สนใจจะซื้อเราไปเลี้ยงรึเปล่า?

ตอนที่ 16 : ตอนที่ 16 สนใจจะนอนรึเปล่า?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,363
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 279 ครั้ง
    11 พ.ค. 61


เช้าวันต่อมา ขณะที่เจ้าตัวกำลังเปิดประตูเดินออกจากบ้าน

“จะไม่ไปด้วยกับจริงอะ?” โซระเหลียงหลังกลับมาถามคำถามเดิมซ้ำอีกรอบ ถามซ้ำๆ แบบนี้มาตั้งแต่เมื่อวาน

“อืม...” ผมพยักหน้าตามเดิม “วันนี้...จะอยู่บ้าน...โซระ...ไปเถอะ...”

พูดจบโซระก็คอตก เดินออกจากบ้านด้วยสีหน้าหม่นหมอง

“งั้น...ไปก่อนนะ”

“อืม...ไปดี...มาดี...”

ผมโบกมือบ้ายบายหน้าประตูจนปิดสนิท

แต่แล้วเสียงรบเร้าก็มาจากนอกบ้าน

“ไม่ไปจริงดิ?

“...บอกว่า...ไม่ไป...ก็ไม่ไป”

ผมยื่นคำขาด จนไม่มีเสียงทักท้วงอะไรอีก

เป็นอะไรของเค้านะไม่เข้าใจเลยจริงๆ

...คงไปแล้วสินะ

ผมรออยู่พักหนึ่งจนมั่นใจ ว่าโซระไปแล้วจริงๆ ก่อนจะถอยออกมา...เอาล่ะ วันนี้มาลองพยายามดูสักหน่อยก็แล้วกัน


+++


ในส่วนของโซระนั้น

“อือ...” กำลังนั่งฟุบอยู่กับโต๊ะ ในโซนอาหารของกิลด์นักผจญภัย สภาพซีดเซียวเหมือนคนไร้วิญญาณ คิดวนไปวนมาให้หัว

“โซระเป็นอะไรเหรอคะ?

“มาถึงก็เป็นงี้เลยไม่รู้ทำไมเหมือนกัน”

“ปกติก็ร่าเริงแจ่มใสดีนี่นา”

นอกจากโซระแล้วยังมีคนอีกสามคนนั่งร่วมโต๊ะด้วย ทั้งสามต่างส่งสายตาจ้องบุคคลรู้จักด้วยความเป็นห่วง

“โซระเป็นอะไรรึเปล่าคะ?

คนแรกคือเด็กสาวในชุดสีขาวคล้ายนักบวช สวมเกราะอกทำจากเหล็กเสริม ผมสีบลอนด์ นัยน์ตาสีน้ำเงินอ่อน สายตานั้นดูอ่อนโยนคอยเป็นห่วงผู้อื่น หน้าตาน่ารักแต่ไม่ชอบให้ใครมาพูดเรื่องหน้าอก ดูแล้วจะเป็นห่วงโซระที่สุดในกลุ่ม

“จะว่าไปพักนี้ก็ไม่ค่อยได้มาร่วมรบกับพวกข้าเลยนี่นะ หรือว่าจะเป็นเรื่องผู้หญิงกันนะ?

“ผะ ผู้หญิงเหรอคะคุณพริม!

“แล้วเจ้าจะตกใจทำไมเนี่ย”

หญิงสาวแสดงท่าทีกระวนกระวายเล็กน้อยกับคำพูดของชายร่างใหญ่ ผิวคล้ำเข้ม เขาทำทรงผม  สกินเฮดออกเทาๆ ท่อนบนใส่เพียงชุดเกราะเบา เหมือนจะอวดกล้ามเนื้อ ของตัวเอง หน้าตาคล้ายพวกเลือดร้อน แต่นิสัยกลับใจเย็นและเป็นมิตร มือซ้ายสวมถุงมือเหล็ก ด้านหลังมีขวานขนาดใหญ่พาดไว้

“หืมก็โตๆ กันแล้วล่ะนะ พ่อหนุ่มกลัดมันเนื้อแน่นจะมีสาวติดสอยห้อยตามสัก 2 หรือ 3 คนก็เรื่องปกติ ไม่เหมือนเจ้าโง่บางตัวที่วันๆ เอาแต่ยุ่งอยู่กับขวานแสนรักจนชาวบ้านเขาถอยห่างน่ะ”

ที่พูดเหน็บแนมคุณพี่สาวในชุดแม่มดสีดำสุดเซ็กซี่ เปิดเผยเนื้อหนังร่องอกอุดมสมมบูรณ์ ใต้หมวกทรงสามเหลี่ยมมีรอยยิ้มขี้เล่นประดับใบหน้างดงามซ่อนเอาไว้ บวกกับเรือนผมและนัยน์ตาสีม่วง ให้ความรู้สึกลึกลับชวนให้ค้นหา

“เจ้าก็พูดแรงไปนะ ลิเวีย ขวานนี่คือชีวิตข้า มันคืออาวุธคู่กายที่ยอดเยี่ยมและแข็งแกร่งเหนือใคร มันคืออาวุธประจำตระกูลที่ตกทอดมารุ่นสู่รุ่น สุดยอดของสุดยอด ที่สุดแห่งขวานยังไงล่ะ”

“นั่นปะไร ไม่ทันขาดคำ เพราะงี้ไงถึงไม่มีสาวแลน่ะ”

“นะ นี่เจ้า ที่ข้าไม่มีสาวแล ไม่ใช่เพราะขวาน แต่เพราะข้าไม่สนใจต่างหาก นี่อลิสช่วยพูดอะไรกับยัยแม่มดปากร้ายนี่หน่อยสิ”

“พอเถอะค่ะทั้งสองคน คุณพริม คุณลิเวีย เรากำลังพูดเรื่องของโซระอยู่ไม่ใช่รึไงคะ?

