สนใจจะซื้อเราไปเลี้ยงรึเปล่า?

ตอนที่ 14 : ตอนที่ 14 สนใจจะกินรึเปล่า?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,489
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 248 ครั้ง
    12 พ.ค. 61


นัยน์ตาสีดำจ้องเขม้ง ริมฝีปากใหญ่แยกเขียว น้ำลายไหลยืน ทำท่าเหมือนจะพุ่งเข้ามาใส่ตัวผมที่ยังทำธุระไม่เสร็จ ...อืม ไม่คิดจะรอสินะ  เข้ามาจู่โจมคนตอนกำลังฉี่อยู่นี่มันเสียมารายาทรู้ไหมถ้าเกิดเลอะ เทอะขึ้นมาจะทำยังไง

ระยะห่างไป 4 เมตร สิ่งมีชีวิตที่เรียกวิ่งโผเข้ามา

ก็อยากรีบๆ ลุกอยู่หรอกนะ แต่ร่างกายเด็กผู้หญิงเนี่ยมันจะเร่งก็ไม่ได้ใช่ไหมล่ะต้องค่อยๆ ปล่อยช้าๆ อย่างบรรจง จะทำรุนแรงแบบคุณน้องชายไปได้ เพราะคุณน้องสาวน่ะเป็นคนนอบน้อมไงล่ะ

ทันทีที่คิดว่าคงโดนกอลลินกระซวก เป็นซากศพตายอนาถที่เปรอะเปื้อนไปด้วยปัสสาวะ

—กึกกี้!

จู่ๆ คุณกอบลินก็หน้าทิ่มลงไปอย่างไม่มีเหตุผลเสียอย่างนั้น...พร้อมกับมีน้ำสีแดงไหลออกมา คุณกอบลินเอามือยันพื้น ลมหายใจหอบแฮก ดวงตาเบิกโพลง แยกเขี้ยวข่มขู่ใส่ผม แววตานั้นบ่งบอกถึงความพิโรธ แต่ก็แผงไปด้วยความหวาดกลัวอย่างบอกไม่ถูก

ในขณะเดียวกันผมก็ปล่อยหมดก๊อกพอดี ก่อนหน้านี้ไม่น่ากินน้ำเยอะเลย เล่นจ้องกันขนาดนั้นถ้าเป็นคนอื่นคงฉี่ไม่ออกแล้วล่ะ รู้ไหมอืม...แต่ก็ขอบคุณที่รอนะ โล่งเลยล่ะ

ทำธุระใส่พุ่มไม้เสร็จก็ดึงกางเกงในขึ้น ก่อนจะย้ายไปทางคุณก็อบลินที่ดูสะบักสะบอม บาดแผลเต็มตัว เลือกไหลนองพื้น แถมแขนข้างหนึ่งยังบิดหันไปทางที่ไม่ถูกไม่ควร คุณก็อบลินบาดเจ็บสาหัสเลยไม่ใช่เหรอ...?

“มิ้นต์ ธุระเสร็จรึยัง?” โซระขานเรียกมาจากอีกด้านของต้นไม้ ผมตอบรับสั้นๆ “งั้นชั้นไปหาเลย—เฮ้ย!?

จู่ๆ โซระส่งเสียงตกใจสุดขีด กระโดดโผเข้ามากอดผมไว้ในอ้อมแขนราวกับปกป้อง

“เป็นอะไรไหม!?

โซระถามด้วยความเป็นห่วง แต่ขอโทษทีนะ ที่น่าเป็นห่วงน่ะ คือเจ้าตัวที่นอนจมกองเลือดต่างหาก

“ไม่เป็นไร...วางก่อน...”

ก็ดีใจนะที่เป็นห่วง แต่โซระเพิ่งจะเหยียบที่ผมปล่อยไว้เมื่อกี้ไปเต็มเท้าเลยนะรู้ตัวรึเปล่า  

ช่วยวางแล้วปล่อยผมไม่จากตรงนี้หน่อย แม้มันจะซึมลงดินแล้วก็ตามแต่มันสกปรกนะ...

