สนใจจะซื้อเราไปเลี้ยงรึเปล่า?

ตอนที่ 15 : ตอนที่ 15 สนใจจะลงอ่างด้วยกันรึเปล่า?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,273
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 256 ครั้ง
    2 พ.ค. 61


สัปดาห์ต่อมา ผมกับโซระยังคงออกผจญภัย ล่ามอนเตอร์ ฟาร์มของ และเก็บเวลไปเรื่อยๆ แต่ถึงจะบอกว่าเก็บเวลก็เถอะ แต่มันก็แค่การรับจ้างแล้วรับตังค์ปกติ ไ

โลกนี้ค่อนข้างโหดร้าย ไม่เหมือนต่างโลกที่ผมคิดเอาไว้ ไม่ว่าจะล่ามอนเตอร์มากมายแค่ไหน มันไม่ได้ทำให้เก่งขึ้นแบบก้าวกระโดด

ว่าง่ายๆ ก็คือต่อให้ตื้บมอนเตอร์ตายเวลก็ไม่อัพ วิธีจะแข็งแกร่งและเอาตัวรอดในโลกนี้ได้ ก็คือ ต้องต่อสู้ การฝึกฝน รำเรียนวิชา วางแผน และเก็บเกี่ยวประสบการณ์ เป็นแบบนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เป็นโลกของคนที่ต้องฝ่าฟันอุปสรรค  พยายามมีชีวิตรอดในโลกที่มีตัวอันตรายอะไรไม่รู้เต็มไปหมด ตั้งแต่สไลม์ที่สร้างความวุ่นวายเล็กๆ ยันจอมมารที่พร้อมจะถล่มโลก ช่างเป็นโลกที่โหดร้ายสำหรับคนหลงใหลในความเงียบสงบอย่างผมจริงๆ นี่เป็นสิ่งที่ผมเรียนรู้หลังจากการออกผจภัยเป็นเวลา 1 อาทิตย์

...แต่ว่า สำหรับคนๆ หนึ่ง

คนที่ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าใคร...ชายหนุ่มอายุ 18 ส่วนสูง 179 น้ำหนัก 70 ร่างกายกำยำร่างกายแข็งแรง กล้ามเนื้อแน่นเป็นมัดๆ แต่ก็ดูสมส่วนผอมเพรียวพอดี ไม่ใหญ่เกินควรแบบนายแบบ เพอร์เฟคบอดี้จนน่าอิจฉา  ผมสีดำตาสีดำ ซึ่งหาได้ยากในโลกนี้ ทั้งๆ  ที่ชาติก่อนมีให้เห็นจนเกร่อ แต่กับที่นี่ดันเป็นของแรร์หายากซะได้ เอาซะผมสีเงินเงาวิ้งวับของผมที่เป็นเอล์ฟกลายเป็นของดาดๆ ไปเลย

นั่นทำให้เขาค่อนข้างเป็นเป้าสายตาของผู้คนในเมืองที่ไม่เคยเห็นคนผมดำ บวกกับหน้าตาของผู้ชายที่ค่อนไปทางอุเคะหน่อยๆ แววตาโอนอ่อน รอยยิ้มเจื่อนๆ เหมือนคนขี้เกรงใจ ทำให้โดนใจเหล่าสาวน้อยแม่ป้าในเมืองไปเต็มๆ (แต่ในทางตรงกันข้ามก็โดนผู้ชายเขม่นยับเหมือนกัน)

และพ่อหนุ่มหน้ามนคนนั้นกำลังวิทพื้นบนสนามหญ้าด้วยมือข้างเดียวแบบสลับซ้ายขวา พลางนับเลขไปด้วยสปีดแขนอันเหลือเชื่อ

“...86...87...88...89”

ผิวขาวเกรียมแดดจางๆ เปลือยอกท่อนบน กล้ามเนื้อแผงอกยืดหดเป็นองศา หยดเหงื่อหลั่งริน วาดเส้นโค้งลงหน้าท้องแน่นปึก ไหลลงไปชายขอบกางเกงขายาวสีดำตัดกับสีผิวอาบน้ำเหงื่อไหลย้อยลงพื้น ทุกครั้งที่เขาใช้แขนดันตัวเองขึ้น เม็ดเหงื่อจะสาดกระเซ็นลงผืนหญ้าราวกับอนิเมะกีฬาที่มีแก้งผู้ชายรวมกลุ่มกันเยอะๆ ให้ผู้หญิงจิ้นเล่น

