สนใจจะซื้อเราไปเลี้ยงรึเปล่า?

ตอนที่ 23 : ตอนที่ 23 สนใจจะนอนที่นี่ไหม?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,952
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 254 ครั้ง
    30 พ.ค. 61


...ผมไม่ได้ดีเเต่อ่านหนังสือไปวันๆ หรอกนะ

บรรยากาศเงียบสนิท ทุกคนเอาแต่มอง ไม่มีใครเอ่ยปากหรือแสดงท่าทางอะไร ผมเลยทำธุระของตัวเองต่อโดยไม่สนใจรอบข้าง

คุณหมียังหายใจอยู่ ดูเหมือนว่ายังไม่ตายสินะ ถ้าตายไปแล้วก็คงจะคุยกันไม่ได้พอดี

ผมพึมพำร่ายเวทไปบทหนึ่งก่อนจะเดินไปหย่อนลูกแก้วเล็กๆ ใส่ปากคุณหมี ให้เขากลืนมันลงท้อง

อืม...เท่านี้ก็พูดกันรู้เรื่องแล้ว ที่เหลือก็รอให้อีกฝ่ายตื่น

“เมื่อกี้มันอะไรน่ะ...”

โซระที่ตั้งสติได้เป็นคนแรกถามขึ้น 

ผมตอบ

“...เวทป้องกัน”

“ป้องกันอัศจรรย์พันธุ์ไหนฟะ! ระเบิดตูมตามขนาดนั้นไม่ใช่เวทป้องกันแล้ว! อย่ามาแหลนะเฟ้ย! ทางนี้ตะลุมบอลกันลากเลือดไหงยิงนัดเดียวจอดได้ล่ะ!

“...โซระ...ช้าอะ”

เหตุผลที่มันลากเลือกเพราะโซระไม่ยอมเอาจริง ใช้แต่เวทจำพวกเสริมพลังแล้ววิ่งไปบวกตัวๆ ไงล่ะ ผมเลยรีบทำให้มันจบๆ โดบการใช้เวทป้องกัน

“ไม่เห็นเข้าใจเลยสักนิด...เวทธาตุแสงมันทำอะไรแบบนั้นได้ด้วยจริงดิ?

โซระมองร่างของคุณหมีที่ล้ม ก่อนจะหันไปถามพี่อลิสเพื่อความแน่ใจ แต่พี่อลิสที่เป็นฮีลเลอร์ก็ส่ายหน้ารัวๆ บอกว่าไม่มีทางแน่ๆ ขนาดเธอที่ร่ำเรียนเวทมนตร์มานานนับปี ยังไม่เคยเห็นเวทแสงระเบิดตู้มๆ แบบนี้มาก่อน

อืม...ว่าไงดีล่ะ จะให้อธิบายให้ยืดยาวก็น่ารำคาญเอาเป็นว่าทำให้ดูเลยแล้วกัน

ผมร่ายเวทบนอากาศ วงแหวนเวทปรากฏขึ้นก่อนจะแปรสภาพกลายเป็นโล่วงกลมใสขนาดเส้นผ่าศูนย์กลาง 2 เมตร มันเป็นเวทย์มนตร์ป้องกันขั้นต้น ตีสองสามทีก็แตกโพละ

จากกนั้นผมก็กำมือ ลูกแก้วแสงขนาดใหญ่ค่อยๆ หดเล็กลง จนเหลือแค่ขนาดนิ้วดีดเล่นยังได้ ก่อนจะติดตั้งไว้กับหัวลูกศร

—กริ้ก

ลูกธนูพุ่งทะยานไปยังต้นไม้ที่อยู่ห่างไกลแล้วระเบิดออกมา เกิดเป็นร่องเนื้อไม้แตกกระเจิง ก่อนจะหักโค่นลงมา...รุนแรงไปรึเปล่านะ?

“ระเบิดแรงดันอากาศ?

โซระเบิกโพร่งออกมาทันที ดูเหมือนว่าจะเข้าใจแล้วสินะ

สรุปก็คือ ผมย่อเวทป้องกันที่มีขนาดใหญ่ให้หดจุ๊ดจู๋  ทำให้อากาศที่อยู่ข้างในอัดแน่น คล้ายๆ กับลูกโป่งที่พร้อมจะระเบิดออกมาตลอดเวลา พอติดตั้งกับลูกศรหน้าไม้ เลยกลายเป็น ลูกศรหัวระเบิดแรงดัน ที่พลังทำลายล้างสูงนิดๆ

...หลักการง่ายแค่นี้เอง วิทยาศาสตร์ขั้นพื้นฐานสุดๆ มันเข้าใจยากขนาดนั้นเลยเหรอ?

