Fic [HxH] น้องสาวยัยนอสทราด

ตอนที่ 5 : บอก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 815
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 57 ครั้ง
    24 ส.ค. 59

หลังจากที่พวกเราเถียงกันที่ร้านคอมพิวเตอร์ จากตอนนั้นเองพวกคุราปิก้าก็เลยรู้แล้วว่าจริงๆแล้วฉันเป็นผู้หญิง ตอนนี้พวกเราเลยมานั่งอยู่ที่ร้านอาหารร้านเดียวกับที่มาเมื่อเช้านี้ ทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบสงัด ไม่มีใครปริปากพูดอะไรออกมาสักคำ จนสุดท้ายเสียงของคิรัวร์ก็ดังขึ้นเพื่อทำลายความเงียบ
"แล้ว..ทำไมเธอถึงต้องหลอกพวกฉันว่าเป็นผู้ชายด้วย?"
"ฉันบอกตอนไหนกันว่าฉันเป็นผู้ชาย? พวกนายคิดกันไปเองต่างหากล่ะ.."ฉันตอบคิรัวร์ไปก่อนจะยกแก้วชาขึ้นมาจิบ
"นี่เธอพูดงี้หมายความว่าไงน่ะ!?"
"ก็ไม่ได้หมายความว่าอะไรนี่..หรือว่ามันไม่จริงกันล่ะ? แค่นี้นายก็ดูไม่ออกรึไงกัน?"
"แต่ว่านะอายะ ฉันเองก็ดูไม่ออกนะว่าอายะเป็นผู้หญิงน่ะ"กอร์นเอ่ยแทรกขึ้นมาทำให้ฉันเงียบไปแปบนึง
"อ้อ เหรอ?.."
"อ้อ เหรอ? แค่นี้เนี่ยนะ!? นี่เธอไม่มีอย่างอื่นจะพูดแล้วรึไง?"จู่ๆคิรัวร์ก็ตวาดใส่ฉันซะเสียงดัง รู้สึกหนวกหูจังแฮะ..
"ก็แล้วจะให้ฉันพูดอะไรล่ะ? ก็ในเมื่อตอนแรกใช่พวกนายไม่รู้แล้วตอนนี้ก็รู้แล้ว แล้วไงต่อ? มันก็ไม่ใช่ว่าจะเปลี่ยนความจริงว่าฉันคือผู้หญิงไปได้สักหน่อย.."หลังจากที่ฉันตอบไปคิรัวร์ก็ถึงกับนิ่งไปเพราะเถียงอะไรฉันไม่ออก
"ว่าแต่ว่านะคุราปิก้า"
"หืม? อะไรเหรออายะ?"
"ทำไมตอนนั้นนายดูไม่ตกใจเหมือนกอร์นกับคิรัวร์เลยล่ะ? อย่างกับว่านายรู้อยู่แล้วว่าฉันเป็นผู้หญิง"ฉันถามคำถามที่สงสัยมาได้สักพักแล้วกับคุราปิก้า
"ถ้าเรื่องนั้นล่ะก็ ใช่แล้วล่ะ ฉันน่ะรู้ตั้งแต่แรกแล้วล่ะ"
"เห~ อย่างงั้นเหรอ? แล้วนายรู้ได้ยังไงกันล่ะ?"พอฉันถามคุราปิก้าอีกครั้ง เขาก็ยื่นมือขวามาให้ฉัน
"หืม?"
"มือไงล่ะ ตอนที่ฉันเจอกับเธอเมื่อเช้านี้ เราจับมือกันด้วยใช่มั้ย? มือของผู้ชายกับผู้หญิงมันจะต่างกันนิดหน่อย แต่ที่ฉันไม่พูดอะไรเพราะฉันคิดว่าเธออาจจะมีเหตุผลอยู่ได้"
"หืม~ อย่างงี้นี่เอง..นายนี่ช่างสังเกตดีจังนะคุราปิก้า ผิดกับใครบางคนลิบลับเลย.."ฉันแอบพูดแขวะคิรัวร์ขึ้นเล็กน้อยก่อนจะจิบชาแก้วเดิมอีกครั้ง
"จะให้มองออกได้ไงล่ะ? ก็ในเมื่อเธอน่ะแบน-"
เพี๊ยะ!!
