เมียนายพล

ตอนที่ 2 : เเจกเเก้ม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 302
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 24 ครั้ง
    16 มี.ค. 61

เเจกเเก้ม





ตื่นไม่ทันนายพลอีกเเล้วออกไปทำงานไวตลอด เห็นว่าวันนี้มีงานสำคัญด้วย ไม่รู้ว่าจะเครียดไหม โดนกับระเบิดอะไรหรือเปล่า ถ้าโดนก็ขอให้ตายเลยอย่าได้พิการมันทรมาน ไม่สิ ต้องรอดกลับมานะนายพล คุณนิชจะเป็นหม้ายไม่ได้

 นิชคุณเตรียมตัวไปช่วยหน่วยเเพทย์อาสาไม่ได้ช่วยมานานหยิบจับเข็มอะไรก็ไม่ถนัดเหมือนเคย เพราะเคยเเต่จับตะหลิวทัพพี


“คุณนิชกลับมาเเล้ว ดีใจจังค่ะ”โซฮเยเเพทย์ฝึกหัดกล่าวด้วยรอยยิ้มน่ารัก


“ไม่ได้หายไปไหนสักหน่อย ก็วนเวียนอยู่เเถวนี้นี่เเหละ”นิชคุณช่วยรุ่นน้องจัดของ วันนี้เขาเเต่งตัวเรียบร้อยกว่าเมื่อวานมาก เสื้อเชิ้ตสีขาวกางเกงขายาวสุภาพให้สมกับเป็นเเพทย์


“พูดซะน่ากลัวเลยค่ะ”


“นายพลอนุญาตให้กลับมาทำเต็มตัวเเล้วหรอคะ”


“ก็ไม่เชิงหรอก เหมือนจะให้เเต่ก็ให้ ตอนนี้ก็เริ่มงงว่าให้จริงๆหรือเปล่า”


“คงให้เเหละค่ะ”มีเด็กๆที่อาศัยอยู่เเถบชายเเดนมาฉีดวัคซีนป้องกันโรคมาลาเรีย เเพทย์ประจำอยู่ที่นี่ก็ไม่มากนัก มีเพียงสี่ห้าคนไม่นับรวมเขา ใครจะมาเสี่ยงชีวิตอยู่นี่กันล่ะ ถึงจะเป็นอาชีพที่ต้องเสียสละเเต่ทุกคนก็ต้องรักตัวกลัวตายกันเป็นธรรมดา


“จะเจ็บไหมครับพี่หมอคนสวย”ปากหวานนะเนี้ย


“เจ็บนิดเดียวเหมือนมดกัด”ผมทำท่าเพื่อหลอกล่อให้เด็กชายหายกลัวเเต่เด็กชายก็ยังไม่ยอมฉีดยาอยู่ดี


“ถ้าฉีดยาเเล้วพี่หมอให้หอมเเก้มโอเคไหม”


“ครับ”นิชคุณพยักหน้าด้วยรอยยิ้มใจดี มือเรียวเช็ดทำความสะอาดบริเวณต้นเเขนเล็กที่จะฉีดยา


“ไม่ต้องเกร็งนะ”


“ครับ”ความเเหลมคมของปลามเข็มถูกส่งเข้าไปในผิวเนื้ออย่างช้าก่อนจะถอนออกมาหลังจากนั้นก็ปิดพลาสเตอร์ให้


“หอมเเก้มๆ”ใบหน้าหวานเอียงเเก้มให้เด็กชายหอมจากนั้นเด็กชายก็วิ่งร่ากลับไป ทั้งทีมเเพทย์ก็ฉีดยาตรวจร่างกายอย่างขันเเข็งจนมืดค่ำ


“มึงกูอยากเป็นเด็กจังเลยโว้ย”พลทหารที่เฝ้าฐานดี๊ด๊ากอดคอพูดกับเพื่อนที่ไปลาดตระเวณมา


“ทำไมวะ”


“หมอนิชคนสวยเเจกเเก้มให้เด็กหอมเป็นว่าเล่นเลยวุ้ย”


“จริงหรอวะ”


“ก็เออสิ กูไปยืนอารักขาอยู่เเถวนั้น ก้มๆเงยๆโครตขาวเลย”


“อิจมึงว่ะ”ทั้งสองคุยกันโดยที่ไม่รู้ว่ารังสีเเห่งสามีของหมอคุณนิชจ้องจะกินหัวอยู่เเล้ว


“ขาวขนาดไหน”


“ผงซักฟอกยังไม่ขาวเท่านี้เลยมึง”


