเครงหน่อย

ทุกคนฟังเรื่องที่ผมเเปลจากคุณก็อบลินเฝ้ารอเหตุการณ์ต่อจากนั้นอย่างใจจดใจจ่อ รบเร้าให้คุณราชาก็อบลินเล่าต่อให้ได้ อืม...ใช่ไหมล่ะ น่าตื่นเต้นสุดๆ เล่าต่อสิคุณราชาก็อบลิน เล่าต่อ

คุณราชาก็อบลินทนกระตอบรับไม่ไหว พยักหน้าตั้งใจจะเล่าเรื่องราวต่อจากนั้น ...แต่ไม่ทันจะเอ่ยปากเล่า จู่ๆ ก็มีเสียงตะโกนเรียกมาจากอีกด้านหนึ่ง

อืม...เสียงแบบนี้ไม่ใช่เสียงร้องกี้ๆ ของก็อบลินนี่นา

...นี่มัน


+++

 

นี่มันเรื่องบ้าอะไรวะเนี่ย...ชายในชุดคลุมสีดำที่ซ่อนตัวอยู่เกือบจะเผลอหลุดปากไปเสียแล้ว เขารีบกุมมือปิดปากตัวเองอย่างสุดชีวิต 

ไม่เพียงแค่เขาคนเดียว แม้แต่มือดีอีกหลายสิบคนที่หลบซ่อนเเละลบกลิ่นอายของตัวเองอย่างมิดชิด ก็มีสภาพอาการไม่ต่างกัน เมื่อได้เห็นสิ่งเหลือเชื่อที่ปรากฏอยู่ต่อหน้า

กองทัพก็อบลินกำลังหัวให้กับเด็กสาวเผ่าเอล์ฟผมสีเงินที่รูปลักษณ์ราวกับเทพธิดาก็มิปาน

แผนการใช้หมูป่าเขี้ยวช้างหลอกล่อล่มไม่เป็นท่า ทั้งที่วางแผนไว้ว่าเมื่อไหร่ที่ล่อสัตว์อสูรให้วิ่งเข้าไปปะทะกับกลุ่มเป้าหมาย พวกเขาจะอาศัยจังหวะที่พวกมันพลั้งเผลอบุกเข้าไปฉุดตัวเด็กสาว 

ทว่าผิดคาด ไม่นึกเลยว่าจะมีฝูงก็อบลินจะปรากฎตัวออกมา ยิ่งกว่านั้นยังมาเป็นกองทัพติดอาวุธครบมือ แม้ก็อบลินจะอ่อนแอ แต่จำนวนมากมายขนาดนี้ก็คงไม่มีใครรับมือไหว 

คงจำเป็นต้องเปลี่ยนแผนอาศัยช่วงชุลมุนเข้าไปลักพาตัว แต่แล้วสิ่งไม่คาดฝันก็เกิดขึ้นอีกครั้ง กองทัพก็อบลินที่คิดว่าต้องจู่โจมเป้าหมายแน่ๆ กลับก้มหัวเคารพบูชาเด็กสาวเสียงอย่างนั้น!

ไม่อยากจะเชื่อก็ต้องเชื่อ 'ยัยเด็กนี่มันเป็นใครกันแน่!? ทำไมถึงสามารถสยบฝูงก็อบลินได้โดยไม่ต้องทำอะไรเลย สัมผัสไม่ได้ถึงเวทมนตร์อะไรทั้งนั้น ไม่ได้ใช้เวทมนตร์เลยแม้แต่น้อย เธอเพียงแค่เดินเข้าไปหามันแล้วยิ้มให้เท่านั้น หรือว่าข่าวลือเรื่องเทพธิดานั้นคือเรื่องจริง? บ้าน่า! เป็นไปไม่ได้ ไม่อยากจะเชื่อ!' ชายในชุดคลุมได้เพียงเเต่กู้ร้องสับสนในใจ

“เอาไงต่อดีหัวหน้า...แบบนี้พวกเราบุกเข้าไปไม่ได้แน่ๆ”

ชายในชุดคลุมดำอีกคนที่ซ่อนอยู่ไม่ห่างกันนักกระซิบถามเขาเสียงแผ่ว น้ำเสียงแผงไปด้วยความลนลาน 

ความอดทนของเจ้านายของพวกเขาเริ่มใกล้ถึงขีดจำกัดแล้ว หากว่าไม่สามารถทำภารกิจให้เสร็จสิ้นก่อนรุ่งสาง เงินราววัลมากมายมหาศาลพวกเขาต้องการก็จะปลิวหายวับไปในอากาศ

