สนใจจะซื้อเราไปเลี้ยงรึเปล่า?

ตอนที่ 24 : ตอนที่ 24 สนใจจะอาบน้ำพร้อมกันไหม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,926
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 220 ครั้ง
    26 พ.ค. 61

ตอนที่ 24สนใจจะพักฟื้นมั้ย

“ตายจริง เผลอเสียมารยาทไปซะได้ คงต้องแนะนำชื่อก่อนสินะ ยายชื่อเทียร่า ยินดีที่ได้รู้จักนะ”

หลังคุณยายแนะนำตัว พวกเราจึงแนะนำตัวกลับไปบ้าง คุยๆ กันไปสักพัก ระหว่างนั้นทุกคนในปาร์ตี้ก็หันมาปรึกษากันเรื่องที่คุณยายเสนอ

แม้ว่าคุณยายจะหวังดี ต้องการตอบแทนเรื่องก่อนหน้า เเต่จู่ๆ จะให้ยกขโยง ไปนอนค้างบ้านคนอื่นทันที ก็รู้สึกเกรงอกเกรงใจ

"เอ่อ...จะดีเหรอครับ คุณเทียร่า พวกเรามีกันหลายคนด้วย อาจจะรบกวน..." โซระหันไปถามคุณยาย

คุยยายส่ายหน้าตอบยิ้มๆ  "ไม่เป็นไร ไม่ต้องเกรงใจ ยังไงฉันก็มีส่วนรับผิดชอบอยู่ ถ้ายังไงลองมาดูที่บ้านก่อนแล้วค่อยตัดสินใจก็ได้"

ปัญหาเรื่องที่พักบวกกับข้อเสนอของคุณยายที่ค่อนข้างน่าสนใจ ทำให้สุดท้ายพวกเราก็ยอมตอบตกลง

หลังจ่ายเงินค่าอาหาร พวกเราก็ออกจากร้าน ตามคุณยายไปบ้านของเธอ ซึ่งอยู่ห่างไปไม่ไกล ผมมองนู่นนี่ไปเรื่อย ที่นี่เป็นหมูบ้านเล็กๆ สมชื่อ ดูเหมือนอาชีพหลังของคนที่นี่จะเป็นการทำเกษตร และเลี้ยงสัตว์ ถึงอย่างนั้นก็มีพวกร้านค้าขายของเป็นเห็นประปราย

ระหว่างเดินผ่านกลุ่มชาวบ้านที่ทำท่าทีเหมือนกำลังมองหาอะไรสักอย่าง ทันใดนั้นจู่ๆ โซระก็รีบร้อน เบียดตัวเข้ามาใกล้ เหมือนกำลังกันผมไว้กับสายตาของชาวบ้านคนอื่นๆ ระหว่างนั้นก็ดึงฮู้ดหมีที่หลังปกเสื้อของผมขึ้นมาคลุมหัวให้ พร้อมมองตาผมแล้วพูดด้วยสีหน้าจริงจัง

"เวลาอยู่ในหมู่บ้าน ใส่ปิดๆ หน่อยก็ดีน่ะ"

"...ทำไม"

"...ชั้นไม่อยากให้ใครเห็นนอกจากชั้น"

อือ...อะไรเล่า จู่ๆ ทำหน้าจริงจังเเล้วพูดอะไรเเบบนั้นออกมา ... ผมเผลอกำฮู้ดเเน่น ดึงขอบฮู้ดลงมาบดบังสายตาไม่ให้เห็นสีหน้า  อืม...เห็นแก่โซระที่ทำท่าทางจริงจังขนาดนั้น...ก็ได้ ผมจะยอมใส่ตามที่บอกก็ได้ ...แต่เฉพาะตอนนี้เท่านั้น...

"เป็นอะไรรึเปล่า ท่าทางเเปลกๆ นะ"

"...ไม่มี"

"เอ่อ...ถึงจะเป็นคนบอกให้ใส่ เเต่เล่นดึงปิดหน่าปิดตาจะมองเห็นทางเหรอ? ออกหน่อยก็ได้  ไหนๆ ....อ้าว...อย่าหนีดิ"

"...อย่ายุ่ง...ไม่"

ผมถอยห่าง ก้มหน้าหนีไปมา จนอีกฝ่ายยอมเเพ้ ยอมถอยออกไป....

"ช่างเถอะ ยังไงใส่ไว้ก็ดีกว่าล่ะนะ เมื่อกี้เกือบโดนพวกนั้นเห็นเเล้ว ถ้าถูกพบตัวมีหวังโดนไล่ตามมาอีกเเหงๆ ให้ตายสิ วุ่นวายชะมัดยาก ปิดๆ ไปแหละดีแล้ว เดี๋ยวเจ้าพวกนั้นมาเห็นนายจะยุ่ง"

"...."

