สนใจจะซื้อเราไปเลี้ยงรึเปล่า?

ตอนที่ 10 : ตอนที่ 10 สนใจจะเลี้ยงหน่อยไหม?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,105
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 215 ครั้ง
    23 มิ.ย. 61


เสียงฟังดูวุ่นวายดังออกมาจากตึกอาคารไม้ใหญ่กลางเมืองที่โดดเด่นเป็นสง่า เมื่อเปิดประตูเข้าไปด้านในก็พบกับกลุ่มคนที่แผ่บรรยากาศนักรบออกมากำลังรวมตัวอยู่ตรงหน้าบอร์ดที่มีกระดาษขอความแปะไว้ ดูเหมือนว่าจะเป็นที่สำหรับรับภารกิจหรือกระดานเควสสินะ หันไปอีกด้านมีโต๊ะประชาสัมพันธ์สำหรับยื่นคำร้องต่างๆ ซึ่งมีพี่สาวพนักงานกิลด์อกโตยิ้มแย้มบริการอยู่ นอกจากนี้ยังมีโซนร้านอาหารสำหรับบริการคนในกิลด์อีกด้วย ตรงโต๊ะลุงหัวล้านที่หัวเราะร่าอยู่บนโต๊ะนั้นมีเหล้ายาปลาปิ้งครบครัน ...ก๊งแต่หัววัน ไม่ดีต่อสุขภาพนะลุง

“รออยู่แถวนี้นะ ห้ามเล่นอะไรแผลงๆ ล่ะ”

โซระพูกก่อนจะทิ้งผมไว้แล้วไปทำธุระพูดคุยกับคุณพี่สาวอกตู้มหลังเค้าเตอร์

“อืม...” ผมพยักหน้าตอบ ไม่ได้คิดจะทำอะไรเลยสักนิดเดียว เห็นแบบนี้ผมเองก็เป็นพวกดูเวล่ำเวลาและสถานะการณ์เหมือนกัน  ผมชำเลืองมองไปรอบๆ สถานที่กิลด์ และกลุ่มคนที่แผ่รังสีเหมือนจะบอกว่า “ไปตบมอนเอตร์กันเถอะ!” อย่างสนอกสนใจ

...หาไรทำสักหน่อยดีไหมนะ?

”อย่าลืมคำสั่งนะ...คุณทาส”

ทันทีที่คิดแบบนั้นก็โดนโซระดักทางไว้ก่อน ทั้งที่ไม่ได้แสดงสีหน้าแท้ๆ แต่ทำไมถึงรู้ได้กันนะอ่านใจ?

โซระยิ้มเหี้ยม ดูเหมือนว่ายังแอบเคืองเรื่องก่อนหน้านี้พอดู ...ไหนว่าไม่โกรธแล้วไง คนขี้โม้

ผมพยักหน้าเงียบๆ แอบเดาะลิ้น เพราะเป็นคำสั่งของนายท่านก็ปฎิเสธไม่ได้ เอาความเป็นเจ้าร่างกายของผมมาดักทาง เล่นขี้โกงนี่นา ถึงจะได้ร่างกายไปแล้วทั้งตัว แต่ผมไม่ยอมมอบหัวใจให้หรอกนะ อย่าหวังเสียให้ยาก

ครั้งนี้ผมจะยอมล้มเลิกไปก่อนก็ได้

เพราะยังอิ่มจากมื้อเช้าอยู่ก็เลยได้สั่งอะไรกิน เลยเดินเล่นดีกว่า(แค่บอกว่าอย่าเล่นอะไรแผลงๆ ไม่ได้บอกว่าอย่าซนนี่นา) ผมเดินดูไปรอบๆ ที่นี่เป็นตึกอาคารไม้ที่เหมือนจะผสมระหว่างสถานที่ราชการกับร้านอาหารอย่างไงอย่างนั้น ระหว่างความเป็นทางการและไม่เป็นทางการ สมกับที่ได้ชื่อว่าเป็นองค์กรอิสระที่ไม่ขึ้งตรงกับฝ่ายไหนแต่ก็ให้ความร่วมมือกับรัฐอยู่เป็นประจำ

ตอนนี้ยังเช้าอยู่ นักผจญภัยหลายคนยังคงยืนกองอยู่หน้ากระดานเควส มองหาภารกิจสำหรับวันนี้ ด้วยความสนใจว่ามันมีเควสแบบไหนบ้าง ผมเลยเดินดุ่มๆ เข้าไป แต่เพราะลำตัวของผมมันช่างสั้นเสียเหลือเกิน เลยถูกคุณพี่ชายพี่สาวนักผจญภัยบังมิด ผมพยายามเขย่งตัวแล้ว กระโดดก็แล้ว แต่ก็ไม่เป็นผล เตี้ยเกินไป

