สนใจจะซื้อเราไปเลี้ยงรึเปล่า?

ตอนที่ 13 : ตอนที่ 13 สนใจจะช่วยรอสักหน่อยได้ไหม?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,730
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 208 ครั้ง
    3 พ.ค. 61


ผ่านจากทุ่งราบกว้างนองกกำแพงเมืองก็จะเป็นป่ารกทึบที่มีมอนเตอร์อาศัยอยู่ ผมชักหน้าไม้ขึ้นมาและเล็งไปยังศัตรูที่ซ่อนอยู่หลังต้นไม้ คำนวณวิถี ระยะ แรงลม แล้วเหนี่ยวไก ทว่าช่วงเวลานั้นโซระที่เป็นฐานเกิดขยับตัวพอดีถูกเปลี่ยนทิศทางทำให้พลาดเป้าไปลงต้นไม้ที่อยู่ข้างๆ แทบ

เจ้าเห็ดแดงตัวน้อยตกใจและวิ่งหนีไปทันที

“โซระ...อย่าขยับสิ” ผมหันลงมาพูดกับโซระที่อยู่ด้านล่าง

“จะเป็นไปได้ไงเล่า” อีกฝ่ายที่อยู่ขี่คออยู่ก็ตอบกลับมาทันควัน “ลงมาจากหัวชั้นได้แล้วมั้ง”

ก่อนหน้านี้ในพวกเราเข้ามาในป่าเพื่อตามหามอนเตอร์เห็ดกับสมุนไพร แต่ด้วยภูมิประเทศป่ารกที่ไม่เหมาะสมกับการเดินสุดๆ ผมก็เลยขึ้นไปขี่คอโซระแทน เพราะอยู่ด้านบนมันสูงดีด้วยมองเห็นอะไรชัดเจนดี

“อยู่ด้านบน...ช่วยยิงให้...”

“แต่แบบนี้มันสู้ลำบากนะ”

“ไม่มีอะไรที่...โซระ...ทำไม่ได้...สู้ๆ รีบตามไป...เร็ว”

“เห้อ....คร้าบๆ”

โซระถอนหายใจก่อนจะสับขาก้าวต่อไปพร้อมทั้งแบกตัวผมไปด้วย ท่ามกลางป่ารกทึบที่มีแสงอาทิตย์ส่องลงมา และสายลมแผ่วเบาชวนให้รู้สึกดี พลางเฝ้าสังเกตการณ์ไปด้วยว่ามีอะไรอยู่แถวรอบๆ แต่ถึงจะบอกว่าเฝ้าสังเกตการณ์ก็เถอะ แต่กับโซระมีสิ่งที่เรียกว่า ‘สกิลค้นหาศัตรูอยู่’ ก็เลยรู้หมดเลยว่าแถวนี้มันมอนเตอร์รึเปล่า การเฝ้าสังเกตการณ์บนหัวโซระก็เลยไม่ค่อยจำเป็นเท่าไหร่ เหตุผลหลักๆ ที่ขี่คอโซระเพราะขี้เกียจเดินเองต่างหาก ...ก็มันเหนื่อยนี่นา

“มิ้นต์ หลังพุ่มไม้ตรงนั้นห่างออกไปมีมัชรูมะอยู่ 5 ตัว เกาะแน่นๆ ล่ะ”

“อืม...”

ได้ยินดังนั้นผมก็หนีบต้นขาแนบกับแก้มของโซระแน่น รับรองว่าไม่ตกแน่นอน

“มะ ไม่ต้องแน่นขนาดนั้นก็ได้นะ”

“คราวนี้...ไม่พลาด...ลุยเลย”

ผมไม่สนใจโซระที่แก้มกลายเป็นสีแดงฝาดๆ แล้วออกคำสั่งทันที

โซระพยายามจะไม่สนใจต้นขาที่แนบกับแก้มของตัวเองแล้วค่อยๆ ย่องเข้าไปหาเป้าหมาย ที่ตรงนั้นมีฝูงมัชรูมะ 5 ตัวตามที่โซระบอกจริงๆ ขนากตัวประมาณ 1 เมตร เห็ดหัวสีแดงโคนสีเนื้อ ดวงตากลมโต ไม่มีมือมีแต่เท้า กำลังยืนรวมกลุ่มกันและส่งเสียงปิ้วๆ จนน่ารำคาญ