ชายผู้ถูกเรียกว่าหัวหน้าสูดลมหายใจลึก พยายามสงบสติอารมณ์ 

คงต้องคิดแผนการใหม่อีกรอบ เขามองดูสถานการ์อีกครั้ง ตอนนี้กลุ่มเป้าหมายกำลังเดินทางไปพร้อมกับฝูงก็อบลิน 

กองทัพกลายเป็นขนวนแห่ขนาดใหญ่โดยมีเป้าหมายนั่งอยู่บัลลังค์ที่ราวกับราชรถโดยมือเหล่าก็อบลินเป็นผู้แบกหาม ตัวเกี้ยวสร้างจากไม่สีน้ำตาลประดับประดาด้วยดอกไม้หลากสี และเพรชพลอยที่ยังไม่ถูกเจียรไน อาจไม่งดงามเทียบเท่าราชรถของมนุษย์ แต่ก็งดงามเกินกว่าจะเป็นผลงานของก็อบลิน

...พวกมันเชิดชูบูชามนุษย์งั้นรึ...ไม่สิ แค่เด็กคนนั้นเพียงผู้เดียวต่างหาก เพราะคนอื่นๆ ที่เหลือต่างเดินตามท้ายราชรถมาติดๆ โดยเฉพาะหญิงสาวในชุดอัศวินเกราะเหล็กที่โห่ร้องยินดีกว่าใครเพื่อน 

...ยัยนั่นหน้าตาคุ้นๆ เเฮะ

ชายผู้เป็นหัวหน้าเพิ่งสังเกตเห็นว่าสตรีผู้นั้นสวมชุดเกราะลวยลายแบบเดียวกับอัศวินของเมืองโซลา ทว่ากลับมีจุดแตกต่างออกไปเล็กน้อย

ชุดอัศวินขลิบลายสีน้ำเงิน มีตราสัญลักษณ์เมืองโซลาอยู่ตรงอก เกราะเเบบนั้นมีเพียงอัศวินยศชั้นสูงเท่านั้นที่จะได้ส่วมใส่ หากเป็นอัศวินชั้นปลายเเถวอย่าหวังเลยว่าจะได้สวมชุดนี้

อัศวินยศสูง!?...ใบหน้าแบบนั้น สีผมแบบนั้น ...ระ หรือว่า!? ...ไม่สิ เป็นไปไม่ได้! ทำไมคนระดับนั้นถึงมาอยู่ที่นี่ได้ เรื่องเเบบนี้มันบ้าบอคอแตกชัดๆ ...รองหัวหน้าอัศวิน  ฟรานเชสก้า ลอเดร่า!

ไม่สิ เขาอาจจะมองผิดไปก็ได้ ไม่มีเหตุผลเลยที่ระดับรองหัวหน้าอัศวินประจำเมืองโซลาจะมาโผล่อยู่ที่นี่พร้อมกับเป้าหมาย 

คิดในเเง่ดีอาจจะไม่ใช่ก็ได้ แต่ทว่า...หากเป็นเช่นนั้นจริงๆ ที่อยู่ตรงนั้นคือรองหัวหน้าอัศวินจริงๆ ล่ะก็ นั่นหมายความว่านางต้องเป็นองครักษ์ของเด็กสาวผู้นั้นอย่างแน่นอน

ไม่อยากจะเชื่อ มีพรรคพวกเป็นรองหัวหน้าอัศวินคนนั้นเนี่ยนะ!?...นี่มันเกินกว่าทาสสาวน่ารักของชายโรคจิตผมสีดำที่ผู้คนล่ำลือแล้ว.

สรุปว่ายัยหนูนี่มันมีอิทธิพลมากขนาดไหนกันแน่ ไม่ใช่แค่ทาสสาวบำเรอกามธรรมดางั้นเรอะ ..นี่มันไม่ใช่แค่เรื่องเล่นๆ ล้ว หากถูกจับได้ล่ะก็ไม่จบแค่ทำผิดกฎหมาย อาจจะถึงขั้นเป็นศัตรูกับอัศวินประจำเมือง กลุ่มนักผจญภัย กองทัพมอนเตอร์ หรืออาจจะถึงขั้นเป็นศัตรูกับทั้งอาณาจักรเลยก็ได้

นี่เจ้านั่นมันรู้เรื่องนี้แล้วอยู่แล้วรึเปล่า? ชายในชุดคลุมครุ่นคิดว่าอย่างไอ้หื่นอ้วนนั่นคงไม่รู้เรื่องนี้แหงๆ