แม้ผมจะไม่รู้สึกใส่ใจเรื่องขนาดตัวที่กะทัดรัดอุ้มง่ายของตัวเอง แต่การไม่สูงนี่มันทำอะไรไม่ค่อยสะดวกจริงๆ

ผมยังคงเขย่งตัวไปด้วยขนาดกระทัดต่อไป

“เฮ้ยๆ นี่ไม่ใช่ที่ที่จะมากระโดดเหยงๆ นะแม่หนู”

แล้วก็ถูกจับอุ้มออกมาตรงนั้น

 “...กิลด์นักผจญภัยไม่ใช่ที่เล่น”

อืม...โดนจับหิ้วจากด้านหลัง ง่ายๆ เลยล่ะ ผมก้มมองมือใหญ่หนาที่โอบเอวผมอุ้มขึ้นเหนือพื้น มองเห็นความหยาบกร้านและทรงพลังนั้นแล้วก็รับรู้ได้ว่าขัดขืนไปก็เปล่าประโยชน์ เลยยอมจำนนแต่โดยดี ก่อนจะบินมานั่งบนเก้าอี้ตัวสูงที่ขาไม่ติดพื้น...ไม่สิ ผมสั้นเองต่างหาก

คุณปู่หัวล้านหนวดเคราสีขาวยาวเฟื้อย และมีกล้ามเนื้อเป็นมัดๆ เข้ามาในสายตา หน้าตาเหมือนผู้เฒ่าตอนเบ่งกล้ามโชว์ก่อนจะใช้พลังคลื่นเต่ายังไงอย่างนั้น

“หืมปลอกคอ หนูเป็นทาสหรอกรึ แล้วเจ้านายล่ะ?” คุณปู่ถามเสียงเข้ม

เนื่องจากโซระมักบอกเสมอๆ ว่าห้ามคุยกับคนแปลกหน้า โดยเฉพาะพวกคุณลุงตัวโตเหมือนหมี ที่ลมหายใจเหม็นเหล้า ผมเลยไม่พูดอะไน แต่ชี้นิ้วไปทางโซระที่กำลังขีดๆ เขียนๆ เอกสารบางอย่างบนเค้าเตอร์แทน

“พ่อหนุ่มท่าทางอ่อนด้อยนั่นอะนะ? อืม เข้าใจแล้ว ถ้าเป็นทาสก็ได้อยู่หรอก แต่ว่านะหนู ไปเล่นตรงซนนั้นมันรบกวนคนอื่นเขารู้ไหม”

คุณลุงหัวล้านเกาหัวแกรกๆ แล้วชำเลืองไปทางกระดานภารกิจ ตรงนั้นมีพวกนักผจญภัยชายหญิงกำลังยิ้มน้อยๆ มาให้ อืม...ดูเหมือนว่าผมจะสร้างความสำบางให้ชาวบ้านเขาซะแล้วสิ ไม่ทันสังเกตเลยจริงๆ

“...ขอโทษค่ะ”

ผมพูดสำนึกผิดและไม่ลืมที่จะเติมหางเสียง มันช่วยทำให้น้ำเสียงฟังดูน่ารักขึ้น และถูกมองกลับมาอย่างเอ็นดู

“ยะ อย่าตีหน้าเศร้าแบบนั้นสิ...ข้า เอ่อ ไม่สิ ...คุณลุง คุณลุงน่ะก็มีหลานๆ อายุเท่าหนูเหมือนกัน แค่เรื่องเล็กน้อยน่า แค่เรื่องเล็กน้อย ไม่ต้องขอโทษหรอกนะ ”

คุณลุงหัวล้านหัวเคราเยิ้มพูดปลอดน้ำเสียงอ่อนลงเหมือนตาลุงที่กำลังพยายามหาทางคุยกับเด็กสาว 

เดี๋ยวสิ ก็คุยอยู่กับเด็กสาวนี่นา ตอนนี้ผมเป็นเด็กผู้หญิงนี่เนอะ

“กินไรหน่อยมั้ย เดี๋ยวคุณลุงเลี้ยงเอง กินหนมไหม หนมๆ”

น้ำเสียของคุณลุงผู้เฒ่าเต่าฟังดูติ้งต๋องขึ้นเรื่อยๆ ถึงจะไม่ค่อยหิวแต่ก็ควรรับความหวังดี(ของฟรี)เอาไว้ แล้วคุณลุงก็สั่งขนมให้ผมทันที อืม...เค้กล่ะ ...เค้กสตอเบอรี่ด้วยล่ะ ไม่นึกเลยว่าโลกนี้จะมีอาหารแบบนี้ด้วย ผมมองเค้กส่วนที่เสิร์ฟบนจานเล็กๆ ด้วยดวงตาแวววาวเล็กน้อย หวานจัง ดีจัง...อร่อยจัง