"โอ้ย!...ทุ้งศอกใส่ไมเนี่ย"

"...ไอ้บ้า"

ผมกระแทกศอกใส่ท้องของอีกฝ่ายสุดแรง จนโซระกุมท้องโอดโอย ก่อนจะเดินหนีไปสมทบกับคุณยายที่เดินนำหน้าสุด ปล่อยให้โซระยืนงงอยู่ท้ายแถว

"ชั้นทำอะไรผิดเนี่ย..."

โซระบ่นอิดๆ ออด จนอีกสามคนที่เดินตามหลังมาทำสีหน้าเหนื่อยหน่ายใส่

“ขนาดคนแบบข้ายังดูออก สมองเจ้าคงมีปัญหานิดๆ แล้วล่ะ โซระ...”

“ผิดเต็มๆ เลยล่ะพ่อคนซื่อ อย่าลืมไปขอโทษหนูมิ้นต์ด้วยล่ะ...”

“ขอโทษนะคะ โซระ ฉันไม่รู้ว่าจะสรรหาคำไหนมาช่วยจริงๆ ค่ะ...”

“....เอ๋?

แล้วทุกคนก็ทิ้งโซระที่ร้องเสียงหลงให้งงอยู่ท้ายแถว

...ไม่รู้ไม่สนด้วยเเล้ว

"มีอะไรเหรอ เเม่หนู ดูอารมณ์ไม่ค่อยดีเลยนะ"

"...ไม่มี...ค่ะ คุณยาย"

"ฮุๆ ดูเหมือนพ่อหนุ่มคนนั้นจะทำให้หงุดหงิดสินะ"

"...เปล่าสักหน่อย...ค่ะ คุณยาย"

"ดูเหมือนว่า ยายไม่ควรพูดอะไรจะดีกว่าสินะ  ...อ๊ะ ถึงเเล้วล่ะจ๊ะ ที่นั่นไง"

คุณยายยิ้มบางๆ เเล้วชี้ไปยังบ้างหลังหนึ่งที่อยู่สุดสายตา ผมมองตามที่บอก ก็มองเห็นบ้านเดี่ยวสองชั้นที่ใหญ่กว่าบ้านทุกหลังที่เห็นใบหมู่บ้าน รอบๆ ล้อมด้วยสนามหญ้าเล็ก ข้างๆ มีแปลงผักเล็กๆ  ล้อมด้วยรั่วไม้สีน้ำตาล

"เห็นเเบบนี้ก็เถอะ เเต่ยายเป็นผู้ใหญ่บ้านนะ"

คุณยายอมยิ้มพลางมองสีหน้าคาดไม่ถึงของพวกเรา

คุณพี่ชายร้องอ๋อทันที "หรือว่า...คนที่รายงานเรื่องก็อบลินคือยายรึ ที่บอกว่ามีส่วนรับผิดชอบหมายถึงเรื่องนี้สินะ"

"เปล่าจ๊ะๆ คนที่รายงานเรื่องก็อบลินคือชาวบ้านคนอื่นน่ะ วันนี้ยายเเค่ไปซื้อของในเมือง ไม่นึกเลยว่าจะบังเอิญเจอพวกเธอพอดี"

คุณยายมือป้องปากหัวเราะเล็กๆ ในลำคอ

 "นานๆ ที ให้หนุ่มๆ สาวๆ มาอาศัยบ้างก็ดีเหมือนกันนะ"

"อาจจะรบกวนคนในบ้านท่านก็ได้นะ"

"ไม่เป็นไรหรอก ปกติยายอาศัยอยู่กับคนรับใช้เเค่สองคน สามีเสียไปหลายปีเเล้วล่ะ อ้อ...แล้วก็มีลูกชายอยู่คนหนึ่ง เเต่เขาออกจากบ้านไปตั้งเเต่สามียายเสีย อ๊ะ... เรื่องนั้นพวกนั้นเถอะ ว่าไงล่ะ จะพักที่นี่สักคืนไหม? "

"อืม...นั่นสินะ"

คุณพี่ชายหันมาปรึกษากับกลุ่มอีกครั้ง ในที่สุดก็พยักหน้าตกลงกันได้

"ตกลง คงต้องรบกวนท่านเเล้ว ไว้พวกเราจะจ่ายเงินให้นะ"

"รบกวนอะไรกัน ไม่ต้องเกรงใจหรอก เรื่องเงินก็ด้วย ถือว่าช่วยๆ กัน ยังไงพวกเธอก็เป็นผู้มีพระคุณ"

"ฮ่าๆ พวกข้ามันก็เเค่นักผจญภัย ไม่ได้ยิ่งใหญ่อะไรขนาดนั้นหรอกท่านยาย"

"ใช่ค่ะ ตาหัวล้านนี่ไม่ได้ยิ่งใหญ่อะไรขนาดนั้นหรอกค่ะ คุณยาย ก็เเค่ไอ้บ้าขวานน่ะค่ะ"

"ลิเวีย..." 