โซระลังเลครู่หนึ่ง แต่เมื่อเห็นว่าผมไม่เป็นอะไรจริงๆ ก็วางผมลงกับพื้น ก่อนจะเพ่งไปยังคุณก็อบลินที่เหมือนกำลังสิ้นใจ  และทำความเข้าใจสถานการณ์อย่างรวดเร็ว ...ถ้าไม่ติดที่ว่ายืนอยู่ตรงนั้นก็เท่อยู่หรอก ผมรีบถอยออกมาห่างๆ

“ดูเหมือนว่าจะถูกใครสักคนโจมตีมาน่ะ”

“อืม”

ผมพยักหน้า อืม...จริงๆ แค่มองก็รู้แล้วล่ะ  มันคงเดินมาเจอผมทำธุระแล้วนอนจมกองเลือดตายละมั้ง

ตามพื้นฐานความรู้ของผมเนี่ย ก็อบลิน เป็นมอนเตอร์ชนิดแรกๆ ที่จะได้เจอ นอกจาก เจ้าตัวก้อนใสๆ เหลวๆ ที่เรียกว่าสไลม์ ไม่ก็เห็ดหัวแดง เป็นพวกอ่อนแอหากอยู่ตัวเดียว แต่หากอยู่รวมกันเป็นฝูงหรืออยู่ในถิ่นของมันอย่างถ้ำมืดๆ ก็กลายเป็นมอนเตอร์น่ากลัวเลยทีเดียว ทั้งยังชอบจับผู้หญิงไปจั้มบ้ะๆ เพิ่มจำนวนก็อบลินด้วย

“กี้กี้กี้!

คุณก็อบลินส่งเสียร้องข่มขู่อีกครั้งเมื่อเห็นโซระ มันพยายามตะเกียดตะกายให้ลุกขึ้น แต่ร่างกายก็ไม่เป็นใจ ได้แต่นอนแน่นอ่งราวกับสั่งให้ทำใจรอความตาย

แล้วโซระก็พูดออกมา

“...คงต้องกำจัดสินะ”

คำพูดที่โหดร้าย แม้ว่ามันจะฟังไม่รู้เรื่อง แต่ก็เข้าใจความหมายที่สื่อ 

คุณก็อบลินหลับตาลงเฝ้ารอความตายที่กำลังจะมาถึงในไม่ช้า

“ขอโทษทีนะ”

โซระเสกเวทมนตร์ไฟในมือข้างหนึ่งและเล็งใส่เป้าหมาย

ผมดึงแขนเสื้อโซระที่ไม่ได้กำลังจะโจมตี พลางมองใบหน้าเรียบเฉยจนน่ากลัวนั้น “โซระ...จะฆ่าเหรอ”

“อืม...ถ้าชั้นปล่อยไว้มันอาจกลายเป็นปัญหาในอนาคตก็ได้ มอนเตอร์ที่เฉียดตายแล้วรอดชีวิตน่ะ จะพัฒนากลายเป็นสิ่งที่แข็งแกร่งกว่าเดิม ทางที่ดีควรกำจัดมันก่อน...”

ผมนึกถึงคำพูดของโซระก่อนหน้านั้น 'ไม่ฆ่าก็ถูกฆ่า' นั่นมันอาจจะเป็นสัจธรรมของโลกใบนี้ก็จริง

...เเต่ว่านะ

“โซระ...”

“ทำไมเหรอ?

...แต่ว่านะ

“รักษา...ได้ไหม? 

ผมพยายามอ้อนวอน

“เดี๋ยวสิ พูดอะไรออกมาน่ะ ทำไมถึงต้อง...”

“...ได้ไหม?

“มิ้นต์ ชั้นก็ไม่อยากบอกว่าโลกสวยหรอกนะ แต่ว่า...”

“...นะ ...พี่”

“แหมๆ จะรักษาให้เดี๋ยวแหละ”

แล้วก้อนลูกไฟก็กลายเป็นแสงสว่างสีทอง ร่างกายของคุณกอบลินถูกฟื้นฟู บาดแผลค่อยๆ หายไป พร้อมกับแขนที่กลับมาอยู่ในสภาพที่ควรจะอยู่

...หลอกง่ายกว่าที่คิดไว้อีก ควรดีใจหรือเสียใจดีเนี่ยอย่างน้อยๆ ก็ไม่ต้องยิ้มชื่นขนาดนั้นก็ได้นะ

คุณก็อบลินค่อยๆ เบิกตากว้างด้วยความมึนงง ทั้งที่คิดว่าจะตายแล้วแท้ๆ แต่จู่ๆ ความเจ็บปวดก็หายไปราวกับความฝัน ว่าไงดีล่ะ ถึงจะบอกว่ารักษาก็เถอะ แต่ทีแรกคิดว่าคงแค่รักษาบาดแผลปกติ ไม่นึกว่าจะฟิตปึ๋งปั๋งขนาดนี้ แถมยังใช้ได้ง่ายๆ แค่แบมือ การรักษาของโซระนี่เข้าขั้นขี้โกงชัดๆ เลย

“บอกไว้ก่อนนะว่าถ้าปล่อยมันไปจริงๆ ล่ะก็ มันจนกลายเป็นปัญหากับคนอื่นก็ได้  แล้วแบบนี้ยังอยากจะปล่อยมันไปอีกเหรอ?