 เดี๋ยวก่อนสิ...เรื่องแบบนั้นไม่น่าจะเป็นไปได้ คนอย่างเจ้านั่นน่าจะสั่งให้ลูกน้องสืบค้นตรวจสอบเป้าหมายทุกซอกทุกมุมแน่ๆ 

หมายความว่าเจ้านั่นเข้าใจเรื่องนี้อยู่ก่อนหน้าแล้วงั้นรึ หรือว่าจริงๆ เเล้วมันไม่ได้เพียงแค่ต้องการร่างกายของเด็กสาว แต่ต้องการให้เธอตกอยู่ในอาญัติ

เข้าใจเเล้ว...ทั้งหมดเป็นแบบนี้นี่เอง

หากว่าสามารถเอาเด็กสาวที่มีอิทธพลมากมายมหาศาลขนาดที่สามารถ นำกองทัพมอนเตอร์ กลุ่มกิลด์นักผจญภัย ลัทธิเทพธิดา เเละกองอัศวินประจำเมือง มาตกอยู่ใต้อาญัติได้ล่ะก็ พลังอำนาจนั้นคงจะมากพอที่จะก่อสงครามล้มล้างอาณาจักรสักแห่งได้เลยทีเดียว

ตัวหมากที่สำคัญที่สุดก็คือยัยหนูนั่น...

ไม่อยากจะเชื่อ ท่านเจ้านายมันมองการไกลคิดการใหญ่ไปถึงขั้นไหนกันแน่...ภายใต้ใบหน้าหื่นกระหายเยี่ยงหมูอ้วนนั่นซ่อนสิ่งร้ายกาจเอาไว้รึนี่ ตั้งใจจก่อการใหญ่ถึงขั้นนั้นเลยงั้นรึ ...คาดไม่ถึงเลยจริงๆ

“...งานหยาบแล้วแฮะ”

ชายในชุดคลุมลอบปาดเหงื่อให้กับภารกิจที่ใหญ่เกินกว่าจะคาดเดา  

สิ่งที่เขาต้องการมีเพียงแค่เงินทองเท่านั่น แค่ได้เงินจำนวนมหาศาลชีวิตในฝันก็อยู่ไม่ไกลเกินเอื้อม 

และยัยหนูนั่นคือสิ่งที่เขาต้องการ 

“ถอยก่อนดีไหมหัวหน้า”

“ไม่ก่อน...พวกเราพอยังมีเวลา”

ชายในชุดคลุมเหยียดยิ้ม 

ส่งสัญญาณมือคำสั่งล่าถอย ก่อนจะหายไปในเงามืดอีกครั้ง

...อาณาจักรไหนสักแห่งจะพินาศก็ไม่เกี่ยวกับเขาสักหน่อย

ที่เขาต้องการมีเเค่เงินเท่านั้น


ในช่วงเวลาเดียวกันนั้นเอง 

ชายอ้วนคนหนึ่งกำลังขัดสีฉวีวรรณร่างอวบอ้วนให้สะอาดสะอ้านทุกซอกทุกมุม เฝ้ารอการกลับมาของมือดีพร้อมกับสาวน้อยในฝัน

ในสมองวาดภาพจินตนาการ ว่าได้ทำเรื่องหื่นกามกับสาวน้อยนู่นนั่นนี่ไปไกลลิบ ถ้าได้ตัวเมื่อไหร่พ่อจะจัดให้ต้องร้องขอชีวิต 

"เมื่อไหร่จะมากันสักทีน้า สาวน้อยจ๋า~!

หากมีใครมาเห็นสีหน้าในเวลานี้ คงได้ขนลุกตั้งเเต่หัวจรดเท้าเป็นเเน่


+++


ผมหันไปตามเสียงพูดคุยคล้ายกลุ่มคน

“ก็อบคิจินั่งแขกเหรอ?” “เห นานแล้วนะที่ไม่ได้เห็นมนุษย์เนี่ย” “เธอก็เป็นมนุษย์นะอย่าลืมสิ” “เห็นยกทัพไปแต่เช้านี่สรุปไปหาคนมาเพิ่มอีกแล้วเหรอ! ไอ้ก็อบลินหื่นกามเอ้ย!” “ก็อบคิจิถ้าอยากนักก็มาลงกับพวกเราสิ อ๊ะ...แต่ในกลุ่มนั้นมีผู้ชายอยู่ด้วยคงไม่ใช่หรอกมั้ง?” “น้องเอล์ฟคนนั้นน่ารักจังน้า" "คุณก็อบคิจิค้า~"

