สนใจจะซื้อเราไปเลี้ยงรึเปล่า?

ตอนที่ 22 : ตอนที่ 22 สนใจจะสู้กันสักตั้งไหม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,970
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 233 ครั้ง
    19 พ.ค. 61

 

พร้อมกับเสียงตะโกนจากที่นั่งคนขับ รถม้าหักเลี้ยวกระทันหัน พื้นไม้สั่นไหวกึกๆ เอียงตัวโคลงเคลงไปทางขวา เหมือนจะคว่ำ ทุกอย่างชุลมุน ผู้คนกรีดร้อง ข้าวของปลิวกระจัดกระจาย เสียงโหยหวนของคุณม้าลากรถตามมา ก่อนจะวิ่งเต็มแรงแล้วพุ่งเข้าไปชนกับอะไรบางอย่างแล้วหายไปพร้อมเสียงโครมดังลั่น

  แรงกระแทกพัดร่างของผมที่นั่งหลังสุดปลิวกระเด็นออกไปด้านนอก ได้ยินเสียงกรีดร้องของคุณพี่ชายที่พยายามคว้ามผมไว้แต่ก็ไม่ทัน ทุกอย่างดูช้าไปหมดเหมือนเป็นภาพสโลว์โมชั่น ในขณะที่กำลังคิดว่าคงตกลงไปแน่ๆ วินาทีนั้นก็มีมือมาดึงร่างของผมเข้าไปกอดไว้แน่น  อืม...หายใจไม่ออก

“ฟู่ว...เกือบไป”

โซระถอนหายใจโล่งอก จับร่างของผมไว้แน่นไม่ยอมปล่อย

“ไม่เป็นไรนะ”

“อืม...ปล่อยได้ยัง”

“อะ โทษที”

ถ้าไม่ใช่เพราะการตอบสนองเพียงเสี้ยววิของโซระล่ะก็ คงได้แผลบานเบอะเพราะกระแทกพื้นไปแล้ว แต่ว่าเล่นกอดไม่ปล่อยให้สถานการณ์แบบนี้ก็เกินไปหน่อย อืม...แต่ก็ไม่ได้เกลียดอะไรหรอก

ระหว่างที่กำลังทำความเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น จู่ๆ ก็เสียงคำรามลั่นของตัวอะไรบางอย่างจากด้านหลัง พอหลังกลับไปก็พบกับ ร่างดำใหญ่ยักษ์ น่าจะสูงกว่าผม 4 ถึง 5 เท่าเห็นจะได้ ขนสีดำสนิทเหมือนจะกลืนแสนอาทิตย์ ค้ำด้วยสี่อุ้งเท้าขนาดเท่าเสาบ้าน ใบหน้ายาวจมูกใหญ่แยกเขี้ยวน่ากลัว ...ถ้าให้ว่าง่ายๆ คือ คุณหมีสีดำตัวใหญ่ ที่หน้าตาไม่เป็นมิตรเท่าไหร่ ท่าทางดุร้ายคล้ายๆ หมาชิวาว่าของคุณป้าข้างบ้านที่ชอบโม้เรื่องลูกในโลกเก่า แต่ขนาดตัวต่างกันลิบลับ แถมชิวาว่าก็น่ารักด้วย

อืม...คุณหมีคงไม่กินผมสินะ?

ถ้าว่ากันตามหลักแล้วมอนเตอร์ที่ชอบโผล่มาระหว่างการเดินทางในอีเวนต์แรกๆ มันควรเป็นพวกอ่อนๆ สิ แต่นี่มันระดับบอสแล้วนะ อีเวนต์แรกของผมมันจะไม่สมดุลเกินไปแล้ว ...ถึงมันจะไม่ใช่เกมก็เถอะ

เมื่อเห็นคุณหมีตัวใหญ่ชาวบ้านในรถม้าต่างตกอยู่ในความหวาดกลัว ทุกอย่างอยู่ในความสับสนอลมาน ทุกคนส่งเสียงร้อง กรู่หนีเอาชีวิตรอด

 “อย่าแตกตื่น!”