“...ของคุณลุง...อร่อยจัง”

“แปลกๆ แฮะ เอ่อ...แต่ถ้าอร่อยก็ดีแล้วล่ะ เดี๋ยวคุณลุงเลี้ยงเอง กินได้เลยไม่ต้องเกรงใจ อ้อ...เเล้วก็คุณลุงชื่อทอมัสนะ จะเรียกสั้นๆ ว่าลุงทอมก็ได้นะจ้ะเเม่หนู ถ้ามีอะไรก็เรียกหาคุณลุงได้เลยน้า~" 

...น้ำเสียงคุณลุงทอมกลายเป็นเหมือนของผู้เฒ่าเต่าไปจริงๆ ซะเเล้ว

ขณะที่กำลังทานขนมหวาน พลางตีขาบนเก้าอี้ที่สูงจากพื้นไปมาอย่างมีความสุข 

จู่ๆ คุณพี่สาวใส่ชุดคลุมเหมือนนักเวท ยื่นน้ำผลไม้เย็นเจี๊ยบ มาให้แล้วบอกว่า “ให้พี่สาวเลี้ยงด้วยคนนะจ้ะ เชิญเลยจ๊ะ” ซึ่งผมก็ขอรับไว้เและขอบคุณคุณพี่สาว อืม...เปรี้ยวๆ หวานๆ น้ำมะนาวสินะ แถมเย็นเจี๊ยบอีกต่างหาก ผมค่อยๆ ยกเเก้วจิบ พลางแลบลิ้นเลียริมฝีปากลิ้มรสชาติที่ตกค้าง ทันใดนั้นคุณพี่สาวนักเวทก็เอามือกุมหน้าอกแล้วกำหมัดแน่น ...ผมมองภาพนั้นอย่างไม่เข้าใจเลยสักนิด

“กินของฉันด้วยสิ”  “อ๊ะ ข้าด้วยๆ เจ้านี่อร่อยมากเลยนะ” “นะ หนูจ๋า ให้พี่ชายคนนี้เลี้ยงเถอะน้า อยากกินอะไรอีกไหม” “ขนมปังชิ้นนี้อร่อยมากเลยนะคะ” "ลองกินนี่ดูสิ" "เเฮ่กๆ คุณลุง ลองกินของคุณลุงดูสิ เเฮ่กๆ"

ไม่รู้ทำไมแต่จู่ๆ รอบๆ ตัวผมก็มีนักผจญภัยชายหญิงมาห้อมล้อมให้ของกินเสียอย่างนั้น(เเว้นเเต่คนสุดท้ายที่ลมหายใจหอบเเปลกๆ) 

ขนมหวานน่ากินวางเรียงอยู่ตรงหน้า แต่ผมก็ปรามๆ ปฏิเสธไป เพราะกระเพาะผมมันเริ่มที่จะไม่ไหวแล้ว แต่เพราะไม่อยากให้อาหารที่พี่ๆ นักผจญภัยมอบมาให้สูญเปล่าก็เลยค่อยๆ แทะเล็มขนมทีละอย่าง ทีละนิดทีละหน่อย 

ท่ามกลางบรรยากาศอบอุ่นและผู้คนที่แสนใจดีนั้น ดูเหมือนว่านักผจญภัยที่ชื่นชอบยึดถือความอิสระเสรีจะไม่สนใจเรื่องแบ่งชนนั้นทางสังคมเท่าไหร่ ก็อุตส่าห์เลี้ยงขนมอร่อยๆ ให้ผมที่เป็นทาสตั้งขนาดนี้เลยนี่นา

 

(นะ น่าร้าก~)

 นักผจญภัยในกิลด์ต่างพูดในใจเป็นเสียงเดียวกันอย่างมิได้นัดหมาย

ปลอกคอทาสงั้นเหรอ? ของไร้สาระเเบบนั้นใครเขาใส่ใจกัน

อาชีพนักผจภัยนั้นเรียกได้ว่าเป็นอาชีพที่ต้องนำพาชีวิตของตัวเองเข้าไปเสี่ยงอยู่เสมอๆ ในทุกๆ วันจะมีนักผจญภัยตาย 2-3 คนเป็นเรื่องปกติ ส่วนใหญ่มักจะเป็นมือใหม่ที่ลำพองเกินควร แม้แต่พวกที่มีประสบการณ์เองก็ไม่ต่างกันนัก การใช้ชีวิตโดนการต่อสู้กับสัตว์อสูร พร้อมบาดเจ็บ พร้อมพิการ หรือล้มตายอยู่เสมอ นั่นคือนักผจญภัย อาชีพที่ต้องเสี่ยงชีวิตไปทิ้งอยู่ทุกเมื่อเชื่อวันเพื่อแลกกับเงิน

