สนใจจะซื้อเราไปเลี้ยงรึเปล่า?

ตอนที่ 26 : ตอนที่ 26 สนใจจะไปเเล้วรึเปล่า?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,731
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 200 ครั้ง
    30 พ.ค. 61

แสงแดดส่องลอดผ่านผืนม่าน ทาบผ่านดวงตาง่วงซึมให้ได้สติ ผมค่อยๆ เบิกตา พร้อมกับโน้มตัวลุกขึ้นบิดขี้เกียจไปมาอย่างอ่อนแรง ขยี้ตามองไปรอบๆ ก่อนจะก้มมองใยหน้าซื่อบื้อที่หลับสนิทไม่ยอมตื่น รู้สึกแปลกๆ ในอก

เมื่อวานรู้สึกไม่เป็นตัวเองเอาซะเลย รู้สึกไม่ดี ...ยังปวดท้องจี๊ดๆ อยู่เลย

ไม่นึกเลยว่าต้องมาเจออะไรแบบนี้...นี่สินะที่ผู้หญิงเรียกว่าเมนส์มา อืม...แย่...ปวด...ไม่ชอบเลย เคยคิดแค่ว่าการเป็นเด็กผู้หญิงอาจจะไม่ได้แย่เท่าไหร่ ก็แค่ฉี่ลำบากขึ้นนิดหน่อย คิดไม่ถึงจริงๆ ว่าต้องมาเจออะไรเหมือนกับผู้หญิงจริงๆ...ไม่สิ ตอนนี้ร่างกายก็เป็นเด็กผู้หญิงนี่นา จะมีเรื่องแบบนี้ก็คงไม่แปลกรึเปล่า?  อืม...แต่ยังไงก็ไม่ชอบอยู่ดี

เมื่อคืนจู่ๆ ก็รู้สึกปวดขึ้นมา จากนั้นก็มีเลือดไหลรินออกมาจากคุณน้องสาว ไหลอาบต้นขา ขมิบห้ามยังไงก็หยุดไม่ได้ รู้สึกวิงเวียน รู้ตัวอีกทีก็ล้มลงไปนอน พร้อมกับเลือดสีแดงฉานบนผ้าปูที่นอน  พอเห็นผมล้มพี่อลิสกับพี่ลิเวียก็ตกใจรีบเข้ามาดูอาการ ก่อนจะไปขอความช่วยเหลือจากคุณป้าคนรับใช้ให้นำผ้าสะอาดกับน้ำอุ่นมาให้ จากนั้นทั้งสามคนก็ช่วยกันเช็ดคราบเลือด และเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ผมเป็นชุดนอนยาวสีขาวหลวมๆ โปร่งๆ ใส่สบายตัว

หลังจัดการทุกอย่างเสร็จสรรพ คุณป้าก็เอาผ้าสะอาดมาทบกันให้ได้ขนาดพอเหมาะ แล้วสอดไว้กับคุณน้องสาวของผม ตัวผ้าหนา สะอาด นุ่มนิ่ม เหมือนจะซึมซับได้ดี แถมรู้สึกอุ่นๆ  น่าจะเป็นผ้าอนามัย

รู้สึกตกใจนิดหน่อย เป็นครั้งแรกที่เจอเรื่องรุนแรงขนาดนี้ตั้งแต่กลายเป็นเอล์ฟ

“เท่านี้หนูมิ้นต์ก็เป็นสาวแล้วสินะจ๊ะ”

พอได้ยินว่าเป็นครั้งแรก พี่ลิเวียหรี่ตายิ้มแย้มประกบมือให้ด้วยความยินดี  

ผมไม่เข้าใจว่ามันน่ายินดีตรงไหน สำหรับผมมันไม่ค่อยน่าสนุกเท่าไหร่ เลือดมันไหลออกมาเยอะมาก เยอะกว่าตอนเปิดซิง เยอะขนาดคิดว่าอาจจะตายก็ได้ แถมรู้สึกอ่อนเพลียสุดๆ

ผมถูกจับมานอนพักผ่อนบนเตียงที่เปลี่ยนผ้าปูที่นอนเรียบร้อยแล้ว ก่อนจะเผลอหลับไปด้วยความเหนื่อยล้า