ทันใดนั้นก็มีเสียงแหบต่ำตะคอกเสียงดัง สะกดทุกความเคลื่อนไหว ทุกสายตาจับจ้องไปทางเดียวกัน คือคุณพี่ชายล่ำบึ้กที่กำลังกระชับขวานยักษ์ด้วยมือสองข้าง

“พวกเราคือนักผจญภัย”

คำพูดนั้นทำให้ทุกคนสงบลง สีหน้าดูมีความหวังมากขึ้น

คุณพี่ชายหันมาทางพวกเรา แล้วพยักหน้า ก่อนจะพากันกระโดดลงจากรถม้า

“อลิสอพยพคน โซระมากับข้า ลิเวียสนับสนุนด้วย”

คุณพี่ชายออกคำสั่งด้วยสีหน้าเคร่งเครียด แต่น้ำเสียงกลับฟังดูใจเย็นอย่างน่าประหลาด ขอชมเลยว่ารับมือสถานการณ์ วางแผน เเละออกคำสั่งลูกทีมได้รวดเร็วสมเป็นหัวหน้าปาร์ตี้

“รับทราบค่ะ”

“ครับ!

“รู้อยู่แล้วน่า”

โซระ พี่อลิส พี่ลิเวีย พยักหน้า แล้วทำตามคำสั่งที่ได้รับ เหลือเเต่ผมที่ยังงงอยู่นิดหน่อย ไม่รู้ว่าตัวเองสมควรทำอะไรดี สุดท้ายเลยตัดสินใจขออาวุธจากโซระเตรียมลุยหมีบ้าง

ผมเองก็พ่นลมจมูก พร้อมจะลุยกันมานานเเล้วเหมือนกัน

“พวกเจ้าสองคนไปช่วยคนบาดเจ็บก่อน เดี๋ยวตรงนี้พวกข้าจะรั้งไว้เอง!

...ไม่เห็นสนุกเลย

อืม...แต่ผมเองก็เป็นหนึ่งในปาร์ตี้นี้แล้วจะอิดออดก็ไม่ได้ เลยเก็บหน้าไม้แล้วไปช่วยพี่อลิสอพยพผู้คนลงจากรถม้า พาไปหลบด้านหลังต้นไม้ใหญ่ซึ่งห่างออกไป ที่นี่เป็นป่าทึบ มีแค่ถนนลูกรังลากผ่านเท่านั้น ที่เหลือเป็นต้นไม่สูงใหญ่ ถ้าเป็นตรงนี้น่าจะปลอดภัย

โชคที่ที่ไม่มีใครได้รับบาดแผลร้ายแรง ส่วนใหญ่เป็นแผลฟกช้ำจากแรงกระแทก จะมีก็แต่คุณน้าคนขับรถม้าที่มีแผลเลือดอาบที่แขนซ้าย ดูเหมือนว่าที่หักเลี้ยวรถม้ากระทันหันเมื่อกี้จะเป็นการหลบการโจมตีของคุณหมี ก็เลยรอดแผลฉกรรจ์ไปเฉียดฉิว

“ไม่เป็นไรแล้วนะคะ”

พูดจบพี่อลิสก็เอ่ยคำร่าย “...จงเยียวยารักษา”  แสงสีทองส่องสว่างจากฝ่ามือทั้งสองข้าง ออร่าครอบคลุมร่างกายของผู้บาดเจ็บ บาดแผลค่อยๆ สมานกันอย่างช้าๆ

“ถึงแผลจะหายแล้ว แต่เลือดที่เสียไปไม่ได้กลับมาด้วย  ฉะนั้นช่วยนอนพักอยู่นิ่งๆ นะคะ”

“อึก...ขอโทษด้วยนะ ทำให้พวกเธอต้องลำบากซะได้ ไม่นึกเลยว่าเจ้านั่นจะโผล่มาระหว่างทาง”

“ไม่จำเป็นต้องขอโทษหรอกค่ะ”

หลังจากพูดเสร็จเธอก็ไปดูอาการของคนอื่นต่อ คอยปลอบโยนผู้คนด้วยรอยยิ้มสดใส เหมือนกับคุณพยาบาลที่เข้ามาปลอบประโลมผู้คนยามเกิดภัยพิบัติ พี่อลิสจะรักษาแต่คนที่สมควรรักษาก่อน ส่วนคนที่มีบาดแผลเล็กน้อย เธอจะใช้ผ้าพันและยารักษาแทน

