สนใจจะซื้อเราไปเลี้ยงรึเปล่า?

ตอนที่ 17 : ตอนที่ 17 สนใจจะผ่อนคลายรึเปล่า?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,662
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 315 ครั้ง
    11 พ.ค. 61


ผมตื่นตามเวลาปกติของ ที่นี่ไม่มีนาฬิกา แต่ถ้าให้เดาก็คงจะประมาณ 6 โมงเช้าเห็นจะได้

ดันร่างมุดตัวออกจากผ้าห่มหนานุ่ม ขยี้ตาด้วยความรู้สึกงัวเงียเล็กน้อย บรรยากาศในบ้านเงียบสงัด มีเพียงแสงตะวันเบาบางยามเช้าลอดผ่านหน้าต่าง และอากาศหนาวเย็นสัมผัสแนวผิว

ข้างๆ คือเสียงกรนของคนที่กำลังนอนหลับด้วยใบหน้ามีความสุข ดวงตาปิดสนิทยังคงขี้เซาเหมือนทุกๆ วัน รอให้ผมที่ตื่นก่อนเป็นคนปลุก ริมฝีปากเผยอเล็กน้อยปล่อยเสียงกรนเล็ดลอด...ริมฝีปากนั้น

นึกหวนถึงเรื่องเมื่อคืน ที่ผมเกือบจะนอนไม่หลับ ...ความรู้สึกยังตกค้างอยู่บนหน้าผาก

...ได้รับการจู่โจมที่คาดไม่ถึงซะได้

พักหลังๆ มานี้ บางทีผมอาจจะแกล้งแรงไปหน่อยจริงๆ  แต่มันก็ช่วยไม่ได้ ...ก็โซระน่าแกล้ง

แถมตลอดเวลาที่ผ่านมาไม่เคยเห็นโซระตบะแตกจริงๆ เลยสักครั้ง ขนาดอ่อยรัวๆ หรือล่อนจ้อนใส่เจ้าตัวยังหลีกหนีสุดชีวิต พอเห็นโซระที่การ์ดแข็งสุดๆ ไม่ยอมตอบโต้ ผมก็เลยได้ใจ ใหญ่ ...ไม่นึกเลยว่าไก่อ่อนตาขาวอย่างโซระ จู่ๆ จะใจกล้าขึ้นมาเป็นฝ่ายเริ่มก่อน

โซระเคยพูดอะไรประมาณว่า ‘จะกินหรือจะถูกกิน’ ถึงจะไม่เกี่ยวกันก็เถอะ  แต่ถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไปล่ะก็สักวันผมต้องกลายเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ และถูกโซระกลืนกิน แต่เรื่องนั้นจะไม่มีเกิดขึ้น  

เพราะฝ่ายที่จะกินน่ะ ...ไม่ใช่โซระสักหน่อย

 ขณะที่จับจ้องใบหน้ายามหลับ พลันสายตาก็เลื่อนไปเห็นบางอย่าง ...ตรงเป้ากางเกงของโซระ โซระน้อยยังคงร่างท้วมสมบูรณ์แข็งแรง แถมยังกระตุกนิดๆ

...ช่วงเวลาแห่งการสำรวจ

“อึก...อือ....”

โซระส่งเสียครวญคราง ร่างกายสั่นระรัว เม็ดเหงื่อผุดขึ้นบนหน้าผากทำสีหน้าเหมือนกำลังฝันร้าย ผมเลยเลิกล้มความตั้งใจที่จะรูดซิบกางเกง แล้วหันมาลูบหัวโซระแทน

“...ไม่เป็นไรนะ...ไม่เป็นไร” พลางกระซิบปลอบ จนอีกฝ่ายค่อยๆ สงบ

โซระเองก็คงเจอเรื่องไม่ดีมาเหมือนกัน ถึงเมื่อคืนผมจะเผลองีบไปก่อนเลยไม่ได้ฟังทั้งหมดก็เถอะ แต่จากพี่ฟังมาโซระทำเรื่องผิดพลาด จนพาชีวิตของคนเพื่อนๆ ในปาร์ตี้ไปเสี่ยง ถึงจะรอดมาได้และไม่มีใครเป็นอะไร แต่เรื่องที่ทั้งหมดเป็นความผิดของโซระก็ไม่หายไป โซระที่วิ่งแจ้นกลับมาบ้านทั้งสภาพนั้นก็คงจะเหนื่อยพอดูล่ะนะ