“...90...91...92...93...94...95”

 ...ไอ้บ้ากล้ามที่อยู่ตรงนั้นคือ โซระ นั่นเอง

“...นภากร...เสร็จยัง”

“จู่ๆ มาเรียกชื่อจริงมันรู้สึกจักจี๊ยังไงก็ไม่รู้อยู่นะ ” โซระเงยหน้าหันมาพูดก่อนจะกลับไปนับเลขต่อ “...100...101...102...103”

ชื่อจริงคือ นภากร กานดาวิโรจน์ดูเหมือนเพราะว่าเป็นลูกครึ่ง ไทย/ญี่ปุ่น เลยมีปัญหาเรื่องการตั้งชื่อ ว่าจะเอาชื่อไทยแท้ หรือ ชื่อแบบนิปปง สุดท้ายคุณสมชายกับคุณชิสุกะก็ตกลงหารคนละครึ่งทาง ให้ชื่อไทยเป็นชื่อจริง ส่วนชื่อเล่นเอาเป็นญี่ปุ่น ในความหมายเดียวกันที่พอรับได้

“ถ้าเบื่อก็ไปอาบน้ำก่อนก็ได้นะ  เดี๋ยวตามไป”

ผมส่ายหน้า ของนั่งรอต่อจนกว่าจะเสร็จดีกว่า  ว่าไงดีล่ะ การได้ดูอนาโตมี่กล้ามเนื้อขยับยืดๆ หดๆ มันก็รู้สึกเพลินตาอยู่เหมือนกัน  แต่ถ้าพูดออกไปเดี๋ยวโซระจะเสียสมาธิ เลยไม่พูดดีกว่า

ตอนนี้น่าจะประมาณ 4 โมงกว่าๆ หลังจากทำเควสประจำวันเอาชิ้นส่วนมอนเตอร์ไปขายและรับเงินกลับบ้าน ผมกับโซระอยู่ตรงสวนโล่งหน้าบ้านใต้เงาต้นไม้เล็กๆ ต้นหนึ่ง

ซึ่งตอนนี้ว่างพอดี ไหนๆ ก็ไหนๆ มายืดเส้นยืดสายสักหน่อยก่อนอาหารเย็นดีกว่า วิ่งวอร์มอัพ 20 กิโลเมตร ซิทอัพ 200 ครั้ง ลุกนั่ง 200 ครั้ง ดึงข้อ(ต้นไม้) 200 ครั้ง วิทพื้น 200 ครั้ง บวกกับดันพื้นด้วยมือข้างเดียวข้างละร้อย ...เป็นการยืดเส้นยืดสายที่ชวนให้หนังหัวล้านอย่างบอกไม่ถูก

ซึ่งทั้งหมดที่กล่าวมาโซระสามารถทำเสร็จได้ในเวลาครึ่งชั่วโมง จะว่าสุดยอดก็ยังไงอยู่ คือมันไม่ใช่ระดับของมนุษย์ปกติแล้วล่ะ ดูยังไงก็วีธีฝึกแบบเดียวกับเจ้าชายหัวตั้งเผ่าไซย่า ไม่ก่อนฮีโร่หัวล้านสวมผ้าคลุมชัดๆ ....

ในขณะที่คิดแบบนั้น โซระก็นับเลขถึง 200 แล้วลุกขึ้นยืนก่อนจะทำท่ากายบริหารยืดเส้นกล้ามเนื้อ ก่อนจะผ่อนลมหายใจ  เป็นอันเสร็จพิธี

“นี่...” ผมรอจังหวะแล้วยื่นกระบอกน้ำให้พร้อมกับผ้าเช็ดเหงื่อ

“อ๊ะ แต็งกิ้ว~ โซระรับมาแล้วดื่มจนหมดทีเดียวด้วยใบหน้าแช่มชื่นพลางเช็ดเหงื่อไปด้วย  “ฮ้า~ ไม่ได้ออกแรงทุกส่วนเต็มที่นานแล้วเหมือนกันนะเนี่ย” ก่อนหยิบผ้าพาดบ่า แล้วชวนเข้าบ้านด้วยท่าทีอยากอาบน้ำเต็มทน

“เอาล่ะ เข้าบ้านกันเถอะ”

“อืม...”