“...หดเวทป้องกันให้เล็กลง...แล้วระเบิด...ง่ายออก”

“ดะ เดี๋ยวก่อนค่ะ ...การควบคุมขนาดหรือรูปร่างของเวทมนตร์ให้ได้อย่างใจนึกมันต้องใช้พลังสมาธิสูงมากๆ  ขนาดนักบวชชั้นสูงของโบสถ์ยังทำไม่ได้เลยนะคะ”

คราวนี้พี่อลิสเป็นคนพูดออกมา

“ควบคุมเวทมนตร์สินะ...” ว่าแล้วโซระก็ลองทำดูบ้าง ร่ายเวทป้องกันจากนั้นย่อให้มันเล็กลง ทว่าพอพยายามลดขนาดไปได้นิดเดียวมันก็แตกดังโพละเป็นลูกโป่งงานวัด หลังจากนั้นโซระก็หอบแฮ่กๆ แล้วพลางพูดบ่นๆ “ยากเป็นบ้า...ต้องใช้พลังสามาธิขนาดไหนเนี่ย?

อืม...สมาธิ? ของแบบนั้นต้องใช้ด้วยเหรอ ผมก็แค่ทำหัวให้โล่งๆ คิดแค่ว่าอยากให้มันหด จากนั้นมันก็หด ไม่ได้มีอะไรมากกว่านั้น ก็แค่หดนี่นา ไม่เห็นจะยากเย็นแสนเข็ญตรงไหน

“...โซระ...คิดมาก”

“แต่ชั้นว่านายคิดน้อยเกินไปเกินไปต่างหาก ไอ้ของแบบนั้นคนปกติเขาทำไม่ได้หรอกนะ”

“...งั้นเหรอ อืม...เราว่า...ง่ายออก”

“บ้าบอสุดๆ”

“เอ่อ...คือข้าก็ไม่เข้าใจหรอกนะว่าพวกจ้าพูดเรื่องอะไรกัน แต่ช่วยเลิกหารือเรื่องเวทมนตร์แล้วสนใจเจ้าหมีตรงนั้นก่อนดีไหม?

สงสัยว่าพวกเราจะคุยกันนานไปหน่อยคุณพี่ชายก็เลยรีบขัด เขาเกาหัวแกรกๆ แล้ว แล้วชี้ไปยังคุณหมีที่กำลังลุกขึ้น

ทุกคนต่างตั้งท่าพร้อมรบอีกครั้ง ทั้งๆ ที่เริ่มเหนื่อนจนแทบสู้ต่อไปไม่ไหวแล้ว

“ไหนๆ ก็ไหนๆ ให้นายปิดฉากเลยก็แล้วกัน”

โซระตั้งการ์ดเตรียมสู้ ก่อนจะหันมาทางผม แล้วบอกให้ใช้เวทแบบเมื่อกี้

แต่ผมส่ายหน้าปฏิเสธ

“...หมดก๊อกแล้ว”

“ห๊ะ? เดี๋ยวสิ เพิ่งใช้ไปแค่สองครั้งเองนี่!

“...เราเหนื่อยอะ”

พลังเวทในร่างกาย ก็คือเรี่ยวแรง ถ้าใช้มากๆ ก็เหนื่อย ตอนนี้พลังเวทของผมมันเกินโควต้าแล้วล่ะ

ผมเคยทดลองใช้เวทมนตร์แบบต่อเนื่องโดยไม่พัก ผลคือ สามารถร่ายเวทติดต่อกันได้ 5 ครั้ง ก่อนจะเหนื่อยหอบลงไปคลาน ครั้งที่หนึ่งจะสบายๆ ครั้งที่สองหายใจแรงหน่อยๆ ครั้งที่สามจะเริ่มเหนื่อย ครั้งที่สี่หอบเป็นสุนัข แถมถ้าใช้เกินกว่านั้นก็สลบ...

ระหว่างที่ผมกับโซระคุยกัน คุณหมีก็ฟื้นตัวลุกขึ้นมาอีกครั้ง

“โอ๊ยๆ ก็ได้! จัดการเองก็ได้!

โซระชูมือไปทางคุณหมีก่อนจะร่ายเวท ดูเหมือนว่าจะตัวจะทนไม่ไหวแล้ว เลยตั้งใจจะเผด็จศึกในครั้งเดียว แถมยังพูดอะไรน่าอายอย่าง “จงหายไปซะ!” ด้วย

ทันใดนั้นคุณหมีก็คำรามโหยหวน ล้มลงไปนอนกลิ้งบนพื้นอย่างทุรนทุราย

แต่ว่าไม่ใช่ฝีมือของโซระ

พอเห็นท่าทางไม่สู้ดีของคุณหมีโซระก็หยุดชะงัก เวทมนตร์เผด็จศึกหยุดทำงานกระทันหัน

“...เกิดอะไรขึ้นน่ะ ทำไมมันดิ้นแบบนั้น?