เหตุผลว่าพลังเวทของเธอมีจำกัด ถ้าสามารถรักษาด้วยวิธีปกติได้ก็ควรเก็บพลังเวทไว้ใช้ยามจำเป็นดีกว่า

ทีแรกผมก็ตั้งใจจะใช้เวทรักษาให้กับทุกคน แต่พอเห็นพี่อลิสว่าแบบนั้นก็รู้สึกว่าผมเองก็ยังมีเรื่องให้เรียนรู้อีกเยอะเหมือนกัน ถึงจะถนัดธาตุแสงเหมือนกันแต่แนวคิดในการใช้งานต่างกันลิบลับ นี่สินะที่เรียกว่ามืออาชีพ

ทางฝั่งโซระเองก็กำลังสู้อยู่ผมเองก็ต้องทำสิ่งที่ตัวเองทำได้ในตอนนี้เหมือนกัน นอกจากคนแล้ว ทางคุณม้าลากรถทั้งสองตัวเองก็น่าเป็นห่วงเหมือนกัน แผลฉกรรจ์กว่าคนเยอะเลย

ขณะที่กำลังรักษาคุณม้าทั้งสองตัว ผมหันไปมองทางฝั่งที่กำลังจะเกิดการต่อสู้

ทั้งสามคนประจันหน้ากับเป้าหมาย

ทว่า ทันใดนั้นเองก็มีใครบางคนเดินเข้ามาจากด้านหลัง

“...ถ้าเช่นนั้นเราก็ขอร่วมสู้กับพวกเจ้าด้วย”

ถ้าจำไม่ผิดรู้สึกว่าจะมีคนแบบนั้นโดยสารมากับพวกเราด้วยสิ

เสียงแหลมคิดว่าน่าจะเป็นผู้หญิง สวมชุดผ้าคลุมปกปิดมิดชิด แต่ก็ไม่ได้เด่นจนสะดุดตา ก่อนจะค่อยๆ ถอดผ้าคลุมของเธอออก พร้อมกับหันไปทางคุณพี่ชาย

“เจ้าคงจะเป็นหัวหน้า”

ปรากฏร่างผู้หญิงในชุดเกราะสีเงินเงาวิบวับทั้งตัว ที่เอวมีดาบยาวห้อยอยู่ ตัวชุดเกราะประดับลวดลายสีน้ำเงินและสัญลักษณ์ของเมืองโซลาตรงกลางอก เว้นแต่ศีรษะที่เผยใบหน้าเรียวสวย ดวงตาคมสีมรกต และเรือนผมสีน้ำตาลอ่อนทรงหางม้าแกว่งไหวตามสายลม

“อัศวินงั้นรึ?

“เรื่องแนะนำตัวไว้ทีหลังแล้วกัน เวลานี้สนใจเจ้านั่นก่อนจะดีกว่านะ”

คุณพี่สาวอัศวินชักตามที่เหน็บอยู่ที่เอว ชี้ปลายดาบไปยังคุณหมีดำที่พร้อมจะบุกเข้ามาได้ทุกเมื่อ

“ยังไงก็ได้ แค่มีกำลังรบเพิ่มขึ้นก็ดีแล้ว”

“ขอบพระคุณมาก”

“นี่ๆ คุยกันเสร็จยัง! ไอ้หมีนั่นมันวิ่งเข้ามาแล้วนะยะ!

พี่ลิเวียร้อง พร้อมกับร่ายเวทมนตร์จู่โจมสกัดศัตรู ลูกไฟสีแดงพุ่งทะยานเผาไหม้อากาศ แต่ไม่ระคายผิวคุณหมีเลยสักนิดเดียว มันยังคงวิ่งหลุนๆ เข้ามาอย่างคลุ้มคลั่ง

“ด้านหน้าให้ข้าเป็นคนจักการเอง! โซระเข้าทางด้านซ้าย ส่วนเธอไปทางด้านหลัง! ระวังด้วยล่ะ!

“เข้าใจแล้วครับ!