ไม่ทันที่คิรัวร์จะพูดจบ ฉันก็ตบเขาจนหน้าหัน ทำเอากอร์นและคุราปิก้าถึงกับอึ้งไปตามๆกัน
"อ๊ะ! โทษที ฉันตบ 'ยุง' น่ะตบยุง.."แน่นอนว่าฉันโกหก.. ยุงอะไรมีที่ไหนล่ะ? ฉันแค่หมั่นไส้หมอนี่แค่นั้นแหละ...
"หนอยยัย!"
"ยัยอะไร? นายนี่ชอบหาเรื่องเจ็บตัวมากกว่าที่ฉันคิดไว้อีกนะเนี่ย..."
"ไม่เอาน่าทั้งสองคน พอเถอะนะ"กอร์นเข้ามาห้ามมวยระหว่างฉันกับคิรัวร์ไว้ ฉันเลยสะบัดหน้าหนี
"ว่าแต่อายะ ใครกันเหรอคนที่เธอกำลังตามหาอยู่น่ะ?"เมื่อคุราปิก้าจู่ๆก็ถามคำถามฉันขึ้น กอร์นกับคิรัวร์ก็ถึงกับตกใจขึ้นทันที จะเอาไงดีล่ะทีนี้?...
"นี่นายยังอยากจะรู้อยู่อีกเหรอคุราปิก้า? "
"อย่างน้อยๆ ฉันเองก็อยากช่วยเธอบ้างน่ะนะ"
เฮ้อ..ฉันล่ะปวดหัดกับนิสัยนี้ของนายจริงๆแต่.. ก็ใช่ว่าฉันจะเกลียดหรอกนะ...
"ก็ได้ๆฉันจะ ยอมบอกก็ได้แต่ฉันยังมีสัญญาอีกข้อนึงที่อยากให้นายตกลงด้วยก่อน.."
"สัญญาอีกข้อเหรอ?"
"มันก็ไม่เชิงว่าเป็นสัญญาหรอกนะ น่าจะเรียกว่าข้อตกลงมากกว่า"
"ข้อตกลง?"
ฉันพยักหน้าตอบคุราปิก้าไปก่อนจะเริ่มอธิบายอีกครั้ง
"ฉันจะอธิบายเรื่องสัญญาของพวกเราก่อนแล้วกันนะ ข้อแรกอย่างที่เราคุยกันแล้วถ้าฉันบอกนายไป นายจะต้องควบคุมอารมณ์ตัวเองให้อยู่ ห้ามโกรธ ห้ามหงุดหงิด ห้ามโมโห เข้าใจนะ?"
"อืม เรื่องนั้นก็คิดว่าน่าจะทำได้อยู่แล้ว ว่าแต่อีกข้อล่ะ?"
"ข้อนี้สำคัญมากเลย นั่นก็คือ ถ้าสมมติว่านายรู้จักคนที่ฉันกำลังตามหาอยู่ล่ะก็ นายต้องบอกข้อมูลของคนๆนั้น เท่าที่นายรู้ทั้งหมดกับฉัน 'ทุกอย่าง' ห้ามโกหก หรือปิดบัง เข้าใจมั้ย?"
พอฉันบอกข้อตกลงข้อที่สองกับเขาไป ดูท่าทางคุราปิก้าจะเริ่มลำบากใจและทำท่าครุ่นคิดเล็กน้อย
"ตกลง ฉันสัญญา"
เมื่อได้รับคำตอบมาฉันก็ถอนหายใจออกมาอีกครั้งหนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจพูดออกไป
"ในเมื่อนายยอมตกลง งั้นก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่ฉันจะไม่บอก คนที่ฉันตามหาน่ะ คนๆนั้นก็คือ.."เมื่อฉันพูดชื่อนั้นออกไป ดวงตาของคุราปิก้าก็เบิกโพลงขึ้น ดวงตาสีชานั่น ได้พลันเปลี่ยนเป็นสีแดงเพลิงทันที คิดไว้แล่วเชียวว่าเขาต้องเป็นแบบนี้...