โซระมองอีกฝ่ายที่กำลังชักดิ้นชักงอด้วยความมึนงง

“โซระ...ห้ามฆ่า...เชื่อใจเรา”

ในขณะเดียวกันผมก็เดินเข้าไปหาคุณหมีที่หมดสถาพ โซระพยายามรั้งไว้ แต่ผมไม่สนใจ เจ้าตัวเลยเดินตามตามมาอย่างห่วงๆ เตรียมรับมือเหตุไม่คาดฝัน  ส่วนคนอื่นๆ ก็มองตาไม่กระพริบ

พอเห็นว่าผมกำลังเข้าไปใกล้ คุณหมีก็ส่งเสียงขู่คำราม ทำท่าเหมือนจะจู่โจม แต่ผมก็ขยายอะไรบ้างอย่างที่ยังอยู่ในท้อง จนอีกฝ่ายชะงัก ล้มลงไปอีกรอบ

“...อย่าดิ้น”

“หงิ๋งงงงง!!!” คุณหมีร้องโหยหวนอีกครั้งก่อนจะล้มคว่ำ

ผมบอกให้โซระใช้เวทอะไรก็ได้ ตรึงแขนขาคุณหมีเอาไว้ก่อน โซระทำตามที่บอกอย่างว่าง่าย พื้นดินค่อยๆ กลืนกืนแขนขาของคุณหมีจนขยับหนีไปไหนไม่ได้

ผมย่อตัวลงไปนั่งข้างหน้าคุณหมี

“กรรรรรรรรร.....!!

คุณหมีส่งเสียงขู่ในลำคอ ดูเหมือนว่าจะยังไม่ยอมแพ้ ผมเลยกระซิบข้างหูคุณหมีว่า ...ถ้าขัดขืน...เราจะระเบิดลูกแก้วที่อยู่ในท้องนะ แล้วถอนหน้าออกมา จ้องหน้าคุณหมีที่ตัวสั่นงึกๆ  ด้วยรอยยิ้มพิมใจ

จากนั้นผมก็ปรบมือเรียกให้อีกฝ่ายหันมอง ก่อนจะหรี่ตาเอียงคอพูดยิ้มๆ

“เอาล่ะ...คุณหมี...มาคุยกันสักหน่อยนะ”

“หงิ๋ง....”

ทำไมต้องทำหน้าเหมือนหวาดกลัวขนาดนั้นด้วยล่ะ? ผมไม่ได้น่ากลัวสักหน่อย

...ปีศาจชัดๆ ได้ยินเสียงโซระพึมพำเบาๆ

อย่าใส่ร้ายป้ายสีกันสิ ผมก็แค่หาทางเจรจาอย่างสันติวิธีเท่านั้นเอง


+++


“อืม...ลูกคุณหมี...หายไปสินะ”

“หงิ๋งๆ...”

“...ถูกมนุษย์...ลักพาตัว”

“หงิ๋ง....หงิ๋ง!

คุณหมีก็พยักหน้า พร้อมกับน้ำตาที่ไหลริน

พออีกฝ่ายเริ่มใจเย็น เริ่มคุยกันรู้เรื่อง ผมก็ควบคุมลูกแก้วออกมาจากท้อง และให้โซระยกเลิกเวทพันธนาการด้วย 

ก่อนหน้านี้ในหัวของคุณหมีมีแต่คำว่า ฆ่า ฆ่า ฆ่า เลยต้องทำให้ใจเย็นก่อนที่จะจับมาปรับทัศนคติ วิธีการดูรุนแรงไปนิดแต่อย่างถือสากันเลยเนอะ

จากที่พยายามทำความเข้าใจ ...ดูเหมือนว่าคุณหมีจะเป็นเพศเมียล่ะ แถมยังเป็นคุณแม่หมีด้วย เพราะเธอมีลูกๆ ที่เพิ่งเกิด 3 ตัว  เนื่องจากสามีของคุณแม่หมีเพิ่งเสียไปไม่นาน เธอจึงเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว เลี้ยงลูกทั้ง 3 ตัวเพียงลำพัง เป็นเหตุผลให้เธอรักและหวงแหนลูกๆ ของเธอมากๆ