“จะไปรู้เรอะ พักนี้ก็ไม่ค่อยเห็นหน้าเห็นตานี่หว่า” พริมยืดตัวกอดอก

“นั่นสิ เห็นได้ยินมาว่าช่วงนี้อยู่กับทาสสาวตัวติดกันตลอด ก็เลยไม่ได้มาร่วมกับพวกเราเท่าไหร่ ไม่เคยเห็นหน้าด้วยสิ นี่หนุ่มน้อยถ้าต้องการล่ะก็ จะมาเล่นกับคุณพี่สาวแทนก็ได้น้า~” ลิเวียแอ่นตัวจับจ้องหนุ่มน้อยแล้วเลียริมฝีปาก

“เอ่อ...ขอผ่านดีกว่าครับ”

ทั้งสามคนนี้คือเพื่อนร่วมปาร์ตี้ของโซระก่อนที่จะมาเจอมิ้นต์นั่นเอง เป็นช่วงที่โซระเพิ่งได้เป็นนักผจญภัยหน้าใหม่ได้ไม่นาน ซึ่งกลุ่มปาร์ตี้แรกๆ ที่เขาได้ร่วมด้วยก็คือ สามคนนี้ ประกอบด้วย ‘อลิสอาชีพนักบวช ตำแหน่งอีลเลอร์ ‘พริมหน้าที่แท้งและหลอกล่อศัตรู ‘ลีเวียจอมเวทย์แห่งเพลิงผู้คอยสนับสนุน  ส่วนโซระที่ถนัดใช้มือใช้เท้าและเวทมนตร์นิดหน่อย(ในสายตาคนอื่น)ก็รับหน้าที่ทำดาเมจต่อยตีไปโดยปริยาย เรียกได้ว่าเป็นกลุ่มปาร์ตี้ที่สมดุลตามหน้าคู่มือแนะนำ

แม้ว่าโซระจะมีความสามารถทางเวทมนตร์ทุกๆ ด้าน ทุกแขนง และมีพลังเวทหรือมานาที่ไร้ขีดจำกัด แต่การจะใช้เขาก็ต้องได้เรียนรู้และทำความเข้าใจเวทมนตร์เสียก่อน และการฝึกฝนจึงจะเชี่ยวชาญ อีกอย่างเขาต้องการจะปกปิดพลังอันมหาศาลของตัวเองไว้เป็นความลับ เพราะคิดว่าถ้าหากเรื่องนี้หลุดไปต้องมีเรื่องวุ่นวายมาหาเหมือนในการ์ตูนแน่ๆ เขาจึงเลือกที่จะเป็นสายเน้นต่อสู้ประชิดตัวเพื่อจะได้ไม่ผิดสังเกตมากนัก ซึ่งคนที่รับรู้ว่าโซระมีพลังมหาศาลนั่นมีเพียง อาจารย์เกราะดำ และมิ้นต์เท่านั้น อีกเหตุผลก็คือการได้ใช้มือต่อยมันรู้สึกท้าทาย กว่าการดีดนิ้วแล้วอีกฝ่ายระเบิดตัวปลิวนั่นเอง

เห็นว่าทำให้คนรอบๆ เป็นห่วง เขาก็ค่อยๆ เงยหน้า ปรับท่าทีของตัวเอง ปล่อยเสียหัวเราะแห้งๆ ออกมา

“เอ่อ...ผมไม่เป็นไรแล้วล่ะ ขอโทษที่ทำให้เป็นห่วงนะ”

ทั้งสามคนนี้เป็นปาร์ตี้ประจำของโซระ แต่ดูเหมือนว่าช่วงที่อยู่กับมิ้นต์จะคลาดกัน อาทิตย์ที่ผ่านมาก็เลยไม่ได้เจอกันเลยสักครั้ง

“แต่เมื่อกี้โซระดูหมดอาลัยตายอยากมากเลยนะคะ”

“ขอบคุณนะ ผมแค่คิดอะไรนิดหน่อยน่ะ ตอนนี้ไม่เป็นแล้วละ ” โซระบอกปัดแล้วยิ้มให้ “ขอบคุณนะที่เป็นห่วง”

“ฉะ ฉันก็ไม่ได้เป็นห่วงอะไรหรอกนะคะ เห็นว่าเป็นเพื่อนร่วมปาร์ตี้ก็เท่านั้นเอง...”