"คุราปิก้า สัญญาข้อแรก ยังจำได้อยู่ใช่มั้ย?"
"ขอโทษที..ว่าแต่นี่ฉันหูฝาดไปใช่มั้ย? ต้องใช่สิ เธอไม่น่าจะหาเจ้าพวกนั้นนี่น่า?"
"ขอโทษนะคุราปิก้า แต่มันคือความจริงที่ว่าฉันกำลังตามหาหมอนั่น เจ้า'คุโรโร่'น่ะ..."
พอฉันพูดย้ำไปอีกครั้ง คุราปิก้าก็เงียบไปไม่พูดอะไร แต่ฉันสังเกตุเห็นว่าเขากำหมัดไว้แน่น ราวกับว่าถ้าฉันพูดอะไรไม่เข้าหูเขาสักนิดล่ะก็ ฉันต้องโดนต่อยแน่ๆ
"เรื่องเหตุผลที่ว่าทำไมฉันถึงตามหาตัวหมอนั่น ฉันไม่ขอพูดแล้วกันนะ และที่ฉันมาที่นี่ก็เพราะว่าเจ้านั่นจะต้องโผล่มาที่นี่อีกแน่ ที่งานประมูล แต่ว่าฉันไม่รู้จักหน้าค่าตาเจ้านั่นเลยเนี่ยสิ"ฉันบอกกับพวกคุราปิก้าไปพร้อมกับทำหน้าบึ้งตึง
"มานี่โดยไม่รู้จักเจ้านั่นเลยเนี่ยนะ? เธอนี่โง่หรือบ้ากันแน่เนี่ย?"
"ข้างขวามันไม่พอยังอยากโดนตบข้างซ้ายอีกเหรอคิรัวร์?"พอฉันหันไปพูดตอบเจ้าของเสียงนั้น ก็เล่นเอาเจ้าตัวถึงกับผวาไปเล็กน้อยก่อนจะใช้มือลูบแก้มซีกขวาของเขาที่โดนตบ
"วางใจเถอะน่า ที่ฉันมานี่ก็เพราะว่าจะมาหาข้อมูลเพิ่มด้วยนั่นแหละ ก็ที่นี่น่ะแทบจะเรียกได้ว่าเป็นเมืองที่เป็นศูนย์กลางการค้าขายแลกเปลี่ยนสินค้าและข้อมูลเลยเชียวนะ"
"โห! อายะเนี่ยรู้ละเอียดดีจังนะ~"กอร์นเอ่ยชมฉันด้วยน้ำเสียงที่ร่าเริง
"ก็ไม่ขนาดนั้นหรอกกอร์น เรื่องนี้คนปกติเขาก็รู้กัน"
"แล้วทำไมเธอถึงไม่รู้เรื่องหน้าตาของคุโรโร่เลยล่ะ?"
"ทานโทษเหอะนะคิรัวร์ ปกติแค่พวกกองโจรเงามายาคนนึงกว่าจะเจอตัวก็ยากแล้วนะ นายคิดว่าจะหารูปได้ง่ายขนาดนั้นเชียว?"
พอฉันบอกไปอย่างนั้น จู่ๆหมอนั่นก็หยิบมือถือขึ้นมาโทรไปที่ไหนสักที่
"ฮัลโหล นั่นพี่เหรอ? นี่ฉันเองนะคิรัวร์ ฉันไม่บอกหรอกนะว่าตอนนี้ฉันอยู่ไหน อ้อ! ที่โทรมานี่มีเรื่องจะขอให้ช่วยหน่อย"
หลังจากนั้นหมอนั่นก็ลุกไปคุยโทรศัพท์ที่อื่น
"คิรัวร์มีพี่ด้วยเหรอกอร์น?"
"อืม คิรัวร์เขาเป็นลูกคนที่สามน่ะ"
"อ้อ เหรอ นี่สินะที่เขาว่าลูกคนที่สามมักจะดื้อน่ะ..."
"เหะ?"