ยังไงโซระก็ไม่ได้เป็นผู้ใหญ่กร้านโลก เป็นแค่เด็กวัยรุ่นธรรมดาๆ ที่ถูกส่งมาในโลกที่ไม่รู้จัก ต่อให้ได้รับความสามารถมาจากพระเจ้า แต่จะให้เข้มแข็งตลอดเวลาก็คงไม่ได้ ...โซระเองก็คงมีช่วงเวลาที่รู้สึกอ่อนแอ

อืม...ปล่อยให้นอนพักผ่อนอีกสักหน่อยก็แล้วกัน

พอลูบหัวอีกฝ่ายจนพอใจ ผมก็ลงจากเตียง ไปล้างหน้าแปลงฟันให้เรียบร้อย ก่อนจะไปที่ครัวแล้วเริ่มเตรียมอาหารเช้า

ตั้งกระทะทอดไข่ดาว ฝานเนื้อแฮมพอดีคำ ทาเนยบนขนมขนมปังปิ้ง จากนั้นก็ทำสลัดจากผัดกาดแก้ว กระหล่ำปลีหั่นฝอย หัวหอมชิ้นเล็ก แล้วก็มะเขือเทศเชอรี่ ราดน้ำสลัดทำเองที่ทำจากไข่แดง มะนาว และน้ำมันมะกอกลงไป ผสมให้เข้ากันเป็นอันเสร็จ

วัตถุดิบของโลกนี้ก็ไม่ได้แตกต่างจากโลกเก่าเท่าไหร่ จะต่างก็แค่มันมีที่มาไม่เหมือนกัน อย่างแฮมก็ได้มาจากหมูป่าที่มีนอเหมือนแรด ไข่ไก่ก็ได้มาจากนกที่หน้าตาเหมือนไก่แต่บินได้ เว้นแต่พวกเครื่องปรุงเฉพาะ อย่างน้ำปลา ซอส หรือซีอิ้วเท่านั้นที่ไม่มี คงเป็นความแตกต่างด้านวัฒนธรรมล่ะนะ

ระหว่างที่ทำอาหารไปพร้อมกับฮัมเพลงไปด้วย ก็ได้ยินเสียงคนเดินมาจากทางห้องนอน ผมเลยหันกลับไปมองด้วยความรู้สึกตื้นตันเล็กน้อย

ไม่นึกเลยว่าจะมีวันที่โซระตื่นก่อน 7 โมงเช้า ได้ด้วยตัวเองแบบนี้ เป็นเรื่องน่าตื่นตะลึงที่สมควรจดบันทึกไว้เป็นสถิติเลยล่ะ ยกตัวอย่างเมื่อก่อนตอนไปโรงเรียน โซระจะตื่นตอน 7 โมงครึ่ง ใช้เวลาเตรียมตัวไปแค่ 10 นาทีก่อนจะออกจากบ้านไปเข้าแถวเคารพธงชาติด้วยเวลาอันฉิวเฉียด โดยให้เหตุผลกับอาจารย์ปกครองว่า ‘เพราะใกล้บ้าน เลยไม่ต้องแอคทีฟครับ

“...ตื่นแล้ว...เหรอ?

ผมทักทายโซระที่งัวเงียส่งเสียงครวญครางในลำคอ เดินไปทางห้องน้ำครู่หนึ่งก่อนจะเดินหาวแคะขี้ตาเข้ามาในครัว พลางถามว่า “ทำอะไรกินเหรอ” พร้อมเดิมไปเปิดตู้เย็นหาน้ำเทใส่แก้วดื่ม ขณะเดียวกันผมก็จัดอาหารเช้าใส่จานวางบนโต๊ะ

“ไข่ดาว แฮม ขนมปัง แล้วก็สลัด”

“หืมปกติชั้นเป็นเวรอาหารเช้านี่นา?