โซระไม่ทันได้สังเกตเลยว่าแก้มของอีกฝ่ายขึ้นสีเล็กน้อย เพราะเธอหันหน้าหนีไปอีกทาง ผิดกับอีกสองคนที่ยิ้มกรุ้มกริ่ม “ทีแบบนี้ล่ะเข้ากันได้เป็นปี่เป็นขลุ่ยเลยนะคะ...” เด็กสาวบ่นออดๆ แอดๆ กับท่าทีของทั้งคู่ที่ยิ้มอย่างมีเลศนัย ก่อนพวกเขาจะหัวเราะในลำคอพร้อมกัน รู้สึกบรรยากาศดีขึ้นอย่างบอกไม่ถูก

สำหรับโซระปาร์ตี้นี้เป็นกลุ่มคนที่ดีเลยทีเดียว ทั้งที่อายุทุกคนต่างกันพอสมควรแต่กลับให้ความรู้สึกเหมือนเพื่อน แม้ว่าบรรยากาศจะดีขึ้นแต่ว่านั่นก็ไม่ได้ทำให้ความรู้สึกขุ่นมัวในใจเขาหายไป ก่อนหน้านี้ในหัวของโซระคิดอยู่แต่เรื่องเดียวเท่านั้น

เรื่องที่ว่าจู่ๆ คนที่ไปไหนด้วยกันตลอด ก็มาบอกว่า ‘ตั้งแต่พรุ่งนี้จะไม่ไปไหนด้วยแล้วนะ’ มันหมายความว่ายังไงเนี่ย...เราทำอะไรผิดไปรึเปล่าหว่า เมื่อวานก็พยายามอดทนอดกลั้นอย่างเต็มที่ มองแต่เพดานไม่สนใจเรือนร่างของคนที่แช่น้ำในอ่างด้วยกัน... เก็บซ่อนอารมณ์หมีไว้ในซอกหลืบลึกสุดของจิตใจ ยุบหนอพองหนอตลอดการอาบน้ำ พยายามหลีกเลี่ยงเหตุการณ์ที่เลวร้ายที่สุดไม่ให้โซระน้อยผงาดขาดสติ

โซระ...พยายาม...มาโดยตลอด...เรา...คิด

ตอนที่ได้ยินอีกฝ่ายพูดแบบนั้นก็เผลอจะตะครุ...กอดเข้าให้แล้ว แต่จิตสำนึกในศีลธรรมของเขาหยุดยั้งมันเอาไว้ทัน ...ว้ากกก น่าอายเป็นบ้าเกือบไปแล้วมั้ยเล่า โซระกูร้องในใจ ถ้ามีเหตุการณ์แบบนี้อีกเข้าอาจะทนไม่ไหวแล้วจริงๆ ก็ได้

โซระเข้าใจอย่างดีว่าอีกฝ่ายเป็นพวกไม่ค่อยสนใจตัวเอง เป็นพวกอยากทำอะไรก็ทำ ไม่ได้มีเหตุผลพิเศษอะไรทั้งนั้น มิ้นต์ก็แค่อยากทำ บวกกับนิสัยชอบกลั่นแกล้งมาตั้งแต่สมัยก่อน นั่นชวนให้โซระปวดหัวอย่างยิ่ง

อย่างไรก็ตาม โซระเองก็เป็นหนุ่มน้อยสุขภาพดีคนหนึ่ง เป็นผู้ชายและยังซิงด้วย ต่อให้อดทนเก่งแค่ไหน ก็ย่อมมีขีดจำกัด... ว่าอย่างไรดีล่ะ ในโลกที่ไม่มีสื่อบันเทิง ไม่มีอินเตอร์เน็ต ไม่มีหนัง ไม่มีการ์ตูน ไม่มีโด...

คิดว่าผู้ชายสุขภาพดีเขาจะเอาความต้องการไปลงที่ไหนล่ะ?  ...แน่นอนว่าไม่มี 

แถมคุณเพื่อนสุดรักดันชอบกลั่นแกล้งหัวจิตหัวใจเขา ทุกเช้าเย็นยิ่งแล้วใหญ่ ทำให้ความอดกลั้นของมันสะสมไปเรื่อยๆ จนกลายเป็นความเหนื่อยล้า’ ในที่สุด แน่นอนว่าเจ้าตัวไม่รู้สึกถึงเรื่องนี้เลยสักนิด

“วันนี้รวมกลุ่มกันแล้ว มีเควสอะไรพิเศษหรือเปล่าครับ”

“ไม่ได้ไปล่าด้วยกันตั้งอาทิตย์นึง งั้นวันนี้ไปลงดันเจี้ยนดีมั้ย ข้ามีตัวที่อยากล่าอยู่น่ะ” พูดเรื่องการล่า พริมก็เสนอมาทันที

“จ้ะๆ แล้วแต่คุณผู้นำเลย”

“ฉันยังไงก็ได้ค่ะ”

“ผมด้วย”

“เอาล่ะเป็นอันตกลงนะ”

เมื่อลงความเห็นพ้องกัน พริมก็ยืนขึ้นแล้วรับเควสบางอย่างแล้วพากันไปที่ดันเจี้ยน

ดันเจี้ยน’ เป็นชื่อเรียกสถานที่อันตรายที่มีมอนเตอร์เกิดอยู่ภายในมากมาย  กระนั้นค่าตอบแทนเองก็สูงขึ้นมาก ทำให้เป็นที่นิยมของเหล่านักผจญภัย นักเสี่ยงชีวิตทั้งหลายแหล่โดยที่เมืองนี้เองก็มี    ดันเจี้ยนแห่งหนึ่งห่างออกไปไม่ไกล ด้วยการที่มันอยู่ทางทิศตะวันออกของเมือง และเป็นหอคอยขนาดใหญ่จนบดบังแสงอาทิตย์ยามเช้า ผู้คนจึงตั้งชื่อมันว่า ’หอคอยแห่งรุ่งอรุณ