“ไว้ใจได้เลย”

คุณพี่ชายกู่ร้องแล้วใช้ขวานต่างโล่เข้าไปปะทะกับคุณหมียักษ์ ที่ขนาดห่างกันเกือบ 3 เท่าตัว เท้าของคุณพี่ชายไถลครูดไปกับพื้นดินเล็กน้อย ถึงอย่างนั้นก็สามารถรับการพุ่งชนนั้นเอาไว้ได้ แต่ในทางกลับกันก็ไม่สามารถขับไปไหนได้ด้วย

จังหวะนั้นเองที่โซระที่ร่ายเวทเสริมพลัง พุ่งเข้าไปอัดพุงกลมๆ ของคุณหมีด้วยถุงมือเหล็ก ส่วนคุณพี่อัศวินเองก็กระโดดขึ้นไปด้านบนแล้วแทงดาบลงมาเผด็จศึกให้เร็วที่สุด

“โฮกกกกกกกกกกกกกกกก!!!

วินาทีนั้นคุณหมีก็คำรามกึกก้อง เสียงถี่สูงดังสนั่นจนผมที่อยู่ห่างๆ ยังต้องยกมือปิดหู

เสียงนั้นทำให้การโจมตีของโซระ กับคุณพี่อัศวินชงักไปครู่หนึ่ง ช่วงเวลาเดียวกันคุณหมีก็ยกมือตะปบร่างของคุณพี่ชาย เขายกขวานขึ้นมากันไว้อีกครั้งและร่ายเวทเสริมเกราะธาตุดินทับป้องกันความเสียหาย กระนั้นร่างกายของเขาก็ปลิวกระเด็น โชคดีที่เวทมนตร์ป้องกันไว้ได้ทัน 

แต่ถึงจะตบร่างของคุณพี่ชายออกไปได้ แต่ดาบที่เงื้อมไว้ก็กำลังพุ่งลงมา ทันใดนั้นร่างกายของคุณหมีก็เปร่งแสงแล้วขนสีดำก็เปลี่ยนสีคล้ายกับหิน ทำให้ดาบแทงไม่เข้าเลยแม้แต่น้อย คุณพี่อัศวินรีบกระโดดถอดออกมา

...คุณหมีจะโหดเกินไปแล้ว

“มันเปลี่ยนผิวหนังให้กลายเป็นหินได้ ระวังด้วย!

อีกด้านโซระที่หายอาการหยุดชะงักก็เงื้อหมัดอีกครั้ง

“ถึงจะเป็นหินแต่ถ้าโดนทุบแรงๆ ก็แตกได้!

โซระกูร้องแล้วอัดเข้าไปเต็มแรง

ราวกับว่ามันมองการโจมตีนั้นออก มันเลยปลดผิวหนังที่เป็นหินกลับเป็นเหมือนเดิม หันหัวมาอย่างรวดเร็วแล้วอ้าปากหมายจะขยี้แขนที่พุ่งมา โซระรีบชักแขนของตัวเองกลับมา แต่ว่าไม่ทันการ ยกสองมือง้างปากหมีไม่ให้งับลงมา

“ใครมันจะไปยอมกันเล่า!

ร่างของโซระค่อยๆ ถูกกดลงช้าๆ จนเข่าข้างหนึ่งถึงพื้น

“ไอ้หมีบ้า!

คุณพี่ชายที่เพิ่งฟื้นตัวยกขนานสับหัวสัตว์ร้าย จนมันต้องล่าถอยออกไปจากหัวของโซระ

ทั้งสองคบยืนคู่ประจันหน้ากับศัตรู

“ยังไหวนะ”

“ขอบคุณครับ เจ้าหมีนั่นแรงเยอะเป็นบ้า ไม่เคยเจอตัวแบบนั้นมาก่อนเลย”

“ข้าเองก็ไม่เคยเหมือนกัน เจ้านี่เทียบกับระดับ S ได้เลย”

“...แบบนี้เรียกแย่แล้วไม่ใช่เหรอครับ”

“เออ...ก็คงจะอะไรประมาณนั้นแหละ”

คุณพี่ชายฉีกยิ้มกว้าง ส่วนโซระก็ยิ้มแหย่ๆ ถึงจะดูเหมือนหนักใจ  แต่สีหน้าแบบนั้นลึกๆ ก็คงกำลังสนุกอยู่รึเปล่านะ? ...ก็โซระยังไม่เห็นจะเอาจริงสักทีเลยนี่นา