ผมรีบเดินไปตามสมทบข้างๆ ขณะเปิดประตูเข้าไปในบ้าน

“ทำ...กับข้าว...รอแล้วล่ะ”

“ไปแอบทำมาตอนไหนเนี่ย? เอ่อ...ช่างเถอะ ว่าแต่ทำอะไรเหรอวันนี้?

ผมยกนิ้วขึ้นมานับทีละอย่างๆ “หมูป่าผัดขิง...ซุปหน่อไม้...กระต่ายตุ๋น...อืม...แล้วก็ ตัวที่...หน้าตาเหมือนจิงโจ้...ชุบแป้งทอด...หมดแล้ว”

“อ่อ... เจ้าตัวที่ไปล่ากันมาก่อนหน้านี้สินะ”

โซระชักสีหน้านึกถึงมอนเตอร์ที่ไปล่าด้วยกันเมื่อวันก่อน ขนาดรูปร่างคล้ายจิงโจ้ แต่มีเกร็ดสีเขียวเหมือนกิ้งก่า แถมยังพ่นไฟได้ด้วย สีหน้านั้นเหนือนจะสื่อว่า ไอ้ตัวแบบนั้นมันกินได้ด้วยเหรอฟะ

ผมสังเกตได้ถึงท่าทางนั้นเลยรีบชูนิ้วหัวแม่มือขึ้นมายืนยันคอนเฟิร์ม

“...ไม่รู้เหมือนกัน”

“ไม่รู้แต่เอามาทำอาหารเนี่ยนะ?

จะไปรู้ได้ยังไงล่ะ ในโลกเก่ามันไม่มีตัวหน้าตาประหลาดแบบนั้นนี่นา ไม่ลองกินก็ไม่รู้หรอก เห็นเขาบอกมาว่ากินได้ก็กิน  ไหนๆ ก็มาต่างโลกทั้งที ลองของแปลกๆ ก็คงไม่เสียหายหรอก

“ยุคแห่งการ...แสวงหา...รสชาติ...ที่ไม่เคย...ลิ้มลอง”

“นี่ไม่ใช่โลกกรูเมต์นะ”

“ไม่ลอง...ไม่รู้”

“คร้าบๆ เข้าใจแล้วคร้าบ”  โซระพยักหน้ายอมกับเมนูใหม่อย่างจนใจ  ก่อนจะตรงไปที่ห้องน้ำ “งั้นก่อนอื่นขออาบน้ำก่อนแล้วกันเหนียวไปหมดทั้งตัวแล้วเนี่ย...”

“...น้ำอุ่น...เตรียมไว้แล้ว”

“เห...เยี่ยมไปเลยน้า~

เปิดเข้าไปด้านในเหนืออ่างน้ำขนาดแช่ได้คนเดียวมีไอน้ำลอยอบอวน จากเครื่องปรับอุณหภูมิน้ำเวทมนตร์ที่แค่ถ่ายพลังเวทแล้วรอสัก 10 นาที ก็อุ่นได้ที่ สำหรับช่วงที่อากาศหนาวนี่เป็นไอเทมที่ขาดไปไม่ได้เลย

เข้ามาข้างในก็ไม่ลืมที่จะปิดประตูห้องน้ำให้สนิท ล็อกกลอนไม่ให้อุณหภูมิไอน้ำไหลออกไป

“เอ่อ...”

“....?

“....เอ่อ คุณมิ้นต์ครับ ช่วยออกไปจากห้องน้ำก่อนได้หรือเปล่าครับ แล้วสีหน้านิ่งนั้นมันอะไร...เห้ย หยุดเลย ไม่ต้องถอดเสื้อผ้าเลยนะ!