ในความคิดของโซระ มันก็คือที่ไว้สำหรับ ตีมอน เก็บเวล ฟาร์มของ ล่าสมบัติ ตบบอส แบบในเกมเด๊ะๆ

...ยังไงวันนี้ก็ทำงานก่อนแล้วกัน


+++


ตอนนี้โซระไม่อยู่บ้าน และผมเองก็ว่างด้วย ก่อนอื่นเลยเริ่มจากสวมผ้ากันเปื้อนที่ขนาดไม่พอดีตัวเท่าไหร่ แล้วเริ่มทำความสะอาดส่วนต่างๆ ของบ้าน ปัดกวาดเช็ดถู ยกขยะไปทิ้ง ล้างจาน เอาฟูกมาผึ่งแดดแล้วก็ซักผ้าปูที่นอน น่าเสียดายที่โลกนี้ไม่มีแนวคิดเกี่ยวกับเครื่องซักผ้า มีแต่ต้องใช้มือ โชคดีที่มีแม่น้ำอยู่ใกล้ๆ เลยไม่ต้องไปไหนไกลนัก ก่อนจะปิดผ้ามาตากแดดตามราวขึงลวดข้างบ้าน ...เรียบร้อย

เสร็จแล้วผมก็ไปต่อที่ห้องน้ำ โถสุขภัณฑ์ของบ้านนี้ทำจากโลหะชั้นดี และต่อท่อน้ำทิ้งลงบ่อในถ้ำที่อยู่ใกล้ๆ(โซระทำเอง) ซึ่งนี้เป็นโถแบบที่ดีที่สุดที่โซระหาได้ ราคาค่อนข้างแพง แต่ใช้แล้วรู้สึกดีกว่าส้วมไม้หลุมที่คนของโลกนี้ใช้กัน ...ดูเหมือนว่าโซระจะใส่ใจเรื่องของใช้ในห้องน้ำเป็นพิเศษ ...ก็นะ การถ่ายหนัก ไม่ว่าที่ไหนก็เป็นเรื่องใหญ่ อย่างน้อยๆ ก็ขอที่ปล่อยดีๆ ให้สบายใจ

ผมสวมถุงมือทำความสะอาด จับถือแปลงถูขึ้นมา จากนั้นก็ร่ายคาถาใส่ ทันใดนั้นแสงสว่างเบาบางก็มาเคลือบอยู่ที่ขนแปลง มันคือเวทมนตร์ ‘ลบล้างความมืด’ เป็นเวทมนตร์ธาตุแสงสว่าง ปกติจะใช้ในการลบค่าสถานะผิดปกติต่างๆ  แต่ผมค้นพบว่ามันใช้ในการขจัดคราบสกปรกได้อย่างดีเยี่ยม ผมเลยเปลี่ยนชื่อมันใหม่ว่า ‘แสงล้างส้วม’ ก่อนจะเริ่มทำความสะอาดขัดๆ ถูๆ

หลายวันก่อน หลังจากที่ออกลล่ามอนเตอร์ครั้งแรก โซระก็สอนผมเกี่ยวกับการใช้เวทมนตร์ โดยขั้นแรกต้องดูก่อนว่าผมเหมาะกับเวทมนตร์ธาตุอะไร โดยร่ายเวทขั้นพื้นฐานไปทีละอย่าง โดยมี 4 ธาตุหลักคือ ‘ดิน น้ำ ลม ไฟ’ ธาตุพิเศษคือ ‘แสงสว่าง’ กับ ‘ความมืด’  และธาตุผสมอีกเยอะแยะจนขี้เกียจนั่งอธิบาย

ความเข้ากันทางเวทมนตร์จะตัดสินว่าเราสามารถใช้เวทมนตร์ธาตุไหนได้บ้าง ของผมคือธาตุแสงสว่าง มีความสามารถในการรักษาเยี่ยวยาแล้วก็ป้องกัน ส่วนโซระใช้ได้ทุกธาตุที่กล่าวมา อืม...ขี้โกงใช่ไหมล่ะผมรู้สึกได้ถึงความไม่ยุติธรรมสุดๆ  

แต่ได้ชื่อว่าเวทมนตร์ยังไงก็น่ารู้สึกตื่นตาตื่นใจ เท่านี้ผมก็ไม่ใช่มักเกิ้ลอีกต่อไป

...น่าเสียดายที่ความสามารถนี้ไม่ค่อยได้ใช้เท่าไหร่ เพราะผมกับโซระยังไม่เคยบาดเจ็บหรือได้รับแผลเลยสักครั้ง หรือต่อให้มี โซระเองก็มีเวทรักษาเหมือนกันแถมคุณภาพดีกว่าเยอะ จึงสามารถรักษาได้ทันทีโดยไม่ต้องพึ่งพาผมก็ได้

ความสามารถนี้เลยไม่ค่อยมีประโยชน์เท่าไหร่  แต่กับการล้างส้วมมันใช้ได้ดีมากๆ ไม่จำเป็นต้องใช้น้ำยาหรือสารทำความสะอาดอะไรเลย นอกจากนี้ยังพลิกแพลงมาใช้กับการซักผ้าหรือล้างจานก็ได้ สะดวกดีทีเดียว