ว่าแล้วทั้งคู่ก็บุกเข้าไปกระหน่ำจู่โจม โซระใช้ความพลิ้วและเวทย์อันหลากหลายตอดไปเรื่อยๆ ทางฝั่งคุณพี่ชายเองก็ใช้ขวานยักษ์ฟาดฟันกดดันอย่างหนังหน่วง กลายเป็นคอมโบประสาน คุณพี่อัศวินเองก็ไม่น้อยหน้า จับจังหวะของทั้งคู่แล้วโจมตีสนับสนุนได้อย่างสวยงาม จนคุณหมีเริ่มเป็นฝ่ายเสียเปรียบแล้ว

“พวกนายน่ะถอยออกมา!....เพลิงพิโรธ!

พี่อลิสที่เพิ่งร่ายเวทเสร็จ ตะโกนให้ทั้งสามคนรีบถอยออกมา ก่อนจะปล่อยลูกไฟขนาดใหญ่ออกจากคฑา เปลวเพลิงร้อนจี๋รุนแรงกว่าครั้งก่อน พุ่งใส่ร่างของคุณหมีจนลุกไหม้ ปกคลุมด้วยไอร้อนแผดเผาไปทั่วทั้งบรรยากาศ

ดีแล้วไฟไม่ได้ลามไปเผาป่า ไม่งั้นพวกเราคงโดนไฟคร่อกไปด้วย  ดูเหมือนว่าพี่ลิเวียจะควบคุมไฟของตัวเองเอาไว้ไม่ให้ลามไปทั่วสินะ

ดูเหมือนว่าโซระกับคุณพี่อัศวินจะหลบออกมาได้ทัน แต่คุณพี่ชายที่ช้าไปนิดหน่อย ถูกไอร้อนของพี่ลิเวียเผาขนหน้าแข้งจนเกลี้ยง

“แสบชิบ! อันตรายนะเฟ้ย! ยัยแม่มดบ้า!

“ก็บอกให้ถอยแล้วไงยะ....”

พี่ลิเวียตอกกลับอย่างไร้เรี่ยวแรง ดูเหมือนว่าเวทมนตร์เมื่อกี้จะกินแรงไปเยอะเลย

“มันยังไม่จบ!

คุณพี่อัศวินตะโกนลั่น

เปลวเพลิงค่อยๆ จางหายไปพร้อมกับร่างของคุณหมีขนดำที่ไร้แม้แต่รอยไหม้

“บ้าน่า!

พี่ลิเวียมองภาพนั้นอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง

“อย่ามัวแต่เหม่อ! มันจะมาแล้ว!

คุณพี่ชายแยกเขี้ยว สั่งให้ทุกคนบุกต่อ

ทางฝั่งผมเองก็คงจะนิ่งดูดายชมการต่อสู้เร่าร้อนของคนอื่นชิวๆ ไม่ได้ แม้แต่ตอนนี้ผมเองก็ยังเป็นลูกผู้ชายคนหนึ่ง พอได้เห็นการต่อสู้เดือดๆ แบบนี้แล้ว ก็รู้สึกตื่นเต้นสุดๆ ถึงจะรู้ว่าไม่ควรเท่าไหร่ก็เถอะ แต่มันอดตื่นเต้นไม่ได้จริงๆ

“...พี่อลิส...ไปช่วย”

“อื้ม มิ้นต์ฝากดูแลทุกคนด้วยนะ”

“....“

ทิ้งท้ายเสร็จพี่อลิสก็วิ่งเข้าไปสมทบกับทุกคน ร่ายเวทฟื้นพลังให้กับพี่ลิเวีย จากนั้นก็ร่ายเวทรักษาวงกว้างฟื้นฟูอาการบาดเจ็บให้ทุกคน

อืม....แล้วผมอะ?