“...อยากแช่...น้ำอุ่น...”

“งั้นเดี๋ยวชั้นออกไปรอข้างนอกก่อนก็ได้”

“...โซระ...เหงื่อท่วม...เหม็น...อาบ...พร้อมกัน...”

“ก็นะ แหมๆ รอให้เพื่อนอาบน้ำเสร็จก่อนจะเป็นอะไรไป้”

“...ผู้ชายด้วยกัน...ไม่ต้องอาย...ไปหรอก”

ผมเท้าสะเอวแอ่นอกมาดแมน แน่นอนว่าถอดออกหมดมาตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว

แน่นอนว่าโซระก็ยังแสดงรีแอคชั่นสุดยอดเหมือนเคย ดวงตาที่เกือบถลนออกจากเบ้าและใบหูที่แดงแจ๋เป็นลูกตำลึงนั่น ไม่เคยทำให้ผิดหวังจริงๆ

“ดูสภาพตัวเองหน่อยสิเฟ้ย!

“....อืม?

“ไม่ต้องมาบ้องแบ้ว แบบนั้นไงแบบนั้นน่ะ! ไหว้ล่ะ ช่วยเข้าใจสภาพตัวเองตอนนี้หน่อยเถอะ ยางอายน่ะมีบ้างมั้ย!

“...ผู้ชายด้วยกัน...ไม่เห็นแปลก”

“ต่อให้เป็นผู้ชายด้วยกันก็แปลกเฟ้ย! มีแต่นายนั่นแหละที่กล้าถอดแก้ผ้าต่อหน้าโดยไม่ลังเลแม้เสี้ยววิน่ะ! ที่สำคัญชั้นหมายถึงทางกายภาพต่างหาก ทาง-กาย-ยะ-ภาพ”

“อืม..?

ถ้าให้อธิบายเชิงกายภาพแบบย่อๆ ก็ เอล์ฟโลลิมีช่องคลอด ส่วนสูง 130 น้ำหนักเบาหวิว ผมสีเงินยาวตงถึงสะโพก แล้วก็นัยน์ตาสีเหลืองสว่าง แต่จิตใจนั้นคือ ผู้ชายอายุ 16 สุขภาพดีและยังซิง ...อืม ก็ไม่มีอะไรผิดแผกนี่นา

“...ธรรมดาออก”

“ธรรมดาที่ไหนเล่า! เจ้าบ้า ตั้งแต่ร่างกายเป็นงี้ก็เล่นตลกกับชั้นเรื่อยเลยนะ ตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมารู้มั้ยว่าชั้นต้องอดกละ...”

“...อดกละ??

“อะ อด....อ๊า! โธ่เว้ย! จะแช่ด้วยกันใช่มะ? เออได้! แช่ก็แช่!

โซระฟิวส์ขาดแล้วถอดเสื้อผ้าออก แต่ยังเหลือผ้าผืนเล็กๆ ปิดจุดสำคัญ กระโดดลงน้ำไม่รีรอ

อืม...ผมเล่นแรงไปหน่อยรึเปล่านะ?

แต่ทันทีที่รู้สึกแบบนั้น รู้ตัวอีกทีก็ลงมาแช่ด้วยอีกคน

แล้วก็ลืมเรื่องที่คิดไว้ทิ้งไปในบัดดล เพราะความรู้สึกอุ่นๆ ของผิว ผมแช่ร่างกายลงไปผ่อนคลายในน้ำร้อนอุ่นๆ  โดยมีอีกคนนั่งแช่ตัวแข็งอยู่ด้านหลัง ขาของโซระพาดมาด้านหน้า ...ดูแล้วไม่มีขนเลย

ว่าแต่...

“...แคบ...จัง...”

“...ก็แหงสิฟะ”

โซระวางแขนบนขอบอ่างแล้วแหงนหน้ามองเพดานราวกับพยายามหนีความจริงบางอย่าง

ผมเองก็เอาบ้างดีกว่า แนบศีรษะพิงหน้าอกของอีกฝ่าย ได้ยินเสียงหัวใจเต้นตึกตักเป็นจังหวะ

“...อุ่นดี”

“นั่นสิน้า...” โซระตอบด้วยน้ำเสียงเอื่อยๆ

“...สงบสุข...ดีเนอะ”

“สงบสุขละน้า...”