แน่นอนว่าสิ่งเหล่านี้ย่อมต้องสร้างความครียดสะสมไว้ไม่มากก็น้อย นั่นจึงทำให้การมาของนางฟ้าตัวน้อยๆ ทำให้เหล่านักผจญภัยชายหญิงหลากอายุรู้สึกเหมือนได้รับการเยียวยา 

สาวน้อยใบหน้าเรียบเฉย สงบเยือกเย็น ใบหูเรียวแหลมแสดงถึงเอกลักษณ์ของเผ่าพันธุ์เอล์ฟ เสียงน่ารักหวานใสชวนให้เคลิบเคลิ้ม 

แม้ว่าจะไม่แสดงสีหน้า แต่อาการเล็กๆ ที่มีต่อของหวานของเธอนั้นเล็ดลอดอย่างปิดไม่มิด โดยเฉพาะดวงตาที่เป็นประกาย ขาที่ตีไปมาเหนือพื้นเหมือนมีความสุข และร่างกายสั่นเล็กน้อยเมื่อได้ลิ้มรสชาติ มันช่างเยียวยาหัวใจของเหล่านักผจญภัยที่ได้รับความบอบช้ำมาอย่างยาวนาน

 

...แต่เเล้วความสุขของพวกเขาก็สิ้นสุดลง

 

“ทำอะไรอยู่น่ะ...”

โซระที่เหมือนว่าจะจัดการธุระเสร็จหมดแล้ว มองมาทางผมด้วยสายตาตงิดๆ

ผมที่กินขนมจนพอใจแล้ว รีบกระโดดลงจากเก้าอี้แล้วโผเข้าหาโซระ ดึงๆ แขนเสื้อเงยหน้ามองดวงตาอีกฝ่าย

“ทุกคน...ใจดี”

“เห...งั้นเองเหรอ? ขอบคุณที่ดูแลเด็กคนนี้ให้นะครับ”

โซระทำความเข้าใจเรื่องราวได้ทันที ก่อนจะทำการก้มหัวขอบคุณให้ทุกๆ คนที่อยู่ตรงนั้น

“...ไปเลยมั้ย?

“ชั้นเองก็เสร็จธุระแล้วล่ะนะ แต่จะดีเหรอ?

“ไปเป็นไร...แต่จุกนิดหน่อย”

“ก็เพิ่งกินข้าวเช้ามาด้วยนี่นะ กินขนมเข้าไปเยอะขนาดนั้นจะจุกก็ไม่แปลก เอ้าๆ ขึ้นมาๆ”

แล้วโซระก็โอบตัวผมหิ้วขึ้นหลัง ผมกอดคอดันหน้าอกแนบกับแผ่นหลังของเขา

อ่า สบายดีจัง เผลอหลับได้เลยนะเนี่ย

ทันใดนั้นบรรยากาศอบอุ่นก็ร้อนแรงอย่างบอกไม่ถูก สายตาแปลกๆ พุ่งมาทางโซระ

“ทำไมถึงโดนมองแบบนั้นล่ะเนี่ย ...รู้สึกเหมือนโดนเกลียดยังไม่รู้” โซระหันมากระซิบข้างหู

“...ไม่รู้สิ” ผมตอบกลับไปตามตรง

ขนาดผมเองยังงงๆ อยู่เลยว่าไหงจู่ๆ ถึงถูกคนทั้งกิลด์รุมล้อมให้ขนมเหมือนเป็นสัตว์ตัวเล็ฏๆไปได้ แต่ก็ไม่เสียหายอะไรนี่นะ ช่างมันเถอะ

โซระรู้สึกไม่ดีอย่างแรงเลยรีบหนีออกมาจากกิลด์นักผจญภัย

 

(หนอย ไอ้หมอนี่...)