พอเห็นคุณพี่ชายเเยกเขี้ยวใส่พี่ลิเวีย คุณยายก็กลั้นใจอดขำไม่ได้

"ขอโทษทีนะ ฮุๆ ฉันไม่ได้ขำเเบบนี้มานานเเล้ว อื้ม... ยังไงก่อนอื่นไปเก็บข้าวของในบ้านก่อนแล้วกันนะ"

เธอนำพวกเราเข้าไปในบ้าน  เมื่อเปิดประตูเข้าไปก็มีคุณป้าอ้วนพีสวมชุดผ้ากับเปื้อน กำลังถือไม้ถูพื้นทำความสะอาดบ้าน พร้อมกับถังน้ำที่วางอยู่ข้างๆ ก่อนที่จะมองเห็นพวกเรา แล้วหยุดงานในมือ เข้ามาต้อนรับด้วยรอยยิ้ม

“ยินดีต้อนรับค่ะ คุณเทีย”

ผมมองไปรอบๆ ภายในบ้านกว้างขวาง ทุกอย่างดูสะอาดสะอ้าน พื้นไม้ขัดเงา เฟอนิเจอร์เข้าคู่ ไม่เห็นแม้คราบฝุ่นสกปรก การทำงานบ้านระดับสุดยอด มองแค่ปราดเดียวก็รู้ว่าคุณป้าอ้วนพีคนนี้เป็นมืออาชีพสุดๆ

“พวกนี้เป็นแขกน่ะ เซร่า ช่วยพาไปที่ห้องทีนะ”

“โอ้...ไม่ได้มีแขกมาซะนานเลยนะคะเนี่ย ...เชิญเลยค่ะ ตามมาได้เลย ทำตัวตามสบายนะคิดเสียว่าเป็นบ้านก็ได้”

เธอพูดด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม จากนั้นก็นำทางพวกเราขึ้นบันไดไปยังชั้นสองของบ้าน ส่วนคุณยายก็ขอแยกตัว บอกว่ามีงานต้องทำนิดหน่อย ถ้ามีเรื่องอะไรให้เรียกคุณป้าอ้วนพีที่ชื่อ เซร่า ได้เลย

ไปถึงข้างบน มีห้องที่ไม่มีคนใช้อยู่สองห้อง ทุกคนเลยตกลงกันว่าจะนอนเเยกห้องชายหญิง  อืม...เเน่นอนว่าผมต้องห้องผู้ชายอยู่แล้ว ...แต่ว่าไม่รู้ทำไมถึงถูกพี่ลิเวียหิ้วออกไปซะได้

"ห้ามไปเที่ยวเล่นฝั่งผู้ชายนะ"

...ก็ผมเป็นผู้ชายนี่นา

จัดข้าวของไปเก็บตามพี่พัก ป้าอ้วนพีก็มาเชิญให้พวกเราไปอาบน้ำ

ทีแรกทุกคนก็เกรงใจ แต่พอถูกคุณป้าอ้วนพีคะยั้นคะยอมากๆ บวกกับ ร่างกายที่ต้องการชำระคราบเหงื่ออย่างถึงที่สุด พี่ลิเวีย กับ พี่อลิสเลยขอตัวนำไปอาบน้ำก่อน ...แน่นอนว่าพวกเธอหิ้วผมไปอาบด้วย

พอเห็นพวกผู้หญิงไปหมดอีกสองคนก็เลยเดินตามมาอย่างช่วยไม่ได้

ไปถึงห้องอาบน้ำทั้งคู่ก็ตาลุกวาว เนื่องจากมันเป็นบ่อน้ำร้อนขนาดใหญ่ ส่งไอน้ำสีเทาลอยฟุ้ง กลิ่นดอกไม้หอมๆ ตลบอบอวนทั่วทั้งห้อง เทียบกับบ่อแคบๆ ที่บ้านโซระแล้วคนล่ะเรื่องเลย

คุณป้าอ้วนพีบอกว่าสามีของคุณยายที่เสียไป เป็นคนชื่นชอบการเเช่น้ำ ผลเลยออกมาอย่างที่เห็น เชิญใช้งานได้ตามสะดวก ว่าเสร็จเธอก็ขอตัวไปทำงานต่อ

"เลดี้เฟิร์สนะจ้า~ พวกตัวผู้ออกไปได้เเล้ว" 