“อยาก...แช่...แบบนี้...ไปเรื่อยๆ....”

“อืม...”

“นี่...โซระ...”

“...อะไร”

“หลังจากนี้...พวกเรา...จะเป็นยังไงเหรอ...”

“อืม...ไม่รู้สิ...ก็คงเป็นแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ ล่ะมั้ง...ทำงานนักผจภัญ...กลับบ้าน...กินข้าว...นอนอย่างเต็มอิ่ม...ใช้ชีวิตสนุกสนานกับทุกๆ วันล่ะมั้ง”

“...ไร้เป้าหมาย...จังนะ...”

“นั่นสินะ...ว่าตามตรงถ้าเป็นชั้นเมื่อก่อนคงไม่คิดว่าต้องมาผจญอะไรแบบนี้หรอก ถ้าไม่ถูกส่งมาที่ต่างโลกก็คือเป็นนักเรียนวัยรุ่นธรรมดาๆ ที่ทำงานพิเศษตัวเป็นเกลียว สอบเข้ามหาลัยดังๆ  เรียนจบแล้วเข้าทำงานในบริษัทดีๆ มีเป้าหมายคือการไต่เต้าระดับให้ได้เงินเดือนสูงๆ  จากนั้นเอาเงินมาซื้อบ้าน ผ่อนรถสักคัน หาภรรยาสาวสวยสักคน หรือไม่ก็ย้ายมาอยู่กับน้องชายบุญธรรม อะไรประมาณนั้นล่ะมั้ง”

“...พูดออก...มาได้”

“ก็ถามเองนี่...แต่ว่านะ เป็นแบบนี้ไปเรื่อยๆ ก็ไม่เลวไม่ใช่เหรอ? อาจจะมีขัดสนเรื่องเงินทอง หรือมีอันตรายอยู่เต็มไปหมด แต่ชั้นว่าโลกแบบนี้มันก็ไม่เลวหรอกนะ ชั้นน่ะเป็นพวกไม่ค่อยมีความฝันเท่าไหร่ จะที่ไหนก็ได้ ขอแค่มีบ้านที่แข็งแรง  ได้กินอาหารอร่อยๆ ครบมื้อ ได้เวลานอนที่เพียงพอ  มีคนให้คอยยิ้มคอยหัวเราะด้วยกัน  แค่นี้ก็พอใจแล้วล่ะ สำหรับชั้นโลกนี้มันง่ายว่าโลกก่อนเยอะเลยนี่นะ ...อ๊ะ แต่เพราะชั้นมีสกิลโกงด้วยนี่นะ อาจไม่ยุติธรรมกับผู้คนของโลกนี้ที่กำลังพยายามอย่างหนักรึเปล่า ฮ่าๆ”  โซระพูดติดตลก

“อืม...”

ผมพยักหน้าตอบสั้นๆ แต่ในหัวมีเรื่องให้ขัดเต็มไปหมด

“โซระ...พยายาม...”

ผิดกับผมที่ชอบอยู่นิ่งเฉย  โซระน่ะไม่ว่าจะเป็นงานแบบไหน งานใหญ่หรืองานเล็กน้อยเพียงไร ก็ตั้งใจทำงานอย่างแข็งขัน ตั้งแต่เมื่อก่อนก็ดั้นด้นหางานพิเศษทำเพราะพ่อแม่เสียไปเพราะอุบัติเหตุ แม้ว่าจะมีเงินประกันเพียงพอให้ใช้อีกหลายปีแต่โซระก็เลือกที่จะพึ่งพาตัวเอง

แม้แต่ตอนนี้โซระก็ยังคงฝึกฝนอยู่เสมอๆ ทั้งที่แค่ใช้พลังโกงของตัวเองก็เพียงพอแล้วแท้ๆ แต่โซระกลับเลือกที่จะฝึกฝนร่างกายของตัวเองให้แข็งแกร่ง 