ก่อนจะต่างย้ายมานั่งบนเก้าอี้แล้วทานอาหารเช้า

“เราทำเอง...โซระ...กินเสร็จแล้ว...พักก็ได้...”

“ไม่ล่ะ ไหนๆ ก็ตื่นแล้วละนะ จะเอาแต่นอนอุดอู้ก็คงไม่ได้ เดี๋ยวต้องออกไปทำงานอีก อ่อ...ช่วยหยิบเกลือกับพริกไทยให้หน่อยสิ”

“เอานี่—อืม ...วันนี้....ก็ไปเหรอ...”

“ก็...รู้สึกดีขึ้นแล้วล่ะ เมื่อวานดันแสดงท่าทางแย่ๆ ให้เห็นซะได้ ขอโทษนะ...”

“ไม่เห็นเป็นไรเลย...น่ารักดี...”

“โดนชมว่าน่ารักเพราะอะไรแบบนั้น มันชวนรู้สึกตะหงิดๆ อยู่นะ”

“...งั้นเหรอ?

“เออสิ— อืม...ชักหิวน้ำแล้วแฮะ ยังมีนมเหลือในตู้เย็นน่ะ เอามะ?

“...ใส่...น้ำผึ้ง...ด้วย”

“คร้าบๆ น้ำผึ้งนะ น้ำผึ้ง” โซระลุกขึ้นแล้วเดินไปเปิดตู้เย็น ควานหานมที่ได้มาจากวัวสองหัว กับน้ำผึ้งที่เอามาจากรังใหญ่เท่าบ้านเล็กๆหนึ่งหลัง ผสมพวกมันรวมกัน “...ชอบไรหวานๆ จริงนะ กินมากไปเดี๋ยวก็อ้วนหรอก”

“โซระ...ก็กิน...”

“หึๆ ชั้นน่ะ เป็นสายออกกำลังนะ อย่าลืม น้ำตาลแค่นี้เดินแป๊บเดียวก็หมด—เอานี่”

โซระพูดก่อนจะเอานมผสมน้ำผึ้งแล้วมาวางให้บนโต๊ะ ผมมองนมที่สีออกเหลืองนวลนิดๆ แล้ว แล้วเอียงคอเล็กน้อย

“...ถ้าเราอ้วน...โซระ...จะเกลียดเราเหรอ?

“จะไปเกลียดด้วยเรื่องแค่นั้นได้ไงล่ะ...”

“...งั้นก็...ช่างเถอะ...”

ก่อนจะหยิบแก้วนมขึ้นมาจิบ ความหวานที่แผ่ซานไปทั่วลิ้นกินเมื่อไหร่ก็ไม่เบื่อ

“อืม...ต่อให้...อ้วนเป็นหมู...โซระ...ก็ไม่รังเกียจ...สินะ?

“ไม่ได้พูดถึงขนาดนั้นสักหน่อย เอ่อ...แต่ยังไงก็ไม่เกลียดอยู่ดีนั่นแหละนะ”

“...นั่นสินะ”

“อย่าถามอะไรที่ตัวเองรู้อยู่แล้วสิ”

“ถามเผื่อ...ไว่ก่อน...สักวัน...จะขุนตัวเอง...”

“...ถึงวันนั้นชั้นจะจับนายลดน้ำหนักซะให้เข็ด”

โซระพูดด้วยสายตาจริงจังจนน่ากลัว อืม...ตั้งแต่เริ่มฝึกฝนร่างกายก็จริงจังเรื่องพวกนี้โดยอัตโนมัติเลยสินะ

“...ชอบผอมๆ ?

“อืม...จะว่าชอบ ก็ชอบอยู่ล่ะมั้ง”

“...แล้ว...คนตัวเล็ก...?

“นั่นสินะ ว่าไป คนเล็กๆ ก็น่ารักดีอยู่หรอก”

“...หน้าอกใหญ่ๆ ?