ผมไม่รอช้าบรรจุลูกศรยิงใส่หนึ่งในนั้น แต่ว่ากลับพลาดเป้า ทำให้พวกมันรู้ตัวว่ามีศัตรูกำลังเข้าไปหา ก่อนจะแตกตื่นและกำลังจะวิ่งหนี ดูเหมือนว่าคราวนี้ถ้าปล่อยให้หนีไปอีกคงจะตามจับตัวยาก โซระก็เลยรีบกระโจนเข้าไปขวางทางพวกมันไว้ แล้วใช้ขาเตะซัดมัชรูมะตัวหนึ่งกระเด็นไปชนมัชรูมะที่เหลืออีก 4 ตัวล้มกระจัดกระจาย ราวกับเล่นโบวลิ่ง

...เมื่อกี้เกือบหงายหลังแล้วไหมล่ะ

“โซระ...อย่าผาดโผน”

“โทษทีๆ”

ผมมองไปยังเหล่ามัชรูมะผู้โชคร้ายของวันนี้

—ปิ้ว ปิ้ว ปิ้ว

มัชรูมะที่บาดเจ็บค่อยๆ ใช้เท้าเขี่ยให้ลุกขึ้น พวกมันคงคิดว่าไม่มีทางหนีรอดแล้วเลยหันมาสู้แทน ทางผมเองก็กระโดดลงจากหัวของโซระเก็บหน้าไม้แล้วชักใบมีดออกมาสู้ด้วยเช่นกัน ...แต่ว่ามีปัญหาอยู่นิดหน่อย

ทั้งที่ก่อนหน้านี้ก็ชักหน้าไม้ขึ้นมายิงแท้ๆ แต่พอถือมีดเข้าไปจักการเองกลับเริ่มรู่สึกแปลกๆ

ตั้งแต่เกิดมาก็เลยเหยียบมด ฆ่าแมลงสาป หักปีกฝีเสื้อมาบ้าง แต่การลงมือฆ่าสัตว์ตัวใหญ่แบบนี้ก็ไม่เคยทำมาก่อน(ถึงมันจะหน้าตาไม่เหมือนสัตว์ก็เถอะ) สัตว์ใหญ่สุดที่เคยฆ่าก็คงจะเป็นคุณคางคกที่ถูกผมขี่จักรยานทับบี้แบนโดนไม่ตั้งใจ

ตามปกติคนเราเตรียมใจที่จะฆ่าสัตว์ตัดชีวิตขนาดนั้นเลยเหรอ ถึงนี่จะเป็นต่างโลกที่คล้ายกับเกม แต่มันไม่ใช่เกม เป็นโลกความจริง ที่การฆ่าคือการฆ่า การที่ผมซึ่งเป็นคนจากโลกนู้นมาต่อสู้เข่นฆ่ากับมอนเตอร์ของต่างโลกนี้คงเป็นอะไรที่เตรียมใจมาไม่พอละมั้ง

สายตาจับจ้องมอนเตอร์ตาแบ๋วที่กำลังหมดหนทาง ถึงจะหน้าตาดูโง่ๆ แต่ดูๆ ไปก็น่ารักแปลกๆ เจ้าพวกนี้ก็คงไม่อยากตายเหมือนกันละมั้ง...พอคิดแบบนั้นแล้วก็รู้ไม่อยากจับมีดขึ้นมา เกิดความรู้สึกฆ่าไม่ลง...ไม่สิ  ไม่กล้าทำเสียมากกว่า ก็ดูสิพวกมันออกจะดูน่ารักดีไม่ใช่เหรอ?

ตอนนั้นเองหนึ่งในมัชรูมะที่รอดูท่าทีอยู่ก็เคลื่อนไหว และทันใดนั้นมันก็พุ่งเข้ามา—โพล๊ะเสียงเหมือนลูกโป่งแตกดังขึ้นพร้อมกับร่างของมัชรูมะที่แหลกเป็นผุยผง เศษซากเห็ดแดงกระจุยกระจายไปคนละทิศคนละทาง ถ้าเกิดมันมีเลือดเนื้อละก็นี่คงจะกลายเป็นฉากโหดร้ายในหนังสยองขวัญไปแล้ว

โซระหันมายิ้มให้ผมด้วยรอยยิ้มกว้างแบบพวกพระเอกหนังแอคชั่นชอบทำกัน

“ไม่เป็นไรนะ”

เศษซากที่เหมือนจะเป็นศพของมัชรูมะตกอยู่ตรงนั้น ...ฝีมือของโซระนั่นเอง

“...โหดร้ายที่สุด”

“ไหงงั้น!?”