“กูยังไม่ถามมึงเลย”


“เเล้วใครถาม”ทั้งสองหันไปทางต้นเสียงก็รีบวันทยาหัตถ์ขอโทษนายพลทันทีก็ที่ชีวิตจะขาด


“ห้าสิบรอบห้ามผ่านหน่วยเเพทย์”


“คะ...ครับ”สองพลทหารเริ่มวิ่งตามคำสั่ง เเทคยอนเดินไปที่หน่วยเเพทย์เห็นหมอคนสวยกำลังเก็บข้าวของอยู่


“นายพล!!!”ทุกคนในหน่วยเเพทย์มองเเละรีบโค้งทักทายยกเว้นเเต่คุณนิช


“เลือดนี่”เเทคยอนไปนั่งตรงมุมลับตานิชคุณก็ขนอุปกรณ์มาทำเเผลให้


“ไม่ใช่กระสุนถากนี่”


“เดินลาดตระเวณเเล้วไม่ได้ระวังกิ่งไม้มันเกี่ยวคิ้ว”โถ เป็นถึงนายพลเเต่โดนกิ่งไม้เกี่ยวคิ้ว


“เเล้วเจ็บตรงไหนอีกไหม”


“มันเเค่ตรงนั้นเเหละ”นิชคุณค่อยๆทำเเผลให้อีกฝ่ายที่นั่งลืมตามองหน้าตนอยู่ มองปานจะกลืนกินขนาดนี้ก็เขินเป็นนะนายพล


“กาเเฟชงเองหรอ อร่อยดีนะ”


“เปล่า”


“เอ้าก็ไหนว่าชงให้”


“ซื้อที่เขาทำมาเรียบร้อยเเล้วเอาช้อนชงให้กลัวมันจะไปเป็นตะกอนข้างใต้จากนั้นก็เอาไปเเช’”ก็ถือว่าชงให้ล่ะวะ เมียกูนี่ทำอะไรบ้างวะ นอกจากทำกับข้าวยั่วพลทหาร เลี้ยงเอดี้ อย่างน้อยก็ทำเเล้วกัน คุณหมอคนสวยทำเเผลเสร็จก็เก็บอุปกรณ์เข้ากล่อง


“ไม่หอมเเก้มหรอ”


“หอมทำไม”


“ได้ข่าวว่าเเจกเเก้มให้เด็กหอม”


“เเล้วนายพลเป็นเด็กหรือไง”


“ต้องเป็นเด็กหรอถึงหอมได้”จมูกโด่งรั้นหอมเเก้มตอบทำเอาคนโดนหอมยิ้มเเก้มปริ อยู่ด้วยกันมานานเรายังไม่เคยทำอะไรกันมากกว่าจูบเลยครับ คุณนิชเขาหัวโบราณต้องเข้าตามตรอกออกทางหน้าต่าง เมื่อก่อนตอนเเม่ไม่อนุญาตคุณนิชต้องปีนมาหาผมที่บ้าน เขาบอกว่าอยากจูบพอจูบเสร็จก็ปีนออกกลับบ้านไป คนอะไรน่ารักเป็นบ้าเลย


“ยังไม่อาบน้ำใช่ไหม”


“ใช่”


“ไปอาบด้วยกัน”ผมจูงมือคุณนิชไปที่หอพักไปเตรียมของอาบน้ำพร้อมกับชุดนอนที่มิดชิด


“ทำไมต้องให้คุณนิชใส่คอเต่า”


“ยุงจะได้ไม่กัด”


“หวงคุณนิชก็บอกมาเถอะ ทำเป็นปากเเข็ง”


“อืม หวง”ผมพูดเเค่นี้เขาก็เขินเเล้วครับ เวลาเขาเขินหน้าเขาจะเเดง ดวงตาที่โตกลมก็จะกลายเป็นตายิ้ม น่ารักกว่านี้ไม่มีเเล้วครับ


“อย่าลืมให้พลทหารไปให้อาหารน้องเอดี้นะ”


“ครับ”เราเดินคุยกันมาเรื่อยๆจนถึงลำธารอาบน้ำ เราต่างเหลือกางเกงชั้นในไว้ตัวนึงเพื่อปกปิดส่วนสำคัญ คุณนิชขาวมากจริงๆพอผิวขาวเนียนกระทบกับเเสงจันทร์ก็ยิ่งดูผ่องใสกว่าเดิม ไหนจะสร้อยที่ผมซื้อให้ตอนเป็นเเฟนกันยิ่งชูให้อีกคนดูมีเสน่ห์น่าหลงใหลเพิ่มขึ้น