แต่แล้วเมื่อเช้าของวันนี้ คุณแม่หมีที่เพิ่งกลับมาจากการหาอาหาร ก็พบว่าลูกๆ ของเธอทั้ง 3 หายตัวไป ทั้งยังพบร่องรอยคราบเลือด รอยเท้า และกลิ่นสาปมนุษย์ อยู่ในถ้ำเต็มไปหมด

เธอจึงรีบออกจกถ้าไล่ล่าหาคนที่พาลูกๆ ของเธอไป จนกระทั่งพบกับรถม้าที่อยู่ใกล้ๆ กับถ้ำของเธอพอดี ด้วยความโมโหเธอจึงโจ่มตีไม่เลือกหน้า

“...เสียใจ...เรื่องลูก...ด้วยนะ”

“หงิ๋ง...”

“แต่ว่า...คุณแม่หมี...ไม่ควรทำร้าย...คนไม่มีความผิดนะ...”

“โฮก~...”

คุณหมีที่ตอนนี้หลุดจากพันธนาการทุกอย่างกำลังนั่งคุกเข่า ก้มหน้ามองพื้นอย่างสำนึกผิด โดยมีผมยืนกอดอกอยู่ด้านหน้า ไม่หลงเหลือสภาพของสัตว์ร้ายก่อนหน้านี้อีกแล้ว

“...อย่าร้องๆ ไว้เราจะช่วย...ตามหาลูกให้นะ...”

คุณหมีร้องไห้โฮออกมา

“...ไม่ต้องขอโทษ...พวกเราก็...ผิดเหมือนกัน...อย่าร้องๆ ...คุณแม่หมี...เข้มแข็งนะ”

หลังจากลูบขนคุณหมีปลอบไปสักพัก เธอก็ลุกขึ้นยืนสี่ขา

 “...จะไปแล้วเหรอ?

“โฮก...”

“...จะไปตามหาลูกต่อ ? อืม...เข้าใจแล้ว”

คุณแม่หมีพยักหน้าแล้วหันหลังเดินจากไป ก่อนจะไปเธอหันกลับมาแล้วสื่อว่า ไว้เจอกันนะแล้วก็หายลับเข้าไปในป่า

ขณะเดียวกันนั้นเอง ไม่รู้ทำไม พอผมหันหลังกลับมา ก็พบว่าพวกชาวบ้านที่มารวมตัวกัน กำลังคุกเข่า กุมมือทั้งสองข้างไว้ตรงอก เหมือนกำลังบูชาอะไรบางอย่าง...แม้แต่คุณยายกับคุณพี่สาวอัศวินก็อยู่ในกลุ่มนั้นด้วย

“นางฟ้าลงมาโปรด!” “ทรงช่างมีเมตตาเหลือเกิน” “ประเสริฐอะไรเช่นนี้” “ลูกช้างช่างมีบุญเหลือเกิน” “เทพธิดาผู้สยบหมีคลั่ง” “บริสุทธิ์อะไรเยี่ยงนี้” “ขอบคุณ...ขอบคุณท่านเทพธิดา! ” “สวรรค์ช่วย!” “น่าเลื่อมใส!” “งดงาม งดงามอะไรเช่นนี้!” "รอดมาได้เพราะพระองค์เเท้ๆ" “ได้โปรดให้เราผู้นี้ได้รับใช้ท่านด้วยเถอะ”

ทุกคนทำอะไรกันอยู่เหรอ?

เนื่องจากต่างคนต่างพูด เสียงตีกันไปมามั่วซั่วไปหมด จนผมจับใจความไม่ได้สักคน 

อืม...คงเป็นเรื่องปกติ ที่หลังจากคนเรารอดมาจากสถานการณ์เสี่ยงตาย ก็จะขอบคุณพวกคุณผีสางเทวดากัน เหมือนกับเวลาขับรถชนเเล้วรอดมาได้ก็จะขอบคุณพระที่ห้อยคอไว้เเทนที่จะเป็นระบบซีเคียวริตี้ของรถหรือหน่วยกู้ภัยที่เข้ามาช่วย ที่ต่างโลกเองก็คงเป็นเหมือนกันล่ะมั้ง

ทั้งที่พวกผมสู้กันเเทบเป็นเเทบตาย ทำไมถึงไปขอบคุณเทพธิดาที่ไหนไม่รู้กันได้ล่ะ?