” ใหญ่ไปเดี๋ยวก็ยาน อกกระดานสิยั่งยืน!—อ๊ะ ”

โซระกำหมัดพูดออกมาอย่างมั่นใจก่อนจะหยุดชะงักมองมาที่ผม ...นี่พึ่งรู้ตัวจริงๆ เหรอ?

“...โลลิค่อน”

“มะ ไม่ใช่สักหน่อย อีกอย่างนายเป็นคนถามขึ้นมาเองไม่ใช่รึไงฟะ ไหง่ถึงมาพูดเรื่องแบบนี้ได้เนี่ย!

พวกเรายังคงทานอาหารเช้าต่อไป ขณะเดียวกันก็คุยไปเรื่อย แม้ส่วนใหญ่จะเป็นเรื่องไร้สาระก็เถอะ แต่โซระก็ดูจะอารมณ์ดีขึ้น แถมผมก็ไม่ได้ติดขัดอะไร จนทานเสร็จ

ระหว่างเก็บจานไปล้างผมก็พูดกับโซระว่า

“วันนี้...ไม่ต้อง...ไปทำงานก็ได้นะ...”

ผมเห็นโซระออกไปทำงานนักผจญภัยทุกวันๆ ไม่เห็นจะมีวันหยุดเลย อีกอย่างช่วงนี้ฐานะการเงินในบ้านก็ดีขึ้น ไม่เห็นต้องร้อนรนหาเงินขนาดนั้นเลยนี่นา

“...ก็บอกแล้วไงว่าไม่เป็นไร เมื่อวานก็แค่ปัญหานิดหน่อย ไม่ต้องเป็นห่วงชั้นขนาดนั้นก็ได้”

แต่ทั้งที่ผมเป็นห่วง โซระกลับโบกมือปฎิเสธ จนผมเริ่มรู้สึกหงุดหงิด

“อืม...แล้วปัญหาที่ว่า ...รวมถึงการ...แอบจูบหน้าผาก...คนที่กำลังนอน...ด้วยรึเปล่า?

“อืมๆ นั่นก็ด้วย—เอ๋...อะ...เอ๊!! ระ รู้ได้ไง!?!

“....ตื่น...พอดี...” พร้อมพยักหน้า

“ลืมลืมไปซะลืมมันไปให้หมด!

โซระยกสองมือปิดใบหน้าแดงหลีกหนีความอับอายอย่างรุนแรงจนเกือบตกเก้าอี้

“...ได้ยิน...ประมาณว่า ‘ฝันดีนะ มิ้นต์” ...ด้วย”

“อ้ากกกอย่าพูดนะ ห้ามพูดจะให้ทำอะไรก็ได้ แต่ขอเถอะ ช่วยหยุดพูดถึงมันทีไม่งั้นได้อับอายจนตายแหงๆ !

“ถ้างั้น...วันนี้...ไม่ไปทำงาน...นะ?

“ครับวันนี้จะอยู่บ้านพักผ่อนครับ!

ผมเดินลงจากเก้าอี้ไปเขย่งตัวลูบหัวอีกฝ่ายที่ยกท่อนแขนบดบังใบหน้าของตัวเอง

“...เด็กดีๆ”

“ให้ตายสิ...เป็นคุณแม่รึไงนายน่ะ”

โซระถอนหายใจเบาๆ

 

—เนื่องจากว่าเมื่อวานผมทำงานบ้านส่วนใหญ่ไปจนเกือบหมด วันนี้ก็เลยไม่ค่อยเหลืออะไรให้ทำแล้ว ผมเลยตัดสินใจหยิบหนังสือมานั่งอ่านที่โซฟาตัวประจำ

ส่วนโซระตอนนี้กำลังอาบน้ำอยู่ ระหว่างที่รอว่างๆ ผมก็เลยอ่านหนังสือไปพลางๆ

หน้าปกหนังสือเขียนว่า ‘เทพธิดาผู้เป็นที่รัก’ ข้างในมีภาพประกอบพอควรเลยเป็นหนังสือนิทานรึเปล่านะ?