"ไม่มีอะไรหรอกกอร์น.. ฉันแค่พูดกับตัวเองเท่านั้นน่ะ..."
หลังจากนั้นไม่นานคิรัวร์ก็เดินกลับมาด้วยท่าทางที่ดูหงุดหงิดนิดหน่อย
"เดี๋ยวอีก 2-3 วัน พี่ชายฉันจะส่งข้อมูลเจ้าพวกนั้นมาให้ ตกลงมั้ย?"
"เหะ? แต่ฉันไม่ได้ขอนายไปนะ นายจะมาช่วยฉันทำไม?"
"ฉันทำไม่ใช่เพราะอยากช่วยเธอหรอกนะ แต่ฉันทำก็เพราะถ้าเกิดว่าเธอดันไปได้ข้อมูลผิดๆหรือโดนใครเขาหลอกเข้าล่ะก็ เดี๋ยวกอร์นจะต้องรีบไปช่วยแน่ ทั้งปีเลยสิน่าเจ้าหมอนี่"คิรัวร์เอ่ยด้วยท่าทางเหมือนจะเนือยๆพร้อมกับมองไปทางกอร์น ฮึๆ..ฉันนี่มองคนไม่ผิดจริงๆซะด้วยสิ
"จะว่าไปคุราปิก้า นายจะเอาไง?... นายน่ะเป็นชาวเผ่าคูลต์ด้วยสินะ? อ้อ ถ้าจะถามว่าฉันรู้ได้ไง ก็ตอนนั้นตานายมันเปลี่ยนสีเพราะงั้นฉันถึงได้รู้"
"เรื่องนั้น ฉันก็ยังไม่รู้หรอกนะ...แต่ถ้าเจอตัวพวกมันฉันจะต้องจับพวกมันให้ได้.."
"งั้นเหรอ... งั้นฉันจะจับเจ้าพวกนั้นให้หมดก่อนนายแล้วกัน..."
"ทำไมล่ะ? ทำไมเธอถึงต้องการหาตัวพวกมันขนาดนั้นกัน!? ทางที่ดีเธอน่ะไม่ควรจะยุ่งกับพวกมันด้วยซ้ำ!!"คุราปิก้าถามฉันด้วยน้ำเสียงที่ดูโกรธจัด
"ฉันบอกแล้วไงว่าฉันจะไม่บอกเหตุผลน่ะ แล้วก็นะฉันไม่ต้องการให้มือนายต้องเปื้อนเลือดเท่านั้นล่ะ.. แล้วเจอกัน"


----------------
ค่า ก็กลับมาต่อแล้วนะคะ ก็ลองดูผลโพลคร่าวๆดูแล้ว รู้สึกเหมือนคนจะเชียร์คุโรโร่กันเต็มที่เลย เอาจริงๆไรต์ก็เชียร์นะ(ฮา) แล้วอาจจะไม่ค่อยได้มาอัพอีกยาวๆ เพราะต้องติวสอบมากมาย ยังกลัวเลยว่าจะได้คะแนน พอแอดติดมั้ย(กลัวซิ่วจังวุ้ย) แล้วก็มีอาจจะแอบไปดอดเล่นเกมส์ ไรต์ไม่เล่นหรอก โปเกม่อน โก น่ะ ไรต์ไปเล่น นู่น HxH BAS (ฮา) ยังไงก็ใครที่ใกล้สอบเหมือนไรต์ก็ ขออวยพรนะคะสาธุ บาย










ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 57 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

50 ความคิดเห็น

  1. #9 golfstar (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2559 / 16:52
    สนุกมา เยี่ยมๆ
    #9
    0
  2. #8 pypoppop388 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2559 / 17:20
    สนุกมั้กๆๆๆอ่าาาชอบๆ
    #8
    0
  3. #7 atom_★night- (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2559 / 06:26
    ช่ายค่า ใกล้สอบ คำว่า แต่งนิยาย เลยห่างไปไกล.. ทั้งๆที่เนื้อหาดูไม่มีอะไรแท้ๆ แต่ทำไมข้อสอบมันแอดวานซ์มากก !
    #7
    0