ก็รู้อยู่หรอกว่าตัวเองไม่ได้แข็งแกร่งอะไรขนาดนั้น แต่ทำเหมือนผมเป็นคนที่ต้องถูกปกป้อง แบบนี้ก็รู้สึกอึดอัดเหมือนกันนะ... ผมเองก็อยากจะช่วยด้วย ...อยากจะเป็นประโยชน์ ...ไม่ใช่แค่เฝ้ามองอยู่เฉยๆ  อืม...เพราะผมค่อนข้างเป็นลูกผู้ชายล่ะนะ

การโจมตีรอบสองเริ่มต้นขึ้น

คุณพี่ชายกำลังสกัดการโจมตี โซระบุกทะลวงอย่างไม่หยุดหย่อน คุณพี่อัศวินคอยหลอกล่อ พี่ลิเวียรอโอกาสโจมตีใหญ่อีกครั้ง พี่อลิสเองก็คอยช่วยสนับสนุนทุกคน

 ทว่าตอนนี้ทุกคนกลับเริ่มเป็นฝ่ายเสียเปรียบ ยิ่งต่อสู้นานมากเท่าไหร่ ร่างกายก็ยิ่งอ่อนล้ามากขึ้นเท่านั้น ที่เหลือก็ขึ้นอยู่กับเวลา อืม...ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปทุกคนไม่ไหวแน่

“นี่แม่หนูจ๊ะ...”

ขณะพี่ผมกำลังจะเข้าไปช่วยทุกคน ก็มีเสียงหนึ่งมารั้งไว้ เป็นเสียงของคุณยายแก่ที่โดยสารรถม้ามาด้วยกัน เธอมองผมด้วยใบหน้าโศกเศร้า แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงราวกับวิงวอน

“ช่วยอย่าให้พวกเขาฆ่าเด็กคนนั้นได้รึเปล่า...”

“...เด็กคนนั้น?

ผมเอียงคอเล็กน้อยด้วยความสงสัย

“จ๊ะ เด็กคนนั้นเป็นเจ้าป่าของที่แถบนี้ เพราะมีเขาอยู่สัตว์ร้ายตัวอื่นจึงไม่ย่างกรายเข้ามาใกล้หมู่บ้าน ปกติเขาไม่ใช่สัตว์ดุร้ายหรอกนะ บางทีอาจจะมีใครไปทำมันโกรธก็ได้ ที่จริงเด็กคนนั้นเป็นเด็กดีมาก...”

คุณยายกัดฟันแน่น หยดน้ำเล็กๆ ไหลออกมาจากหางตา

“ฉะ ฉันเข้าใจดี ว่าเรื่องแบบนี้มันไม่น่าเชื่อ ตะ แต่ว่า....ได้โปรด จะทำยังไงก็ได้ แต่ช่วยอย่าฆ่าเด็กคนนั้นทีเถอะ”

“อืม...เข้าใจแล้ว”

“นั่นสินะ ยังไงซะ สำหรับสัตว์คลุ้มคลั่งแบบนั้นคงไม่สามารถปล่อยไว้—เอ๋? เมื่อกี้เเม่หนู?

ผมผุดยิ้มให้คุณยายที่ชวนให้นึกถึงคุณป้าข้างบ้านที่ให้ขนมผมกินบ่อยๆ และก็ชอบชวนผมเล่นกับชิวาวว่า

“...เรา...จะคุยให้...”

ก่อนจะเดินตรงไปหาคุณหมีคลั่งที่กำลังฟัดอยู่กับโซระนัวเนีย ชักหน้าไม้ออกมาพร้อมกับลูกศรที่ร่ายเวทไว้เรียบร้อยตั้งแต่ก่อนหน้า 

...ขึงสายธนู ...เล็ง....ระยะหวังผล 20 เมตร...แรงลมไม่มี...แรงต้าน 0.25 ...วิถีโค้ง 18 องศา ......รอจังหวะที่โซระถอยห่าง...3...2...1...

เป้าหมายคือ...


“...คาง”

 

—กริ้ก

 

ตู้มมมมมมมมมมมม!!!!!!!!!