เนื้อหาว่าด้วยจุดกำเนินของจักรวาล ซึ่งถูกปกครองโดยเหล่าเทพเจ้าที่มีจำนวนมากกว่าดวงดาวบนฟากฟ้า แต่แล้ววันหนึ่ง เทพเจ้าสูงสุดผู้ปกครองทุกสรรพสิ่ง หรือ ‘พระเจ้า’ ได้ตกหลุมรัก เทพธิดา ผู้งดงามเกินใคร เทพธิดาแห่งการเยียวยารักษา ผู้คนดูแลเทพเจ้าองค์อื่นๆ อยู่เสมอ

ด้วยความอยากหม้ออยากได้เทพธิดามาเป็นเมีย พระเจ้าจึงได้สร้างดาวดวงหนึ่ง สร้างแผ่นดิน สร้างน้ำ สร้างเหล่าสรรพชีวิตทั้งพืช สัตว์ และมนุษย์ได้อยู่อาศัย เป็นดาวเคราะห์ทั้งดวงให้แก่เทพธิดา  เทพธิดาดีใจอย่างมากที่ได้รับสิ่งนั้นเป็นของขวัญจากพระเจ้า

นางชื่นชอบสรรพสิ่งที่อยู่ในดาวดวงนั้น และสรรพสิ่งที่อยู่ในดาวดวงนั้นก็ต่างชื่นชอบนางเช่นกัน

...แต่ช่างน่าเศร้า เพราะเทพธิดาจะหลงรักพระเจ้าที่รักเธอสุดหัวใจ เธอกลับหลงรักมนุษย์ธรรมดาคนหนึ่งที่อยู่บนดาวดวงนั้นแทน จึงตัดสินใจจุติลงไปในร่างกายของมนุษย์ และได้แต่งงานกับมนุษย์ตนนั้น

พระเจ้าสูงสุดจึงนกจากเทพธิดาไปตามระเบียบ

ด้วยความโกรธกริ้วพระเจ้าจึงได้ทำการสร้างภัยพิบัติ หมายจะทำลายดวงดาวและมนุษย์ผู้นั้นให้หายไปพร้อมกัน

แต่ทว่า...ในตอนนั้นเอง พระเจ้าก็ได้มองเห็นทารกจิ๋วที่อยู่ในอ้อมแขนของเทพธิดา เด็กทารกผู้ไร้เดียงสา หลับใหลอย่างสงบในอ้อมแขนของมารดา ดังนั้นแล้งพระเจ้าจึงหยุดภัยพิบัติและตระหนักถึงสิ่งที่ได้กระทำลงไป หากพลั้งมือไปเพียงเสี้ยว คงมิคลาดฆ่าเทพธิดา และทารกตัวน้อยเป็นแน่”

พระเจ้าจึงล้มเลิกความคิดที่จะกวาดล้างทุกสิ่งทุกอย่าง และอวยพรครอบครัวทั้งสามให้ใช้ชีวิตอย่างมีความสุข ทั้งยังมอบกล่องของขวัญที่บรรจุอาวุธทั้ง 7 อย่าง เพื่อให้มนุษย์ผู้นั้นปกป้องเทพธิดาจากภัยอันตราย  และแล้วโลกก็กลับมาสงบสุขอีกครั้ง

....อวสาน

 “กำลังอ่านอะไรอยู่น่ะ?

ในช่วงที่อ่านถึงหน้าสุดท้ายพอดี โซระที่เพิ่งอาบน้ำแต่งตัวเสร็จเรียบร้อย ก็เดินมานั่งข้างๆ จากทาง ซ้ายมือ จ้องมองหนังสือที่ผมกำลังอ่านด้วยความสงสัย

“...นิทาน...เก่าแก่...คิดว่านะ...”

“เห...ชั้นไม่เคยอ่านนิทานของโลกนี้สักครั้งเลยด้วยสิ เกี่ยวกับอะไรเหรอ?

 “ผู้ชาย...ที่อยากหม้อหญิงมาเป็นเมีย...เลยสร้างดาวให้ทั้งดวง...แต่หญิงไม่แล...ดันไปรักชายที่อยู่บนดวงแทน...ผู้ชายคนนั้นเลยเกรียนแตก...สร้างหายนะให้กับดาวทั้งดวง...แต่สุดท้ายก็จบด้วยดี”

“นิทานแบบไหนฟะ...”