รู้สึกตัวอีกทีก็ลืมตาขึ้นมาเห็นโซระนั่งอยู่ข้างๆ ไม่รู้ว่าคนอื่นๆ หายไปไหนหมด เลยชวนมานอนด้วยกัน เพราะไม่อยากนอนคนเดียว จากนั้นก็ผล็อยหลับไปอีกรอบ ...ตอนนั้นรู้สึกเวียนๆ หัว เลยจำได้แค่นั้น

กระทั่งเช้าวันใหม่เข้ามา แม้แต่ตอนนี้ก็ยังรู้สึกปวด แย่ที่สุดคือปวดท้อง แค่ขยับตัวก็ปวด บางครั้งนอนเฉยๆ ยังปวดเลย ถึงจะไม่ปวดมากเท่าเมื่อวาน แต่มันก็น่ารำคาญ  ไหนจะปวดหลัง ไหนจะเจ็บหน้าอก ท่อนล่างเองก็รู้สึกเจ็บแปร๊บๆ แถมยังเหนียวเหนอะ พอลองแหวกกางเกงในดูก็พบฉากอันน่าสยดสยอง อืม...แดงแจ๋เลย มดลูกผมจะหลุดมั้ยนะ?

นี่ผู้หญิงทุกคนต้องเจอเรื่องแบบนี้กันหมดเลยเหรอ?  ...ลำบากจัง ไม่ชอบเลย รู้สึกแย่จนอยากกลับเป็นผู้ชาย ...แต่ดูเหมือนว่าคงมีแต่ต้องยอมรับ  อืม...ถ้างั้นก็ช่างมันเถอะ

ผมกลับมาที่คนขี้เซาที่ยังไม่มีทีท่าว่าจะตื่น เสียงกรนเล็กๆ ในลำคอฟังดูมีความสุข

“โซระ...ตื่นได้แล้ว ...ตื่นสิ...”

ไม่มีทีท่าจะตื่น

อืม...ทั้งที่ผมต้องพบประสบการณ์นองเลือด แต่โซระกลับนอนกรนสบายใจเฉิบ แอบรู้สึกหงุดหงิดนิดๆ อย่างน้อยๆ ก็ขอแกล้งสักหน่อยดีกว่า

ผมคลานขึ้นไปนั่งคร่อมท้องของโซระ จับจ้องใบหน้าหลับไหล ก่อนจะมองต่ำ แล้วเลื่อนมือปลดกระดุมเสื้อโซระออกทีละเม็ด มองเห็นกล้ามเนื้อที่ถูกฝึกฝนมาอย่างดี จากนั้นก็ค่อยๆ โน้มตัวเข้าไปใกล้ริบฝีปากของอีกฝ่าย ใกล้ขนาดสัมผัสได้แม้ลมหายใจ ผมขยับมือทั้งสองแตะใบหน้าของโซระเบาๆ กลัวว่าจะตื่น  จากนั้นก็...ปิดปากกับจมูกของโซระซะ ...เอาให้หายใจไม่ออก ระบบหายใจติดขัด ออกซิเจนไม่เข้าไปเลี้ยงกระแสเลือด ใบหน้าของโซะเริ่มซีดเซียวเพราะขาดอากาศ สัญชาติญาณสั่งให้ร่างกายป้องกันตัวจากอันตราย

“อื้ออออ!!!

โซระถลึงตาตกตะลึง กรีดร้องในลำคอ ทั้งหายใจไม่ออก รีบสาวมือคว้าข้อมือผมให้หลุดรอด ก่อนจะพลิกตัวกดร่างผมลงกับเตียง พรางพ่นลมหายใจหอบถี่

“แฮกๆ ...ทำบ้าอะไรเนี่ย!?