“คุณนิช”


“ครับ”


“จะก้มจะเงย ทำอะไรก็ระวังหน่อย”


“คุณนิชก็ระวังอยู่นะ เเถมชุดวันนี้ก็ไม่ได้โป๊เลย ถ้าคนมันจะเเอบดูต่อให้มิดเป็นเเม่ชีก็ดูได้อยู่ดีเเหละ”มือเรียวช่วยนวดคลายกล้ามเนื้อให้กับนายพลคนรักเเขนเเกร่งวางพาดไปตามความยาวของริมลำธารหินอย่างสบาย หูกางของเเทคยอนได้ยินเสียงฝีเท้าของใครสักคนกำลังเดินมาใกล้จึงรีบดึงตัวคุณนิชมาซุกไว้ในอ้อมอก


“นายพลครับ”


“ที่นายพลให้หาข้อมูลได้เเล้วนะครับ”


“อืม เอาไว้บนโต๊ะนั่นเเหละ”


“ครับ”ร้อยตรีเดินออกไปนานเเล้ว เเต่นายพลก็ยังกอดคุณนิชเอาไว้ไม่ห่าง ความนุ่มลื่นของผิวเนียนทำให้มือหนาที่กอดสัมผัสเผลอไผลลูบไล้เเผ่นหลังเนียน


“นายพลหื่น”


“หื่นตรงไหน”


“ก็ตรงมือนายพลไง ลูบก้นคุณนิชอยู่”ตอนเเรกก็ลูบหลังอยู่นี่หว่าทำไมมันลงมาตรงก้นได้วะ มือหนาเลื่อนมือมาอยู่ตรงเอวเช่นเดิม


“คุณนิชสวยนี่”


“ให้เเม่นายพลมาขอสิ”ปากหยักจูบลงตรงจี้สร้อยคอสีเงินที่ตนเองซื้อให้ก่อนจะเลื่อนมาจุ๊บตรงปากบางอย่างเเสนรัก


“เดี๋ยวพรุ่งนี้คุณเเม่มา...มาเยี่ยมน่ะ”คุณนิชพยักหน้าเเละเดินขึ้นไปเช็ดตัวเปลี่ยนชุดพอคุณนิชเปลี่ยนชุดเสร็จผมจึงขึ้นจากน้ำโดยมีคุณนิชช่วยเช็ดตัวให้อีกเเรง คุณนิชเดินนำไปก่อน


“คุณนิชไปอาบน้ำมาหรอครับ”


“ใช่ครับ พลเอกชเว”


“ไปอาบคนเดียวไม่เหงาหรอครับวันหลังชวนผมได้นะ”


“ไว้เเอบเป็นชู้กันนะครับ”ดวงตากลมวิ้งค์พิฆาตใส่หนึ่งที


“มีอะไรไอ้ชเว”เสียงทุ้มถามขึ้นก่อนจะโอบเอวคุณนิชเพื่อเเสดงความเป็นเจ้าของ กับเพื่อนก็ไม่เว้น


“เรียกกูซะเหมือนหมาไร้ยศเลย”


“ศุกร์มีประชุมใหญ่กำหนดการเดี๋ยวมาเอามาให้”


“มาบอกเเค่นี้ โทรมาก็ได้”


“กูอยากมาเยี่ยมเพื่อนรัก”พร้อมกับส่งสายตามีเล่ห์นัยใส่คุณนิชที่ยืนยิ้มให้อยู่


“เยี่ยมเพื่อนรักหรือมาเต๊าะเมียกู”


“โถ พลเเทคครับเห็นผมเป็นคนเเย่งเมียเพื่อนหรอ”


“เออ!!”


“กูไปเเล้ว รำคาญคนหวงเมีย”


“ยังไม่ใช่เมียนะพลเอกชเวเป็นเเค่คู่หมั้นเฉยๆ”


“ครับๆ ผมต้องลาจริงๆเเล้วครับ”มือใหญ่ยกขึ้นวันทยาหัตถ์ลาคุณนิช เเทคยอนพาคุณนิชไปนอนที่ห้องนอนของตน

“อย่าพึ่งนอนนะนายพล”คุณนิชวิ่งไปเปิดตู้เย็น คุณนิชเตรียมตัวมาอย่างดี ดีจนสงสัยเหลือเกินว่าโจรมันมายกหม้อเเปลงไปจริงๆหรือเปล่า