ว่าเเล้วที่ลิเวียก็ดันตัวคุณพี่ชายกับโซระออกไปจากห้องน้ำ ทั้งคู่มองด้วยความรู้สึกเสียดายนิดๆ เเต่ในฐานะผู้ชายยังไงก็ต้องยอมให้ผู้หญิงอาบก่อนอยู่ดี ...ตัวผมที่เนื้อในยังชายทั้งแท่งรู้สึกแปลกๆ นิดๆ แต่ก็ช่างมันแล้วกัน

"เอาล่ะ มาอาบน้ำกันเถอะจ๊ะ"

เพราะจากนี้ไปเป็นเวลาของผู้หญิง

ทุ่งดอกไม้เเห่งหญิงสาวที่ผู้ชายไม่อาจย่ำกลาย สวนสนุกสุดลามกที่มีแต่คุณพี่สาวเปลือยล่อนจ้อนกำลังลงเเช่น้ำอย่างมีความสุข เปิดเผยเนื้อหนังมังสากับคนที่มีเพศเดียวกันอย่างไม่เขินอาย

...การเป็นผู้หญิงมันดีแบบนี้นี่เเหละ

เนื่องจากผมค่อนข้างเป็นสุภาพบุรุษ การพรรณาเรื่องร่างของผู้หญิงคงไม่ดี เอาเป็นว่าทั้งคู่มีคุณภาพยอดเยี่ยม และเเถมให้ว่า...สีชมพูล่ะ

"เห...คุณลิเวียใหญ่กว่าที่คิดไว้อีกนะคะ น่าอิจฉาจัง"

"เอ๋~ เเต่ฉันว่าของอลิสก็น่ารักออกนะ สีชมพูสวยเหมือนลูกเชอรี่เลยน้า~" 

พี่ลิเวียมองเธอเเล้วเลียมริมฝีปาก จนอีกฝ่ายขนลุกสู้ ชักเเขนขึ้นมาปกปิดเรือนร่างด้วยใบหน้าเเดงซ่าน 

"จ้องอะไรของคุณคะ!"

เห็นท่าทีของอีกฝ่ายคุณพี่สาวก็หัวเราะเล็กๆ อย่างซุกซน ก่อนจะกอดอกดันเเอร์เเบ็คทั้งคู่ของเธอให้ขึ้นเหนือน้ำ ลอยเป็นแพ อาจจะไม่ใหญ่เท่าคุณพี่สาว(H)เอลฟ์ ที่เคยเจอเมื่อตอนนั้น แต่ก็เรียกได้ว่ามีอันจะกิน ผิดกับอีกคนที่แสดงสีหน้าเจ็บใจกับความรู้สึกขาดแคลนของตัวเอง

"หน้าอกใหญ่ๆ ก็มีข้อเสียนะ ยกตัวอย่าง เคลื่อนไหวลำบาก ไซต์เสื้อหายาก ไหนจะปวดไหล่อีก เป็นเรื่องน่าหนักอกหนักใจบ่อยเลยล่ะ"  พี่ลิเวียถอนหายใจยาวอย่างหนักอกหนักใจ เเต่นั่นกลับทำให้ใครอีกคนมีเส้นเลือดผุดขึ้นตรงขมับ

"อวดเหรอคะ ฟังดูเหมือนอวดกันเลยนะคะ หาเรื่องกันสินะคะ ใช่สิ หน้าอกฉันมันเล็กนี่คะ" 

"เปล่าน้า~ เห็นแบบนี้ แต่พี่สาวชอบหน้าอกของอลิสมากๆ เลย....เพราะ-ฉะ-นั้น!"  พี่ลิเวียพูดเว้นจังหวะ พร้อมกับค่อยๆ เคลื่อนตัวไปหาพี่อลิส ทันใดนั้นก็ตะครุบจากด้านหลัง "ไหนขอชิมหน่อยซิจ๊ะ!"

"ว้าย!"

ราวกับหมาป่าบุกเข้าหากระต่ายน้อยไร้ทางสู้ เเถมทั้งคู่ยังเปลือยล่อนจ้อน ภายในบ่อที่ผมเป็นผู้ชม

อืม...ผมขอเเช่น้ำมองดูห่างๆ ดีกว่า

"หุๆ นุ่มนิ่มกว่าที่คิดไว้อีกนะเนี่ย"

"อะ อ๊า....คะ คุณลิเวีย ตะ ตรงนี้มัน...อื้อ!"

"เห~ อลิสเป็นพวกไวต่อสัมผัสสินะ  ...รู้อะไรไหม ถ้านวดมันบ่อยๆ มันจะใหญ่ขึ้นนะ ...ว่าไง อยากให้คุณพี่สาวช่วยไหมจ้า~ นวดๆ"

"อร๊าง~ ละ ลิเวีย...ยะ หยุดเถอะ ถ้าโดนตรงนั้นมัน อะ อ๊าง!"

