Fic [HxH] น้องสาวยัยนอสทราด

ตอนที่ 6 : ผู้บุกรุก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 792
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 59 ครั้ง
    4 ก.ย. 59

หลังจากนั้นฉันก็ลุกออกจากร้านไปปล่อยพวกคุราปิก้าทิ้งไว้ที่ร้านนั้น
เอาล่ะ ตอนนี้ฉันก็ควรจะไปรับจ้างบ้างเหมือนกันสินะ? ถ้าให้ใช้เงินในบัญชีของเราหรือมิซึกิล่ะก็ต้องตามรอยได้แน่ๆ... ถึงมันจะมีความเป็นไปได้น้อยที่คุราปิก้าจะตามรอยผ่านบัญชีก็เถอะแต่ กันไว้ดีกว่าแก้น่ะนะ...
ขณะที่เธอกำลังเดินคิดเพลินๆอยู่นั้นเอง เธอก็ไม่ทันได้สังเกตุว่าเธอกำลังจะชนใครเข้า

พลั่ก!

"ขะ ขอโทษที..."
เมื่อเธอได้เงยหน้าขึ้นมา ก็พบว่าคนที่เธอชนนั้นเป็นชายหนุ่มผมสีดำขลับ ที่หน้าผากนั้นถูกพันไว้ด้วยผ้าพันแผล
"ต้องขอโทษเธอด้วยเหมือนกัน ฉันไม่ทันมองน่ะไม่เป็นไรนะ?"
"อ่อ..ไม่ค่ะ"
"งั้นก็ดี ฉันขอตัวก่อนนะพวกเพื่อนพ้องของฉันกำลังรออยู่"
เขาเอ่ยเช่นนั้นกับเธอก่อนจะเดินจากไป
ผู้ชายคนนั้นรู้สึกให้ความรู้สึกแปลกๆอะไรบางอย่างออกมาแฮะ? อืม..เอาเถอะ! ช่างมันดีกว่านั่นมันก็แค่ลางสังหรณ์ของเรา ของแบบนั้นมันน่าเชื่อถือซะที่ไหนกันล่ะ?

แต่เธอหารู้ไม่ว่า ลางสังหรณ์ที่เธอคิดว่ามันไม่น่าเชื่อถือ กลับทำให้เธอต้องพบเจอกับเรื่องเหลือเชื่อเข้า...

ณ โรงแรมหรูแห่งหนึ่งในยอร์คชิน
เหอะ.. น่าขำสิ้นดี อุตส่าพยายามหางานที่ได้เงินเร็วๆและข้อมูลของพวกนั้นด้วย แต่สุดท้ายก็มีแต่งานที่ต้องมาเป็นบอร์ดี้การ์ดให้พวกมาเฟียในวันประมูลงั้นเหรอ?
เด็กสาวแอบถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะจัดแจงวิกผมสีน้ำตาลยาว และชุดสูทของเธอให้เข้าที่
"เฮ้ย! เด็กใหม่ตรงนั้นน่ะ!"
เธอหันขวับตามเสียงเรียกก่อนจะมองหันซ้ายขวาก่อนจะชี้หน้าของเธอเหมือนกับจะถามว่า 'เรียกฉันเหรอ?'
"เออ! เธอนั่นแหละชื่ออะไรนะ..?"
เขาทำท่าเหมือนจะพยายามนึกชื่อของเด็กสาว
" 'ยูเรีย'เรียกฉันว่ายูเรียแล้วกัน แล้วก็ไม่จำเป็นต้องจำหรอก เพราะเสร็จงานนี้ฉันก็ออกแล้ว"
แน่นอนว่าเธอไม่ยอมบอกชื่อของเธอไปทั้ง 'อายะ' หรือ 'มิซึกิ' เพราะคนในแวดวงมาเฟียนั้นรู้จักมิซึกิกันทุกคน ไม่มีใครเลยที่จะไม่รู้จักเธอ และถ้าเนออนบังเอิญได้ยินว่า'อายะ'อยู่ในงานประมูลด้วย เธอจะมาแน่นอน
"เอางั้นเหรอ? เรื่องนั้นช่างก่อนแล้วกัน งานแรกของเราคือคอยปกป้องบอสให้ดีที่สุด เข้าใจนะ?"
"รับทราบค่ะ..."
เธอตอบรับคำชายตรงหน้า ก่อนจะเดินตามไปจนถึงหน้าห้องประมูล