โซระมองคุณก็อบลินที่กำลังสับสน ก่อนจะถามขึ้นมา แต่ผมไม่ตอบแล้วเดินเข้าไปหาเจ้าตัวสีเขียวที่กำลังแยกเขี้ยวพุ่งเข้ามา แต่เพราะรู้ว่ายังไงก็ไม่สามารถสู้โซระได้เลยอยู่เฉยๆ เพื่อดูท่าที

แล้วผมก็

“...หิวรึเปล่า?

หยิบขนมปังก้อนที่เก็บใส่ห่อไว้ในกระเป๋าเสื้อออกมา

อีกฝ่ายจ้องมองผมอย่างงงงัน ก่อนจะเปลี่ยนสีหน้าเป็นหวาดระแวง

แล้วจู่ๆ ก็มีเสียงท้องร้องดังออกมาจากพุ่งแห้งๆ

“...ไม่มีพิษ...หรอกนะ”

อีกฝ่ายมองดวงตาของผมอยู่เกือยนาที ก่อนจะรีบความขนมปังก้อนไปเคี้ยวอย่างมูมมาม

ขณะเดียวกันโซระก็มองผมด้วยสายตาที่ไม่เข้าใจเลยแม้แต่นิดเดียว

“คิดจะทำอะไรน่ะ”

“แค่...อยาก...ทดสอบ”

“ทดสอบ?

โซระพูดทวน เหมือนยิ่งไม่เข้าใจ ว่าผมตั้งใจจะทำอะไรกันแน่ แต่ก็ยอมเฝ้ามองต่อไปและพร้อมสำหรับเหตุการณ์ไม่คาดฝันทุกเมื่อ

“...อร่อยมั้ย?

“กี้ กี้”

“...อืม ดีแล้วล่ะ”

“กี้...”

“ถามว่า...ทำไมอืม...เราแค่...สงสัยน่ะ ...เกิดอะไรขึ้น?

อีกฝ่ายนิ่งไปสักพักก่อนจะ ค่อยๆ ส่งเสียงกรีดร้องเบาๆ และน้ำตาที่ไหลอาบใบหน้าสีเขียว

“กี้ๆ กี้ๆ กี้ กี้”

“อืม...มนุษย์...โจมตี...กำลัง...หาอาหาร...สินะ”

“กี้!

“อืมๆ...ลำบากน่าดู...”

"กี้ๆๆ"

"อืมๆ คุณก็อบลิน...น่าสงสาร..."

“เดี๋ยวๆๆ" 

จู่ๆ โซระก็เบิกโพล่งขึ้นมา 

“หมายความว่าไงเนี่ย นายเข้าใจที่มันพูดเหรอ?

ผมพยักหน้าตอบ

อืม...จะว่าเข้าใจก็มั้ยก็อาจจะ จะว่าเข้าใจก็เข้าใจ หรือจะว่าไม่เข้าใจก็ได้

ผมไม่เคยเรียนภาษาก็อบลินหรอกนะ แล้วก็พูดไม่ได้ด้วย  

ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน แต่ผมดันเข้าใจว่าอีกฝ่ายต้องการจะสื่ออะไร เหมือนมันเข้าใจเองโดยอัตโนมัติ

ถึงจะไม่ได้ทำความเข้าใจทั้งหมด แต่ก็พอจับใจความได้ อะไรประมาณนั้น ก็เลยอยากลองทดสอบดูว่ามันจะจริงรึเปล่า ที่จริงความรู้สึกนี้มีมาตั้งแต่ก่อนหน้านั้นแล้ว กับฝูงเห็ดที่โดนโซระกระทืบไป

พอตอบกลับไปแบบนั้นโซระก็งงเป็นไก่ตาแตก ยิ่งไม่เข้าใจเข้าไปใหญ่ ...เอาเถอะ  ผมเองก็ยังไม่ค่อยเข้าใจตัวเองเหมือนกัน เอาเป็นว่าฟังเขาเข้าใจก็พอเนอะ

“คุณก็อบลิน...อยากตายมั้ย?