ทำงานบ้านไปพลางรู้ตัวอีกทีก็ใกล้จะเที่ยงแล้ว ...เสร็จแล้วทำอะไรกินหน่อยดีกว่า

พอจัดการเรื่องห้องน้ำเสร็จ ผมไปที่ครัวหยิบ เก้าอี้เล็กมาวางเพิ่มความสูงให้ตัวเอง ก็จะจุดเตาเวทมนตร์แล้วทำอาหาร เดี๋ยวยังมีอะไรต้องทำอีก ทำอาหารง่ายๆ ก็แล้วกัน

ดีที่บอกโซระไว้ก่อนว่าวัตถุดิบทำอาหารที่มีทั้งหมดให้เอามาใส่ตู้เย็นไว้ จะได้หยิบใช้สะดวกๆ

ผมกระชับสายผ้ากันเปื้อนสีขาวที่ขนาดเกินตัวเล็กน้อย ก่อนจะวางกระทะทอดไข่ดาว ทาเนยบนขนมปังแล้ววางซ้อนลงไปพร้อมกับแฮมชิ้นหนา ผักกาด หัวหอม แล้วก็มะเขือเทศ จากนั้นจัดไข่ดาวที่เตรียมไว้วางขนมปังอีกแผ่นทับ เป็นอันเสร็จ

ถ้ามีซอสมะเขือเทศสักนิดก็คงอร่อยขึ้น แต่น่าเสียดายที่ที่นี่ไม่มีแนวคิดเกี่ยวกับซอสมะเขือเทศ และผมก็ไม่รู้วิธีทำด้วย ...เอาเถอะ รีบกินให้เสร็จดีกว่า ผมเปิดตู้เย็นเวทมนตร์หยิบนมในขวดแก้วออกมารินใส่แก้ว ผสมกับน้ำผึ้งเล็กน้อย หวานเย็นกำลังดีรู้สึกสดชื่น ผมเลียนมตรงขอบปากก่อนจะเอาแก้วไปเก็บ

ผมเข้าไปในห้องหนังสือ บ้านหลังนี้เคยเป็นบ้านของแม่มดมาก่อน นั่นหมายความว่าหนังสือที่วางเรียงอยู่บนชั้นทั้งหมดเป็นของแม่มด กะด้วยสายตาก็คงจะเกิน 500 เล่มไปแล้ว สำหรับพวกเราที่มาจากต่างโลกห้องนี้ถือเป็นแหล่งข้อมูลชั้นดีเลยทีเดียว หนังสือส่วนใหญ่จะเกี่ยวกับเวทมนตร์และพิธีกรรม แต่ก็จะมีบ้างที่เป็นประวัติศาสตร์ หรือตำนานเกี่ยวกับโลกนี้ แต่เพราะวุ่นๆ เกี่ยวกับการทำงานนักผจญภัยเลยไม่ค่อยมีเวลา วันนี้ผมเลยอยากจะศึกษาอะไรสักหน่อย อีกอย่างผมอยากจะเรียนรู้เกี่ยวกับเวทมนตร์ให้มากกว่านี้ด้วย

ผมสู้ไม่ได้ ในการล่ามอนเตอร์ก็ไม่ค่อยได้ทำประโยชน์เท่าไหร่ ได้แค่ยิ่งหน้าไม้ล่อศัตรูแล้วให้โซระไปยำเท่านั้น งานส่วนใหญ่ก็แค่ดูเฉยๆ

พอเห็นโซระที่พยายามขนาดนั้นแล้ว ผมเองก็คงอยู่นิ่งเฉยไม่ได้ อย่างน้อยๆ ขอแค่มีประโยชน์กับโซระสักนิกก็ยังดี ผมหยิบหนังสือที่ต้องการมา 4 เล่ม แล้วขนมานั่งที่โซฟาห้องรับแขก ...ฮึบ...หนักจัง บางทีผมอาจต้องออกกำลังกายเพิ่มด้วย ร่ายกายแบบนี้มันแหยาะแหยะไปหน่อย อยากจะเพิ่มกล้ามเนื้อ...อยากมีซิกแพค

เปิดหนังสือบนหน้าตักอ่านไปพักใหญ่ๆ ผมหันมองไปที่หน้าต่าง ดวงอาทิตย์เริ่มคล้อยต่ำ

อีกสักพักโซระก็น่าจะกลับบ้านแล้ว อืม...ยังเหลือเวลาอีกนิดหน่อยก่อนถึงเวลาอาหารเย็น

ผมปิดหนังสือเล่มเติบแล้วลงมาจาโซฟา กระชับสายผ้ากันเปื้อน เดินไปเก็บผ้าที่ตากไว้นอกบ้านให้เรียบร้อย ก่อนจะกลับมาที่ครัว

...ทำอาหารเย็นดีกว่า

ยังเหลือเนื้อกระต่ายตุ๋นจากเมื่อวาน ผมเลยยกหม้อเอามาอุ่น ระหว่างนั้นก็ไปที่ห้องน้ำเปิดน้ำทำน้ำอุ่นรอไว้ จากนั้นก็กลับมาที่ครัว เปิดตู้เย็นหาวัตถุดิบ อืม...วันนี้จะกินอะไรดีนะ