หลังจากนั้นโซระก็เก็บกวาดมัชรูมะที่เหลือจนเหี้ยน และกำลังเก็บสิ่งที่เรียกว่า ‘หินวิญญาณ’ ที่มีอยู่ในร่างกายของพวกมันมาไว้สำหรับเป็นหลักฐานเควส ส่วนผมก็มานั่งกอดเข่าพิงหลังต้นไม้ จ้องมองการกระทำของฆาตกรเลือดเย็นโหดร้ายทารุณไร้ซึ่งความปราณี

“โหดร้าย...เป็นแผลใจ...ได้เลย”

“ขะ ขอโทษนะ ชั้นลืมนึกถึงเรื่องแบบนี้ไปสนิทเลย จู่ๆ จะให้ฆ่าเลยทันทีก็คงไม่ไหวสินะ”

“อือ...”

ผมพยักหน้า ภาพของเห็ดน้อยตาแบ๋วที่ถูกโซระเหยียบเละยังคงติดตา

“เอ่อ คือ ชั้นเองตอนแรกๆ ก็ไม่ค่อยกล้าลงมือ แต่หลังๆ มันก็ชินไปเองน่ะนะ”

“รู้ไหม...สายตาคุณเห็ด...เหมือนจะบอกว่า ‘ได้โปรดปล่อยพวกหนูไปเถอะ’ เลยนะ...”

“ถึงจะพูดแบบนั้นก็เถอะ ถ้าชั้นไม่ทำนายก็อาจจะบาดเจ็บได้ใช่ไหมล่ะ?”

โซระที่จัดการธุระซากเห็ดเรียบร้อยเข้ามาหาผม แล้วย่อตัวลงพลางลูบหัวเบาๆ

“ชั้นก็ไม่อยากจะพูดว่าทำใจให้ชินไว้หรอกนะ แต่ถ้าไม่ฆ่าก็จะถูกฆ่าเสียเอง แต่ที่นี่ไม่เหมือนที่ที่พวกเราจากมา ไม่ใช่ที่ที่สงบสุขแบบนั้นอีกแล้ว ที่ทำได้ตอนนี้ก็มีแต่ต้องเอาตัวรอดไปให้ได้ ฟังดูโหดร้ายไปหน่อยแต่ก็ช่วยไม่ได้นี่นา”

 “...เข้าใจแล้ว”

ผมพยักหน้าตอบ ที่โซระว่ามาถือเป็นเรื่องที่ถูกต้อง อืม...เรื่องแบบนั้นคิดไปก็เหนื่อยเปล่ารึเปล่านะ ช่างมันแล้วกันเนอะ?  ยังไงก็เปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้อยู่แล้ว

ว่าแต่...มีอยู่อย่างหนึ่งที่ผมขัดใจมาตั้งแต่เมื่อกี้

“โซระ...เราไม่ใช่เด็กนะ...หยุดลูบหัวสักที”

“อ๊ะ โทษที มันเผลอน่ะ”

โซระเอามือออกอย่างลนลาน ...ไปเอานิสัยชอบลูบหัวคนอื่นแล้วยิ้มให้ด้วยใบหน้าอ่อนโยนแบบนั้นมาจากไหนกัน ไม่ชอบใจเลย

กำจัดมัชรูมะตามเควสสำเร็จแล้วที่เหลือตอนนี้ก็คือตามหาสมุนไพรในป่า แต่โซระบอกว่าตั้งแต่เดินไล่ๆ หามายังไม่เจอเลยสักต้นหลังจากนี้คงต้องหาต่ออีกสักพัก แต่บอกตามตรงผมเหนื่อยแล้วอะ ทั้งทางด้านร่างกายและจิตใจเลยด้วย(ถึงจะไม่ได้ทำอะไรเลยก็เถอะ)

ความรู้สึกตอนนี้คืออยากกลับบ้านไปอาบน้ำอาบท่าแล้วทิ้งตัวลงไปนอนบนเตียงนุ่มนิ่ม อืม...พูดถึงน้ำแล้ว

“โซระ...ปวดฉี่...”

“ห๊ะ?”

“เราบอกว่า...ปวดฉี่...ฉิ้งฉ่อง...สีเหลืองๆ”

“ไม่ต้องย้ำขนาดนั้นก็ได้ครับ!

ในขณะที่โซระยังดูอยู่ ผมลุกขึ้นเช็ดปัดฝุ่นที่ติดอยู่ตรงใต้กระโปรงแล้วเดินไปทางพุ่มไม้เหมาะๆ สอดมือใต้กระโปรงแล้วถกกางเกงในลง อืม...ขอดีอีกอย่างของกระโปรงก็นี่แหละถอดง่ายใส่ง่าย ที่เหลือก็ตั้งเป้าเล็ง

“เดี๋ยวสิเฮ้ยจะยืนเรอะ”

“...ไม่ได้เหรอ?”