ในตอนนั้นมีเพียงโซระกับคนอื่นๆ ในปาร์ตี้เท่านั้นที่ไม่ได้คุกเข่าขอขมา เเต่มองกลุ่มคนเหล่านั้นด้วยรอยยิ้มเจือนๆ


+++


หลังจากนั้นทุกอย่างก็จบลง คุณหมีจากไปแล้ว ผู้คนและคุณม้าที่ได้รับบาดเจ็บ ได้รับการรักษาจนหายดี รถม้าไม่ได้รับการเสียหาย คุณสารถีเองก็สามารถขับรถม้าได้ เลยไม่รอช้าพากันกลับขึ้นรถม้า เดินทางต่อ

แต่มีเรื่องแปลกนิดหน่อยตรงที่รถม้าที่แทบไม่มีที่นั่งเหลือ กลับเหลือที่ว่างอยู่ที่หนึ่ง ทำให้ผมไม่ต้องนั่งบนตักของคุณพี่ชายอีกต่อไป ถึงจะรู้สึกได้ถึงสายตาแปลกๆ ที่มองเหมือนเคารพบูชา แต่ผมก็ไม่ได้สนใจจนกระทั่งถึงที่หมาย

ไม่มีกำแพงสูงตระหง่าน แต่มีสวนผักรายล้อมอยู่รอบๆ ข้างๆ มีธารน้ำใสสะอาด มองเห็นผู้คนกำลังทำงานกันอย่างขยันขันแข็ง ห่างออกไปก็เห็นหมู่บ้าน

รถม้าเข้าเทียบท่า ผู้โดยสารต่างแยกย้ายกันลงไปจากรถม้า แต่ก่อนจะไปทุกคนหันมาโค้งคำนับให้พวกเรา...บางคนนี่ถึงกับกราบเลยล่ะ 

...หรือว่าจะขอบคุณที่พวกเราช่วยไว้จากมอนเตอร์? ในที่สุดก็รู้ตัวเเล้วสินะว่าที่รอดมาได้เพราะพวกเราช่วยไว้ไม่ใช่เพราะสิ่งศักดิ์สิทธิ์ อืม...ค่อยรู้สึกใจชื้นขึ้นหน่อย

พอคิดได้แบบนั้นผมก็ยิ้มแล้วตอบกลับไปหล่อๆ 

"...ไม่เป็นไร...ไม่ต้องขอบคุณ...เป็นหน้าที่" 

ทุกคนก็แสดงสีหน้าเหมือนตื้นตันใจอย่างสุดซึ้ง 

ทว่าไม่ทันจะพูดอะไรต่อผมก็ถูกโซระหิ้วตัววิ่งหนีออกมาจากฝูงชน

“...ทำไร”

ผมที่ถูกหิ้วด้วยแขนข้างเดียวเงยหน้าถามโซระที่วิ่งหนีหน้าตั้ง พร้อมก็คนอื่นๆ ในปาร์ตี้ที่กำลังวิ่งตามมาอย่างงงๆ 

“ถ้าปล่อยไว้ เดี๋ยวก็กลายเป็นลัทธิแปลกๆ พอดี!

“...พูดอะไร...ไม่เห็นเข้าใจ”

“โอ๊ย! ไม่ต้องรู้หรอกน่า!

เหมือนได้ยินเสียงฝีเท้าวิ่งไล่หลังมาเต็มเลย ได้ยินเสียงผู้หญิงจากที่ไกลลิบๆ ว่าได้โปรดรอเราด้วยเถอะ ท่านเทพธิดา!’ น้ำเสียงฟังคลุ้มคลั่งน่าดู

อืม...ไม่หันกลับไปจะดีเหรอ?

หลังจากวิ่งหนีหลุดมาได้ พวกเราทั้ง 5 คนก็ไปเเวะพักที่ร้านอาหารเล็กๆ แห่งหนึ่ง 

ดูเหมือนว่าหลังจากการต่อสู้ทุกคนจะเหนื่อยสุดๆ เลยสั่งอะไรมากินกันเพียบ จะว่าไปนี่ก็เที่ยงแล้ว จะหิวก็คงจะไม่แปลกล่ะนะ

หลังจากสู้มาเหนื่อยๆ อาหารนี่เเหละดีที่สุด

ไม่นานอาหารก็ถูกเสิร์ฟ พร้อมกับเครื่องดื่ม คุณพี่ชายบอกว่า "คงจะเหนื่อยกันมามาก มื้อนี้ข้าเลี้ยงเอง" จากนั้นก็ยกแก้วเบียร์ซบกรึ้บๆ 

เเม้เเต่โซระเองก็ยกเเก้วเบียร์ซดกรึ๊บๆ

น่าอร่อยจัง...ผมอยากจะลองดื่มดูบ้าง เลยเลื่อนมือไปทางเเก้วเบียร์ที่โซระวางทิ้งไว้ เเต่ถูกพี่ลิเวียดึงตัวไป ...อือ เครื่องดื่มสุดเเสนลูกผู้ชายของผม