โซระเป็นพวกเน้นหนักพวกจานเนื้อด้วยสิ แต่ถ้ากินแต่เนื้ออย่างเดียวก็คงไม่ดีต่อร่างกายเท่าไหร่ มีฟักทองอยู่งั้นฟักทองผัดไข่ดีมั้ยนะแต่ไม่มีน้ำปลา ใช้เกลือแทนก็คงได้  เริ่มจากใช้มืดหั่นฟักทองให้ชิ้นพอดีคำ เอาไปต้มในน้ำให้สุกระวังอย่าให้นิ่มเกินไป ระหว่างนั้นก็เจียวกระเทียมกับน้ำมันจากหมูในกระทะจนหอม ใส่ฟักทองลงไปผัด ตามด้วยไข่ไก่ 2 ฟอง ปรุงรสด้วย น้ำตาล แล้วก็เกลือ เท่านี้ก็เสร็จ ...อร่อยดี

ต่อไปก็เนื้อสินะ อืม...รู้สึกในตู้เย็นจะมีเนื้อหมูป่า กับเครื่องใน งั้นเอามาย่างดีไหมนะ เพราะเนื้อกระต่ายตุ๋นก็มีแล้ว เพราะเนื้อหมูป่ามีกลิ่นคาว แล้วเหนียวมาก เลยต้องเอาไปหมักก่อน ซึ่งผมใช่น้ำผึ้ง ผสมกับพริกไทย แล้วก็เกลือก ตอนเนื้อลงไปในกระทะก็จะส่งกลิ่นหอมอ่อนๆ ของน้ำผึ้งมาด้วย ...เค็มกว่านี้สักนิดดีกว่า

เนื้อสุกแล้ว ผิวสีน้ำตาลเหลืองได้ที่ เนื้อข้างในยังคงฉ่ำน้ำ ผมเอามาฝานเป็นชิ้นๆ เรียงบนจาน

อืม...จะว่าไป ...ลืมหุงข้าว

ผมเปิดตู้เก็บอาหารมองหาถุงใส่ข้าวสาร แล้วเอามาเทใส่หม้อ สัดส่วนข้าวสำหรับ 4 คน เพราะโซระเป็นพวกกินจุ ส่วนผมกระเพาะเล็ก แค่นี้ก็พอ

ข้าวของที่นี่ออกสีเหลืองๆ น้ำตาลๆ เพราะไม่ได้ขัดสี แต่รสชาติก็เหมือนๆ กัน แต่ในเรื่องของคุณค่าทางโภชนาการสูงกว่า แถมไม่ต้องกังวล เรื่องยา หรือสารพิษ เพราะที่นี่ใช้เวทมนตร์ในการดูแลและกำจัดศัตรูพืช  ตักน้ำมาซาวข้าวเสร็จก็เอาไปใส่ในหม้อดิน จุดไฟและปิดฝา เพราะไม่มีหม้อหุงข้าวอัตโนมัติ เลยต้องจับตาดูด้วยตัวเองไม่งั้นอาจจะไหม้ได้ ขณะเดียวกันก็ไปจับกวักกวนน้ำซุปหม้อกระต่ายตุ๋นไปพลาง

...โซระใกล้จะมาถึงรึยังนะ?

+++

“เหนื่อยชะมัดยาก...”

โซระบ่นออดๆ แอดๆ หลังจากแยกทางกับทั้งสามคน

ในตอนที่เข้าไปล่ามอนเตอร์ในดันเจี้ยน โซระดันเหม่อลอยกับเรื่องอะไรสักอย่าง เลยเผลอไปเหยียบกับดักแกนวาร์ปเข้าให้ ทำให้ถูกส่งลงไปกลางดงมอนเตอร์โครงกระดูกพร้อมกับเพื่อนๆ ในปาร์ตี้

มอนเตอร์โครงกระดูก ไม่ได้เป็นมอนเตอร์ที่แข็งแกร่งอะไรนัก แต่ด้วยความที่มันตายยาก แถมจำนวนอย่างเยอะ อีกอย่างก็คือ เพราะมันเป็นโครงกระดูกมนุษย์ การต่อสู้กับมันไม่ได้สร้างประสบการณ์ที่ดีเท่าไหร่ โดยเฉพาะเจ้าตัวที่ตัวขาดครึ่งแล้วยังคลานมาหาตามพื้น สร้างความสยดสยองให้กับโซระจนขนลุกตัวตั้ง

คนในปาร์ตี้ของโซระเป็นนักผจญภัยมีฝีมือทุกคน แต่กว่าจะหลุดพ้นออกมาจากดงกระดูกมีชีวิตได้ ก็เหนื่อยแทบตาย แม้ว่าจะแข็งแกร่ง แต่โซระเองก็เป็นเพียงเด็กหนุ่ม อายุ 18 ที่เคยอยู่อาศัยในโลกที่สงบสุข ไม่มีทางที่เขาจะไม่รู้สึกหวาดกลัวกับศัตรูตรงหน้า ไม่ใช่เพียงแค่ด้านร่างกายที่เหน็ดเหนื่อย แต่ด้านจิตใจก็ถูกกัดกร่อน กับการต่อสู้กับฝูงโครงกระดูกเป็นชั่วโมงๆ