“....อ่านจบ...พอดี...โซระอ่านมั้ย?

“เอ่อ...ไม่ดีกว่า แค่ฟังเรื่องย่อก็ไม่อยากแล้วล่ะ”

ผมพยักหน้า ก่อนจะปิดหนังสือแล้ววางไว้ตรงโต๊ะใกล้ๆ

“ว่าเเต่...ที่ใช้ให้ชั้นไปอาบน้ำไวๆ เนี่ย ตั้งใจจะทำไรกันแน่น่ะ?

โซระถามถึงเรื่องที่ผมใช้ให้รีบๆ ไปอาบน้ำอาบท่าก่อนหน้านี้ แต่ผมก็ไม่ตอบอะไร แล้วขยับตัวไปนั่งทางขวาสุดของโซฟา มองหน้าโซระก่อนจะตีที่หน้าตักของตัวเองแตะๆ พอเห็นแบบนั้นโซระก็แสดงสีหน้างงงวยออกมา

“วันนี้...เป็นวัน...พักผ่อน...วันพิเศษ”

“อืม เรื่องนั้นรู้แล้วล่ะ ที่ไม่เข้าใจคือนายจะตีต้นขาตัวเองทำไม”

“...ดู...ไม่ออก...เหรอ”

“ไม่เลยสักนิด”

“...หนุนตัก”

“อื้มไม่เข้าใจสักนิดอยู่ดีนั่นแหละเนอะ!

“...เร็ว”

ผมหรี่ตาพูดยิ้มๆ ด้วยเสียงเย็นยะเยือก

“ครับ...”

โซระสะดุ้งเฮือก หน้าซีดเล็กน้อย ก่อนจะค่อยๆ โน้มตัวลงมา นอนหนุนบนตัก

“....รู้สึก...ไงบ้าง...”

แก้มของโซระขึ้นสีเข้มจางๆ ขณะที่นอนหงาย แหงนมองใบหน้าของผม “มันก็อธิบายยากอยู่นะ ก็แบบ...นุ่มนิ่ม แล้วก็ กลิ่นหอมจางๆ ...เอ่อ...รู้สึกผ่อนคลายอย่างบอกไม่ถูก ...ละมั้ง”

“...งั้นก็...ดีแล้วล่ะ”

“อย่าบอกนะว่าตั้งใจทำ...เพื่อชั้น?

ผมพยักหน้า เวลาเดียวกับก็ลูบเส้นผมเรียบลื่นสีดำไปด้วย แล้วโซระก็ค่อยๆ ปิดเปลือกตาลงช้าๆ

“...โซระ”

“...”

“พยายาม...ก็ดีอยู่หรอก...แต่มากไป...ก็ไม่ดี...”

“...”

“ถ้าเหนื่อย...ให้เราช่วย...ก็ได้นะ...”

“...”

“...จะช่วย...ผ่อนคลายให้”

“อือ...แจ่มแจ้งเลยล่ะ” โซระหลับตาลง ลงหายใจสงบนิ่ง “ขออยู่แบบนี้สักพักได้ไหม”

“...ไม่มี...ปัญหา”

“อือ...นึกๆ ดูแล้วปัญหาของชั้น ส่วนหนึ่งก็มาจากนายนี่หว่า เพราะงั้นขออยู่แบบนี้ให้หนำใจเลยก็แล้วกัน”

หลังจากโซระพูดจบ ผมเลยโน้มตัวเข้าไปใกล้ๆ จนใบหน้าแทบจะชนกัน 

พูดน้ำเสียงแผ่วเบา 

“...ถ้าอย่างนั้น...ถ้าโซระ...ต้องการล่ะก็...จะใช้ตัวเรา...ใช้ร่างกายนี้...ทำแบบนั้น...ด้วยก็ได้นะ...”