อืม...ยูริ...ยูริล่ะ...บรรยากาศยูริลอยตลบอบอวน

ผ่านไปไม่กี่นาทีพี่อลิสก็ร่วงลงไปนอนข้างขอบอ่าง ผมสีบอร์นทองเเผ่สยาย ใบหน้าแดงซ่าน ลมหายใจหอบแรง หยาดน้ำตาเล็กๆ ผุดขึ้นตรงหางตา ร่างเปลือยเปล่าสูดลมหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน ...ท่วงท่าสุดแสนอีโรติกไร้การป้องกัน ช่างดูเย้ายวนปลุกเสือป่า

ผมมองถาพนั้นด้วยใบหน้าเรียบเฉย พร้อมทั้งชูนิ้วโป้ง อืม...พี่ลิเวียกู้ดจ๊อบ

ทันใดนั้นเอง...

จู่ๆ ก็รู้สึกเหมือนว่าหมอกมันหนาบังตาขึ้นอย่างบอกไม่ถูก บรรยากาศเย็นเฉียบทั้งที่ยังแช่อยู่ในน้ำร้อน พี่อลิสยังคงนอนแอ้งแม้งอยู่ตรงนั้น แต่ทว่าพี่ลิเวียที่ควรจะอยู่ใกล้ๆ กลับหายไปอย่างไร้ร่องรอย

"น้องมิ้นต์จ๋า~" 

เสียงหวานลากยาวมาจากด้านหลังจนผมสะดุ้งเฮือก

ผมค่อยๆ เบือนหน้ากลับไปมองอย่างช้าๆ

ร่างนั้นโผล่พรวดขึ้นมาจากน้ำ ไอหมอกพวกพุ่ง ผมสีม่วงเปียกปอนไหลเเนบปิดบังใบหน้า ทำให้มองเห็นเพียงแค่เเววตาเรืองรองที่ฉายความน่าสะพรึง จนนึกว่าหลุดมาจากหนังสยองขวัญ

"มาเล่นกันเถอะ~"

ไม่นึกเลยว่าเเม้เเต่ผมเองก็โดนลูกหลงไปด้วยคาดไม่ถึงจริงๆ  ทั้งที่คิดว่าถ้านั่งนิ่งๆ เป็นเด็กดีก็จะรอด แต่มันคงใช้ไม่ได้กับคุณพี่สาวชีเปลือยที่กำลังใช้นิ้วขยุ้มอะไรบางอย่างบนอากาศ

"มาให้นวดเสียดีๆ~!"

อืม...ชักจะเเย่เเล้วสิ

..

.

หลังจากจัดการธุระแต่งตัว จัดการเป่าผมให้แห้งสนิทเรียบร้อยแล้ว พอเปิดประตูห้องอาบน้ำออกไปก็เจอโซระกับคุณพี่ชายกำลังยืนพาดผ้าขนหนูรออยู่

"ปล่อยให้รอตั้งนาน อาบน้ำนานเกินไปเเล้วนะพวกเจ้า....”  บ่นไม่ทันจบคุณพี่ชายก็ชักสีหน้า มองทางพี่ลิเวียกับพี่อลิสที่สีเหนื่อยอ่อนถึงขีดสุด ”...หืม? ทั้งสองคนเป็นอะไรรึเปล่า สีหน้าดูเหนื่อยๆ นะ”

“...มะ ไม่นึกเลยว่าจะแพ้เด็ก...ไม่นึก...ไม่นึกเลยจริงๆ”

“ไม่ไหวค่ะ น่ากลัว...น่ากลัวสุดๆ”

“หา??

ทั้งสองตอบด้วยสีหน้าหลุดลอย ก่อนจะยกมือปิดหน้าตัวเองพากันวิ่งงกลับห้อง ทิ้งผมไว้ด้านหลังกับคุณพี่ชายที่มีสีหน้ามึนงง และโซระที่เพ็งเล็งผมอย่างติเตียน

"...ทำอะไรลงไปฟะ"

"เปล่านะ..."

อืม...ก็เเค่ตอบโต้ไปตามพิธี ผมไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย ทางนั้นเป็นฝ่ายเริ่มก่อนเองนี่นา  

มาดูถูกคนเคยอาศัยในโรงค้าทาสที่มีหนังสดให้ดูเป็นวิทยาทานประจำล่ะก็เตรียมเสียใจไปได้เลย 

ถ้าคิดจะจู่โจมล่ะก็ ถึงจะเป็นผู้หญิงหรือคุณพี่สาวผมก็ไม่ปราณีหรอก...

"เอ่อ...ช่างมันก็แล้วกัน ถ้างั้นพวกเราก็ไปอาบกันบ้างเถอะ โซระ!"