เป็นอีกครั้งที่เหล่านักผจญภัยต่างคิดในใจเป็นเสียงเดียวกัน แต่เนื้อหาแตกต่างจากก่อนหน้านี้แทบพลิกฝ่ามือเป็นส้นเท้า

พวกเขาหลายคนต่างรู้สึกหงุดหงิดที่ความสุขจากนางฟ้าตัวน้อยถูกพรากจากไป 

...แต่สุดท้ายก็ยอมตัดใจ เพราะตอนที่นางฟ้าตัวน้อยของพวกเขาวิ่งไปหาชายคนนั้น 

เธอกำลังยิ้ม’ อยู่นั่นเอง

(เด็กคนนั้นชื่อ ‘มิ้นต์’ สินะ)

ดูเหมือนว่าทุกคนจะจำชื่อเด็กสาวได้แม่นยำเลยทีเดียว


+++


"ขอบคุณ...ที่เลี้ยงนะ..."

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 215 ครั้ง

770 ความคิดเห็น

  1. #762 Thnoonnalu (@Thnoonnalu) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 เมษายน 2562 / 20:33
    นางฟ้ตัวน้อย อัก!...ตายตาหลับแล้ว=~=
    #762
    0
  2. #754 BrokenToaster (@SealTV) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2562 / 17:28
    ค่าดาเมจของสิ่งต่างๆ
    ดาบ 1
    ธนู 10
    ปืนคาบศิลา 20
    ปืนไรเฟิล 60
    ปืนใหญ่(สมัยก่อน) 100
    ปืนใหญ่(ปัจจุบัน) 150
    ฟาสซิสต์ 200
    ประชาธิปไตย์ 300
    Non-aligned 500
    คอมมิวนิสต์ 1,000
    โลลิ 10,000
    อกแบน 50,000
    โลลิหัวขาว 100,000
    โลลิคอมมิวนิสต์หัวขาวอกแบน 9,999,999+
    #754
    0
  3. #749 t2t3t7t4 (@t2t3t7t4) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:32

    นางฟ้าล่ะ!!

    #749
    0
  4. #674 9945pinpun (@9945pinpun) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2561 / 18:05
    นางฟ้า นางฟ้าสินะ ดาเมจ 9,999,999,999,999,999
    #674
    0
  5. #594 เมจิกโคโค (@09956324) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2561 / 10:26
    ฮือออ น่ารักกก
    #594
    0
  6. #260 Kuroshio (@mooky-1234) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 เมษายน 2561 / 18:49
    ฮีลลลลลลล
    #260
    0
  7. #203 Lovenovel_>o< (@LoveStampberryGG) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:22
    งือ~ ฮีลจิตใจได้เป็นอย่างดีเลย งืมๆๆ
    #203
    0
  8. #202 เหมียวขนฟู (@bloodytea) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 มกราคม 2561 / 09:28
    งื๊อ น่ารักก
    #202
    0
  9. วันที่ 30 มกราคม 2561 / 13:15
    มะ มะ หมีล่ะ!!! สมาคมหมีชัดๆเลย!! 5555555 คุนลุงที่หายใจแปลกๆนั่นคิดไรอยู่น่ะ!!
    #201
    0
  10. #200 mnmnmenmen (@mnmnmenmen) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 มกราคม 2561 / 11:03
    อ่า~~~ ฮีลลิ่ง~~~~~
    #200
    0
  11. #199 xมีหื่u (@Luziferkun) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 มกราคม 2561 / 09:09
    สนใจจะจับกดเราไหม?
    รอชื่อตอนนี้อยู่นะ5555555
    #199
    0
  12. #197 thenovar13srafzx (@thenovar13srafzx) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 มกราคม 2561 / 06:59
    น่าอุ้มกลับบ้านแทนโซระจริงๆ
    #197
    0
  13. #196 worldend (@worldend) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 มกราคม 2561 / 05:28
    เอลฟ์อีกคนที่ชื่อโซะคงบอกว่าทำไมชีวิตผมถึงไม่มีคนมาใจดีแบบนี้มั่งน้าฮา มีปต่จะจับกด
    ส่วนโซระคนในเรื่องนี้บอกชีวิตจะอายุสั้นลงไหมเนี่ย.....
    #196
    0
  14. #195 HenhenTh (@HenhenTh) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 มกราคม 2561 / 04:37
    อ้าวยัยป้าไหผักซวยซะแล้วปิดเรื่องให้มิดหละเดี๋ยวพวกลุงไปตามกระทืบแล้วโซระก็ซวยเพิ่มขึ้นอีกเยอะเลย
    #195
    0
  15. #194 ปูโพธาราม (@souwanee) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 มกราคม 2561 / 01:41
    อ่าาาฟินละ
    #194
    0
  16. #193 Windy Erika (@tyuioptotan) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 มกราคม 2561 / 01:27
    ดีต่อจายยยย ควรเสพมิ้นท์วันละครั้งแล้วจะหลับฝันดี/ไม่ใช่ละ
    #193
    0