"เป็นเด็กเป็นเล็กห้ามเเตะสิ่งมึนเมานะจ๊ะ"

"หนูมิ้นต์ มาดื่นน้ำผลไม้กับพวกเราดีกว่านะคะ"

ขี้โกง ขนาดโซระยังซดเบียร์ได้เลย ...ขี้โกง ...ขี้โกงอืม...น้ำหวานอร่อยจัง

หลังจากนั้นพวกเราก็จัดเเจงทานอาหารกัน

“เอาล่ะ ระหว่างนี้เรามาหารือกันดีกว่า”

ขณะที่ดื่มกินไปพลาง คุณพี่ชายก็หันมาทางผม

“เจ้าตัวเล็ก ไปโดนโซระลักพาตัวมาจากไหนรึ?

พูดจบก็มีคนสำลักน้ำ

แค่กๆ! พะ พูดอะไรของคุณน่ะครับ!

“ก็คนมันสงสัยนี่หว่า... จากที่ข้าสังเกตมา แม่หนูนี่มันระดับเจ้าหญิงจากอาณาจักรไหนสักแห่งแล้ว! เจ้ารู้ตัวรึเปล่า? รูปร่างหน้าตาราวกับเทพี ทางทีใจเย็นสุขุมตลอดเวลา ฉลาดหลักแหลม มีมารยาทราวกับชนชั้นสูง เมตตาการุณาต่อเหล่าสัตว์ เด็กสาวแบบนี้รึจะเป็นทาส? เป็นไปไม่ได้! แถมพักนี้ยังมีข่าวลือว่า เจ้าหญิงแห่งแดนเอล์ฟหายตัวไป ...นี่เจ้าคงไม่ได้ไปลักพาตัวมาจริงๆ สินะ”

...ไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่ แต่ขอบคุณที่ชมนะ คุณพี่ชาย

“เข้าใจผิดแล้วครับ! อะไรมันจะขนาดนั้น! อย่างมิ้นต์จะไปเป็นเจ้าหญิงจากไหนได้ล่ะครับ”

“โซระจ๊ะ ฟังนะ...” จากนั้นพี่ลิเวียก็พูดเสริม  “...เคยมีตำนานเก่าแก่ว่าไว้ว่ามีเพียงเอลฟ์ชั้นสูงเท่านั้น ที่มีพลังในการสื่อสารกับธรรมชาติและเหล่าสัตว์อสูร ซึ่งมีแต่ผู้สืบเชื้อสายแท้จากราชวงศ์เท่านั้นที่จะมีความสามารถนี้ ...จะไม่ให้คิดไปทางนั้นก็แปลกแล้วล่ะ ...โซระจ๊ะ ถ้าไปมอบตัวกับทหารตอนนี้น่าจะยังทันนะ อย่างน้อยๆ การลักพาตัวเจ้าหญิง ก็แค่ขังคุกตลอดชีวิตเอง”

“คุณลิเวียก็ด้วยเหรอครับ! แล้วไอ้ของแบบนั้นมัน แค่ ตรงไหนกันครับ ผมไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย! อย่ามาปรักปรัมกันสิครับ เข้าใจผิดกันไปใหญ่แล้ว ...อลิสช่วยพูดอะไรหน่อยสิ!

โซระมองพี่อลิส ส่งสายตาขอความช่วยเหลือ

“ทุกคนพอเถอะค่ะ สงสารโซระเถอะ ฉันว่าเข้าใจผิดไปกันใหญ่แล้วนะคะ” พี่อลิสพูดด้วยน้ำเสียใจเย็น

“อลิส ผมรู้ว่าเชื่อใจเธอได้!

“ลักพาตัวเจ้าหญิง โทษอย่างต่ำคือตัดหัวเสียบประจานต่างหากล่ะคะ ไม่ใช่ขังสักหน่อย เข้าใจผิดแล้วค่ะ”

“ใช่! อย่างที่อลิสพูดนั่นแหละ—ที่ไหนกันเล่า! เธอก็ด้วยเรอะ!

ทั้งสามคนต่างจับจ้องโซระ ส่งสายตาราวกับกำลังตำหนิ...ตลกคาเฟ่เหรอ?

“บนโต๊ะนี้มีใครเชื่อใจชั้นบ้างเนี่ย!? มิ้นต์ช่วยพูดอะไรกับคนพวกนี้ที่สิ!