"...ต้องอาบพร้อมกันด้วยเหรอครับ"

โซระพูดน้ำเสียงตะกุกตะกักด้วยใบหน้าที่ซีดนิดๆ

"ก็แหง๋อยู่แล้ว! ผู้ชายเหมือนกันไม่ต้องอายไปหรอก ฮ่าๆๆ"

"ดะ เดี๋ยวก่อนครับ เดี๋ยว!"

"เดี๋ยวข้าจะเขี้ยวเข็ญให้เอง ข้าจะทำให้เจ้าเป็นลูกผู้ชายเต็มตัว เป็นยอดชายเหนือชาย!"

"สยองเฟ้ย! ไม่เอา! ไม่เอา! ปล่อยผมไปเถ้อะ!!!"

โซระโดนคุณพี่ชายหิ้วคอเข้าห้องน้ำไปเเล้ว

อืม...น่าอิจฉาจัง ผมเองก็อยากรู้เรื่องราวเเบบชายเหนือชายเหมือนกันนะ ผมเฝ้ามองทั้งสองกอดคอเดินเข้าประตูไปสู่เส้นทางลูกผู้ชายที่แท้จริงด้วยความรู้สึกอิจฉานิดๆ

ระหว่างนั้นก็ได้ยินเสียงแว่วมาจากด้านหลังประตู

“โอ้...มีของดีเหมือนกันนี่หว่า เห็นหงิ๋มๆ นึกว่าจะมีน้อย”

“อย่ามองสิครับ!

“เอาน่าๆ ผู้ชายเหมือนกันจะอายอะไรกันนักหนา ไม่เข้าใจจริงๆ”

เห็นด้วยอย่างยิ่ง อาบน้ำด้วยกันปกติผู้ชายคนไหนก็ทำกันทั้งนั้น กะอีแค่แก้ผ้าจะอายไปทำไมกัน โซระนั่นเเหละแปลกคน อือ...แต่ไงก็ช่างเถอะ ของโซระน่ะเห็นจนเบื่อแล้วล่ะ

ผมเลิิกสนใจเสียงกรีดร้อง เเล้วมองไปรอบๆ เวลานี้ที่โถงทางเดินมีแค่ผมคนเดียว

...น่าเบื่อจัง

โลกนี้ไม่มีอะไรให้แก้เบื่อฆ่าเวลาอย่างสมาร์ทโฟน หรือ คอมพิวเตอร์  ปกติถ้าเป็นเวลานี้ผมจะไปนั่งอ่านหนังสือไม่ก็เตรียมทำมื้อเย็น พอมาอยู่ที่นี่เลยไม่รู้ว่าจะทำอะไรดี เพราะมันว่างไปหมด พี่ลิเวียกับพี่อลิสก็ขอตัวไปพักที่ห้องแล้ว ส่วนโซระกับคุณพี่ชายก็กำลังอาบน้ำด้วยกัน พร้อมกับบทเรียนชายเหนือชาย 

ขณะที่กำลังเบื่อๆ ไม่รู้จะทำอะไรดี ก็ได้กลิ่นหอมๆ มาจากที่ไหนสักแห่ง

ผมเดินตามกลิ่นไปตามทางเดิน กลิ่นนั้นมาจากประตูห้องหนึ่ง ผมจึงแอบเกาะประตูมองลอดเข้าไป เห็นคุณป้าอ้วนพีกำลังทำอะไรบางอย่างอยู่หน้าเตา ดูเหมือนว่าเธอกำลังต้มอะไรบางอย่างอยู่ กลิ่นหอมมาจากหม้อนั้น...น่าอร่อยจัง

พอเธอเห็นผมก็ทักให้เข้าไป

“...ทำอะไร...เหรอคะ?

“สตูว์เนื้อสำหรับมื้อเย็นน่ะ”

“อืม...น่าอร่อย”

“วันนี้มีแขกมาคงต้องทำเยอะๆ หน่อย แม่หนูอยากลองชินไหม?

“...ขอช่วย...ได้ไหมคะ”

“เอ๋...แต่ว่าจะให้แขกของคุณเทีย มาช่วยคงไม่ดี”

“...ไม่เป็นไร...ว่างพอดี...”

คุณป้าทำท่าลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายก็ยอมให้กับสายตาของผม

เธอมองไปทางโต๊ะที่มีวัตถุดิบวางเรียงเอาไว้ ทั้งเนื้อสัตว์และผักชนิดต่างๆ ที่ยังไม่ถูกจัดการ

“เอ...ถ้างั้น หั่นผักเป็นรึเปล่าจ๊ะ”

“อืม...ไม่มีปัญหา”

ผมเดินไปที่โต๊ะ ก่อนจะเงยหน้า ความเตี้ยช่างเป็นอุปสรรค...ผมเดินหาเก้าอี้ตัวเล็กๆ มาวางรองไว้ จากนั้นก็ใช้เป็นเเท่นเหยียบขึ้นไป ระหว่างนั้นคุณป้าอ้วนพีก็ถือผ้ากันเปื้อนมาให้

“ระวังบาดนิ้วนะ”

“อืม...”