“ก็...โซระ...ไม่ตื่น...เลยปลุก”

“วิธีการปลุกมันจะโหดร้ายไปแล้ว จะได้หลับไปตลอดการน่ะสิไม่ว่า”

จากนั้นผมก็ร้องเสียงดัง

“จะร้องทำไมเนี่ย?” โซระที่คร่อมอยู่มองการกระทำของผมด้วยความไม่เข้าใจ

แกร๊ก—วินาทีนั้นเอง ประตูห้องถูกเปิดออก พร้อมร่างของผู้หญิงผมสีทองตาสีฟ้า เธอรีบเข้าห้องมาในห้องด้วยความตกใจ ก่อนจะหน้าถอดสี ภาพที่เธอเห็นคงจะประมาณ โซระที่กำลังหน้าแดงและลมหายใจหอบถี่ กำลังกดตัวผมลงกับเตียง ทั้งเสื้อผ้ายังหลุดลุ่ย อะไรประมาณนั้น...

“มะ ไม่ใช่อย่างที่เห็นนะ คือ...นี่มันแบบว่า”

โซระรีบพยายามหาทางแก้ต่างให้ตัวเอง แต่กับภาพที่อีกฝ่ายเห็นมันคงไม่ทันเสียแล้ว

 “...โรคจิตจริงๆ ด้วย”

สายตานั้นมองโซระราวกับว่ากำลังมองหนอนแมลงชั้นต่ำอย่างไงอย่างนั้น

“อ้ากกก! ไม่ใช่นะ เข้าใจผิดแล้ว ไม่ใช่แบบที่คิดนะ! มิ้นต์ช่วยพูดอะไรหน่อยสิ”

“อือ....พี่อลิสช่วยหนูด้วย...กระซิกๆ”

“อ้อนแหลได้โล่เลยเฟ้ย!!!

หึ...

—ภายในห้องเดิม โซระถูกจับมานั่งคุกเข่าสำนึกผิดกับสิ่งที่กระทำต่อหน้าทุกๆ คน คุณพี่ชายกอดอกทำหน้าเครียด พี่ลิเวียทำสีหน้ายิ้มแย้มแต่ดวงตาไม่ยิ้มตามเลยสักนิด พี่อลิสเบือนหน้าหนีไม่ยอมสบตาผู้กระทำผิด ส่วนผมก็เกาะๆ หลบอยู่ข้างๆ พี่อลิส

“มีอะไรจะแก้ตัวไหม...”

คุณพี่ชายกอดอก สายตาคมกริบจับจ้องโซระเขม็ง

“แต่...แต่ผมไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย...”

โซระบ่นออดๆ แอดๆ เหล่ตามาทางผม เหมือนจะขอความช่วยเหลือ ผมเลยรีบหลบข้างหลังพี่อลิส อืม...นายท่านสู้ๆ นะ

“หลักฐานชัดเจนขนาดนี้ยังไม่ยอมรับอีกรึ” คุณพี่ชายพ่นลมหายใจทางจมูกกับคำแก้ต่างของโซระ “ก็บอกแล้วว่าให้เพลาๆ ”

“หมายความว่ายังไงเหรอ?” พี่ลิเวียถามย้ำ

“เปล่าหรอก อย่าใส่ใจเลย”

พอคุณพี่ชายว่างั้นพี่ลิเวียก็ยักไหล่ พูดกับตัวเองเอาเป็นว่ายังไงก็ช่างแล้วกัน ก่อนจะ ค่อยๆ  โน้มตัวเข้าไปหาโซระด้วยร้อยยิ้มสดใส แต่แผงไปด้วยออร่าดำมืด ชูมือแตะไหล่ของโซระเบาๆ เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก จนฝ่ายที่ถูกจ้องหนาวสะท้านถึงขั้วหัวใจ

“ถ้าฝ่ายหญิงไม่ต้องการ ก็ไม่ควรใช้กำลังขืนใจนะ... รู้ไหม?