หลังจากหลุดออกมาได้ โซระก็ก้มหัวขอโทษทุกคนที่ทำให้เดือดร้อน ไม่มีใครกล่าวโทษเค้า แต่พริมที่เป็นหัวหน้าก็ตักเตือนให้คราวหน้าระวังมากกว่านี้ เพราะความผิดพลาดเพียงนิดเดียว สำหรับนักผจญภัยหมายถึงความเป็นความตาย

โซระที่ยังรู้สึกผิดอยู่ ก็ขอโทษทุกคนอีกครั้ง ไม่ขอรับเงินส่วนเเบ่งจากเควสแล้วขอตัวกลับบ้านทันที

ความรู้สึกขุ่นมัวสั่งสมในจิตใจ โซระอยากรีบวิ่งกลับบ้านให้เร็วที่สุด แต่ในใจก็ยังลังเลเรื่องเมื่อเช้า เดินไปเรื่อยๆ รู้ตัวอีกทีก็มาถึงหน้าบ้าน พระอาทิตย์กำลังจะตก

โซระมองภาพนั้นแล้วนึกถึงตัวเองตอนที่เพิ่งซื้อบ้านหลังนี้ บ้านหลังใหญ่ที่มีสิ่งอำนวยความสะดวกเพียงพอต่อการอยู่อาศัย แต่ว่ามันช่างเงียบเหงา ไม่มีใครเลย มีแค่เขา แค่เขาคนเดียว เพราะงั้นเขาถึงไปที่โรงค้าทาส...

“โซระ...จะเข้า...ก็รีบเข้ามาสิ...ทำอะไรอยู่นะ?

ทันใดนั้นก็มีเสียงเรียกของใครสักคนมาจากอีกด้านของประตู ...เสียงของมิ้นต์

แล้วโซระก็รีบเปิดประตูเข้าไปในบ้านที่ไม่เหมือนเดิมเลยแม้แต่น้อย ไม่มีความมืดมิดเหมือนแต่ก่อน กลับดูสว่างไสวด้วยซ้ำไป

ที่ตรงนั้นมีร่างเล็กของเด็กสาวผมสีเงิน ในชุดผ้ากันเปื้อนรออยู่ พร้อมกับร้อยยิ้มแจ่มใส มองไปรอบๆ บ้านเองก็ดูสะอาดขึ้นอย่างไม่น่าเชื่อ พื้นไม้เงาวับจนเกือบส่องเห็นตัวเอง กำแพงอิฐสะอาดสะอ้านไร่คราบฝุ่น หน้าต่างเองก็ใสแจ๋วราวกับไม่มีอะไรอยู่ นอกจากนี้ยังได้กลิ่นอาหารหอมๆ ลอยมาจากในครัว เป็นหลักฐานของคนที่ทำงานบ้านมาเกือบทั้งวัน

“จะอาบน้ำก่อน...หรือ...กินข้าวก่อนดีล่ะ...นายท่าน...?

อ่า...ไม่ได้อยู่คนเดียวสักหน่อย

อาจะเป็นเพราะความเหน็ดเหนื่อย หรืออะไรก็ไม่ทราบ  รู้สึกตัวอีกทีร่างกายก็ขยับไปเข้าไปย่อตัวโอบกอดร่างเล็กของอีกฝ่ายเสียแล้ว...

มิ้นต์นิ่งเงียบไปพักหนึ่งก่อนจะพูดเสียงเนิบนาบ

“...บอกก่อนว่า...กินเรา...ไม่ได้อยู่ในตัวเลือกนะ...โซระ”

“....”

โซระนิ่งเงียบถึงจะรู้สึกอายๆ จนแทบจะแยกแผ่นดิน แต่อีกใจก็อยากจะอยู่แบบนี้ไปอีกสักพัก

เห็นแบบนั้นมิ้นต์ก็พ่นลมหายใจออกจมูก

“...ยินดีต้อนรับกลับนะ”

“อื้ม...กลับมาแล้วล่ะ”

ก่อนจะยืนแขนโอบกอดอีกฝ่ายจนแนบแน่นกว่าเดิม

“....ไปเจอ...อะไร...มาเหรอ?

“อืม...ก็นิดหน่อยน่ะ ไม่สิ...เหนื่อยมากเลยล่ะ”

“...กินข้าว...ก่อนมั้ย”

“อื้ม...”

โซระพยักหน้าก่อนจะพลักออกมาจากร่างเล็ก ก่อนทั้งคู่จะพากันไปทานมื้อเย็น และลงแช่น้ำผ่อนคลายเฉกเช่นทุกวัน ระหว่างนั้นโซระก็เล่าเรื่องที่ไปเจอมาวันนี้ให้มิ้นต์ฟังจนหมดเปลือก 

...แต่ด้วยความเหน็นเหนื่อยจากการทำงานบ้านมาทั้งวันทำให้มิ้นต์ผงกหัวผล็อยหลับไปตั้งแต่เมื่อไร่ก็ไม่รู้

“หลับซะงั้น...”