คราวนี้หันมาพึ่งผมสินะ ...ผมสะบัดหน้าหนีทันควันไม่พูดไม่จา ไม่ค่อยเข้าใจแต่ผมไม่มีอารมณ์ เพราะงั้นเอาตัวรอดเองเถอะ บอกว่าเชื่อใจพี่อลิสนักไม่ใช่เหรอ โดนหักหลังก็สมควร

“เท่านี้ก็ชัดเจนแล้วล่ะ...”

“นั่นสิน้า...”

“ไม่นึกเลยค่ะ ว่าโซระจะเป็นอาชญากร...”

“ไม่ใช่นะครับ ผมไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย เชื่อกันหน่อยสิครับ!!!

แม้โซระจะพยายามขอความช่วยเหลือผมก็ไม่ได้สนใจ ตั้งหน้าตั้งตาทานขนมหวานไปเรื่อย อือ...อร่อยจัง หวานด้วย อยากซื้อกลับไปกินต่อที่บ้าน ...เเต่ยังไงก็อยากลองดื่มเบียร์อยู่ดี

กว่าจะเคลียร์กันได้ โซระก็ใช้เวลาอธิบายเป็นชั่วโมงๆ เพื่อแก้ไขความเข้าใจผิด รู้ตัวอีกทีก็บ่ายแล้ว รถม้ากลับเมืองจะหมดตอน บ่าย 2 คงใกล้จะได้เวลากลับบ้านแล้วสินะ 

ถึงจะเป็นวันที่วุ่นวายแต่ก็สนุกนิดๆ

...ทันใดนั้นผมก็นึกได้ถึงเรื่องสำคัญบางอย่าง

“...เรามานี่...ทำไมเหรอ?

“ลืมไปแล้วรึ? ก็มาล่าก็อบลิน—หืม???

คุณพี่ชายตอบก่อนจะแสดงสีหน้าเหมือนเพิ่งระลึกได้

“พวกเรามาล่าก็อบลินนี่หว่า...”

“อ๊ะ...”

“ลืมไปสนิทเลยค่ะ...”

“จะ จริงด้วย...”

ดูเหมือนเหตุการณ์ก่อนหน้านี้จะทำให้ทุกคนลืมเป้าหมายหลักไปเสียสนิท อืม...พวกเรามาล่าก็อบลิน ไม่ได้มาล่าหมียักษ์สีดำสักหน่อยนี่นา

“นี่มันใกล้เวลารถม้ากลับเมืองแล้วด้วย...ทำไงดีล่ะ ไม่มีเวลาแล้วสิ...” คุณพี่ชายหลับตาครุ่นคิด

พี่ลิเวียเลยเสนอว่า “ถ้างั้นทำไมเราไม่พักที่เมืองนี้สักคืนล่ะ?

พี่อลิสเองก็พยักหน้าเห็นด้วย “นั่นสินะคะ พักนี่สักคืนก็ได้นี่คะ”

“น่าเสียดายนะ” คุณพี่ชายส่ายหน้า “ที่นี่เป็นหมู่บ้านเล็กๆ ดูเหมือนว่าจะไม่มีโรงแรมที่พักน่ะ ถ้าจะพักแรมก็ต้องสร้างที่พักเอง แต่พวกเราไม่ได้เตรียมอุปกรณ์มาสักหน่อย อีกอย่างวันนี้พวกเราเจอศึกหนักพอสมควร ผู้ชายน่ะไม่เป็นไรหรอก แต่พวกผู้หญิงทนไม่อาบน้ำนอนตัวเหนียวทั้งคืนได้รึเปล่าล่ะ?"

“เนื้อตัวเหนียวเเบบนี้ ไม่ไหวอยู่แล้วไม่ใช่รึไงยะ”

“อือ...ยังไงพวกเราก็ผู้หญิงนะคะ”

“ข้าถึงได้ถามไงเล่า...เจ้าตัวเล็กเองก็ด้วยใช่ไหมล่ะ?"

“...เรา...ไม่อาบน้ำ...สักอาทิตย์...ก็ไม่เป็นไรนะ”

อืม...ผมไม่ได้เป็นผู้หญิงขนาดนั้นยังไงผมก็ผู้ชายล่ะนะ อาจจะซกมกไปสักหน่อย แต่ไม่อาบน้ำสักอาทิตย์ก็ยังไหว

“.....”

“....ทำไมเหรอ?