“ไม่ใช่นะ! ฟังที่ผม...อึก”

“หืม....” มือที่จับไหล่อยู่บีบเค้นแน่น จนโซระส่งเสียงทรมาน แววตาที่ไม่ได้ยิ้มตามปากทำเอาโซระหน้าถอดสี   “เข้าใจที่พูดสินะจ๊ะ~

“คะ...ครับ”

“ถ้าเข้าใจก็ดีแล้วล่ะ” ว่าจบพี่ลิเวียก็ถอนตัวออกมา กระกบมือด้วยสีหน้ายิ้มแย้มขี้เล่นเหมือนปกติ

อีกคนที่ยังไม่ได้พูดอะไรคือพี่อลิส พอโซระทำท่าจะหันไปอธิบายเธอก็ส่ายหน้าหนีราวกับรังเกียจ มองค้อนโซระเหมือนไม่อยากจะมอง พลางบอกว่า “ชะ ช่วยอย่ามายุ่งกับฉันเลยนะคะ”

โซระมองพี่อลิสด้วยความรู้สึกราวกับจะแหลกสลายหายไปกับอากาศไก้ทุกเวลา

“ไว้คราวนี้จะละเว้นไว้ก่อน แต่ครั้งหน้าอย่าทำอีกเชียวล่ะ” คุณพี่ชายพูดเช่นนั้น ก่อนจะพยายามปรามๆ พี่สาวอีกสองคนให้ใจเย็น จากนั้นก็แยกย้ายกัน

...เป็นไปตามแผน

ก่อนจะเดินจากไปผมก็แลบลิ้นใส่ไปหนึ่งดอก 

โซระขบฟันแน่นแสดงสีหน้าเจ็บใจ เหมือนบอกจะว่า ฝากไว้ก่อนเถอะ

อืม...ถ้าทำได้ล่ะก็นะ

 

ช่วงเช้าของวันนี้เริ่มต้นด้วยความกระอักกระอ่วนนิดหน่อย แต่สุดท้ายทุกคนก็ตัดสินใจว่าเรื่องงานต้องมาก่อน หลังจากตื่นนอนเเละจัดการธุระส่วนตัว ทุกคนก็เข้าไปขอบคุณและบอกลาคุณยาย กับคุณป้าคนรับใช้ ก่อนจะพากันออกไปจากบ้าน

ทีเเรกคุณพี่ชายบอกว่าจะจ่ายเงินให้เป็นการตอบแทน แต่คุณยายก็ยังคงปฎิเสธ บอกว่าเงินน่ะไม่ต้อง ถือเสียว่าช่วยๆ กัน คุณพี่ชายรู้สึกได้ถึงใจจริง จึงยอมแพ้ และสัญญาว่าจะทำงานอย่างเต็มที่

ก่อนจะไป คุณยายก็ชวนให้พวกเราทานอาหารเช้ากันก่อน ถึงจะเกรงใจเพราะรบกวนเขาไว้เยอะมาก แต่เธอบอกว่าไม่เป็นไรๆ เป็นคุณยายผู้ใหญ่บ้านที่ใจดีมากๆ

อาหารเช้าวันนี้ไม่รู้ทำไมถึงมีพวกเครื่องในเยอะเป็นพิเศษ เเต่ก็อร่อยดี

หลังจากทานอาหารเสร็จ พวกเราเก็บข้าวของเตรียมตัวจะออกไป 

“จะว่าไป พูดถึงก็อบลิน ก็รู้สึกว่าจะมีข่าวลือแปลกๆ อยู่นะคะ”

“...ข่าวลือแปลกๆ?"

คุณป้าอ้วนพีก็ทำท่าครุ่นคิด มือแตะแก้ม พูดขึ้น ผมจึงเอียงคอถามซ้ำด้วยความสงสัย

“ประมาณว่ามีก็อลลินช่วยชีวิตชาวบ้านที่ถูกสัตว์ร้ายจู่โจมในป่าน่ะ  แต่ก็ไม่รู้ว่าจริงรึเปล่านะ  เเต่ข่าวส่วนใหญ่คือพวกมันมักจะชอบมาขโมยผลผลิตในไร่ โชคดีที่ไม่มีใครถูกทำร้าย แต่ผลผลิตในไร่อันเป็นรายได้ของหมู่บ้านเสียหาย ก็ค่อนข้างเดือดร้อนล่ะนะ”

“อืม...”