โซระบ่นยิ้มๆ ก่อนจะจับอีกฝ่ายอุ้มขึ้นจากอ่าง พามาเช็ดตัว แล้วก็สวมใส่ชุดนอน ...ซึ่งโซระทำทุกอย่างในขณะที่หลับตา ก่อนจะอุ้มมิ้นต์มานอนที่เตียง ห่มผ้าห่มให้เรียบร้อย

โซระตั้งใจจะไปเก็บกวาดจานอาหารให้เรียบร้อยแล้วไปนอนที่โซฟา ส่วนที่เตียงก็ให้มิ้นต์นอนพักไป

แต่แล้วในระหว่างที่กำลังหันหลังนั้นเอง ก็มีมือมาฉุดรั้งเอาไว้

“...ละเมอรึเปล่านะ?

โซระยิ้มแหย่ๆ กับมิ้นที่กำลังนอนตะแคงข้าง ดวงตาปิดสนิท แต่มือเล็กๆ นั้นกลับจับมือของเขาไว้แน่น ...ถ้าเป็นแบบนี้ก็ไปไหนไม่ได้กันพอดี แต่จะเอามือออกก็กลัวตื่น

“ช่วยไม่ได้นะ ไว้ค่อยพรุ่งนี้ก็แล้วกัน”

โซระเองก็เหนื่อยมาพอกัน เลยตัดสินใจโน้มตัวลงนอนข้างๆ ร่างเล็กที่กำลังนอนหลับอย่างแผ่วเบา ก่อนจะประทับรอยริมฝีปากลงบนหน้าผากของอีกฝ่าย

ฝันดีนะ มิ้นต์”

 

หลังจากนั้นโซระก็รู้สึกว่าสิ่งที่ตัวเองทำมันน่าอายโคตรๆ 'ทำอะไรลงไปเนี่ย! น่าอายเป็นบ้า!' เเล้วก็ข่มตาหลับข้างๆ ทั้งที่ใบหน้ายังร้อนผ่าว

...โดยที่ไม่ได้รับรู้เลยว่าใบหูของอีกฝ่ายก็กลายเป็นสีเเดงเช่นกัน

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 279 ครั้ง

770 ความคิดเห็น

  1. #756 BrokenToaster (@SealTV) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:25
    พี่น้องแท้ๆหรือเปล่า ถ้าใช่ละก็
    INCEST!!!
    #756
    0
  2. #683 bella a (@maynakiris) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2561 / 03:10
    อร๊ายยย ภรรยาทำกับข้าวรอสามีกลับบ้าน
    #683
    0
  3. #598 เมจิกโคโค (@09956324) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2561 / 11:14
    ภรรยาทำกับข้าวรอสามีกลับบ้าน อู้ยย
    #598
    0
  4. #303 YuiHime (@pramote2023) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2561 / 23:45
    จะแกล้งเขา ดันเขินเอง แย่เลยแบบนี้55555
    #303
    0
  5. วันที่ 4 พฤษภาคม 2561 / 15:19
    อ๊าาาาาาาาาาาา!! มันช่างงง!!!ฟินนาเล่มากค่ะ!!!!!
    #302
    0
  6. #301 polar* (@khim-aroon) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2561 / 11:05
    อ๊ากกก เขินมากก
    #301
    0
  7. #300 PuroExtasis (@PuroExtasis) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2561 / 10:47
    อ๊าาาาาา
    -10hp -10hp -10hp -10hp
    #300
    0
  8. #299 CodeNamE (@codename-alpha) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2561 / 09:08
    นี่มัน ภรรยารอสามีกลับบ้านชัดๆ
    #299
    0
  9. #298 mnmnmenmen (@mnmnmenmen) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2561 / 08:27
    หมดกันเวทมนต์ เอามาล้างส้วมซะละ
    #298
    0
  10. #296 Tiosphere (@Tiosphere) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2561 / 06:55
    ฮอร์โมนมาแล้วรึ ถถถถ
    #296
    0
  11. #295 ปูโพธาราม (@souwanee) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2561 / 01:10
    เย็นรีบกลับบ้านทุกวันแน่เลย โซระ
    #295
    0
  12. วันที่ 4 พฤษภาคม 2561 / 00:06
    สกิล เมด มาเเล้วสินะ
    #294
    0
  13. #293 คนทมิฬ (@kitsanatep) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2561 / 23:57
    เป็นแม่บ้านเต็มตัวล้าววว
    #293
    0
  14. #292 baimon2003 (@baimon2003) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2561 / 23:51
    รอตอนต่อไปปปลุงอ็อคละะะะ
    #292
    0
  15. #291 .C F. (@clarefasai) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2561 / 23:47
    น่ารักก
    #291
    0
  16. #290 มิงาเนะ (@hiphop464) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2561 / 23:43
    สุดยอดดดดดดดดดดด เอาเลย
    #290
    0
  17. #289 neo1112005 (@neo1112005) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2561 / 23:42
    นี่คือสิ่งที่เราต้องการเราจะรอตอนต่อไป
    #289
    0
  18. #288 thenovar13srafzx (@thenovar13srafzx) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2561 / 23:40
    โอ้!!! ตอนต่อไปๆๆๆๆๆๆ
    #288
    0
  19. #287 ชากับกาแฟ (@luckyazaz) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2561 / 23:31
    ว๊าก!!!! วัยรุ่น!!! อย่างได้สูตรโกงไปต่างโลก!!!!! อยากกลายเป็น***(ล้อเล่น)
    #287
    0
  20. #286 sunza987 (@sunza987) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2561 / 23:30
    มาไวววววววว
    #286
    0