“เอ่อ....ปะ เปล่าๆ ยะ...ยังไงก็ช่างเถอะ อาจจะเสียเวลาไปหน่อย แต่เอาเป็นว่าวันนี้กลับไปที่เมืองโซลาแล้วค่อย“”ถ้าเรื่องที่พักล่ะก็ ฉันพอช่วยได้อยู่นะ”

ทันทีที่คุณพี่ชายกำลังสรุปว่าวันนี้คงต้องกลับบ้านมือเปล่า แต่แล้วก็มีเสียงของใครบางคนเอ่ยขึ้น เป็นเสียงที่น่าคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูก

พอหันกลับไปก็พบกับใบหน้าของหญิงสูงวัยท่าทางใจดี

“...คุณยาย?

คุณยายที่มาขอร้องผมเมื่อตอนนั้นนี่นา

“ถ้าเรื่องที่พักล่ะก็ จะมาพักที่บ้านยายก็ได้นะ”เธอมองมาทางผมเเล้วยิ้มให้อย่างอ่อนโยน “ถือว่าตอบแทนเรื่องวันนี้ก็แล้วกันนะจ๊ะ เเม่หนูนางฟ้าตัวน้อย” ก่อนจะยกมือป้องปากหัวเราะในลำคอ

อืม...นางฟ้าตัวน้อยนี่หมายถึงผมเหรอ?

พักนี้ผมจะถูกชมบ่อยเกินไปรึเปล่านะ ยังไงเนื้อในก็ยังเป็นลูกผู้ชายคนเดิม โดนชมบ่อยๆ เเบบนี้ก็รู้สึกตะหงิดๆ นิดหน่อย อืม...เเต่ผมก็ไม่ได้รังเกียจอะไรหรอกนะ ก็ผมน่ารักจริงๆ นั่นเเหละ



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 254 ครั้ง

770 ความคิดเห็น

  1. #603 เมจิกโคโค (@09956324) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2561 / 11:57
    น้องอวยตัวเอง
    #603
    0
  2. #428 mnmnmenmen (@mnmnmenmen) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2561 / 21:50
    ความอวยตัวเองนี้
    #428
    0
  3. #427 strides (@strides) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2561 / 17:21
    ศาสนาใหม่จะบังเกิดแล้วววว
    #427
    0
  4. #426 wakure (@wakure) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2561 / 11:12

    โซระเอ๋ยทำใจเถอะ มิ้นต์อยู่ต่ออีกหน่อยได้เป็นท่านเทพธิดาลัทธิใหม่แน่ๆ

    #426
    0
  5. #425 thenovar13srafzx (@thenovar13srafzx) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2561 / 10:10
    ตัดหัวเลยนะโซระ
    #425
    0
  6. #424 ปูโพธาราม (@souwanee) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2561 / 06:50
    หนูมิ้นต์ไม่คิดจะช่วยโซระหน่อยเหรอ ตัดหัวเลยนะ555 โซระซวยตลอดทั้งขึ้นทั้งล่อง เสียเงินไปสิบล้านยังอาจจะต้องเสียหัวอีก5555
    #424
    0
  7. #423 เหมียวขนฟู (@bloodytea) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2561 / 01:06
    เค่ตัดหัวเสียบประจานเอง~
    #423
    0
  8. #422 sunza987 (@sunza987) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2561 / 00:06
    ลาก่อนแค่โดนเสียบหัวเองนะโซระ
    #422
    0
  9. #421 ThelastHop (@teamzadarkkiller) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2561 / 23:54
    // รู้สึกเหมือนมีแสงส่อง
    #421
    0
  10. #420 baimon2003 (@baimon2003) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2561 / 23:22
    wowwwww
    #420
    0
  11. #419 YuiHime (@pramote2023) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2561 / 23:10

    มีความอวยตัวเองด้วย5555

    #419
    0
  12. #418 ghostnovel (@ghostnovel) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2561 / 23:08
    มันต้องมีการปะทะโต้วาทีของสองลัทธิถึงยอดลัทธิบูชามิ้นน้อย
    #418
    0
  13. #417 m3417 (@m3417) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2561 / 23:05
    ลัทธิหมีแล้วมาลัทธินางฟ้าต่อไปคงจะเป็นลัทธิกล้ามของหลวงพี่ออร์คแน่นอน
    #417
    0
  14. #416 zerobest1123 (@zerobest1123) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2561 / 22:56
    ฮุฮุฮุๆๆๆๆ
    #416
    0
  15. #415 -Luna- (@AkiSoras) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2561 / 22:55
    คงจะมีลัทธิใหม่เร็วๆนี้555
    #415
    0
  16. #414 smokymeat (@smokymeat) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2561 / 22:52
    ในที่สุดก้ได้โชว์สกิลนาง(นาย)เอก?!!
    #414
    0
  17. #413 pinkysery (@pidichanan) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2561 / 22:43
    โถถุถถ หนูมิ้น~
    #413
    0