“...พยายาม...มากๆ”

โซระเคยแสดงความสามารถของตัวเองให้เห็นครั้งหนึ่งตอนที่ไปล่ามอนเตอร์แล้วเจอกับตัวที่อันตรายมากๆ การโจมตีของนักผจภัยคนอื่นทำอะไรมันไม่ได้เลย แต่โซระแค่ดีดนิ้วร่ายเวทย์โจมตีเจ้านั่นก็ตัวระเบิดแหลกสลายไปในพริบตา จากที่สังเกตมาไม่มีนักผจญภัยคนไหนทำได้แบบนั้นเลย การใช้เวทรุนแรงแบบนั้นต้องใช้การเตรียมพิธีกรรมมากมาย แต่โซระเพียงแค่ดีดนิ้ว เวทมนตร์ระดับสูงก็ปรากฎขึ้นอย่างง่ายดาย

ทั้งที่มีพลังอำนาจมากจะทำอะไรก็ได้ จะให้ตัวเองยิ่งใหญ่แค่ไหนก็ได้ จะออกไปต่อสู้ฆ่าล้างบางปีศาจ สังหารมังกร ช่วยเหลือองค์หญิง  หรือกลายเป็นราชาเจ้าของประเทศไหนสักแห่ง ก็ไม่ได้เกินเลยความสามารถของโซระเลยสักนิดแต่ถึงอย่างนั้น โซระกลับเลือกที่จะใช้ชีวิตธรรมดาสามัญไม่ต้องการอะไรไปมากกว่านี้

ไม่เกี่ยวหรอกว่าจะมีพลังขี้โกงจากพระเจ้าหรืออะไร โซระกำลังพยายามอยู่ สิ่งนั้นไม่ใช่เรื่องขี้โกงแน่นอน

“...เราคิด...เเบบนั้น”

ไม่รู้เลยว่าตอนนี้ใบหน้าของโซระที่มองมาทำสีหน้าแบบไหนอยู่ 

“...ขอบคุณนะ”

รู้สึกได้ถึงสัมผัสแผ่วเบาเหนือศีรษะ ผมค่อยๆ หลับตาลง แล้วผ่อนลมหายใจ ค่อยฟังเสียงเต้นตุบๆ ของอีกฝ่าย พร้อมกับไอน้ำที่ลอยขึ้นมา 

รู้สึกสงบอย่างบอกไม่ถูก

...ความรู้สึก...อบอุ่น

...ขออยู่แบบนี้ไปสักพักคงไม่เป็นอะไร

 

—ทั้งที่คิดอย่างนั้น

รู้ตัวอีกทีเวลาก็ใหลผ่านไปเป็นชั่วโมง

ดูเหมือนว่าพวกเราจะแช่น้ำจนตัวเปื่อยนานเกินไป

อาหารที่ทำทิ้งไว้เย็นชืดหมดแล้ว ทว่าโซระก็ยังคงกินอย่างเอร็ดอร่อยเฉกเช่นทุกวัน

อืม...จะว่าไปมีเรื่องที่ต้องบอกให้ได้อยู่นี่นา

“...ตั้งแต่พรุ่งนี้...เรา...ไม่ไป...กับ...โซระ...แล้วนะ"

"...เอ๋?"

แล้วช้อนก็หล่นจากมือของอีกฝ่ายทันใด ...แม้แต่เนื้อจิ้งโจ้ทอดก็หลุดออกมาจากปากด้วย กินให้มันดีๆ หน่อยสิ สีหน้ายินดีกับอาหารเมื่อกี้หายไปไหนหมดกัน?