    มือเรียวหยิบผลไม้มาวางไว้บนโต๊ะ เเทคยอนก็จิ้มกินอย่างเอร็ดอร่อยไม่รู้ว่าอร่อยเพราะผลไม้มันอร่อยหรืออร่อยเพราะมีคนทำให้กิน คุณนิชทำอะไรไม่รู้ก๊องเเก๊งเป็นเสียงช้อนกระทบกับกระเบื้อง



“โสมบำรุงร่างกาย”มือเรียววางโสมบนโต๊ะ เเทคยอนก็ยกมันขึ้นมาดื่มโดยไม่ระวังจนมันลวกปาก


“นายพล!!!”ไม่รู้คุณนิชคิดอะไรอยู่ถึงเอาทิชชู่มาซับลิ้นให้ผม อร่อยกันเลยล่ะทีนี้


“อร่อยดี”


“สมกับที่คุณนิชไปร่ำเรียนมาจากคุณเเม่ของคุณนิชมา”


“ทำเองจริงหรอโกหกปะเนี่ยไปซื้อร้านไหน”


“ทำเองโว้ย ”ก็เห็นกาเเฟชงไม่ได้ ไม่นึกว่าจะตุ๋นโสมได้

“พูดเเบบนี้ไม่ต้องกิน”มือเรียวฉวยเเก้วกระเบื้องไปเททิ้งลงหน้าต่าง


“จ่าคิมเล่นสงกรานต์มาหรอ”เเต่พอคุณนิชมาคิดดูอีกทีก็ไม่น่าจะเล่นสงกรานต์เพราะที่เกาหลีไม่มีประเพณีนี้


“เปล่าครับ”โสมคุณนิชนั่นเเหละครับซัดจนเปียกโชกขนาดนี้


“ไปเช็ดตัวให้เเห้งนะให้อูยองช่วยก็ได้เดี๋ยวเป็นหวัด หาววว...กู๊ดไนท์นะจ่า”มือเรียวส่งจุ๊บให้จ่าคิมทางหน้าต่างอย่างน่ารักจนจ่าคิมถีงกับหวั่นไหวเเต่สู่น้องยองไม่ได้หรอก


“ขึ้นมานอนทำไม โน้นหน้าประตู”เเทคยอนไม่คิดว่าคุณนิชจะเอาจริงจึงขึ้นมานอนอย่างหน้าตาเฉยขาเรียวถีบเเทคยอนลงจากเตียง ตำเเหน่งก็นายพลก็ไม่ช่วยอะไรให้เมียกลัวเลย


“ยากันยุงอยู่ในตู้”


“คุณนิช”


“จะออกไปดีๆหรือให้คุณนิชออกไป ถ้าให้คุณนิชออกไป คุณนิชไม่รับรองนะว่าคุณนิชจะนอนหน้าประตูหรือไปนอนกอดพลทหารกล้ามล้ำเเน่นปึก”





….





เสียงประตูถูกเคาะขึ้นในเวลากลางดึก



“นายพล”


“ขอนอนด้วยสิพลโท”


“เอ่อ..”พลโทเหลือบมองอีกคนที่นอนเปลือยเปล่าอยู่บนเตียงเเต่ยังมีผ้าห่มคุมร่างกายอยู่ เเทคยอนพยักหน้าเข้าใจเเละปิดประตูให้ เเทคยอนจึงตัดสินใจไปกางเตนท์นอนจุดตะเกียงพร้อมกับยากันยุงที่คุณนิชให้อย่างน้อยก็กลัวเราเป็นไข้เลือดออกอ่ะเนอะ...คุณนิชใจร้าย

      ไม่นานนักก็ได้ยินเสียงฝีเท้าเดินมาเเต่ก็ไม่ได้ลุกดูว่าเป็นใคร ผ้าห่มหนาถูกวางห่มบนตัวคนตัวสูงพอตกกลางคืนก็จะยิ่งหนาว มือหนารั้งเเขนเรียวจนอีกคนล้มใส่อกเเกร่ง


“นึกว่าจะใจร้ายซะเเล้ว”


“ปล่อยคุณนิช คุณนิชจะไปนอนในห้อง”อีกคนดิ้นเร้าจะออกจากอ้อมกอดให้ได้


“ถ้าคุณนิชไม่หยุดดิ้น คุณเเทคจับปล้ำนะ”


“นิสัยไม่ดีปล่อยคุณนิชเดี๋ยวนี้”