ผมพยักหน้าครุ่นคิด รู้สึกน่าสนใจดี

พวกเราทำการบอกลาคุณยายผู้ใหญ่บ้าน ที่คอยดูแลมอบพี่พักและอาหารให้ ผมบอกว่าไว้ว่างๆ จะมาเยี่ยมนะคะ คุณยายก็แสดงสีหน้าดีใจ ถึงจะเพิ่งรู้จักกันแต่คุณยายก็เป็นคนดีล่ะนะ คุณป้าอ้วนพีเองก็ใจดีกับผมมากๆ ด้วย ยังติดใจรสชาติเค้กเมื่อวานอยู่เลย

เมื่อแยกกับคุณยาย คุณพี่ชายซึ่งเป็นหัวหน้าปาร์ตี้ก็เดินนำพวกเราข้ามหมู่บ้านไปตรงยังป่าซึ่งเป็นสถานที่ที่มีชาวบ้านพบเห็นฝูงก็อบลินล่าสุด

คุณพี่ชายบอกว่าเมื่อคืนนี้โดนพวกผู้หญิงยึดห้องนอน ๆ แบบงงๆ เลยจำใจต้องไปนอนนอกห้องคนเดียวตรงโซฟาที่ชั้นหนึ่ง แต่เพราะอากาศมันหนาวจนนอนไม่หลับ นมร้อนที่ดื่มไปก็ไม่ได้ช่วยอะไรเลย ...คุณพี่ชายจึงตัดสินใจออกจากบ้านไปนั่งร้านเหล้ากลางดึก ระหว่างนั้นก็สอบถามข้อมูลเกี่ยวกับเควสไปพลางๆ

“ในที่สุดก็หาเจอ!!!

ขณะที่กำลังพากันเดินออกนอกหมู่บ้านมุ่งไปยังป่าทึบ ก็มีเสียงแหลมตะโกนไล่หลังตามมา คิดว่าน่าจะเป็นผู้หญิง พอผมหันหลับกับไปก็เห็นคุณพี่สาวผมสีน้ำตาลทรงหางม้า ให้ความรู้สึกเหมือนเป็นคนมั่นใจในตัวเอง สวมชุดเกราะสีเงินขลิบน้ำเงิน

“โอ้ ท่านเทพธิดา ในที่สุดเราก็ตามหาท่านพบจนได้!

คุณพี่สาวผมหางม้าส่วนสูงพอๆ กับโซระ ทำท่าคุกเข่าแสดงความเคารพเหมือนพวกอัศวินที่เคยเห็นในภาพยนต์

“การกระทำของท่านที่ทำให้สัตว์อสูรสงบ ทั้งยังโปรดเมตตาให้อภัย ช่างน่าซาบซึ้งและตราตรึงใจอย่างยิ่ง!

เธอมองมาทางนี้ด้วยสายตาเปล่งประกายสุดๆ อืม...หมายถึงใครเหรอ? ผมเอียงคอแล้วหันไปมองหน้าคนอื่นๆ แต่แล้วพวกเขาก็ยิ้มแหย่ๆ  แล้วมองมาที่ผม

ผมหันซ้ายหันขวา หันไปด้านหลังก็ไม่มีใคร ก่อนจะค่อยๆ ชี้นิ้วมาที่ตัวเอง

“...เราเหรอ?

โซระมองผมแล้วพยักหน้าเหนื่อยหน่าย ผมส่งสายตาขอความช่วยเหลือ แต่โซระกลับทำท่าถอยห่างเหมือนไม่อยากจะยุ่งกับเรื่องนี้ ปล่อยให้ผมจัดการเองคนเดียว อืม...เอาแบบนี้เลยเหรอ?

ผมมองหน้าเธอแล้วพยายามนึก จะว่าไป ถ้าจำไม่ผิด พี่สาวอัศวินคนนี้ ใช่คนที่เข้ามาช่วยพวกเราต่อสู้กับคุณแม่หมีเมื่อวันก่อนรึเปล่านะ?

“...แล้วไง?

“อ๊ะ คงเสียมารยาทไปหน่อยสินะ” คุณพี่สาวลุกขึ้นยืนก่อนจะกระแอ่มไอ แล้วพูดแนะนำตัว “ชื่อของเราคือ ฟรานเชสก้า ลอเดร่า อัศวินแห่งเมื่อโซลา ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ ท่านเทพธิดา และเหล่าผู้ติดตามด้วย”

“...เทพธิดา?

 “””“ผู้ติดตาม!?””””