 


 

 

+++

สอบเข้าม.ผ่านแล้ว อะตลบมือ แปะๆ ห่างหายไปนานก็กลับมาเขียนสักที รู้สึกฝืดๆ ขัดๆ หน่อยเเฮะ ยังไงก็ขอขอบคุณทุกท่านที่ยังตามอ่านนิยายตามใจฉันเรื่องนี้อยู่เรื่อยๆ  

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 256 ครั้ง

770 ความคิดเห็น

  1. #597 เมจิกโคโค (@09956324) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2561 / 11:04
    สนุกสุดดด
    #597
    0
  2. #304 NORHT_Wind (@Luminasai) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2561 / 13:21
    เมื่อไหร่เขาจะได้กันคะ?😂😂😂😂
    #304
    0
  3. #297 wakure (@wakure) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2561 / 07:12
    ขี้เกียจเดินสินะมิ้นท์
    #297
    0
  4. #285 mnmnmenmen (@mnmnmenmen) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2561 / 21:18
    ยังจำได้มั๊ย ที่เยบอกว่าถ้าเข้า ม. ได้จะลงทุกวันน่ะ หึๆๆๆ จะเข้ามาดูทุกวัน
    #285
    1
  5. #284 m3417 (@m3417) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2561 / 07:52
    หรือว่าจะไปหาหลวงพี่ออร์ค!?
    #284
    0
  6. #283 YuiHime (@pramote2023) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2561 / 04:50
    คุณเธออยากนอนอยู่บ้านแน่เลย5555
    #283
    0
  7. #282 save sahassawat (@practicewrite) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2561 / 03:36
    ยินดีด้วยเพื่อน. 61. ส่วนเราก็ยังเคว้งคว้างต่อไป ToT (จะครึ่งปียังไม่มีที่เรียน)
    #282
    0
  8. #281 Just A Lolicon (@ThisPMCG) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2561 / 21:28
    โซระคงใช้กรงกันหมีแบบพิเศษสินะ
    #281
    0
  9. #280 beelovemeetoo (@beelovemeetoo) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2561 / 21:24
    ทำยังนั้นไม่กลายเป็นไซตามะเลยรึ
    #280
    0
  10. #279 ชากับกาแฟ (@luckyazaz) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2561 / 21:24
    เป็นเราก็ช็อก
    #279
    0
  11. #278 จอมโจรปริศนา (@Red_kill) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2561 / 21:23
    น้องจะไปไหน??
    #278
    0
  12. #277 ปูโพธาราม (@souwanee) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2561 / 20:45
    อาบน้ำด้วยกัน แช่น้ำด้วยกัน นายเป็นคนที่อดทนมากโซระ
    #277
    0
  13. #276 polar* (@khim-aroon) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2561 / 20:38
    ยินดีด้วยนะคะ มาต่อแล้วดีใจมากๆเลยยยย
    #276
    0
  14. #275 bigbowka (@bigbowka) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2561 / 20:24
    ยินดีด้วยนะคะ
    เราก็ยินดีกับตัวเองด้วย จะได้อ่านต่อแล้ว~
    #275
    0
  15. #274 00252500 (@00252500) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2561 / 19:56
    "กินข้าวกาอนหรือกินเราก่อนละโซระ?" ทำไมถึงไม่ไส่ลงไปปปปปป!! สูดดดดกาวแปบ
    #274
    1
    • #274-1 (@tanakar8523) (จากตอนที่ 15)
      2 พฤษภาคม 2561 / 22:05
      ได้!!!!
      #274-1
  16. #273 FUS RO DAH (@chainpotha) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2561 / 19:25
    ยินดีด้วยคร้าบบบบ แปะๆ
    #273
    0
  17. #272 321ยิ้ม~ (@A4306117211) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2561 / 19:18
    แม้ว่านานๆจะอัพตอนใหม่มาที แต่ก็ยังติดตามอยู่ตลอด ชอบแนวสโลไลฟ์แบบนี้ อ่านแล้วไม่เครียดี ขอบคุณครับ
    #272
    0
  18. #271 Tiosphere (@Tiosphere) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2561 / 19:02
    สนุกเหมือนเคย อยากให้อัพบ่อยกว่านี้
    #271
    0
  19. #270 thenovar13srafzx (@thenovar13srafzx) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2561 / 18:21
    ค้างงงงงงงงง~!!
    #270
    0
  20. #269 ragunaH (@ragunaH) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2561 / 18:16
    รอน้า~~
    #269
    0
  21. #268 baimon2003 (@baimon2003) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2561 / 18:14
    รอตอนต่อไป
    #268
    0