ที่อยู่ตรงนั้นไม่ใช่ก็อบลิน เเต่เป็นกลุ่มคุณพี่สาวมากหน้าหลายตากำลังเดินมาทางที่พวกเราอยู่ ทุกคนเป็นผู้หญิง แถมยังสเปกสูงสุดๆ เป็นสาวสวยขนาดที่ไม่คิดว่าจะมาอยู่ในเมืองที่เต็มไปด้วยก็อบลิน 

ผมหันควับไปมองหน้าคุณราชาก็อบลิน เเล้วจึงหันกลับมองไปทางกลุ่มคุณพี่สาว ก่อนจะหันกลับไปหาคุณก็ลินอีกรอบ เป็นเเบบนั้นอยู่สองสามครั้ง

พอถูกจ้องมากๆ เข้า คุณก็อบลินก็เบือนหน้าหนีใบหูสีเขียวกลายเป็นสีแดงก่ำ

...นี่คุณก็อบลิน ตลอดเกือบเดือนที่ผ่านมาไปใช้ชีวิตแบบไหนมาเหรอ? 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 192 ครั้ง

770 ความคิดเห็น

  1. #701 pun101 (@pun101) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2561 / 21:17
    WTF!!!
    #701
    0
  2. #481 thenovar13srafzx (@thenovar13srafzx) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2561 / 06:41
    ฮ่าฟๆๆๆๆๆ กาวหนักนะคุณก็อบลิน
    #481
    0
  3. #477 YuiHime (@pramote2023) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2561 / 21:52

    ที่เล่าๆมา คือโกหกสินะ5555

    #477
    0
  4. #476 limond (@nightydream) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2561 / 23:01

    สกิลความกาว Lv.???(ประเมินไม่ได้) 555555555

    ท่านหมีไม่เคยทำให้ผิดหวังจริงๆ

    #476
    0
  5. #475 CADERNO (@0294) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2561 / 19:26
    อย่าบอกนะว่าเป็นฮาเร็มของคุณก๊อบลินอ่ะ
    #475
    0
  6. #474 ชากับกาแฟ (@luckyazaz) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2561 / 13:58

    อ้วนจะกลายเป็น เศษเนื้อ~~

    #474
    0
  7. #473 smokymeat (@smokymeat) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2561 / 12:49
    น่าจะมีแต่นายผ้าคลุมคนเดียวนั่นแหละที่คิดได้ขนาดนี้...
    #473
    0
  8. วันที่ 3 มิถุนายน 2561 / 11:02
    เราได้กลิ่นความกาวฟุ้งไปหมดเลย รู้สึกว่าเรายิ่งอ่านเรื่องนี้เราบิ่งบ้าตาม ท่านเทพธิดา อ่าา...สูดกาวแปป
    #472
    0
  9. #471 ThelastHop (@teamzadarkkiller) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2561 / 07:13
    ,... มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่
    #471
    0
  10. #470 m3417 (@m3417) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2561 / 06:52
    จะมีเนื้อเรื่องเสริมของก็อบลินไหมเนี่ย
    #470
    2
  11. #469 mnmnmenmen (@mnmnmenmen) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2561 / 05:05
    กาวเต็มไปหมดเลยยยย
    #469
    0
  12. วันที่ 3 มิถุนายน 2561 / 02:14
    นำกองทัพไปกระทืบและตัดน้องชาย-อ้วนนั่นซะ สุดท้ายก็ฆ่ามันทิ้งแม่ง
    #468
    0
  13. #467 wakure (@wakure) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2561 / 00:24

    เอ่อไม่ทราบว่าคุณหัวหน้าลักพาตัวดมกาวไปกี่กระปุกครับ ที่สำคัญ-คุณก๊อบลินนายไปทำอะไรมากันแน่มีสาวๆ หลากสายพันธุ์มารวมตัวในบ้านนาย

    #467
    0
  14. #466 zerobest1123 (@zerobest1123) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2561 / 00:03
    ความมโนนี้มันอะไรกัน
    #466
    0
  15. #465 ragunaH (@ragunaH) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2561 / 00:02
    เดี๋ยวมีคนตายแน่นอน
    #465
    0
  16. #464 0612577031 (@0612577031) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2561 / 23:42
    หึๆเดี๋ยวมาแน่ๆ
    #464
    0