ผมพูดซ้ำเอียงคอ ส่วนคนอื่นก็พูดประสานเสียงพร้อมยิ้มเจือนๆ

อืม...คำนี้อีกเเล้วเหรอ?

“...เราไม่รู้...ว่า...หมายถึง...อะไร...แต่...เราชื่อมิ้นต์...”

“อ๊า~ ช่างเป็นชื่อที่ไพเราะอะไรเช่นนี้ สมเป็นชื่อของท่านเทพธิดา”

อืม...อะไรน่ะผู้หญิงคนนี้...น่าขนลุกจัง เอาแต่เรียกว่าเทพธิดาๆ มาตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว เเล้วเทพธิดานี่อะไร การต้มตุ๋นแบบใหม่เหรอ? ถึงจะเคยสู้ร่วมกันครั้งหนึ่ง แต่ถ้าจะมาหลอกใช้ชื่ออัศวินมาต้มกันล่ะก็ บอกเลยว่าไม้นี้ไม่ได้ผลหรอกนะ ที่สำคัญ...

“...พี่สาว...เข้าใจผิดอยู่นะ...เราไม่ได้เป็น...เทพธิดาอะไรนั่น...สักหน่อย...แต่ว่า” ผมเดินเข้าไปซบของโซระ  พร้อมทั้งแหวกชายเสื้อของตัวเอง เเล้วโชว์ปลอกคอทาส สีดำ “เป็นทาส...ของพี่ชาย...คนนี้ต่างหาก...”

“โอวเยส!  ใช้แล้วล่ะสาวน้อย ไม่รู้ว่าเทพธิดาที่เธอว่าหมายถึงอะไร แต่คุณพี่ชายคนนี้เป็นเจ้าของ ใช่เเล้ว! เป็นคุณพี่ชายยังไงล่ะ! เพราะฉะนั้นช่วยกรุณาถอยห่างออกไปด้วย พอดีพวกเรากำลังยุ่ง

“เอ๋!?

อืม...ได้ทีเอาใหญ่เลยนะ ไอ้นายท่านคนนี้

โซระรีบพาตัวผมออกมาจากจุดนั้นทันที พวกพี่พริมเองก็รู้สึกคล้ายๆ กัน เลยรีบตามมาแล้วทิ้งคุณที่สาวอัศวินไว้เบื้องหลัง

“อ๊ะ คอยเดี๋ยวก่อนสิ! ให้เราติดตามไปด้วย”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 200 ครั้ง

770 ความคิดเห็น

  1. #451 YuiHime (@pramote2023) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2561 / 10:38

    ได้รับอัศใินสาว 1ea

    #451
    0
  2. #450 Tiosphere (@Tiosphere) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2561 / 06:34
    โชระคงรอดไม่เกินวันนี้แหล่ะ
    #450
    0
  3. #449 m3417 (@m3417) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2561 / 23:05
    อาจจะมีฉากดักตีหัวโซระก็เป็นได้
    #449
    1
    • #449-1 tomtam333 (@tomtam333) (จากตอนที่ 26)
      30 พฤษภาคม 2561 / 23:11
      ผมคนแรกเลยละที่จะตีมัน
      #449-1
  4. #448 zerobest1123 (@zerobest1123) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2561 / 22:51
    หุๆๆๆๆๆๆ
    #448
    0
  5. #447 ปากกาเงาสายลม (@AK_HOTO-KASA) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2561 / 22:51
    ให้ไปใจหนึ่ง ที่เขียนมาชอบฉากสงบๆแบบนี้ละ
    #447
    3
    • #447-2 คุมะคุมะคุมหมี (@tanakar8523) (จากตอนที่ 26)
      30 พฤษภาคม 2561 / 22:55
      ขอบคุณครับ
      #447-2
    • #447-3 คุมะคุมะคุมหมี (@tanakar8523) (จากตอนที่ 26)
      30 พฤษภาคม 2561 / 23:32
      ไม่มี 18 นี่คือ ถามว่ามีฉาก 18 ไหม หรืออะไรเหรอครับ? เพราะผมว่ามันเอียงไปทางนั้นเเต่ต้นเรื่องแล้วนะ
      #447-3