ทันทีที่พูดจบโซระค่อยๆ ลืมตามองช้าๆ ด้วยสีหน้าที่อ่านไม่ออก ไม่เข้าใจ สงสัย ตกตะลึง หรือแม้แต่โกรธ ราวกับทุกอย่างถูกจับซ้อนกันเป็นสีหน้าเดียว

“...รู้ตัวรึเปล่าว่าพูดอะไรออกมา”

“รู้สิ...”

ผมจับมือของโซระมาลูบที่ใบหน้าของตัวเอง จับจ้องแววตาสีดำคู่นั้นที่สะท้อนภาพของตัวเอง “...ครั้งนี้...ไม่ได้ล้อเล่น...”

“มิ้นต์ คือชั้นว่า...”

ชู่ว...ผมเลื่อนนิ้วเรียวเล็กหยุดคำพูดของอีกฝ่ายเอาไว้

“...บอกแล้ว...ว่าเป็น...วันพิเศษ...จะช่วย...ผ่อนคลาย...ให้” ก่อนจะผุดยิ้มบางๆ เอ่ยน้ำเสียงยียวน “หรือว่า...ไม่กล้า...โซระไก่อ่อน—”

ทันใดนั้นโซระก็ดีดลุกขึ้น ผลักร่างเล็กของผมล้มลงไปนอนด้านล่าง ก่อนจะกดไหล่ทั้งสองข้างไว้ราวกับจะบอกว่าไม่ยอมให้หนีไปง่ายๆ

“เฮ้อ...ทั้งที่ชั้นตั้งใจหลีกเลี่ยงมาตลอดแท้ๆ เชี่ยวนะ กลัวว่าถ้าเผลอทำไปแล้วจะมองหน้ากันไม่ติดแท้ๆ แต่มาขนาดนี้แล้วคงถอยไม่ได้สินะ”

โซระถอนหายใจเฮือกใหญ่

”...แน่ใจนะ”

“อืม...ถึงตอนนี้จะเป็น...เด็กผู้หญิง...แต่เราน่ะ...เคยเป็นผู้ชายมาก่อน...ถ้าโซระ...ยังต้องการอยู่ล่ะก็ ...ทำตามใจชอบเถอะ  อืม...แต่ว่า...ใช้ปากนี่คงไม่ได้...”

“ปัญหามันไม่ได้อยู่ตรงนั้นสักหน่อย ให้ตายสิ—จะเริ่มล่ะนะ มิ้นต์

อืม...โซระ...”

.............

........

....

..