“ได้ก็แย่แล้ว!

“ล้อเล่น...รู้อยู่แล้วล่ะ”

ผมเดินไปที่หลังพุ่มไม้เดิมแล้วค่อยๆ นั่งยองๆ ตอนนี้ร่างกายผมกลายเป็นเด็กผู้หญิง ถ้าเล่นยืนฉี่เหมือนตอนเป็นผู้ชายก็คงกระเซ็นไปมา โดนตัวสกปรกกันพอดี(เคยพลาดมาแล้วครั้งหนึ่ง) 

ข้อเสียของคุณน้องสาวก็คือไม่มีเป้าไว้เล็งเหมือนคุณน้องชาย เลยต้องนั่งยองตอนปล่อยออกมา ถึงจะน่ารำคาญไปบ้าง แต่ก็ช่วยไม่ได้

“งั้นชั้นไปตรงนู้นนะ...”

โซระรีบหันหลังหนีไปอีกทาง

“จะแอบดู...ก็ได้นะ”ผมพูดดักไว้จนตัวโซระตัวเกร็ง

“ไม่ดูหรอกน่ารีบทำธุระให้เสร็จซะ”

ก่อนจะเดินเชิดหน้าหลบหลังต้นไม้ ไม่เห็นต้องเขินอะไรกันขนาดนั้นเลยนี่นา

บรรยากาศเงียบสงบ ความผ่อนคลายเข้ามา เสียงฉ่าและไอร้อนหลั่งไหลออกมาไม่ขาดสาย...อืม สบายตัวดีจัง ระหว่างที่กำลังปลดปล่อยผมก็เหล่สายตาไปทางทิศที่โซระหลบอยู่ พยายามหลับตาเอามือปิดหูสุดชีวิตไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้น

—แซกๆ แซกๆ

จู่ๆ ก็มีบางอย่างเคลื่อนไหวในพุ่มไม้ ผมรีบหันหน้ากลับมาทันทีเมื่อได้ยินเสียงแมกไม้ที่สั่นไหวเพราะอะไรบางอย่าง ทันใดนั้นเงาดำร่างเล็กก็ปรากฎตัวออกมา ผิวสีเขียวเข้มที่เป็นเอกลักษณ์ ร่างกายสะบักสะบอมผอมเล็กเหมือนเด็กเเคระ ดวงตากลมโต ใบหูกางใหญ่แหลม จมูกงุ้มแหลมและหน้าบิดเบี้ยว ในมือถือท่อนไม้เล็กๆ และสวมใส่เพียงหนังสัตว์สั้นๆ สิ่งมีชีวิตปริศนาที่พบเห็นได้ทั่วไปในนิยาย เกมออนไลน์ หรือการ์ตูนต่างๆ

“กี้กี้!

“อืม...สวัสดี...คุณก็อบลิน...”

ผมที่ยังปล่อยไม่เสร็จจะขยับตัวตอนนี้ก็คงไม่ได้

ถ้ายังไงถ้าจะช่วยรอสักหน่อยละก็จะเป็นพระคุณมากเลยล่ะ

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 208 ครั้ง

770 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 5 เมษายน 2561 / 00:04
    เฮือกกก!! //รูปทำดาเมจ
    #249
    0
  2. #248 neo1112005 (@neo1112005) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 4 เมษายน 2561 / 16:50
    ไปหลงป่ามาหยอ นานมาก
    #248
    0
  3. #247 sunza987 (@sunza987) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 4 เมษายน 2561 / 08:56
    ได้หรอหนูมิ้น?
    #247
    0
  4. #246 thenovar13srafzx (@thenovar13srafzx) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 4 เมษายน 2561 / 08:30
    รอ!!!!!! นิยายรายเดือน!!! อ๊าก!!!! นานโคตร!!!!!
    #246
    0
  5. #245 BB8888 (@BB8888) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 4 เมษายน 2561 / 08:09
    เออ~ เฮอ~
    #245
    1
    • #245-1 (@tanakar8523) (จากตอนที่ 13)
      4 เมษายน 2561 / 08:13
      จะเอ้อระเห้ยลอยชายเกินไปเเล้ว เเสดงความยินดีตื้นตันให้มันมากกว่านี้หน่อยสิขอรับ
      #245-1
  6. #244 Tiosphere (@Tiosphere) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 4 เมษายน 2561 / 06:53
    เฮ้ๆ.. ได้หรอลูก//ติดสตัน 10 วิ
    #244
    0