หน้าห้องประมูล
หืม..คนที่นี่ยังเยอะเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยนะ หวังว่าเราคงจะไม่ไปเจอกับคนของคุณพ่อเข้านะ...
ขณะที่เธอกำลังคิดอยู่นั้น เธอก็ต้องผงะไปเมื่อสายตาของเธอไปเจอเข้ากับชายร่างใหญ่ไว้หนวดที่เธอคุ้นตาดี 'บาโช' และชายอีกคนที่ดูผอมแห้งแรงน้อยหน้าดูซีดๆ ส่วนชื่อเพราะเธอไม่ค่อยพบเขาบ่อยเท่าคุราปิก้า เธอเลยจำชื่อไม่ได้ แต่ที่เธอมั่นใจคือทั้งสองคนนั้นมาจาก นอสทราดแฟมิลี่ แฟมิลี่ของเธอนั่นเอง
ฮะๆ.. นั่นสินะฉันลืมไปได้ไงกันนะ? ว่าพี่น่ะก็ต้องหวังจะมางานประมูลให้ได้เหมือนกัน..แต่ไม่เห็นคุณพ่อเลยแฮะทำไมกันนะ?...เอาเป็นว่าเราพยายามอยู่ให้ห่างสายตาพวกนั้นแล้วกัน...
เมื่อคิดได้ดังนั้น เธอก็เดินตามหัวหน้าทีมของเธอเข้าไปในห้องจัดงาน เพื่อไปหาบอส
ขณะที่ภายในห้องประมูลนั้นเต็มไปด้วยเสียงของเหล่าผู้นำจากแต่ละแฟมิลี่กำลังคุยโวโอ้อวดถึงความเก่งกาจและความยิ่งใหญ่ของแฟมิลี่ตนอยู่ ทันใดนั้นไฟในห้องประมูลก็ดับลง เหลือเพียงแค่ไฟบนเวทีที่ฉายส่องรวมกันไปที่จุดๆเดียว ซึ่งกลางแสงไฟนั้นมีชายสองคนยืนอยู่ โดยคนหนึ่งเป็นชายร่างเล็กโดยมีอีกคนเป็นชายร่างใหญ่ที่ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยเย็บยืนอยู่ข้างหลัง
"เอาล่ะท่านแขกผู้มีเกียรติทั้งหลาย ขอต้อนรับสู่ค่ำคืนนี้และ..."
ชายร่างเล็กคนนั้นหยุดพูดไว้ก่อนจะเอามือมาป้องหูไว้พร้อมกับแอบยิ้มแสยะนิดๆ
"ลาก่อน..."
เมื่อสิ้นเสียงชายคนนั้น ชายร่างใหญ่ด้านหลังเขา ได้ยิงบางอย่างที่ดูเหมือนกระสุนปืนออกมาจากนิ้วใส่แขกทั้งหลาย ทำให้แขกในห้องหนีกันอย่างจ้าละหวั่น แต่ก็ต้องถูกเส้นด้ายจำนวนมากรัดคอตาย
"แย่แล้วผู้บุกรุก! ยูเรียพาบอสหนีเร็ว!"
เธอพยักหน้ารับก่อนจะจับมือบอสไว้เพื่อพาหนี แต่แล้วสายตาของเธอก็บังเอิญเห็นว่าบาโชที่เป็นหนึ่งในบอร์ดี้การ์ดของเนออนพี่สาวของเธอ กำลังถูกใครบางคนเล่นงานจากทางด้านหลัง

เอาไงดี? เราควรสอดมือไปยุ่งมั้ย? โลกนี้ถ้าอ่อนแอหรือไร้ความสามารถก็ต้องตาย.. นั่นคือสิ่งที่เราได้เรียนรู้มาตั้งแต่เล็กแล้วเพราะงั้นปล่อยไปแล้วกัน...

ขณะที่เธอหันหลังให้เพื่อจะวิ่งต่อ จู่ๆเธอก็นึกถึงเนออนที่ตอนนี้ก็เรียกได้ว่าไม่มีความสามารถอะไร เป็นแค่คุณหนูเอาแต่ใจตัวเองธรรมดาๆคนหนึ่งเท่านั้น แต่เธอก็ยังไม่คิดจะปล่อยมือจากพี่สาวเธอไป การปล่อยบาโชไปแบบนี้มีช่างไม่ยุติธรรมสักนิด นั่นคือทั้งหมดที่เธอคิดและรู้สึกในตอนนั้น

ชิ!...