ผมกระชับสายผ้ากับเปื้อนแล้วจับมีดเตรียมวัตถุดิบ จับมีดหั่นผักตามที่คุณป้าอ้วนพีบอกอย่างลื่นไหลเพราะความเคยชิน

ผมเริ่มจับมีดทำครัวตั้งเเต่ช่วงที่หลังจากพ่อกับเเม่ของโซระจากไปเพราะอุบัติเหตุ ด้วยเหตุผลว่าพวกเราทั้งคู่ต่างไม่มีญาติสนิทให้พึ่งพิง เเถมยังเรียนไม่จบมัธยมอีกต่างหาก ที่จะให้ไปก็ไม่มี เลยเลือกที่จะเอาเงินประกันของผู้ปกครองมาใช้ชีวิตด้วยกันสองคน

จากนั้นก็เริ่มตั้งกฎในบ้าน ว่าวันนี้ใครทำอะไร ยังไง อย่างอาหารเช้า ถ้าตื่นทันโซระจะเป็นคนทำ ส่วนอาหารเย็นผมจะเป็นคนจัดการ ด้วยเหตุผลว่าผมทำอร่อยกว่า ซึ่งโซระไม่ขอปฎิเสธโดยสิ้นเชิง จะว่าชอบไหม ก็ชอบอยู่ เเต่ก็ไม่ถึงขั้นงานอดิเรก เพราะมันร้อน...

เรื่องงานบ้านก็ช่วยๆ เเบ่งกัน(ส่วนใหญ่ผมจะเป็นคนทำก็เถอะ) 

ช่วงเช้าไปโรงเรียนด้วยกัน เพราะอยู่กันคนล่ะชั้นเลยไม่ค่อยได้คุยกันในโรงเรียน เพราะโซระเป็นพวกมีเพื่อนๆ รายล้อมเต็มไปหมด โดนเฉพาะเพื่อนผู้หญิง ส่วนผมเป็นพวกนิ่งๆ เงียบๆ ชอบนั่งมุมอับของห้อง เลยไม่ค่อยมีเพื่อน จะมีให้คุยอยู่ก็เเค่คนเดียว คิดๆ ดูเเล้วตอนนี้ไม่รู้ว่าเป็นตายร้ายดียังไงเหมือนกัน เพื่อนคนนั้น เเต่ถ้าใช้ชีวิตอย่างมีความสุขก็คงจะดี

อนิึ่ง...ผมเกรดเฉลี่ยดีกว่าโซระทุกวิชานะบอกไว้ก่อน

ตกเย็นเลิกเรียนโซระก็จะออกไปทำงานพิเศษ ส่วนผมถ้าทำงานเเล้วก็จะนอนเล่นเกมอยู่บ้าน ไม่ก็ดูการ์ตูน เป็นชีวิตประจำวันเเบบนั้น

จะว่าไปนึกๆ ดูเเล้วเคยมีเรื่องประเภทเพื่อนสาวสมัยเด็กของโซระเข้ามาปลุกถึงในห้องด้วย เเต่ด้วยความที่มันรุกล้ำพื้นที่ส่วนตัว เเถมการที่ผู้หญิงบุกห้องผู้ชายมันไม่งาม ผมเลยไล่เธอออกไป โดยที่เจ้าตัวไม่ทันจะได้เเหลมเข้าไปสักก้าว สายตาที่เธอมองมาวันนั้นช่างเต็มไปด้วยเเรงริษยา ตอนนั้นผมเเอบรู้สึกผิดอยู่นิดๆ เเต่สุดท้ายก็ไม่ได้สนใจอะไร เพราะโซระเดี๋ยวไงผมก็เป็นคนปลุกให้อยู่เเล้ว

พอนึกๆ ดูเเล้วตอนนี้ก็ไม่ต่างจากเมื่อก่อนเท่าไหร่

จะต่างก็เเค่ตั้งเเต่มาที่นี่ก็เจอเเต่เรื่องเเฟนตาซีสมเป็นต่างโลก เเถมกลายเป็นว่าโซระต้องออกไปทำงานเต็มเวลา ส่วนผมก็ต้องทำงานบ้านเต็มเวลาเหมือนกัน...ก็เหนื่อยอะ เเต่มันช่วยไม่ได้ เเถมพักนี้โซระชอบทำให้รู้สึกหงุดหงิดเเปลกๆ ตลอด ก็ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน

ระหว่างนึกเรื่องอดีตคุณป้าอ้วนพี่ก็ส่งเสียทัก

“ว้าว...สุดยอดเลย ตัวเล็กแค่นี้แต่เก่งจังนะ แม่หนู”

“...ของคุณ...ค่ะ”

คุณป้าอ้วนพีชมผมใหญ่พลางลูบหัวอย่างเอ็นดู

อืม...เป็นวันที่แสนสงบสุขอีกวันล่ะนะ

 

+++

 

“...เป้าหมายอยู่ในบ้านหลังนั้นสินะ”

“จะให้บุกเข้าไปเลยไหมครับ หัวหน้า”

“ยังก่อน...ที่นั่นมีพริมขวานคลั่ง ไหนจะจอมเวทย์เพลิงคนนั้นอีก ...ดูท่าทีไปก่อน ไว้ตอนที่พวกมันแยกกันแล้วค่อยเริ่มบุก ดูเหมือนว่าพวกมันจะมาทำเควส ไว้พรุ่งนี้ก็ยังไม่สาย”

ชายในชุดคลุมสีดำหลบซ่อนภายใต้เงามืดของถนน สายตาเพ็งไปยังหน้าต่างของบ้านหลังใหญ่ที่อยู่ไม่ไกล ซึ่งมีสาวน้อยผมสีเงินผู้กำลังช่วยป้าแก่ทำอาหารอยู่ในครัว ภาพของสาวน้อยที่กำลังทำอาหารของขะมักเขม้นยิ่งมองดูก็ยิ่งน่าหลงใหล ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมเจ้าหมูตอนถึงต้องการร่างกายของเด็กสาวนักหนา

“...แต่ไม่นึกเลยว่าจะเป็นบ้านหลังนี้แฮะ”

“ทำไมเหรอครับ”

“เอ่อ...เปล่าหรอก ก็แค่บ้านของคนรู้จักน่ะ ไม่ส่งผลต่องานหรอก”

หากบุกเข้าไปตอนนี้คงจะยังไม่เหมาะ ชายในชุดคลุมปกปิดมิดชิด ส่งสัญญาณมือสั่งเหล่ากลุ่มคนในเครื่องแบบเดียวกันซึ่งกำลังหลบซ่อนสายตาของผู้คน ให้ล่าถอยออกไปก่อน

เเผนการทั้งหมดถูกตระเตรียมไว้อย่างเสร็จสิ้น ที่เหลือก็เเค่รอเวลาเท่านั้น...

วินาทีต่อมาร่างกายของพวกเขาเหล่านั้นก็อันตรธานหายไปจากมุมอับของถนน เหลือไว้เพียงเสียงพึมพัมของชายผู้หนึ่งตามสายลมเย็นเยือก

“...อีกไม่นานหรอก แม่สาวน้อย”


+++


...รู้สึกปวดท้องตะหงิดๆ ว่าเเต่เหมือนมีใครเเอบมองอยู่รึเปล่านะ? 

อืม...ช่างเถอะ คิดไปเองล่ะมั้ง

"...เสร็จเเล้ว"

"หั่นเรียงพอดีคำทุกชิ้นตามที่บอกจริงๆ ด้วย จิ๋วเเต่เเจ๋วนะเรา ...ขอบคุณนะเเม่หนู ช่วยงานป้าได้เยอะเลย เดี๋ยวที่เหลือป้าจัดการเอง อ้อ...มีขนมอยู่ในตู้เย็นนะ อยากกินไหม?"

"อืม..."

นี่สิรางวัลของคนทำงาน

...เค้กส้มนี่อร่อยจัง



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 220 ครั้ง

770 ความคิดเห็น

  1. #436 thenovar13srafzx (@thenovar13srafzx) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2561 / 09:57
    เมนน่าจะมาละมั้ง
    #436
    1
  2. #435 baimon2003 (@baimon2003) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2561 / 09:53
    รอตอนต่อไป
    #435
    0
  3. #434 ปูโพธาราม (@souwanee) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2561 / 07:38
    ถ้าถูกลักพาตัวได้มีการถือกำเนิดของ โซระอสูรคลั่งแน่ๆ เขาหวงของเขาจะตาย 5555
    #434
    0
  4. #433 YuiHime (@pramote2023) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2561 / 06:16

    อื้มคนที่จะมาพาตัวไป ไม่น่ารอด555

    #433
    0
  5. #432 ปากกาเงาสายลม (@AK_HOTO-KASA) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2561 / 06:12
    ลูกกลับบ้านแล้วเเม่ ชายชุดดำ
    #432
    0
  6. #431 (@luckyazaz) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2561 / 05:16

    ไม่น้า~~~

    #431
    0