 

หัวลูกศรเข้ากระแทกเป้าหมาย ระเบิดออกอย่างรุนแรง ช่วงบนใหญ่ยักษ์สีดำหงายเก๋งล้มลงไปกระเเทกพื้นดังโครม ดวงตาเหลือกกลั้ว ฟองผุดออกจากปาก เเขนขาชักกนะตุก หมดสภาพโดยสมบูรณ์

โซระที่ถูกอาฟเตอร์ช็อคจากหน้าไม้ นอนกลิ้งหัวทิ่ม ค่อยๆ เงยใบหน้าเบื้อนดินด้วยความรู้สึกมึนงง มองไปทางร่างใหญ่สีดำที่หมดสภาพ แล้วหันมาทางผมด้วยสีหน้าอ้ำอึ้ง ...ไม่สิ ไม่ใช่แค่โซระ ทั้งคุณพี่ชาย พี่อลิส พี่ลิเวีย คุณอัศวิน คุณยาย หรือแม้แต่ชาวบ้านคนอื่นๆ  ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นต่างจับจ้องมาที่ผมด้วยความรู้สึกที่ไม่ต่างกันเท่าไหร่

"....................."

อืม...ผมทำผิดตรงไหนเหรอ?

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 233 ครั้ง

770 ความคิดเห็น

  1. #601 เมจิกโคโค (@09956324) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2561 / 11:48
    น้องเทพพ
    #601
    0
  2. #412 CNK3544jinNoir (@CNK3544jinNoir) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2561 / 00:50
    เป็นเราก็อึ้งจนพูดไม่ออกนะ 😂
    #412
    0
  3. #411 wakure (@wakure) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2561 / 22:53
    คุยด้วยการเสยคางจนอีกฝ่ายสลบเลยเร๊อะหนูมิ้นต์
    #411
    0
  4. #410 YuiHime (@pramote2023) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2561 / 18:38
    ก้นึกว่าจะคุยกับหมีสะอีก5555
    #410
    0
  5. #409 Knitez (@codemaster01) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2561 / 17:23
    สวยมิ้นท์สวย
    #409
    0
  6. #408 strides (@strides) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2561 / 15:43
    Last shot!!!!
    #408
    0
  7. #407 แอลคนใหม่ (@Luciferce) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2561 / 12:40
    feel the lastแตก 1 สวยมิ้นสวย
    #407
    0
  8. #406 save sahassawat (@practicewrite) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2561 / 12:23
    เเตก !!! สวยมิ้นสวย
    #406
    0
  9. #405 Nagatoyori (@Nagatoyori) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2561 / 12:01
    พลังฌกงคงอยู่กับมิ้นสินะ
    #405
    0
  10. #404 m3417 (@m3417) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2561 / 10:47
    นี่มันสายคริ!!!
    #404
    0
  11. วันที่ 19 พฤษภาคม 2561 / 10:24
    มิ้นต์เองก็มีดีเหมือนกันนะ!!!!
    #403
    0
  12. #402 Ziolp (@ployvspraew) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2561 / 10:13
    55555555​ มินต์ก็โหดนะ
    #402
    0
  13. วันที่ 19 พฤษภาคม 2561 / 10:09
    เออะเอ่ออ คนอื่นสู้แทบตาย หนูมิ้นยิงนัดเดียวจอดเลย เฮอะๆ
    #401
    0
  14. #400 Dark master (@phantom001) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2561 / 09:54
    อ่อนแอด้านกายภาพสิน่ะ ส่วนด้านเวทย์คงเลเวลตันสิน่ะ ใช่ไหมๆๆๆ ....(ช๊อกตายกับการลาส)
    #400
    0
  15. #399 smokymeat (@smokymeat) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2561 / 08:11
    มีคนแย่งลาสแหะแถวนี้
    #399
    0
  16. #398 mnmnmenmen (@mnmnmenmen) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2561 / 07:56
    เค้าสู้กันแทบตายอีหนูเอ้ย
    #398
    0
  17. #397 pinkysery (@pidichanan) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2561 / 07:42
    หนูมิ้นนสนนนนนนน. โถ่ 555+
    #397
    0
  18. #396 snowslingers (@snowslingers) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2561 / 07:32
    ตรงที่โป้งเดียวจบนี่แหละมิ้นต์ ที่ผิด
    #396
    0
  19. #395 Tiosphere (@Tiosphere) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2561 / 07:20
    หนูมิ้นจะมีบทอื่นนอกจากมาสคอตแล้ว
    #395
    0
  20. #394 ปูโพธาราม (@souwanee) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2561 / 07:06
    ตอนหน้ามิ้นต์จะโชว์เทพละ
    #394
    0