เธอจิ๊ปากเบาๆก่อนจะผลักบอสของเธอออกจากห้องแล้วไล่ไปหาบอร์ดี้การ์ดคนอื่น ก่อนจะควักมีดสั้นในเสื้อมาถือไว้ แล้วเธอก็พุ่งเข้าใส่ชายตัวเล็กคนนั้นเพื่อขัดขวาง

"พวกแกเป็นใครกัน?"
เธอถามด้วยสายตาที่เย็นชา
"เธอไม่จำเป็นต้องรู้"
เขาตอบเธอกลับก่อนจะถีบเธอเข้าที่หน้าท้อง แต่เธอหลบได้ทันอย่างเฉียดฉิว
"งั้นฉันขอถามใหม่ ใครส่งพวกแกมา?"
เธอถามเขาอีกครั้งหลังจากที่ตั้งหลักได้
"เอาไว้ชนะฉันให้ได้ก่อนแล้วกัน"
เมื่อได้ยินเช่นนั้นเธอแอบยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย
"หึ.. ต้องอย่างนี้สิถึงจะสนุก"
เธอได้ควักมีดที่ซ่อนไว้อีกเล่มขึ้นมาฟันชายตรงหน้าอย่างต่อเนื่อง ก่อนจะไล่พวกบาโชออกไปจากห้องนั้น และการต่อสู้ก็ดำเนินไปอย่างไม่มีใครยอมใคร

ชักจะเบื่อเกมนี้แล้วสิ..ทำให้มันจบไปเลยดีกว่า...

เมื่อเธอคิดได้เช่นนั้นเธอก็หลบการโจมตีของคนตรงหน้า ก่อนจะเปลี่ยนเป้าหมายเป็นหญิงสาวผมสีชมพูที่ใช้ด้าย โดยใช้มีดที่ซ่อนอยู่อีกเล่มปามันเฉียดไหล่ซ้ายของเธอจนเลือดไหลริน

"ดูเหมือนเธอจะพลาดนะ"

ผู้หญิงคนนั้นหันมาพูดกับอายะ แต่แทนที่อายะจะรู้สึกผิดหวัง เธอกลับยิ้มอย่างมีเลศนัย

แค่นั้นก็พอถมเถแล้ว...

อายะได้พุ่งเข้าไปจับไหล่ซ้ายที่มีเลือดไหลของผู้หญิงคนนั้นพร้อมกับใช้มีดจี้คอของเธอและหันไปทางชายที่ตนพึ่งจะประมือไปด้วย

"เอาล่ะ ฉันเริ่มจะเบื่อเกมของนายแล้ว...บอกมาซะว่าพวกนายเป็นใครกันแน่ ใครส่งพวกนายมากัน?"
เธอถามด้วยสายตาที่เย็นชา

"ถ้าฉันไม่บอกล่ะ?"
ชายคนนั้นถามเธอด้วยน้ำเสียงนิ่ง

"นั่นสินะ.. ที่จริงก็ไม่ค่อยอยากใช้วิธีนี้แต่ ถ้านายไม่บอกฉันก็จะฆ่าพรรคพวกของนายที่นี่เดี๋ยวนี้เลย"
เธอตอบพลางส่งยิ้มน้อยๆให้
"เธอกล้าทำเหรอ?"
เขาถามเธอกลับ เธอไม่ตอบอะไรแต่ใช้มือแตะไปที่แผลของหญิงสาว ทว่าเธอก็ต้องถูกขัดไว้ด้วยกระสุนของชายบนเวทีทำให้เธอต้องกระโดดแยกตัวออกมา

"โอ๊ะโอ~ เกือบไปๆ อืม... 3 ต่อ 1 ค่อนข้างลำบากแฮะ เอาเถอะฉันไม่หวั่นอยู่แล้ว..."
เธอเอ่ยพร้อมกับแสยะยิ้มและหยิบมีดชุดที่ซ่อนไว้ขึ้นมา
วืด!!...วืด!!..
แต่แล้วก่อนการต่อสู้จะเริ่มก็มีเสียงโทรศัพท์ของหญิงผมชมพูดังขึ้น
"ฮัลโหลนี่มาจิพูด...เข้าใจแล้วหัวหน้าบอกมาสินะ..."
เมื่อผู้หญิงคนนั้นคุยโทรศัพท์จบเธอก็หันไปพูดบางอย่างกับพวกอีก 2 คน จากนั้นพวกเขา 3 คน ก็หันหลังเตรียมเดินจากเธอไป
"ดะ เดี๋ยวสิ! พวกแกจะไปไหนกันน่ะ!?"
"พวกเราไม่มีธุระอะไรที่นี่แล้ว เพราะงั้นก็ไม่จำเป็นต้องอยู่"ชายที่ตัวเล็กสุดหันมาตอบเธอก่อนที่พวกเขาทั้ง 3 จะหายไป
"คอยดูเถอะ! พวกแกอยู่ในบัญชีดำฉันแล้ว! อย่าคิดว่าฉันจะปล่อยพวกแกไปเชียว!"










ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 59 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

50 ความคิดเห็น

  1. #10 pennyphuket (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 กันยายน 2559 / 20:31
    รออยู่
    #10
    0