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 315 ครั้ง

770 ความคิดเห็น

  1. #757 BrokenToaster (@SealTV) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2562 / 09:19
    off to gulag!!
    #757
    0
  2. #684 namsai557 (@namsai557) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2561 / 13:48
    คุก คุก คุก โอย เจ็บคอ
    #684
    0
  3. #437 Windy Erika (@tyuioptotan) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2561 / 18:52
    ไปลงที่ธัญวลัยหรือฟิค แล้วจัดตอนnc แบบเต็มๆมาซ้าาาาาา
    #437
    1
  4. #357 Silverzaza (@Silverzaza) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2561 / 22:24
    ทำไมตัดจบแบบนี้ละครับ
    #357
    2
  5. #347 -Luna- (@AkiSoras) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2561 / 09:08
    ตัดจบอย่างงี้ฆ่ากันเถอะ
    #347
    0
  6. #333 ICECHYWINNY (@silvernigth) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2561 / 04:08
    รู้สึกว่าไรท์อาจเทกระจาด บางทีอาจจะแค่นวดคลายเส้นก็ได้5555
    #333
    1
  7. #332 Jade-09 (@prawn39m2332) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2561 / 20:27
    กรี๊ดดดดดดดดดด จริงจังนะไรท์ อย่าหลอกกันนะะะะะะ ตอนหน้าต้องมีนะ nccccccccccc 😍😍
    #332
    0
  8. วันที่ 6 พฤษภาคม 2561 / 20:01
    เค้าอยากได้ฉากนั้นนนนนนน!!! ไรท์อย่ามาทำให้อยากแล้วจากไปซซซซี๊!!!~
    #331
    0
  9. #330 baimon2003 (@baimon2003) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2561 / 17:09
    Nccccxccccccccccccccccccccccccccccccccccc​ccccccccc​x Flow​c​ ccccccccc​ccccccccc​ccccccccc​ccccccccc​ccccccccc​ccccccccc​ccccccccc​
    #330
    0
  10. #329 bigbowka (@bigbowka) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2561 / 16:52
    มามุขนี้ ตอนหน้าเดี๋ยวไรท์ก็บอกว่ามันเป็นความฝันอีกละ
    เจ็บปวด ชอบอะไรที่มันพีคๆ อย่างนี้ขอจูบ ก็ยังดี 😚 นกมาหลายตอน
    #329
    0
  11. #328 Windy Erika (@tyuioptotan) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2561 / 16:13
    กินเล้ยยยย ห้ามทำให้ผิดหวังเชียวนะเฟ้ย มาถึงนี่แล้วต้องกิน
    #328
    0
  12. #327 Alliance (@zerulaw) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2561 / 16:09
    เชื่อเถอะ พวกเราโดนหลอกอีกแหละครับ สองคนนี้ไม่ได้กันง่ายๆหรอก อย่าลืมว่าโซระศิษย์ใคร555
    #327
    2
    • #327-1 Don't (@tnail156) (จากตอนที่ 17)
      6 พฤษภาคม 2561 / 20:58
      เออ ก็ถูก
      #327-1
    • #327-2 คุมะคุมะคุมหมี (@tanakar8523) (จากตอนที่ 17)
      7 พฤษภาคม 2561 / 03:41
      ศิทษ์นั้นต้องได้ดีหว่าอาจารย์เสอมครับ ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม - ////////////-
      #327-2
  13. #326 FUS RO DAH (@chainpotha) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2561 / 13:35
    FBI OPEN UP!!! BOOM!!!
    #326
    0
  14. #325 CandleGhost00 (@CandleGhost00) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2561 / 12:21
    มิ้นจะนวด?
    #325
    1
    • #325-1 m3417 (@m3417) (จากตอนที่ 17)
      6 พฤษภาคม 2561 / 12:42
      นวดแน่นอนเรื่องนี้ไม่มีวันได้กันหรอก!!!
      #325-1
  15. #324 ชากับกาแฟ (@luckyazaz) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2561 / 11:38
    โลกนี้ไม่มีตำรวจนิ ซวยลพ
    #324
    0
  16. #323 ชากับกาแฟ (@luckyazaz) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2561 / 11:37
    ว๊อททททท???! หนูมิ้น!!!!!
    #323
    0
  17. #322 Applicationis (@Applicationis) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2561 / 11:26
    คุกๆๆๆๆ
    #322
    0
  18. #321 มิงาเนะ (@hiphop464) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2561 / 10:42
    ถ้าโดนขัดจังหวะก็คงลุงเกราะดำ
    #321
    0
  19. #320 kiraichi (@kiraichi) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2561 / 10:01
    ขอร้องเถอะ ให้มันได้กันจริงๆเถอะนะ~~
    #320
    0
  20. #319 321ยิ้ม~ (@A4306117211) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2561 / 09:53
    ต้องอย่างนี้สิโซระ จับกดสะที ลุ้นมาหลายตอนละ 555
    #319
    1
  21. #318 เหมียวขนฟู (@bloodytea) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2561 / 09:53
    โดนขัดจังหวะแน่
    #318
    0
  22. #317 Morisaki_omi (@Morisaki_omi) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2561 / 09:29
    แล้วก็จะมี-เวรจากไหนไม่รู้มาขัดจังหวะฉากที่ตูรอคอยมานานแสนนาน//มองบนแปป
    #317
    0
  23. #316 wakure (@wakure) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2561 / 08:28
    <p>กำเนิดพ่อบ้านใจกล้าแล้วสินะ ว่าแต่คุณทหารอยู่ไหน!</p>
    #316
    0
  24. #315 sunza987 (@sunza987) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2561 / 08:16
    เอาเลยๆ
    #315
    0
  25. #314 Feles L Acedia (@feles059) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2561 / 07:34
    FBI~?มาหาแล้วค่~า
    #314
    0