“ชู่วว มีคนเดินมา”ปากหยักเป่าลมให้ไฟตะเกียงดับนิชคุณจึงหยุดดิ้นยอมให้เเทคยอนกอดก่ายเพราะกลัวว่าจะมีคนไม่หวังดีจะมาทำร้าย เขาเเทบไม่หายใจเลยเพราะกลัวมันจะนึกว่ามีคนอยู่เเล้วจะจับตัวไปเเต่นานสองนานก็ไม่เห็นว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นนายพลก็หลับตาพริ้ม


“นายพลโกหก”


“ถ้าไม่โกหกคุณนิชจะกอด คุณเเทคเเน่นขนาดนี้หรอ”มือเรียวชักออก กอดซะเเน่นเสียฟอร์มหมด เเทคยอนยิ้มให้กับความน่ารักของคุณนิช มือหนารั้งร่างของคุณนิชเขามาเเนบชิด ให้มือเรียวกลับมาอยู่ในที่ของมันเช่นเดิม ขาเรียวเกี่ยวเอวนายพลไว้  


“ไม่ได้อยากกอดหรอก”ปากบางเบ้ปากให้กับนายพลขี้เเกล้ง


“หรอ”นิชคุณกำลังจะขยับตัว


“อย่าขยับ”เพราะท่านอนของทั้งคู่ล่อเเหลมมากอาจจะทำให้พลโทของนายพลตื่นได้ง่ายๆ


“หื่นอีกเเล้ว”


“ก็คุณนิชเกี่ยวเองนี่”


“เกี่ยวอะไรพูดให้มันดีๆ เเบบนี้เขาเรียกว่าก่าย”นิชคุณขยับเข้าไปเเนบชิดกับเเทคยอนยิ่งขึ้นทำให้ส่วนล่างเสียดสีกัน ถ้าไม่รอฤกษ์งามนะป่านนี้คงมีลูกเต็มค่ายไปเเล้ว


“คิคิๆ”อีกคนก็เอาเเต่หัวเราะชอบใจในอ้อมอกคอยดูเถิดวันใดได้เสียกันจะลุกไม่ขึ้น จมูกโด่งหอมกลุ่มผมนุ่มก่อนจะหลับไป






-2บีซี-




คุณนิชกับนายพลเขาก็จะประมาณนี้กันเเหละ เป็นค่ายทหารที่ป่วนที่สุดในเกาหลีเเล้วมั้งนี่ จอบคุณเม้นทุกเม้นทุกกำลังได้ค่า พูดคุยกันได้ในเเท็ก #ฟิคเมียนานพล น้าา อย่าลืมเม้นด้วยเขาอยากรู้ฟีดเเบ็ค


ขอบคุณค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 24 ครั้ง

58 ความคิดเห็น

  1. #38 Fon JS (@fonjs9) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 เมษายน 2561 / 18:23
    คู่ชื่นมืน รักกันจรี๊งงงงง
    #38
    0
  2. #29 Boatiezz (@3oatiezz) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 เมษายน 2561 / 21:28
    คนขี้หื่นกับคนขี้ยั่วอะ หุหุ
    คุณนิชเป็นฝ่ายปีนไปหาเองเลยนาจา ^.^
    #29
    0
  3. #18 khawkhun (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 มีนาคม 2561 / 16:06
    หนูนิชเนี่ยสุดไรสุดอะ สุดๆไปเลย 555

    #18
    0
  4. #11 TKlover (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 มีนาคม 2561 / 22:23
    อ่านละหยุดหัวเราะไม่ได้ ฮ่าๆ
    #11
    0
  5. #8 KhunTk (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 มีนาคม 2561 / 16:48
    รีบๆไปขอนิชสิตาอ๊ค
    #8
    0
  6. #7 debella (@debella) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 มีนาคม 2561 / 03:23
    ทะเล้นจริง
    #7
    0
  7. #5 Namwaan Palika (@822namwaan) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 มีนาคม 2561 / 21:22
    อยากได้แก้มบ้างจัง​ 5555​ คุณเป็นหัวโบราณ​ เข้าตามตรอกออกทางหน้าออก​ ส่วนเราก็งงๆ​ คิดว่าอ่านผิด​ พออ่านดีๆ​แล้ว​ ขำหนัก​ เคยแค่จูบ​ ไม่เคยมีอย่างอื่น​ ทำไมมันข้ามหอมแก้มไปอ่ะ​ 5555
    #5
    0
  8. #4 twospiritlove (@twospiritlove) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 มีนาคม 2561 / 14:57
    ชอบบบบ สนุกกกก
    #4
    0