“กี้!ๆๆๆ”

ซึ่งอีกฝ่ายส่ายหน้าหนีรัวๆ แน่นอนว่าไม่อยากอยู่แล้ว ไม่ว่าใครก็ต่างรักชีวิตกันทั้งนั้น

“ไม่สินะ...ถ้าอย่างนั้น” ผมหรี่ตาแล้วยิ้มบางๆ “ช่วยพาไป...ที่สมุนไพร...เยอะๆ ทีสิ”

ถึงจะเป็นแค่การควาดเดาก็เถอะ มอนเตอร์ป่าอย่างก็อบลินนี่น่าจะรู้ทิศทางในป่าดีสินะ คือผมอยากออกจากป่า กลับบ้านไปนอนแล้วล่ะ ถ้ายังไงช่วยพาไปที่ที่มีสมุนไพรให้เก็บเยอะๆ ก็จะดีมากเลย ผมจะได้ไปจากนี่สักที ...แต่ถ้าไม่ได้ล่ะก็

“...คงรู้เนอะ?

ผมหรี่สายตายิ้มอ่อน ก่อนจะหันไปทางโซระ

คุณก็อบลินเหงื่อแตกพลั่กก่อนจะรีบลุกขึ้นยืนตรง

ส่วนโซระก็มองผมด้วยสายตาเอือมระอา

“....นี่นาย”

“เรา...แค่...ไม่ชอบ...การฆ่าแกง...”

 

ใช่...การฆ่าน่ะไม่ดีหรอก จะฆ่าหรือถูกฆ่าก็ไม่ดีทั้งนั้น

 

...แต่ถ้า 'เจรจาเพื่อเป้าหมายล่ะก็อีกเรื่อง

 

“...ชั้นผิดเองล่ะที่คิดว่านายโลกสวยน่ะ”

โซระถอนหายใจ พลางนึกสงสารก็อบลินตัวนั้นจับใจอย่างบอกไม่ถูก

 

—หลังจากนั้นพวกมิ้นต์ก็พบกับสถานที่ลับในป่า ซึ่งมีสมุนไพรงอกเต็มไปหมด ทั้งยังคุณภาพดีเยี่ยม นอกจากนี้ยังไม่มีมอนเตอร์เข้ามารบกวนเเม้เเต่ตัวเดียว ทำให้วันนั้นพวกเขาฟาร์มเก็บสมุนไพรป่ากลับเมืองได้เป็นกอบเป็นกำเลยทีเดียว

ต้องขอขอบคุณ คุณก็อบลินผู้นำทาง มาไว้ ณ โอกาสนี้ ซึ่งหลังจากเหตุการณ์ครั้งนั้นก็ไม่เคยมีใครพบเจอมันอีกเลย


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 248 ครั้ง

770 ความคิดเห็น

  1. #596 เมจิกโคโค (@09956324) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2561 / 10:59
    เป็นล่ามนี่เอง
    #596
    0
  2. #561 notezaza4 (@notezaza4) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2561 / 15:38
    แหกทุกกฏของนิยายแฟนตาซี
    #561
    3
    • #561-2 (@tanakar8523) (จากตอนที่ 14)
      22 กรกฎาคม 2561 / 22:02
      ขนาดนั้นเลยเหรอครับ!!!
      #561-2
    • #561-3 pun101 (@pun101) (จากตอนที่ 14)
      4 สิงหาคม 2561 / 11:02
      เเน่นอน
      #561-3
  3. #263 Windy Erika (@tyuioptotan) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 เมษายน 2561 / 12:33
    สกิลแปลภาษา....
    #263
    0
  4. #261 Kuroshio (@mooky-1234) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 10 เมษายน 2561 / 19:08
    พระเอกดูเลวไปเลยเมื่อเทียบกับน้อง55556
    #261
    0
  5. วันที่ 9 เมษายน 2561 / 22:44
    หื้มมมม อย่างงี้เลยเราะ!!
    #257
    0
  6. #256 YuKi KuRoGaNe (@beam4834) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 เมษายน 2561 / 12:26
    เรื่องเล่าที่ฟีเรียเล่าสินะ?
    #256
    0
  7. #255 baimon2003 (@baimon2003) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 เมษายน 2561 / 09:47
    รอตอนต่อไป
    #255
    0
  8. #254 neo1112005 (@neo1112005) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 เมษายน 2561 / 07:59
    จะดึงมาเป็นพวกทั้งป่าเลยไหมเนี่ย
    #254
    0
  9. #253 risblack (@samae2546) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 เมษายน 2561 / 07:35
    ก็อบลินที่กายไปเพราะโแนลวในหมัอแล้วใช่ไหมครับ
    #253
    0
  10. #252 Tiosphere (@Tiosphere) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 เมษายน 2561 / 06:43
    ตอนแรกนึกว่าโดนดาเมจคริจากมิ้น ถถถถถ
    #252
    0
  11. #251 ปูโพธาราม (@souwanee) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 เมษายน 2561 / 01:46
    ความสามารถของเอลฟ์เหรอหรือเป็นสกิลเฉพาะตัวจ๊ะมิ้นต์
    #251
    0